Кіріспе
Lydiard Park – Англия, Уилтширдегі Свиндон қаласының батысында 3 миль (5 км) қашықтықта, бұрынғы атауы Lydiard Tregoze болған ауылдық саябақ. Ол Уэст-Свиндон приходында, M4 тас жолының 16-шы қиылысына жақын орналасқан. II дәрежелі тарихи парктер мен бақтар тізіліміне енгізілген бұл саябақ, 17-18 ғасырларда салынған I дәрежелі Лидиард үйін қоршап тұрады.
Lydiard Park is a country park at Lydiard Tregoze, which was its former name, about 3 mile (5 km) west of central Swindon, Wiltshire, England, in West Swindon parish, near Junction 16 of the M4 motorway. The park, which is included on the Historic England Register of Historic Parks and Gardens at Grade II, surrounds the Grade I listed Lydiard House, a mansion built in the 17th and 18th centuries.
Тарих
Ледиардағы орманды елді мекен "Домсдей кітабында" көрсетілген және шамамен 1198 жылдан бастап Трегозе отбасының меншігінде болды. 1259 жылы Генрих III Роберт Трегозеге жақын жердегі орманды жерде бұғы паркін құруға рұқсат берді, сондай-ақ ортасында қола күн сағаты орнатылған қоршалған бақша салынды. Парктің көп бөлігі 1920-1930 жылдары сатылды. 1942 жылдан бастап парк американдық әскерлердің әскери госпиталі ретінде пайдаланылды, ал 1943 жылдан 1946 жылдың наурызына дейін ол 160 нөміріндегі әскери тұтқын лагері ретінде неміс әскерлері үшін соғыс тұтқындарының госпиталі болды. 2009 жылы парк Radio 1-дің үлкен фестиваліне төңкерілді. 2017 жылы парк Ледиард Трегозе ауданынан жаңа құрылған Батыс Суиндон ауданына берілді. 2022 жылғы ыстық толқындардың нәтижесінде 17 ғасырға дейін салынған деген болжам бар формальды бақтардың іздері әуеден көріне бастады.
Лидиард үйі
Лидиард үйі немесе Лидиард паркі деп белгілі үйдің ортағасырлық тарихы бар және ол 17 ғасырда және 1740 жылдары қайта жаңартылды. Оның оңтүстік және шығыс жақтары, мүмкін Роджер Моррис салған, Палладиан стилінде өзгертілді. 1955 жылы үй І санатқа енгізілді. Свиндон корпорациясы мүлікті сатып алған кезде, бастапқы жиһаздың көбі қалмаған еді. 1950 жылдары корпорация үйге лайықты жиһаз жинауды бастады, әсіресе 18 ғасырғы Мемлекеттік залдарды қалпына келтіруге баса назар аударды. 1955 жылы Е. Э. Кук мұрасының бір бөлігі болған Ұлттық өнер жинақтары қорынан қарызға алынған бірнеше жақсы жиһаз келгенде бұл жұмысқа көмек көрсетілді. 1960 жылдары Лорд Болингброк Сент-Джон отбасының бірнеше портретін үйге берді, кейін оларды корпорацияға сатты. 1974 жылы қайтыс болғаннан кейін ол үйден шыққан барлық мүлкін үйдің қамқоршыларына мұра етіп қалдырды. Лидиард үйінің өнер жинағында 300 жылдан астам уақытты қамтитын пейзаждар, бюстер және портреттер бар. Портреттердің арасында Уильям Айкман, Майкл Даль, Джон Гринхилл, Корнелиус Джонсон, Годфри Кнеллер, сэр Питер Лели, Джонатан Ричардсон және Мария Верэльсттің туындылары бар. Корпорацияның ізбасары – Суиндон қалалық кеңесі үйді және паркті иеленеді және басқарады. Үй, оның жиһаз және өнер жинақтарымен – соның ішінде леди Диана Боклерк салған суреттелген қабырға панельдерімен – жаз айларында жұртшылыққа ашық. Үй және заманауи шатыр конференц-орталық және тойлар өткізілетін орын ретінде пайдаланылады, сондай-ақ қонақтарға жатақхана да бар. Үйдің тікелей солтүстігінде ортағасырлық ауылдан қалған жалғыз ғимарат – Сент-Мария шіркеуі орналасқан. Шіркеудің тарихы 13 ғасырға дейін жетеді және ол 15 және 17 ғасырларда жаңартылып, кеңейтілді; ол І санатқа жатады.
Көркем шығармаларда
Залдың құлауы және Сент-Джон отбасының абыройының төмендеуі американдық жазушы Эвелин Беркманның 1967 жылғы "Жарғақтардың мұрагері" романының тұстас жағдайы болды.