Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық саясаткер және экономист (1928–2007)
Italian politician and economist (1928–2007)
Бениамино "Нино" Андреатта (11 тамыз 1928 – 26 наурыз 2007) – итальяндық экономист және саясаткер. Ол Христиан-демократтар партиясының мүшесі, сондай-ақ 1994 жылы Италия халық партиясының және 1996 жылы Зәйтүн ағашы коалициясының құрылуына қатысқан негізін қалаушылардың бірі болды.
Beniamino "Nino" Andreatta (11 August 1928 – 26 March 2007) was an Italian economist and politician. He was a member of Christian Democrat, and one of the founders of the Italian People's Party in 1994 and of the Olive Tree coalition in 1996.
Ерте өмір және мансап
Лицео Классико Джованни Прати ди Трентода кейіннен Тренто автономиялық провинциясының президенті болған Джорджио Григоллимен мектептес болды. 1950 жылы Падуа университетін заңгер мамандығы бойынша бітіргеннен кейін, «жылдың үздік түлегі» сыйлығын алып, кейін Миланның Католик Университеті дель Сакро Куореде және Кембриджде қонақ ғалым ретінде экономика білімін аяқтады. 1961 жылы әйелі Джаннаға үйленгеннен кейін, ол МТИ атынан Жавахарлал Неру үкіметінің Жоспарлау комиссиясына кеңесші ретінде Үндістанға барды. Келесі жылы толық профессор атанды. Академиялық қызметі барысында Милан Католик университетінде ерікті ассистент, ал Урбино, Тренто (1968 жылы студенттік наразылықтар кезінде) және Болонья университеттерінде оқытумен айналысты. Болоньяда Экономика институтын және Саяси ғылымдар факультетін құрды. Оның студенттері мен әріптестерінің арасында көптеген дарынды экономистер болды, соның ішінде 1963 жылдан бастап оның ассистенті болған Романо Проди. 1960 жылдан 1974 жылға дейін Тренто провинциясының президенті болған Бруно Кесслермен автономия мәселесі бойынша тығыз байланыста болды. 1972 жылы Пауль Силос Лабинимен бірге Рендедегі (Козенца провинциясы) Калабрия университетін құруға қатысты, бұл университет Оңтүстіктің дамуын ынталандыру мақсатында ағыл-саксон үлгісіндегі кампус болды. 1974 жылы Андреатта Болоньяда итальян экономикасын талдауға арналған «Прометейя» қауымдастығын құрды, ал 1976 жылы Ферранте Пьерантони және басқалармен бірге «Agenzia di Ricerche e Legislazione» di Roma (Арел) агенттігін құрды, бұл агенттік саяси және экономикалық мәселелерді талқылауға арналған түрлі партиялық зиялылар, саясаткерлер мен кәсіпкерлердің тобы болды.
At the Liceo Classico Giovanni Prati di Trento was a school friend of Giorgio Grigolli, later President of the Autonomous Province of Trento. After graduating in law from University of Padua in 1950, receiving the award for "best graduate of the year", he later completed his studies in economics at the Università Cattolica del Sacro Cuore of Milan, and as a visiting scholar at Cambridge. In 1961, after his marriage to his wife Giana, he went to India on behalf of MIT, as a consultant to the Planning Commission of the government of Jawaharlal Nehru. The following year he became a full professor. During his academic career he taught at the Catholic University of Milan as a volunteer assistant, and at the Universities of Urbino, Trento (in 1968, during the student protests) and Bologna. In Bologna founded the Institute of Economics and the Faculty of Political Sciences. Among his students and collaborators many brilliant economists, including Romano Prodi that from 1963 became his assistant. He had a long association with Bruno Kessler, president of the Province of Trento from 1960 to 1974, on the topic of autonomy. In 1972 he was among the founders, with Paul Sylos Labini, of the University of Calabria in Rende (province of Cosenza), a campus on the Anglo Saxon model to stimulate the growth of the South. In 1974 Andreatta founded in Bologna "Prometeia", an association to analyze the Italian economy, followed in 1976 by Agenzia di Ricerche e Legislazione» di Roma (Arel), with Ferrante Pierantoni, and others, a cross party group of intellectuals, politicians and entrepreneurs dedicated to the debate on political and economic issues.
