Кіріспе
G. K.'s Weekly – 1925 жылы жазушы G. K. Chesterton құрылған британдық басылым (оның пилоттық саны 1924 жылдың соңында жарық көрді), ол 1936 жылы қайтыс болғанға дейін шығарылды. Басылымдағы мақалалар көбінесе мәдени, саяси және әлеуметтік-экономикалық тақырыптарды қамтыды, бірақ Честертонның қызығушылығын тудырған өлеңдер, карикатуралар және басқа да материалдар да жарияланды. Онда оның өмірінің соңғы жылдарында жазған журналистік еңбектерінің көп бөлігі жинақталған, ал одан алынған үзінділер «The Outline of Sanity» кітабында жарық көрді. Бұл басылымға дейін «The Eye Witness» және «The New Witness» атты басылымдар болған. Біріншісі 1911 жылы Hilaire Belloc бастаған апталық газет, ал екіншісін Беллок Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза болған Гилберттің інісі Сесил Честертоннан мұраға алды. G. K.'s Weekly-дің жаңартылған нұсқасы Честертонның қайтысынан кейін бірнеше жыл өткен соң «The Weekly Review» деген атпен шығарыла берді. Ол кездегі бағытты баспасөзден өзгеше балама басылым болғандықтан, G. K.'s Weekly аса көп оқырманға ие болған жоқ, оның ең көп таралған саны сегіз мыңға жуық болды. Дегенмен, ол халықаралық деңгейде танымал дирижер сэр Томас Бичем сияқты бірнеше демеушілердің қолдауын алды. G. K.'s Weekly-де Э. С. Бентли, Альфред Нойс, Езра Паунд, Джордж Бернард Шоу және (оның карьерасының басында) Джордж Оруэлл сияқты қоғам қайраткерлерінің еңбектері жарияланды. Басылымдар сериясының барлығында жүздеген мақала, оның ішінде жүзден астам өлең бар. G. K.'s Weekly-ден алынған кейбір эсселер «The Outline of Sanity», «The Well and the Shallows», «The End of the Armistice», «The Common Man» және «The Coloured Lands» кітаптарында жарық көрді. Апталық басылымның түпнұсқаларының бір бөлігі Christendom College сияқты білім беру мекемелерінде сақталған. Шындығында, «The Eye Witness» журналын құрғанда Беллок өзінің бірнеше жыл бұрын жазған эсселер жинағының атауын алды және бастапқыда «The Speaker» журналымен байланысы бар жазушылар тобына сүйенді. Осы мақалада талқыланатын газеттер іс жүзінде дистрибьютистік қозғалыстың органы болды. Бұл қозғалыс 1926 жылы G. K.'s Weekly жаңартылған басылым ретінде пайда болған кезде Distributist League ретінде бірікті. Лиганың ұйымдық жұмысының басым бөлігі Титтертонға жүктелді. Лига 1931 жылдан бастап өз бюллетенін шығара бастады.
