Джан Карло Вик: Итальян физигі және кванттық теорияға қосқан үлесі
Gian Carlo Wick
Джан Карло Вик: италиялық физик, кванттық теорияға үлкен үлес қосып, Вик айналымы, Вик жиырылуы сияқты теорияларды жасаған. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық теориялық физик
Italian theoretical physicist
Джан Карло Вик (15 қазан 1909 жыл - 20 сәуір 1992 жыл) – кванттық өріс теориясына маңызды үлес қосқан итальяндық теориялық физик. Вик айналымы, Вик жиырылуы, Вик теоремасы және Вик көбейтіндісі оның құрметіне аталған.
Gian Carlo Wick (15 October 1909 – 20 April 1992) was an Italian theoretical physicist who made important contributions to quantum field theory. The Wick rotation, Wick contraction, Wick's theorem, and the Wick product are named after him.
Өмір
Джан Карло Вик, аты «Джан Карло», 1909 жылы Италияның Турин қаласында дүниеге келген. Виктің әкесі латын және грек тілін жақсы білген, ал анасы Барбара Аласон (1877–1968) – белгілі итальян жазушысы және антифашист болған. Оның әкесінің әжесі Австриядан, ал анасының әжесі Швейцариядан Италияға көшіп келген. 1930 жылы Вик Туринде Г. Ватагиннің жетекшілігімен металдардың электрондық теориясы бойынша докторлық диссертациясын қорғап, ғылым кандидаты атанды. Содан кейін физика ғылымын одан әрі зерттеу үшін Геттинген мен Лейпцигке барды. Ол жерде танысқан профессорлардың бірі Вернер Гейзенберг болды. Гейзенберг жас итальяндық теоретикке риза болды – олар классикалық музыкаға ортақ қызығушылық танытты – және оған Вик ешқашан ұмытпаған жылы сезіммен қарады. Гейзенберг аптасына бір рет Викті және басқа студенттерді үйіне шақырып, қызықты әңгімелер мен пинг-понг ойнауға жиналатын. 1932 жылы Вик Римде Энрико Фермидің ассистенты болды. 1937 жылы Палермода теориялық физика профессоры, содан кейін Падуада оқып, 1940 жылы Римге оралып теориялық физика кафедрасын басқарды. 1946 жылы Фермидің соңынан АҚШ-қа, алдымен Нотр-Дам университетіне, содан кейін Берклиге кетті. Вик Маккарти дәуірінде даулы ант беруден бас тартқандықтан, Берклиден жұмыстан шығарылып, 1951 жылы Питтсбургтегі Карнеги технология институтына оқуға түсті. Ол 1957 жылға дейін сол жерде жұмыс істеді, осы уақытта Принстонның Жоғары оқу институтында және Женевадағы CERN-де болып қайтты. 1957 жылы Брукхейвен ұлттық зертханасының теория бөлімінің басшысы болды. 1965 жылы Нью-Йорктегі Колумбия университетінде профессорлық қызметке орналасып, Цун Дао Лимен бірлесіп жұмыс істеді; Колумбия университетінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін Пизадағы Scuola Normale Superiore-де жұмыс істеді. Ол кездейсоқ спинді бөлшектердің соқтығысуы үшін спиральдық формуланы жасады, Джеффри Чьюмен импульстік жуықтама бойынша жұмыс істеді, сондай-ақ мезондық теория, физикадағы симметрия принциптері және кванттық өріс теориясының вакуумдық құрылымы саласында зерттеулер жүргізді.
Gian Carlo Wick, first name "Gian Carlo", was born in Turin, Italy in 1909. Wick's father was a Latinist and Greekist, and his mother, Barbara Allason (1877–1968), was a well known Italian writer and anti fascist. His paternal grandfather had emigrated from Switzerland to Italy and his grandmother from Austria. In 1930 Wick received his doctoral degree in Turin under G. Wataghin with a thesis on the electronic theory of metals. He then went to Göttingen and Leipzig to further his study of physics. One of the professors he got to know there was Werner Heisenberg. Heisenberg liked the young Italian theoretician—they shared a common interest in classical music—and treated him with an affection that Wick never forgot. Once a week, Heisenberg had invited Wick and other students to his home for spirited evenings of talk and Ping Pong. Wick became Enrico Fermi's assistant in Rome in 1932. In 1937 he became professor of theoretical physics in Palermo and then in Padua before returning to Rome in 1940 to become chair of theoretical physics. In 1946 he followed Fermi to the United States, first to the University of Notre Dame, then to Berkeley. Wick refused to subscribe a controversial oath during the McCarthy era, so he was fired at Berkeley and went to the Carnegie Institute of Technology in Pittsburgh in 1951. He remained there until 1957, interrupted by stays at the Institute for Advanced Study in Princeton and at CERN in Geneva. In 1957 he became chief of the theory department at Brookhaven National Laboratory. In 1965 he became a tenured professor at Columbia University in New York City, where he collaborated with Tsung Dao Lee; after his retirement from Columbia he worked at the Scuola Normale Superiore in Pisa. He developed the helicity formulation for collisions between particles with arbitrary spin, worked with Geoffrey Chew on the impulse approximation, and worked on meson theory, symmetry principles in physics, and the vacuum structure of quantum field theory.