Нарсисо Камперо Лейес: Боливия президенті және провинциясы
Narciso Campero
Нарсисо Камперо Леес – Боливияның 20-шы президенті (1880-1884). Өмірі, саяси мансабы, әскери жолы және оның құрметіне аталған Боливия провинциясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Боливияның 20-шы президенті
боливиялық провинция
20th President of Bolivia
the Bolivian province
Нарсисо Камперо Лейес (29 қазан 1813 – 12 тамыз 1896) – боливиялық генерал және саясаткер, 1880 жылдан 1884 жылға дейін Боливияның 20-шы президенті қызметін атқарған. Нарсисо Камперо провинциясы оның құрметіне аталған.
Narciso Campero Leyes (29 October 1813 – 12 August 1896) was a Bolivian general and politician who served as the 20th president of Bolivia from 1880 to 1884. The Narciso Campero Province was named after him.
Камперолар отбасы
Яви және Валле-де-Тохо маркиздіктерінің иелерінің ұрпағы, ол үшінші маркиз Хуан Хосе Гервасио Фернандес Камперонның ұлы Фелипе Камперо мен Флоренсия Лейестің ұлы болды. Сондықтан ол Рио-де-ла-Платаның біріккен провинцияларының полковнигі, генерал Мартин Мигель де Гюеместің қолбасшылығындағы гоучолардың жетекшілерінің бірі болған Валье-де-Тохо маркизі Хуан Хосе Фелисиано Фернандес Камперо IV-нің немересі болды.
A descendant of the holders of the Marquisate of Yavi and Valle de Tojo, he was the son of Felipe Campero, son of the third marquis Juan José Gervasio Fernández Camperon, and Florencia Leyes. Therefore, he was the nephew of Colonel of the United Provinces of the Río de la Plata, Juan José Feliciano Fernández Campero IV Marquis of Valle de Tojo, who was one of the leaders of the montoneras de gauchos under the command of General Martín Miguel de Güemes.
Әскери мансабының басталуы
Ол Universidad Mayor Real y Pontificia San Francisco Xavier de Chuquisaca университетінде құқық білімін оқыды, бірақ көп ұзамай әскери мансапқа ауысты. Ол 1841 жылы Ингави шайқасында әскери қызметін бастады, кейін Францияда Боливия елшілігінің хатшысы болып қызмет еткенде, Сен-Сирдегі француз әскери академиясында оқыды. Әскери дайындық барысында ол Аумале герцогының басшылығымен Алжир жорығына қатысты, бұл оқиға оның естеліктерінде қалды. Заманының көптеген элита өкілдері сияқты, ол масондыққа қосылды, осы арқылы аймақтың саяси әлеміндегі ең белгілі тұлғалармен достық қарым-қатынас орнатуға мүмкіндік алды. Боливияға оралғаннан кейін ол Жозе Мария де Ачаны қолдаушы ретінде саяси өмірге қатысты, бірақ Мельгарехо оны биліктен қуғанда Камперо Чили мен Аргентинаға жер аударылды. Кейіннен ол каудильо Мариано Мельгарехоның сенімді адамы болды.
He studied law at the Universidad Mayor Real y Pontificia San Francisco Xavier de Chuquisaca, but soon changed to a career of arms. He began his military career at the Battle of Ingavi in 1841 and later studied at the French Military Academy of Saint Cyr while serving as secretary of the Bolivian legation in France. As part of his military training, he participated in the Algerian campaign under the command of the Duke of Aumale, an event that would be recorded in his memoirs. Like many other members of the elite of his time, he entered into Freemasonry, allowing him to befriend the most prominent figures in the political world of the region. Upon his return to Bolivia, he entered political life as a supporter of José María de Achá, but when he Melgarejo ousted him, Campero was exiled to Chile and Argentina. Later, he would become a trusted man of the caudillo Mariano Melgarejo.
Мелгарехоның төңкерісі мен Белзудің өлімі
Камперо 1865 жылғы 26 наурыздағы трагикалық оқиғаларға қатысты, сол кезде бұрынғы президент Мануэль Исидоро Белзу бастаған көтеріліс, Ла-Паз қаласының халық массаларының қолдауымен Мельгарехоны қаладан қуғынға шығарды. Белзу өзін мемлекет басшысы деп жариялады, бірақ Мельгарехо жеңіліске ұшырар алдында екенін сезіп, қалаға кірді және халықтық каудильомен кездесуді сұрады. Мельгарехо Кемадо сарайына жеткенде, Белзу мен оның серіктерін таңқалдырғандай, қылышын тартып алып, айыптаулар айтты. Камперо Мельгарехо мен Белзудің арасына тұрып, оның өмірін сақтауын өтінді. Мельгарехо Кампероның жалбауларын елемеді және тапаншасынан атып, қарсыласын сол жерде өлтірді. Мұрағат алаңында жиналған көпшілікке Мельгарехо сарай балконынан шығып, «Белзу өлді. Енді кім тірі?» деді, ал көпшілік «Мельгарехо аман болсын!» деп жартас сияқты айқайлады. Нарсисо Кампероның естеліктерінде Белзудің денесі Паласио Куэмадоның бірінші қабатында қалдырылғандығы айтылады.