Честертон редактор және науқаншы ретінде оқырмандар туралы мәліметтер
G. K. Weekly басылымы ешқашан кең оқырман қауымын қамтыған жоқ, сол кездегі басты баспасөзден тыс деп есептелді. Оның ең көп таралымы шамамен сегіз мың дананы құрады. Дегенмен, апталыққа бірнеше жомарт демеушілердің, соның ішінде әлемдік даңқты дирижер сэр Томас Бичем сияқты тұлғалардың қолдауы болды. Сонымен қатар, Э. С. Бентли, Альфред Нойс, Езра Паунд және Джордж Бернард Шоу сияқты көптеген белгілі жазушылар G. K. Weekly-де материалдарын жариялады. G. K. Weekly Честертонға қаржылық тұрғыдан көп көмек көрсеткен жоқ; ол үшін бұл табысты кәсіп емес еді, бірақ ол Сесилдің естелігіне деген құрмет ретінде басылымды жалғастырды. Басылымның қаржылық ахуалына байланысты, үлес қосушылар аз немесе мүлдем сыйлық күте алмады. Кейін танымал болған Джордж Оруэлл (сол кезде "Э. А. Блэр" деген атпен) осы арқылы журналистикаға алғаш рет қадам басқандардың бірі болды. G. K. Weekly-дің соңғы жылдарындағы сыртқы саясат және сайлау саясаты жөніндегі редакциялық саясаты күрделі болды, ал Гилберт Честертон көбінесе оны тежеуге тырысты. Мысалы, Честертон фашистік Италияға қатысты беймаз және қайшылы көзқарастарға ие болды. 1929 жылға дейін Дистрибутистік лига Лейбористік партияны және британдық кәсіподақтар қозғалысын қолдады. Белгілі Лейборист парламент депутаты сер Генри Слессер Лиганың ең ірі қолдаушыларының бірі болды. 1930 жылдары Бенито Муссолиниге (GKC онымен сұхбаттасқан, Maisie Ward-тың өмірбаянына қараңыз) қатысты пікірлер қызығушылық тудырды. Честертон өзінің "Автобиографиясында" (1935) заманауи Италия туралы оң пікірлер білдірді. Алайда, Абиссинияны басып алу Честертон мен оның Лигасы үшін қиын мәселе болды.
Честертонның өлімінен кейінгі Лига
Гилберт Честертонның 1936 жылғы 14 маусымдағы қазасы басылымға өзгерістер енгізді. Беллок редакторлық қызметке қайта оралды, осылайша ол 1911 жылғы лауазымына ие болды. 1936 жылы Честертон қайтыс болғаннан кейін Лига құлауға жақын болды, бірақ 1940 жылы жабылатынша жаңа форматта жұмысын жалғастырды. Артур Пентидің «Таратушылық манифесті» 1937 жылы жарияланды; Беллок президенттікке келді, ал вице-президенттер қатарына Эрик Гилл және Т. С. Элиот кірді.
Гилберт Честертонның егжей-тегжейлі көзқарасы
Честертонның еврейлерге деген көзқарасы туралы жиі айтылатын пікірлер оның жазбаларымен байланысты, олар "ұсақ-түйек" немесе кездейсоқ сипатта болса, ал мәселені жан-жақты қарастырған кезде маңыздырақ. Джозеф Пирс былай деп жазды: "Мұндай өлең жолдары ренжітуі мүмкін, бірақ олардың мұндай мақсаты болмағаны да анық. Честертонның "Жаңа Иерусалим" (1920) еңбегіндегі пікірлері де оған қарсы келеді. Честертон, белгілі бір мағынада, сионист еді. Дегенмен, ол шарттары бар сионист емес еді. Кітаптың кіріспесінде былай делінген: "Барлық либералдық заңдар күшінде болсын, барлық нақты және заңды азаматтық теңдік сақталсын; еврей ашық бәсекелестік арқылы алатын кез келген саяси немесе әлеуметтік лауазымға ие болсын; реакциялық шектеулер немесе нәсілдік артықшылықтар туралы ұсыныстарды тіпті тыңдамайық. Егер оның ерекше адалдығы мен сенімділігі оны сол лауазымға анық көрсетсе, еврей Бас сот судьясы болсын. Егер біздің ұлттық дініміз мұндай ауысуды қарсылықсыз және тіпті сезбейтіндей кеңдікке жеткен болса, еврей Кентербери архиепископы болсын. Бірақ бір ғана заң жобасы болсын, яһудилерге қатысты бір ғана