Саясаттану және тәжірибе
Академияда қол жеткізген нәтижелерінің арқасында ол 1960-шы жылдары Алдо Мороның экономикалық кеңесшісі болды, соның нәтижесінде Джулиано Амато, Франческо Форте, Сиро Ломбардини, Джорджио Руффоло, Франко Момильяно және Алессандро Пицзорно сияқты экономистер тобымен байланысқа келді, бұл экономистер кейін социалистік депутат Антонио Джолититінің айналасына жиналды. Алдо Мороға жақындығы оның Христиан-демократтар партиясында саяси өрлеуіне көмектесті және 1976 жылдан 1992 жылға дейін Христиан-демократтар (ХДП) парламентінің депутаты болды. Ол бірнеше министрлік қызметтерді атқарды: 1979 жылы Франческо Коссиганың бірінші үкіметінде бюджет және экономикалық жоспарлау министрі, ал Коссига басқарған екінші үкіметте (1979 жылдың тамызынан 1980 жылдың қазанына дейін) портфелі жоқ «арнайы тапсырма» атқарушысы болды. 1980 жылдың қазанынан 1982 жылдың желтоқсанына дейін Арнальдо Форлани және Джованни Спадолинидің екі үкіметінде Қаржы министрінің орынбасары қызметін атқарды. 1982 жылдың шілдесінде социалистік Қаржы министрі Рино Формикамен туған дау Спадолини үкіметінің құлауына әкеп соқты. Ол Беттино Кракси мен Джулио Андреотти үкіметтерінде қатыспады, себебі олардың жүргізген экономикалық саясатына күмәнданды. Оның Қаржы министрі қызметте болған кезеңі қазіргі Италия тарихындағы ең қиын жылдармен сәйкес келді. Андреатта Италия Банкін Италия Қаржы министрлігінен бөлуді бекітті, ал 1981 жылы P2 скандалы жарияланғанда, Лисио Геллиден тәркіленген тізімде фигуралаған лауазымды тұлғалар мен басшыларды қызметтен алуға қатысты. Роберто Кальви мен Пол Марсинкустың IOR (Ватикан банкі) скандалы басталғанда, Андреатта саяси және бұқаралық ақпарат құралдарының қысымын ескермей, Banco Ambrosiano банкін таратуға бұйрық берді. Андреатта Парламентте тарихи сөз сөйлеп, Ватикан банкі мен оның басшыларының жауапкершілігін ашық жариялады. 1980-ші жылдары ол Сенаттың Бюджет комитетінің төрағасы болды. 1984 жылдан 1987 жылға дейін Еуропалық халық партиясының вице-президенті болды және Хельмут Коль мен оның Христиан-демократиялық одағымен жақын байланыста болды.
Thanks to the results achieved in the academia, in the 1960s he became economic adviser to Aldo Moro, coming into contact with the group of economists, including Giuliano Amato, Francesco Forte, Siro Lombardini, Giorgio Ruffolo, Franco Momigliano and Alessandro Pizzorno, who then gravitated around the Socialist deputy Antonio Giolitti. The proximity to Aldo Moro favored his political rise within the Christian Democrats, and from 1976 to 1992 was a member of Parliament for the Christian Democrats (DC). He held several ministerial posts: in 1979 he was Minister of the Budget and Economic Planning in the first government of Francesco Cossiga and without portfolio "special assignment" in the second government led by Cossiga (August 1979 October 1980). He was Treasury Secretary from October 1980 to December 1982 in the government of Arnaldo Forlani and the two governments of Giovanni Spadolini. In July 1982 a quarrel with the socialist Minister of Finance Rino Formica brought down the Spadolini government. He did not participate in the following governments of Bettino Craxi and Giulio Andreotti, especially since he was skeptical of the economic policies that these adopted. His stay at the Treasury coincided with some of the most critical years in the history of contemporary Italy. Andreatta sanctioned the separation of the Bank of Italy by the Italian Ministry of the Treasury, and when in 1981 the P2 the scandal was revealed, he was adamant in removing officials and managers who appeared in the list seized from Licio Gelli. With the onset of the scandal of the IOR of Roberto Calvi and Paul Marcinkus, Andreatta imposed the dissolution of the Banco Ambrosiano, ignoring political and media pressures. Andreatta himself held a historic speech in Parliament publicly reporting responsibilities of the Vatican bank and its leaders. In the eighties, he was also chairman of the Senate Budget Committee. He was vice president of the European People's Party from 1984 to 1987, and was close to Helmut Kohl and his Christian Democratic Union.
Екінші республика және Италия халықтық партиясы
Ол 1992 жылы көптеген саясаткерлерді наразылыққа түсірген Тангентополи жанжалынан кейін билікке қайта оралды, Джулиано Аматоның бірінші үкіметінде Касса-пер-ил-Меццогиорно ісі бойынша бюджет министрі болып тағайындалды. Кейіннен 1993 жылғы сәуірден 1994 жылғы наурызға дейін Карло Азеглио Цямпи үкіметінде сыртқы істер министрі қызметін атқарды және осы қызметінде БҰҰ реформасы жөніндегі ұсынысты көтеріп шығарды. Екінші Республика кезеңінде Андреатта Халық партиясының депутаттар палатасындағы лидері болды, бұрынғы христиан демократтарының Берлускони үкіметіне қарсы прогрессивтік топпен біріккен лидері атанды. Ол Зәйтүн ағашы коалициясының құрылуының негізгі жақтаушыларының бірі болды.
