Ферруччо Валькареджи: Футболшы және жаттықтырушының өмірі мен мансабы
Ferruccio Valcareggi
Ферруччо Валькареджи (1919-2005) – италиялық футболшы және жаттықтырушы. «Фиорентина», «Милан» сияқты клубтарда өнер көрсетті, 73 гол соқты. Футбол тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ferruccio Valcareggi (12 ақпан 1919 – 2 қараша 2005) – итальян футболшысы және жаттықтырушысы, жартылай қорғаушы ретінде ойнаған.
Italian footballer (1919–2005)
Ferruccio Valcareggi (; 12 February 1919 – 2 November 2005) was an Italian football player and coach, who played as a midfielder.
Ойын мансабы
Валькареги 1919 жылғы 12 ақпанда Триест қаласында дүниеге келген. Оң жақты, шабуылға бағытталған, орталық жартылай қорғаушы – итальян футбол тілінде "меццала" деп аталады – ол сәтті карьераға ие болды, карьерасы барысында "Фиорентина", "AC Милан", "Болонья" және туған қаласы "Триестина" сияқты тоғыз командада ойнады. Ол 1937 жылы "Триестина" командасында карьерасын бастап, 1954 жылы "Пйомбино" командасында аяқтады. 1946 жылы "Болонья" құрамында "Коппа Альта Италия" турнирін жеңіп алды. Ол 403 матчта 73 гол соқты, оның 59-ы Серия А-дағы 270 ойындағы голдар. Бірақ ол халықаралық жарыстарда ешқашан қатыспаған.
Valcareggi was born in Trieste, on 12 February 1919. A right–sided, offensive–minded, central midfielder – known as a mezzala in Italian football jargon –, he had a successful playing career, playing for nine different teams, including clubs such as Fiorentina, A. C. Milan, Bologna, and his home town club Triestina, with whom he began his career in 1937, ending his playing career in 1954 with Piombino. He won the Coppa Alta Italia with Bologna in 1946. He scored 73 goals in 403 matches, 59 of which came in Serie A, in 270 appearances. He was never capped at international level, however.
Басқарушылық мансап
Валькареги жаттықтырушы ретінде, әсіресе Италия ұлттық футбол құрамасындағы жетістіктерімен кеңінен еске алынады. Ол 1952 жылы «Пьомбино» клубында ойыншы-жаттықтырушы ретінде мансабын бастады. Бірнеше итальяндық клубтарды басқарғаннан кейін (оның ішінде «Прато», клубқа 1956–57 жылғы Серия C титулын жеңіп, Серия B-ға жолдама алуға көмектесті, сондай-ақ «Аталанта» мен «Фиорентина»), ол Италия құрамасының жаттықтырушысы болып тағайындалды. Эдмондо Фаббриден кейін, ол бұрынғы жаттықтырушының ассистенті болған, алғашқыда Эленио Эррерамен бірге, кейін дербес жұмыс істеді. Валькареги 1966–1974 жылдар аралығында Италия құрамасын басқарды, оларды 1968 жылғы Еуропа чемпионатында өз жерлерінде жеңіске жеткізіп, 1970 жылғы Мексикада өткен ФИФА әлем чемпионатының финалына шығарды. Валькареги басшылығымен Италия сегіз жыл ішінде тек алты ойында жеңіліске ұшырады. Ұлттық құрамадағы табысына қарамастан, Валькареги 1970 жылғы әлем чемпионатындағы «стаффетта» (эстафета) стратегиясын ойлап тапқандығымен де еске алынады. Ол қорғаныстың тұрақтылығына, сондай-ақ екі мақсатқа ұмтылған шабуылшы – Рива мен Бонинсегнаның болуына байланысты, сол кездегі Италияның ең бағалы екі ойыншысы – Джанни Ривера мен Сандро Маццоланы бірдей алаңға шығару мүмкін емес деп санады. Ол екі креативті ойыншының өзара жарысқан клубтарының арасындағы бәсекелестікке байланысты үйлесім таппайтынын, ал екеуін де шабуылшылармен бірге қолданса, бастапқы құрамдағы тепе-теңдік бұзылады деп ойлады, әсіресе Ривера Маццола сияқты физикалық тұрғыдан немесе қорғаныс жұмысында ерекше көзге түспейтін еді. Маццола асқазан ауруына шалдыққанда, оның физикалық жағдайына әсер еткенде, ол мынадай жоспар ойлап тапты: Маццола әр матчтың бірінші жартысын ойнайды, ал Ривера қарсыластар шаршағанда және оған көбірек орын бергенде екінші жартысын ойнайды. Италия 1968 жылғы Еуропа чемпионатында жеңіске жеткеніне және 1970 жылғы әлем чемпионатында екінші орын алғанына қарамастан, бұл тактика БАҚ-та кеңінен сынға түсті, әсіресе Италияның топтық кезеңдегі және Бразилияға қарсы финалдағы нәтижесіне байланысты, ал Батыс Германияға қарсы жартылай финалда Риверамен шабуылдаушы, қызықты ойын