қарапайым және кең заң болсын, басқасы болмасын. Патшаның Ұлылығымен, рухани және дүниелік лордтардың және парламентте жиналған депутаттардың кеңесімен, әрбір еврей арабша киінуі керек деп жарлық шығарылсын. Ол жүн қапқа отырсын, бірақ арабша киініп отырсын. Ол Пауыл соборында уағыз айтсын, бірақ арабша киініп уағыз айтсын. Мен қазір бұл саяси аренаны қаншалықты өзгертетінін, сэр Герберт Самуэльдің бедуин ретінде киінгенін немесе сэр Альфред Мондтың Шығыстың сәнді және ұзын киімдерінен одан да үлкен беделге ие болатынын егжей-тегжейлі талқылағым келмейді. Егер менің бейнем ерекше болса, менің ниетім өте маңызды; және бұл мәселе нақты бір еврейге қатысты емес. Бұл мәселе кез келген еврейге және біздің онымен қарым-қатынасымызды жақсартуға қатысты. Біз қайда екенімізді білуіміз керек, ал ол қайда екенін білуі керек, ол шетелде. Кейбіреулер мұны қабылдауға болмайтын пікір деп санайды. Бұл мәселе әлі де даулы. Честертонның драмалық көріністерге құштарлығынан, барлық ұлттар дәстүрлі киімдерді сақтап, қайта оралуы керек деп есептеді, ал өзі классикалық киімдерді, мысалы, плащ пен қылыш таяқшаларын киіп жүрді. Ол бұл идеяға өзінің алғашқы романында, "Ноттинг-Хиллдегі Наполеонда" еркіндік берді. "Сионизм туралы" тарауда Честертонның Бенджамин Дизраэлидің патриотизміне деген көңілі төмен бағасын (ол 13 жасында англикан дініне шомылдырылған) табуға болады. Ол бұрынғы премьер-министр еврей туғанына байланысты Англияны (христиан мемлекетін) табиғи түрде тастап кететінін айтады: "Патриотизм – тек ұлты үшін өлу емес. Ол ұлтпен бірге өлу. Отанды қонақүй сияқты жай ғана демалатын орын ретінде емес, үй немесе тіпті қабір сияқты соңғы демалатын орын ретінде қарастыру. Егер Англия Атлант мұхитында батып кеткен болса, ол онымен бірге батып кетпес еді, бірақ оңай Америкаға жүзіп барып, президенттікке үміткер болар еді. Француз немесе ағылшын еврейі өзінің жақсы патриот екенін айтса, ол өзінің жақсы азамат екенін ғана білдіреді, және ол өзінің жақсы эмигрант екенін айтқанда дұрыс айтар еді. Кейде ол өте жаман азамат, және өте ашулы және қорқынышты эмигрант, бірақ мен бұл жаққа қатысты сөз қозғамаймын. Мен Дизраэли сияқты адам Англияны романтикаға айналдырғанын [Дернбург Германияны жасады], және бұл романтика болса да, олар оны трагедияға айналдырмайтынын айтамын. Олар оқиғаның бақытты аяқталуын көретін еді, әсіресе өздері үшін. Бұл еврейлер христиан мемлекеттерімен бірге өлмейтін еді". Талқылаулар 1929 жылы яһудилердің КСРО-ның коммунизміне де, АҚШ-тың шексіз капитализміне де жауапты екендігі туралы пікірлерден басталады. Джон Гросс "Адамның өркендеуі мен құлдырауы" (1969) кітабында былай деп түсіндірді: "Честертонның капитализмді жек көруі және монолиттік мемлекеттен қорқуы – бұл қоғамның ауруын қарапайым либералдарға қарағанда әлдеқайда анық көрген және өзін-өзі сендірген Фабиандық әлеуметтік инженерлерге қарағанда әлдеқайда терең сезінген адамның жомарт жауабы. Өкінішке қарай, ашу-ыза оның да, Карлайлдың да жағдайындағыдай жаман кеңесші болды. Оның пайдақорлық пен жемқорлыққа қарсы айқайлағаны истерияның шегінде тұрған адамның айқайлағаны еді; оның антисемитизмі – ауру. Осыған қарамастан, оның адал мінезі ұзақ уақыт жасырын қалмайды. Ол қанаушылықты жек көреді, ол тоталитаризмге дейінгі әлемге тиесілі. Бірақ оның саясатының оң жағы – дистрибьютизм, шаруалардың шағын шаруашылықтары, Мерри Англиясы – ...".
