Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Adlon Kempinski Berlin қонақ үйі – Германияның Берлин қаласындағы сәнді қонақ үй. Ол Unter den Linden көшесінде, орталық Митте ауданындағы басты бульварда, Pariser Platz бұрышында, Бранденбург қақпасының тікелей қарсысында орналасқан. Алғашқы Адлон қонақ үйі Еуропадағы ең әйгілі қонақ үйлердің бірі болды. Ол 1907 жылы ашылып, 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталған күндерінде көп бөлігі қиратылды, алайда шағын бөлімі 1984 жылға дейін жұмыс істеді. 1997 жылдың 23 тамызында ашылған қазіргі қонақ үйі – түпнұсқаның дизайнымен шабыттанған жаңа ғимарат.
The Hotel Adlon Kempinski Berlin is a luxury hotel in Berlin, Germany. It is on Unter den Linden, the main boulevard in the central Mitte district, at the corner with Pariser Platz, directly opposite the Brandenburg Gate. The original Hotel Adlon was one of the most famous hotels in Europe. It opened in 1907 and was largely destroyed in 1945 in the closing days of World War II, though a small wing continued operating until 1984. The current hotel, which opened on August 23, 1997, is a new building with a design inspired by the original.
Бірінші Адлон қонақ үйі
XIX ғасырдың соңында еуропалық қонақүйлер, көбінесе бір түнгі ғана тұруға мүмкіндік берген, ақсүйектер мен байлар ұйымдастырған ірі қабылдауларға арналған әлеуметтік жиын орындарына айналды. Америкадағы «Волдорф Астория» сияқты қонақүйлердің үлгісімен континенттің барлық жерінде сәнді залдары, асханалары, галереялары, темекі шегу бөлмелері, кітапханалары және кофеханалары бар жаңа қонақүйлер бой көтерді. 1873 жылы Венада «Империал» қонақ үйі, 1898 жылы Парижде «Риц» қонақ үйі, ал 1906 жылы Лондон «Риц» қонақ үйі ашылды. Германия империясының астанасы Берлинде Вильгельм дәуірінің жоғарғы қауымы қарсыластарымен тең деңгейде болуға құштар еді. 1905 жылы Майнцтен келген сәтті шарап сатушы және мейрамхана иесі Лоренц Адлон Унтер-ден-Линденде екі мүлік сатып алды. Адлон Берлинде, оның ішінде Берлин зоологиялық бағында бірнеше кофехана басқарды және Германия астанасының ортасында, Паризер-Плацта қонақ үй салу үшін капитал жинады. Ол кайзер Вильгельм II-ні Берлинге Париж, Лондон және басқа еуропалық астаналар деңгейінде сәнді қонақ үйдің қажет екеніне көндірді, сондықтан кайзер жеке өзі 1830 жылы Карл Фридрих Шинкель салған нео-ренессанс стиліндегі Редерн сарайының иелерімен келісім жасады. Кайзер Адлонның сарайды сатып алуына және тарихи ғимаратты бұзуына жол ашты. Карл Гаузе мен Роберт Лейбниц жобалаған қонақ үй 20 миллион алтын маркаға салынды, оның екі миллионы Адлонның жеке капиталының басым бөлігін құрады. Сыртқы жағы қарапайым болғанымен, қонақ үй Германиядағы ең заманауи қонақ үй болатын, онда ыстық және суық су жүргізілген, кір жуу қызметі және электр энергиясын өндіретін жеке электр станциясы болды. Онда үлкен мәрмәр бағаналары бар кең вестибюль, мейрамхана, кафе, пальма ағаштары бар зал, әйелдерге арналған бөлме, кітапхана, музыка залы, темекі шегу бөлмесі, шаштараз, сигареттер дүкені, жапондық үлгідегі піл мүсіні бар ішкі бақша және