стилін көрсеткеніне қарамастан. Екі ойыншы финалда қысқа ғана уақыт бірге ойнады, Ривера матчтың соңғы алты минутында Бонинсегнаның орнына шықты. Валькареги Италияның 1974 жылғы ФИФА әлем чемпионатындағы жолдама алуына да көмектесті, бірақ олар турнирдің бірінші кезеңінде жеңіліске ұшырады, нәтижесінде Валькареги Италия құрамасының бас жаттықтырушы лауазымынан кетті. Турнир кезінде ол Джорджо Кинальямен қарым-қатынасын үзді, ол Валькарегиді алмастырған кезде сөйтіп қорлады. Халықаралық мансабынан кейін Валькареги Италияда «Эллас Верона» және «Рома» клубтарының жаттықтырушысы, сондай-ақ Италия жастар құрамасының B командасының жаттықтырушысы болып жұмыс істеді, сондай-ақ қысқа уақытқа сарапшы ретінде жұмыс істеді. Кейін ол «Фиорентина» клубының техникалық бөлімінде жұмыс істеді және 2013 жылы «Фиорентина» клубының Даңқ залына енгізілді.
Valcareggi is widely remembered for his success as a coach, in particular with Italy national football team. He began his coaching career as a player–manager with Piombino in 1952; after managing several Italian club sides (including Prato, helping the club to the 1956–57 Serie C title and Serie B promotion, as well as Atalanta and Fiorentina), he was named the Italian team's coach, replacing manager Edmondo Fabbri – under whom he served as an assistant – initially alongside Helenio Herrera, and later independently. He was in charge of the Italy national side between 1966 and 1974, guiding them to victory in the 1968 European Championship on home soil, and to the final in the 1970 FIFA World Cup in Mexico. Under Valcareggi, Italy lost only six games in eight years. Despite his success with the national side, Valcareggi is also remembered for devising the infamous "staffetta" (relay) match strategy during the 1970 World Cup. Due to his focus on defensive stability, as well as the presence of two pure, prolific goalscoring strikers, Riva and Boninsegna, Valcareggi felt that it would not be possible to field Italy's two most revered advanced playmakers at the time, Gianni Rivera, and Sandro Mazzola, alongside each other. He believed the two creative players to be incompatible with each other, due to the rivalry between their respective clubs, and as he felt that deploying both players alongside the forwards would offset the balance within the starting line up, in particular as Rivera, unlike Mazzola, was not renowned for his athleticism or defensive work rate. When Mazzola had come down with a stomach flu, which affected his fitness, he therefore conceived the plan, which essentially consisted of Mazzola playing the first half of each match, whilst Rivera would play the second half when the opponents would begin to tire and offer him more space. Despite Italy's victory at the 1968 European Championship and their second place finish at the 1970 World Cup, the tactic was widely criticised by the media, in particular due to Italy's negative performance during the group stage and in the final defeat to Brazil, despite demonstrating their ability to successfully apply a more offensive, exciting style of play with Rivera in the semi final against West Germany. The two players only played together briefly in the final, when Rivera came on for Boninsegna for the last six minutes of the match. Valcareggi also helped Italy to qualify for the 1974 FIFA World Cup; although they were considered among the favourites to win the title, they were knocked out in the first round of the tournament, which led to Valcareggi stepping down from his position as Italy's head coach; during the tournament, he had an infamous falling out with Giorgio Chinaglia, who insulted Valcareggi upon being substituted. Following his international career, Valcareggi worked as a club coach in Italy with Hellas Verona and Roma, as well as the Italian youth B Team; he also briefly served as a pundit. He later also worked for Fiorentina's technical sector; he was inducted into the Fiorentina Hall of Fame in 2013.