He returned to power in 1992, in the wake of the scandal of Tangentopoli who had alienated many politicians, as Minister of the Budget with the interim of the Cassa per il Mezzogiorno in the first government of Giuliano Amato, He was then foreign minister in the government of Carlo Azeglio Ciampi from April 1993 to March 1994, and in this role he advanced a proposal for reform of the UN. With the Second Republic Andreatta became leader in the Chamber of Deputies of the People's Party, becoming a leader of the former Christian Democrats siding with the Progressives against the Berlusconi government. He was one of the main proponents and supporters of the birth of the Olive Tree coalition.
Ұлты мен Қорғаныс министрлігін құру
Андреатта өзінің мансабының барысында аралас экономикалық жүйені қолдады және оның негізгі ой-пікір мектебінің шәкірттері арасында ең маңыздысы Романо Проди болды, ол 1995 жылы бірінші Берлускони үкіметі құлағаннан кейін солшыл-орталық коалицияның басшысы ретінде оны қолдады. Проди оны өзінің бірінші үкіметінде (1996 жылдың мамыры – 1998 жылдың қазаны) қорғаныс министрі етіп тағайындады, онда Андреатта бірқатар маңызды ұсыныстар жасады: Бас штабты реформалау, әскери қызметке шақыруды жою, мемлекеттік қызметті реформалау. Ол "Альба" операциясын (Альбанияға бейбітшілік сақтау және гуманитарлық көмек көрсету миссиясы, оны толығымен еуропалық күштер жүзеге асырды) бастады және еуропалық қорғаныс күштерін құру және ұйымдастыру идеяларын ұсынды. 1998 жылы Проди үкіметі құлағаннан кейін ол "14 маусым хартасы" атты қауымдастықты құрды, оның мақсаты демократиялық келісімнің негізін кеңейту және партиялардың ықпалын азайту болды. 1999 жылғы Еуропалық сайлау кампаниясы кезінде ол PPI және Демократтар арасындағы одақты қолдады.
Andreatta was throughout his career a promoter of a mixed economic system and between the pupils of his main school of thought the most important was Romano Prodi, which he sponsored as a guide for the center left coalition after the fall of the first Berlusconi government in 1995. Prodi nominated him as defence minister in his first government (May 1996 October 1998 ), where Andreatta made a number of significant proposals: the reform of the General Staff, the 'abolition of conscription, the reform of the civil service. He launched Operazione Alba (a peacekeeping and humanitarian aid mission to Albania entirely managed by European forces) and proposed ideas to build and organize a European defence forces. After the fall of the Prodi government in 1998, he founded "Charter 14 June", an association which aimed to broaden the basis of democratic consensus and to reduce the power of parties. During the election campaign for the European elections of 1999, he supported an alliance between the PPI and the Democrats.
Өлім
1999 жылдың 15 желтоқсанында бюджет дауысы кезінде парламент отырысында ол ауыр жүрек ұстамасына шалдығып, комаға түсті. Андреатта жиырма минут бойы мидың оттегі жетіспеуінен зардап шекті, нәтижесінде қанағаттандырылмайтын зақым алды. 2000 жылдың 1 қаңтарында ол әскери көлікпен Сент-Джеймстен Болоньядағы Сент-Орсола Малпиги ауруханасына ауыстырылды. Андреатта өмірінің соңына дейін есін жинамады және жеті жылдан астам уақыттан кейін 2007 жылдың 26 наурызында Болоньядағы S. Orsola поликлиникасының жансақтау бөлімінде қайтыс болды. Андреаттаның ұлы Филиппо, Болонья университетінің профессоры, бірнеше итальян газеттеріне мақала жазады және Италияның Демократиялық партиясын қолдайды, бұл идеяны оның әкесі де соңғы жылдары қолдаған. Оның қызы Элеонора, Тинни деп лақап аталған, Rai компаниясында жоғары лауазымдағы қызметкер және 2012 жылы Rai Fiction директоры болып тағайындалды.
On December 15, 1999, during a parliamentary session for the vote of the budget, he had a serious heart attack and ended up in a coma. Andreatta suffered from cerebral hypoxia for twenty minutes, incurring permanent damage. On 1 January 2000 he was transferred on board a military transport from St. James to St. Orsola Malpighi Hospital of Bologna. Andreatta until his death never regained consciousness, dying after more than seven years on 26 March 2007 in the intensive care unit of the Policlinico S. Orsola Bologna. Andreatta's son Filippo, professor at the University of Bologna, writes for several Italian newspapers and has been a supporter of the Democratic Party of Italy, an idea also pursued by his father in his last years. His daughter Eleonora, nicknamed Tinny, is a senior executive at Rai and, in 2012, was appointed the director of Rai Fiction.