көптеген салтанатты залдар бар еді. Жаңа ғимаратта 260 бөлме, 322 төсек және 110 ванна бөлмесі болды. Адлон 1892 жылы ашылған «Рейхсхоф» қонақ үйін де сатып алып, оны өзінің қонақ үйімен біріктірді, осылайша тағы 45 бөлме, 69 төсек және 30 ванна бөлмесі қосылды. Бұл «Адлон» қонақ үйінің жалпы саны 305 бөлме, 391 төсек және 140 ванна бөлмесіне жеткізді. Қонақ үй нео-барокко және Людовик XVI стильдерінде безендірілген және Лоренц Адлон жас кезінде шебер болған Бембе компаниясымен жабдықталған. Ол Вильгельмштрасседегі британдық елшілікке жақын, Париж алаңына қарай француз және американдық елшіліктеріне қарап тұрды және Вильгельмштрасседегі рейхс канцеляриясы мен басқа да үкіметтік министрліктерден оңтүстікке қарай орналасқан. «Адлон» 1907 жылдың 23 қазанында кайзер, оның әйелі және көптеген басқа да көрнекті тұлғалардың қатысуымен ашылды. Ол тез арада Берлиннің әлеуметтік орталығына айналды. Штадт-қалалық сарайдағы бөлмелер суық және желдетілген болғандықтан, кайзер қонақтарына люкс бөлмелерді ұстап тұру үшін жыл сайын төлем жасады. Сондай-ақ Сыртқы істер министрлігі мемлекеттік сапарлар кезінде «Адлонды» Ресей императоры Николай II және Патиала махаражасы Бхупиндр Сингх сияқты қонақтарды орналастыру үшін пайдаланды. Алғашқы жылдардағы көрнекті қонақтардың арасында Томас Эдисон, Генри Форд және Джон Д. Рокфеллер сияқты өнеркәсіпшілер, сондай-ақ Уолтер Ратенау, Густав Стреземан және француз премьер-министрі Аристид Бриан сияқты саясаткерлер болды. Көптеген бай берлиндіктер қонақ үйде ұзақ уақыт тұрды, ал оның залдары ресми үкіметтік шаралар мен қоғамдық іс-шараларды өткізді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін және кайзердің тақтан басқанынан кейін Лоренц Адлон монархияға адал болды және сондықтан Бранденбург қақпасының орталық аркасынан тек кайзер ғана өтетінін ешқашан ойламады. Сондықтан ол оның алдынан өтер алдында қараған емес. 1918 жылы Адлонды сол жерде көлік қағып кетті. Үш жылдан кейін оны дәл сол жерде тағы бір көлік қағып кетті, ал ол алған жарақаттарынан 1921 жылдың 7 сәуірінде қайтыс болды. Лоренцтің ұлы Луи Адлон әйелі Тилли және бес баласымен бірге қонақ үйді басқаруды өз міндетіне алды. Бірнеше айдан кейін, Жаңа жылдық кеште Луи Хедвиг Лейтенмен танысты, ол Хедда деп аталды, ол Америкада тәрбиеленген неміс қонақ. Луи жақын арада Тиллиден ажырасып, Хеддаға үйленді. Нацистік кезеңде қонақ үй қаланың әлеуметтік орталығы болып қала берді, бірақ нацистердің өзі Вильгельмплацтағы Ұлттық пропаганда министрлігі мен Гитлер кеңсесінің оңтүстігінде орналасқан «Кейзерхоф» қонақ үйін ұнатты. 1938 жылы қаржылық қиындықтар Луи Адлонды қонақ үйдің 70a Вильгельмштрасседегі шағын бөлігін, бұрынғы «Рейхсхоф» қонақ үйін үкіметке сатуға мәжбүр етті, ол оны Ұлттық тағам және ауыл шаруашылығы министрлігінің кеңселеріне айналдырды. Луи Адлонның өзі 25 сәуірде Потсдам маңындағы үйінде кеңес әскерлерімен «генерал-директор» лауазымына байланысты генерал деп жаңылысқандықтан тұтқынға алынды. Ол 1945 жылдың 7 мамырында Фалькензеедегі көшеде жүрек жеткішсіздігінен қайтыс болды, өлім туралы куәлігінде көрсетілгендей.