"I have felt disposed to say: let all liberal legislation stand, let all literal and legal civic equality stand; let a Jew occupy any political or social position which he can gain in open competition; let us not listen for a moment to any suggestions of reactionary restrictions or racial privilege. Let a Jew be Lord Chief justice, if his exceptional veracity and reliability have clearly marked him out for that post. Let a Jew be Archbishop of Canterbury, if our national religion has attained to that receptive breadth that would render such a transition unobjectionable and even unconscious. But let there be one single clause bill; one simple and sweeping law about Jews, and no other. Be it enacted, by the King's Most Excellent Majesty, by and with the advice of the Lords Spiritual and Temporal and the Commons in Parliament assembled, that every Jew must be dressed like an Arab. Let him sit on the Woolsack, but let him sit there dressed as an Arab. Let him preach in St. Paul's Cathedral, but let him preach there dressed as an Arab. It is not my point at present to dwell on the pleasing if flippant fancy of how much this would transform the political scene; of the dapper figure of Sir Herbert Samuel swathed as a Bedouin, or Sir Alfred Mond gaining a yet greater grandeur from the gorgeous and trailing robes of the East. If my image is quaint my intention is quite serious; and the point of it is not personal to any particular Jew. The point applies to any Jew, and to our own recovery of healthier relations with him. The point is that we should know where we are; and he would know where he is, which is in a foreign land." This is seen by some as an unacceptable statement. The point is still contested. It was Chesterton's stated view, having a fondness for the dramatic, that all nations should maintain and return to traditional dress, and enjoyed wearing a classical form of dress himself in the manner of capes and swordsticks. He gave this idea free rein in his first novel The Napoleon of Notting Hill. In the chapter 'On Zionism', one also finds Chesterton's dim appraisal of the patriotism of Benjamin Disraeli (who had been baptised Anglican at age 13). He argues in effect that the former Prime Minister, due to his Jewish birth, would naturally have abandoned England (a Christian nation) in extremis:
"Patriotism is not merely dying for the nation. It is dying with the nation. It is regarding the fatherland not merely as a real resting place like an inn, but as a final resting place, like a house or even a grave Even if we can bring ourselves to believe that Disraeli lived for England, we cannot think that he would have died with her. If England had sunk in the Atlantic he would not have sunk with her, but easily floated over to America to stand for the Presidency When the Jew in France or in England says he is a good patriot he only means that he is a good citizen, and he would put it more truly if he said he was a good exile. Sometimes indeed he is an abominably bad citizen, and a most exasperating and execrable exile, but I am not talking of that side of the case. I am assuming that a man like Disraeli did really make a romance of England, [as did Dernburg Germany], and it is still true that though it was a romance, they would not have allowed it to be a tragedy. They would have seen that the story had a happy ending, especially for themselves. These Jews would not have died with any Christian nation." Further discussion comes from comments about Jews being responsible for both the USSR's communism and the US's unbridled capitalism (1929). John Gross in The Rise and Fall of the Man of Letters (1969) commented:
"Chesterton's hatred of capitalism and his dread of the monolithic state were the generous responses of a man who saw the sickness of his society far more clearly than the ordinary Liberal and felt it far more deeply than the self confident Fabian social engineers. Unfortunately, though, a sense of outrage often proved as bad a counsellor in his case as it had done in Carlyle's. His diatribes against usury and corruption were those of a man on the edge of hysteria; his anti semitism was an illness. Despite this, his fundamental decency is never obscured for long. He hated oppression; he belonged to the world before totalitarianism. But the positive side of his politics – Distributism, peasant smallholdings, Merrie Englandism – led him into a hopeless cul de sac." Chesterton, however, opposed all forms of persecution of Jews and all violent anti semitism. In 1934, after the Nazi Party took power in Germany he wrote that: