Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лоуэлл ұсынысы – американдық өнеркәсіптік революцияның алғашқы кезеңіндегі Массачусетс штатының Лоуэлл қаласындағы тоқыма фабрикаларының әйел тоқыма жұмысшылары (15–35 жас аралығындағы «Лоуэлл Милл қыздары» деп белгілі жас әйелдер) жазған өлеңдер мен көркем әңгімелерден құралған ай сайынғы мерзімді басылым. Ол 1840 жылы жарық көріп, 1845 жылға дейін шығарылды.
The Lowell Offering was a monthly periodical collected contributed works of poetry and fiction by the female textile workers (young women [age 15–35] known as the Lowell Mill Girls) of the Lowell, Massachusetts textile mills of the early American industrial revolution. It began in 1840 and lasted until 1845.
Тарих
Бұл бастаманы 1840 жылы Екінші Универсалистік шіркеудің пасторы Абель Чарльз Томас (1807–1880) ұйымдастырған. 1840 жылдың қазан айынан 1841 жылдың наурызына дейін ол көптеген жергілікті жақсарту үйірмелерінен немесе әдеби қоғамдардан алынған материалдардан тұрды. Кейіннен ол ауқымы кеңейіп, Лоуэллдің тоқыма жұмысшы қыздарынан спонтанды жарналар көбейді. «The Offering» журналына Жаңа Англияның, АҚШ-тың және шетелден келген қонақтардың жүздеген тіркелгіштері мен қолдаушылары болды. Оның танымалдылығы арта келе, жұмысшылар өлеңдер, балладалар, эсселер мен көркем әңгімелер жазды – көбінесе өз кейіпкерлерін өміріндегі жағдайларды және оқиғаларды сипаттау үшін пайдаланды. Журналдың мазмұны маңызды және күлкілі арасында ауысып отырды. Бірінші санында «Ескі бойжеткендер туралы хат» деген мақалада «әпкелер, үйленбеген әйелдер, дін қыздары және т.б.» Құдайдың «данышмандық жоспарының» маңызды бөлігі екені айтылды. Кейінгі сандарда – әсіресе фабрикалардағы еңбек дауларынан кейін – ұйымдасудың маңыздылығы туралы мақала және Лоуэлл қыздары арасындағы өзіне-өзі қол жұмсау туралы эссе жарияланды. Оның авторлары: Элиза Г. Кейт, Бетси Гуппи Чемберлен, Абба Годдард, Люси Ларком, Харриет Хэнсон Робинсон және Огюста Харви Вортен. Элен Коллинс сияқты диірмендерде жұмыс істеген көптеген әйелдер жұмыс жағдайларына және сағаттарына наразы болды. Олар ауысымдар кезінде естілетін үнемі шу мен қоңырауларды ұнатпады және көбінесе фабрикаларда емес, шаруа қожалықтарында жұмыс істеу үшін үйлеріне оралуды қалады. Үйлеріне қайтуды аңсағандықтан, көптеген әйелдер өз отбасыларын сағынды және оларға да қайта оралуды тіледі. Дегенмен, білім алу және өзін-өзі қамтамасыз етуге деген құштарлық көптеген жас қыздарды тартып, олар Лоуэлл диірмендерінде алған мүмкіндіктерін пайдаланды. Олар оқу мен жазуды, сондай-ақ музыка мен шетел тілдерін үйренді. Харриет Фарли 1838 жылы отбасы мен достарының қарсылығына қарамастан, Лоуэллдің тоқыма диірмендерінде жұмыс істеу үшін Аткинсоннан, Нью-Гэмпширден кетіп қалды. Лоуэллде күніне 11-13 сағат жұмыс істеп, көп адам тұратын компанияның жатақханасында тұрса да, ол «еркін оқу, ойлау және шектеусіз жазу» сезімін сезінді. Ол жақын арада жаңа құрылған «Лоуэлл ұсынысына» мақалалар жаза бастады және 1842 жылы Харриот Кертиспен бірге оның қосымша редакторы болды. Журнал 1848 жылы «Жаңа Англия ұсынысы» (1848–1850) ретінде қайта жаңғыртылды, Жаңа Англияның жұмысшы әйелдерінен алынған материалдарды жариялады.
The Offering was initially organized in 1840 by the Reverend Abel Charles Thomas (1807–1880) pastor of the Second Universalist Church. From October 1840 to March 1841, it consisted of articles from many of the local improvement circles or literary societies. Later, it became broader in scope and received more spontaneous contributions from Lowell's female textile workers. The Offering had hundreds of subscribers and supporters from throughout New England, United States, and among foreign visitors. As its popularity grew, workers contributed poems, ballads, essays and fiction – often using their characters to report on conditions and situations in their lives. The contents of the magazine alternated between serious and farcical. In the first issue, "A Letter about Old Maids" suggested that "sisters, spinsters, lay nuns, &c" were an essential component of God's "wise design". Later issues – particularly in the wake of labor unrest in the factories – included an article about the value of organizing and an essay about suicide among the Lowell girls. Among its contributors: Eliza G. Cate, Betsey Guppy Chamberlain, Abba Goddard, Lucy Larcom, Harriet Hanson Robinson, and Augusta Harvey Worthen. Many women who worked in the mills, such as Ellen Collins, were unhappy with the conditions and hours they were forced to work. They did not like the constant noise and bells that they heard during their shifts, and often had the desire to return to their homes to work on farms rather than in the factories. With them having the desire to go back home, many women also missed their families and wished to go back to them as well. However, the appeal of education and self sufficiency drew many young women in, and they used the opportunities they received at the Lowell Mills to learn. They learned to read and write, as well as practicing music and foreign languages. Harriet Farley, against her family and friends wishes, left Atkinson, New Hampshire in 1838 to work in Lowell's textile mills. In Lowell, although working 11 to 13 hours a day, and living in a crowded company boardinghouse, she felt a sense of freedom to “read, think and write without restraint.” She was soon contributing articles to the newly formed Lowell Offering, and in 1842 along with Harriot Curtis became its co editor. The magazine was revived in 1848 as the New England Offering (1848–1850), publishing contributions from working women throughout New England.
Басқа қолданыстар
Массачусетс Лоуэлл университеті қазір студенттік әдеби журналының атауын еске алу үшін пайдаланады.
The University of Massachusetts Lowell currently uses the title for its student literary magazine as an homage.