In the late 19th century, European hotels, which generally offered no more than overnight accommodation, evolved to become social gathering places which could host large receptions given by nobility and the wealthy. Modeled on American hotels such as the Waldorf Astoria, new hotel buildings arose all over the continent with lavishly decorated ballrooms, dining halls, arcades, smoking lounges, libraries, and coffeehouses. In 1873 the Hotel Imperial opened in Vienna, followed by the Hôtel Ritz Paris in 1898, and the London Ritz in 1906. In Berlin, the capital of the German Empire, Wilhelmine high society was eager to keep up with their rival metropolitan cities. In 1905 Lorenz Adlon, a successful wine merchant and restaurateur originally from Mainz, purchased two properties on Unter den Linden. Adlon ran several coffeehouses in Berlin, among others in the Berlin Zoological Garden, and had raised capital to build a hotel on Pariser Platz, at the heart of the German capital. He convinced Kaiser Wilhelm II that Berlin needed a luxury hotel at the level of those in Paris, London and the other European capitals, and so the Kaiser personally interceded with the owners of the Palais Redern, a Neo Renaissance landmark designed by Karl Friedrich Schinkel in 1830, which sat at Adlon's chosen location. The Kaiser cleared the way for Adlon's purchase of the Palais and for the subsequent demolition of the historic building. Designed by Carl Gause and Robert Leibnitz, the hotel was built at a cost of 20 million gold marks, two million of which were the bulk of Adlon's personal fortune. Behind a rather sober façade, the hotel was the most modern in Germany with hot and cold running water, an on site laundry, as well as its own power plant to generate electricity. It boasted a huge lobby with enormous square marble columns, a restaurant, a cafe, a palm court, a ladies' lounge, a library, a music room, a smoking room, a barber shop, a cigar shop, an interior garden with a Japanese themed elephant fountain, and numerous grand ballrooms. The new structure had 260 rooms, with 322 beds and 110 bathrooms. Adlon had also purchased the adjoining Hotel Reichshof, opened in 1892, and integrated it into his hotel, adding a further 45 rooms, with 69 beds and 30 bathrooms. This gave the Hotel Adlon a total of 305 rooms, with 391 beds and 140 bathrooms. The hotel was decorated in a mix of Neo Baroque and Louis XVI styles and furnished by the Mainz company of Bembé, where Lorenz Adlon had been an apprentice carpenter in his youth. It was located in the heart of the government quarter next to the British Embassy on Wilhelmstraße, facing the French and American Embassies on Pariser Platz and only blocks from the Reich Chancellery and other government ministries further south on Wilhelmstraße. The Adlon opened on October 23, 1907, with the Kaiser, his wife, and many other notables in attendance. It quickly became the social center of Berlin. As the rooms in the Stadtschloss were cold and drafty, the Kaiser paid an annual retainer to keep suites available for his guests. Likewise the Foreign Office used the Adlon for accommodation during state visits, with guests including Tsar Nicholas II of Russia and Maharaja Bhupinder Singh of Patiala. Notable guests of the early years included industrialists such as Thomas Edison, Henry Ford, and John D. Rockefeller, as well as politicians like Walther Rathenau, Gustav Stresemann and the French prime minister Aristide Briand. Many wealthy Berliners lived for extended periods of time in the hotel, while its ballrooms hosted official government functions and society events. After World War I and the abdication of the Kaiser, Lorenz Adlon remained a staunch monarchist and thus never imagined normal traffic would pass through the Brandenburg Gate's central archway, which had been reserved for the Kaiser alone. He therefore never looked before crossing in front of it. Tragically, this resulted in Adlon being hit by a car in 1918 at that spot. Three years later, he was again hit by a car at exactly the same spot, dying from his injuries a few days later, on April 7, 1921. Lorenz's son Louis Adlon took over management of the hotel with his wife Tilli and their five children. A few months later, at a New Year's Eve party, Louis met Hedwig Leythen, known as Hedda, a German born hotel guest who had been raised in America. Louis soon divorced Tilli and married Hedda. The hotel remained a social center of the city throughout the Nazi period, though the Nazis themselves preferred the Hotel Kaiserhof a few blocks south and directly across from the Propaganda Ministry and Hitler's Chancellery on Wilhelmplatz. In 1938, financial difficulties forced Louis Adlon to sell the annex of the hotel at 70a Wilhelmstraße, the former Hotel Reichshof, to the government, which converted it to offices for the Reich Ministry of Food and Agriculture. Louis Adlon himself was arrested in his home near Potsdam by Soviet troops on April 25 after they mistook him for a general due to his title of "Generaldirektor". He died on a street in Falkensee on May 7, 1945, of heart failure according to the death certificate.