Campero participated in the tragic events of 26 March 1865, when a rebellion led by former president Manuel Isidoro Belzu, with the support of the popular masses of La Paz, expelled Melgarejo from the city. Belzu proclaimed himself head of state, however, Melgarejo, aware of his imminent defeat, entered the city making his way through the crowd and asked to have meeting with the populist caudillo. Once Melgarejo reached the Palacio Quemado, to the surprise of Belzu and his companions, he entered the Palace with his sword drawn, uttering insults. Campero stood between Melgarejo and Belzu, begging him to spare his life. Melgarejo ignored Campero's pleas and fired his pistol, killing his rival on the spot. To the shock of the crowd gathered at the Plaza Murillo, Melgarejo appeared on the Palace balcony and declared: "Belzu is dead. Who lives now?" and the crowd gave a bestial cry: "Long live Melgarejo!" According to Narciso Campero's memoirs, Belzu's corpse was left on the first floor of the Palacio Quemado.
Қысқа мерзімді зейнетке шығу
Кейіннен Камперо Мелгареходан алыстап, жеке өмірге шықты. 1871 жылы ол Соғыс министрі болып тағайындалды және Сукре қаласына көшіп барды, онда Линдаура Анзоатеги Кампероға үйленді. 1872 жылдың шілде айында ол Ұлыбритания, Франция және Италия үкіметтері жанында Боливияның толық өкілетті министрі болып тағайындалды.
Campero would later distance himself from Melgarejo and retire to private life. In 1871, he was appointed Minister of War and moved to Sucre, where he married Lindaura Anzoátegui Campero. In July 1872, he was appointed Minister Plenipotentiary of Bolivia before the governments of Great Britain, France and Italy.
Аурудың таралуы
Қайтып оралғаннан кейін ол Потоси префекті болып тағайындалды, ал кейіннен президент Томас Фриас құлағаннан кейін бірнеше ай түрмеде отырды. 1879 жылы Чилимен соғыс басталғанда, ол өзінің қызметтерін президент Хиларион Дазаға ұсынды, ол оған Боливияның оңтүстік департаменттерінен, негізінен Тариха мен Потосиден сарбаздар жинап әскери дивизия құруды бұйрық берді. Бұл дивизия мақсатсыз, шөлде бағытсыз серуендеді, нақты әскери міндеті болмады. Бұл дивизияның қатысқан жалғыз маңызды әскери шайқасы – Тамбильо шайқасы, онда боливиялық сарбаздар чилилік алғы шеп гвардиясын жеңді. Бұл Кампероға Каламаны қайтарып алу мүмкіндігін берді, бірақ ол Дазадан Оруроға қайту туралы бұйрық алғандықтан, бұл мүмкіндік жоғалды. Науқан жүріп жатқанда, Дазаны құлату үшін құпия жоспар жасалды, ол 1879 жылғы қарашада Дазаның президенттік лауазымынан және армия басшылығынан алынуымен аяқталды. Оның үкімет басталғанда, Тынық мұхиты соғысында перуастықтармен бірге шайқасқан боливиялық әскерлер іс жүзінде тарап кетті, бұл Кампероны жаңа жұмылдыруға шақыруға және одақтас әскерлерге жеке басшылық етуге итермеледі. Шешуші шайқас 1880 жылғы 26 мамырда Альто-де-ла-Алианса шайқасында болды, онда чилилік әскерлер Камперо басқаратын боливиялық және перуастық әскерлерді жеңді.