Басқару стилі
Италия құрамасында Валькарегидің қатаң тактикасы негізінен 1960-шы жылдары «Интер» клубының бас жаттықтырушысы Эррера тарапынан танымал болған итальяндық «катеначчо» жүйесіне сүйенді. Оның тұсында Италия командасы нәтижелерді табысты түрде шығару қабілетімен және гол соққаннан кейін аз гол жіберіп, еңбекқорлықпен қорғанысқа баса назар аударуымен танымал болды. Бұл команданың гол соғудың жетіспеушілігі мен көңіл көтермейтін ойын стиліне қатысты итальяндық БАҚ-та сынға ұшырағанымен, тиімді стратегия болып көрінді. Команданың негізгі қорғаныс стиліне қарамастан, Валькареги басшылығымен 1970 жылғы әлем чемпионатында шабуылдау мүмкіндіктерін де көрсетті. Биіктікте ойнағандықтан, командасы қарқынды спринттерден аулақ болып, техникалық қабілеттерін көрсетуге баса назар аударды. Валькареги сонымен қатар «штафетта» саясатымен де танымал болды, онда матчтардың әр жартысында екі талантты және шебер ойыншысы – Маццола мен Ривераны қолданды, командадағы тепе-теңдікті сақтау үшін. Күшті, динамикалық және тікелей Маццола матчтарды бастаса, креативті, бірақ аз қозғалмалы және еңбекқор Ривера қарсыластар шаршаған кезде алаңға түсіп, өтулер арқылы ойынды бақылап тұрды. 1974 жылғы әлем чемпионаты алдында командасы тартымды ойын стилін қабылдады, бірақ турнирде сәтсіз өнер көрсетіп, бірінші раундта жеңіліске ұшырады. Валькареги бұл жеңілісті команданың біріккендігінің болмауына және сол кездегі ойыншылар тобын тиімді басқара алмауына байланысты деп түсіндірді.
With the Italy national team, Valcareggi's rigid tactics were largely inspired by the Italian catenaccio system that had been popularised by Inter manager Herrera during the 1960s, as demonstrated by his use of a sweeper behind two man–marking central defenders and a full back, and his use of a strategy based on heavy defending and stability. Italy were known for their ability to grind out results successfully under his tenure, and defend narrow leads after scoring, due their ability to concede few goals, which led to criticism in the Italian media over the team's lack of goals and dull gameplay, but also proved to be an effective strategy. Despite the team's more defensive playing style, they also demonstrated their offensive capabilities under Valcareggi during the 1970 World Cup; due to the altitude, his team favoured a slower gameplay, avoiding excessive sprints, which highlighted the technical ability of his players. Valcareggi was also known for this infamous staffetta policy, which involved him using his two star, talented, and skilful playmakers – Mazzola and Rivera – for one half each during matches, so as not to offset the balance within the team. The more athletic, dynamic, and direct Mazzola would start matches, while the more creative but less mobile and hard working Rivera would come on when the opponents would begin to tire, which would allow him to dictate the game in midfield with his passing. His team adopted a more attractive playing style leading up to the 1974 World Cup, but struggled in the final tournament, and suffered a disappointing first–round elimination, which Valcareggi attributed to a lack of a united team in the dressing room, and his own inability to manage the group of players he was coaching at the time effectively.