Шығыс Германиядағы Адлон қонақ үйі
Парис алаңындағы қонақ үйдің басты қанаты қиратылған болса да, Вильгельмштрасседегі 70а және 70б нөмірлі зақымдалған, бірақ сақталған қанаттары 1945 жылдың тамызында 16 қонақ бөлмесі және бұрынғы мерекелік залдың орнындағы шағын мейрамханамен қайта ашылды. Бұл қонақ үй «Адлон» атымен жұмыс істесе де, енді Адлон отбасымен ешқандай байланысы болмады, себебі ол қаланың советтік секторда орналасқан еді. Оның орнына, Георг Белерт деген адам басқарғаны хабарланды. Осы кітап 1955 жылы режиссер Йозеф фон Бакидің «Адлон қонақ үйі» атты неміс фильміне түсірілді, онда Нелли Боргео басты рөлде ойнады. 1957 жылы Хедда Кемпински компаниясымен келісімшарт жасасты, осы арқылы оларға «Адлон» қонақ үйінің атын сатып алу және, егер мүмкін болса, қонақ үйді қайта жаңарту үшін мүлікті алу құқығы берілді. Хедда 1967 жылы қайтыс болды. «Адлон Палаис» деп аталатын бірінші қанаты 2003 жылы, ал «Адлон Резиденс» деп аталатын екінші қанаты 2004 жылы ашылды.
Although the main wing of the hotel on Pariser Platz had been destroyed, the damaged but surviving wings at 70a and 70b Wilhelmstraße reopened for business in August 1945, with 16 guest rooms and a small restaurant in a former function room. Although operating as the Hotel Adlon, it was no longer connected with the Adlon family, as the hotel was now located in the Soviet sector of the city. Instead, it was reported to have been operated by a man named Georg Behlert. The book was filmed in German in 1955 as Hotel Adlon by director Josef von Báky, starring Nelly Borgeaud. In 1957, Hedda signed contracts with the Kempinski company, giving them the right to purchase the Hotel Adlon name, and the property, in order to rebuild the hotel, should that ever become possible. Hedda died in 1967. The first wing, known as the Adlon Palais, opened in 2003, while the second, known as the Adlon Residenz, opened in 2004.
Орналасқан жері
Салынған кезде Адлон қонақ үйі әйгілі болды, ол Бранденбург қақпасының батыс жағынан басталатын Унтер ден Линден даңғылының бірінші нөмірінде орналасқан. Бұл мекенжай қонақ үйдің жарнамасында пайдаланылып, оның атасымен біртегі болды. 1936 жылдың соңынан бастап, Унтер ден Линден даңғылы Берлин сарайының шығыс жағынан бастап қайта нөмірленді, нәтижесінде Адлонның мекенжайы Унтер ден Линден 77-ге өзгерді. Қазіргі Адлон Кемпински қонақ үйі осы мекенжайды сақтап тұр.
When it was built, the Hotel Adlon was famously located at Number One Unter Den Linden, as the avenue was numbered starting at the western Brandenburg Gate end. The address was used in the hotel's advertising and became synonymous with it. Beginning in late 1936, the entire Unter den Linden was renumbered, starting from the eastern end, by the Berlin Palace, resulting in the Adlon's address becoming Unter den Linden 77. The current Hotel Adlon Kempinski maintains this address.
Танымал мәдениетте
Мейманхана Үшінші рейх туралы көптеген көркем және ғылыми-танымдық кітаптарда кеңінен суреттелген, соның ішінде Джозеф Канонның "Жақсы неміс" романы, Филип Керрдің Берни Гунтер романдары, Дэвид Даунингтің Джон Рассел романдары және Уильям Л. Ширердің "Берлин күнделігі" естеліктері. Грета Гарбоның 1932 жылғы "Гранд-отель" фильмі Адлоннан шабыттанған берлиндегі қонақ үйде түсірілген. Ол бір бөлмеде өзінің мәшһүр сөзін айтады: "Мен жалғыз болғым келеді". Шығыс Берлиндегі соғысқа дейінгі, жартылай қираған, жоғары деңгейдегі (қияли) қонақ үй (оған да Адлонның ықпалы тиген), Билли Уайлдердің 1961 жылғы "Бір, екі, үш" фильмінде көрінеді. (Самуэль Уайлдер, "Билли" деп аталған, кейін Билли, 1920 жылдары Джулиан Циммерманның әріптесі/журналисі, қонақ үйде жиголо/биші болуға тырысқан, бірақ одан бас тартқан.) 