Upon his return, he was appointed Prefect of Potosí and, later, imprisoned for a few months as a result of the fall of President Tomás Frías. The outbreak of the war with Chile in 1879 motivated him to offer his services to President Hilarión Daza, who ordered him to raise a military division with recruits from the southern departments of Bolivia, mainly Tarija and Potosí. as it wandered aimlessly in the desert, and without a precise military objective. The only relevant military action this division saw was the Battle of Tambillo, where Bolivian soldiers defeated a Chilean advance guard, an opportunity that was exploited by Campero, who could have retaken Calama. However, it was squandered since he received orders from Daza to fall back to Oruro. While the campaign was unfolding, a conspiracy to overthrow Daza was initiated and ended with his removal from the presidency and the command of the army in November 1879. The beginning of his government coincided with the virtual dismemberment of the Bolivian forces that were fighting alongside the Peruvians in the War of the Pacific, which motivated Campero to call for a new mobilization effort and personally assume the leadership of the allied troops. The decisive confrontation took place in the Battle of Alto de la Alianza, on 26 May 1880, where the Chilean forces defeated the Bolivian and Peruvian forces, under the command of Campero.
Президент болғаннан кейін
Оның орнына алғашқы туысы, оппозициялық кандидат Грегорио Пачеко Лейес келді. Камперо билікті тапсырғаннан кейін көп ұзамай, екеуінің арасында коммерциялық себептермен қатысты өткір дау туды. Камперо Пачекодан екеуінің бірлескен коммерциялық серіктестігінде болған Гуадалупе кенішінен түскен дивидендтерді талап етті. Бұл оқиға саяси тұрғыдан Пачеко үкіметіне тигізетін әсеріне байланысты елдің баспасөзінде кеңінен жарияланды. Соның нәтижесінде екі түрлі пікір қалыптасты: бірі Кампероны, екіншісі Пачеконы қолдады. Бұл қақтығыс сот шешіміне әкелді, ол Кампероны қысқа мерзімге өз шаруашылығында қамауда ұстауға мәжбүр етті, ал кейін сот Пачеконың пайдасына шешім шығарды.
He was succeeded by his first cousin, Gregorio Pacheco Leyes, an opposition candidate. A bitter dispute between the two occurred for commercial reasons shortly after Campero handed over power. Campero had demanded that Pacheco deliver the dividends produced by the Guadalupe mine that both had owned in a commercial partnership. This event was followed by the country's press due to the political consequences that this dispute implied for the Pacheco government. Two currents of thought were formed: one in favor of Campero and the other of Pacheco. The confrontation led to a judicial ruling which forced Campero to remain detained in his hacienda for a short time, with the courts later ruling in favor of Pacheco.
Өлім және мұра
Осы оқиғалардан кейін Камперо жеке өмірге кетіп, 1896 жылдың 11 желтоқсанында Сукреде қайтыс болды. Оның әйелі екі жылдан соң дүние салады. Жоғалған территорияларды қайтару үшін Чилиге қарсы соғысқа қайта қарулануды және қайта кіруді қолдаған Кампероға вице-президенті, консерватор Арсе қарсылық көрсетті. Арсе чилилік ақша және қаржы мүдделерімен байланысты болды және Сантьягомен «келісімге» ұмтылды, бұл инвестициялар мен бұрын Перуге тиесілі, бірақ қазір Чили басып алған Арика порты арқылы порт алу мүмкіндігі үшін Литоральді беруді білдірді. Камперо көп ұзамай Арсені опасыздықпен айыптап, оны тікелей Чилиге жер аударды. Президенттік лауазымда Камперо саяси тартысқа түспеуге тырысқанмен, ол Елиодоро Камачоның Либералдық партиясына жақындап, 1884 жылы қызметтен кеткеннен кейін оған қосылды. Ол Боливия саясатының ең тұрақты кезеңін құрушы ретінде танылды, оның ішінде үнемі сайлаулар және сирек, қысқа мерзімді төңкерістер болды. Ол құрған жағдай 1930 жылға дейін сақталды, бірақ тек ақ немесе метиздерден құралған мүліктік элиталардың дауыс беруге құқығы бар, плутократиялық және қатты шектеулермен демократия аясында.
After these events, Campero retired into private life and died in Sucre on 11 December 1896. His wife would die two years later. A proponent of rearmament and reinsertion into the war against Chile with an eye to recovering the lost territories, Campero was opposed in this endeavor by his vice president, the Conservative Arce. Arce was linked to Chilean monetary and financial interests and favored an "accommodation" with Santiago, essentially advocating the surrender of the Litoral in exchange for investment and perhaps a promise to obtain a port through previously Peruvian but now Chilean occupied at Arica. Campero soon accused Arce of treason and exiled him precisely to Chile. Although as president Campero tried to rule in an apolitical manner, he gravitated increasingly toward the Liberal party of Eliodoro Camacho, joining it after he left office in 1884. He is best remembered as the founder of the most stable era of Bolivian politics, with regular elections and rare and brief coups. The status quo he helped create would last until the 1930s, although within the framework of a plutocratic and severely restricted version of democracy, in which only white or mestizo propertied elites could vote.