1972 жылғы "Кабарет" фильмінде Лиза Миннелли сомдаған Салли Боулз әкесімен кездесу үшін "Адлонға" барғанын айтады, бірақ ол келмейді. Британдық авангардты рок-тобы Henry Cow-дың 1974 жылғы "Unrest" альбомында "Upon Entering the Hotel Adlon" атты ән бар. Мейманхана 1990 жылғы британдық ситком "Heil Honey, I'm Home!" кіріспесіндегі тұрақты кадр ретінде пайда болады, онда Адольф Гитлер мен Ева Браун басты рөлдерде ойнайды, бірақ оның дәмсіздігіне байланысты бір бөлімнен кейін жабылады. Кинорежиссер Перси Адлон, Лоренц Адлонның шөбересі, 1996 жылы "Адлон қонақ үйінің сұлу әлемі" атты деректі фильмін жасады. Лиам Нисонның 2011 жылғы "Белгісіз" фильмінің көп бөлігі, соның ішінде соңғы сахналары, Адлонда түсірілді. Майкл Джексон 2002 жылдың қараша айында Берлинге келген кезде өзінің кішкентай ұлы Майкл "Бланкет" II-ні қонақ үйдің терезесінен көрсетіп, кейін "Мен болған оқиға үшін ешқандай түсіндірме бермеймін, мен сол сәттегі қызығуға еріп кеттім. Мен ешқашан балаларымның өмірін қасақана қауіпке тікпеймін" деп кешірім сұрады. 2011 жылғы "Доктор Ху" эпизоды "Let's Kill Hitler" эпизодында ТАРДИС 1938 жылы Адлон қонақ үйінің асханасына қонады, Доктор Ривер Сонгтың уытты сүйісімен қаза табады, және ол өзінің регенерациялық энергиясын және болашақтағы барлық регенерацияларын Эми Понд пен Рори Уильямстың көз алдында Докторды қайта тірілту үшін пайдаланады. 2013 жылдың қаңтар айында неміс телеарнасы ZDF "Адлон қонақ үйі: Отбасылық сага" атты үш бөлімді драмалық мини-сериалын көрсетті. Сондай-ақ, 2013 жылдың қаңтар айында ZDF телеарнасы "Das Adlon – Die Dokumentation" (Адлон: Документальді фильм) көрсетті.
The hotel features prominently in numerous fiction and non fiction books about the Third Reich, including Joseph Kanon's novel The Good German, Philip Kerr's Bernie Gunther novels, David Downing's John Russell novels, and William L. Shirer's memoir Berlin Diary. Greta Garbo's 1932 film Grand Hotel is set in a Berlin hotel inspired by the Adlon. In one of its rooms, she first utters her trademark line 'I want to be alone'. A fictional half ruined pre war luxury hotel in East Berlin (also inspired by the Adlon), is seen in Billy Wilder's 1961 film One, Two, Three. (Samuel Wilder, called "Billie", later Billy, was a journalist/colleague of Julian Zimmermann, tried in the 1920s to be a gigolo/dancer at the hotel, but gave it up.) In the 1972 film Cabaret, Liza Minnelli's character Sally Bowles says she went to "the Adlon" to meet her father, who did not show up. The British avant rock band Henry Cow's album Unrest from 1974 has a track named "Upon Entering the Hotel Adlon". The hotel appears as a still photograph in the intro for Heil Honey, I'm Home!, a 1990 British sitcom starring Adolf Hitler and Eva Braun that was canceled after one episode for being in bad taste. Film director Percy Adlon, great grandson of Lorenz Adlon made a documentary The Glamorous World of the Adlon Hotel in 1996. Much of the Liam Neeson 2011 action film Unknown was filmed at the Adlon, including the final portion. Michael Jackson held his then infant son Prince Michael "Blanket" II out one of the hotel's windows during a visit to Berlin in November 2002, afterward apologizing "I offer no excuses for what happened, I got caught up in the excitement of the moment. I would never intentionally endanger the lives of my children." In the 2011 Doctor Who episode "Let's Kill Hitler", the TARDIS lands in the dining room of the Hotel Adlon in 1938, the Doctor dies there due to River Song's poisonous kiss and she uses her own regeneration energy plus all her future regenerations to resurrect the Doctor, under the eyes of Amy Pond and Rory Williams. A three part drama mini series set at the hotel entitled Hotel Adlon: A Family Saga was broadcast on the German television station ZDF in January 2013. A documentary Das Adlon – Die Dokumentation (The Adlon: A Documentary) was also broadcast by ZDF in January 2013.