Джулиан Швингер: Американ физигі және квант электродинамикасының зерттеушісі

Кіріспе

Американдық теориялық физик (1918–1994)

Джулиан Сеймур Швингер (/ʃ//w//ɪ//ŋ//ər/; 12 ақпан 1918 – 16 шілде 1994) – Нобель сыйлығын жеңіп алған американдық теориялық физик. Ол кванттық электродинамика (QED) саласындағы еңбектерімен, әсіресе релятивистік түрде өзгермейтін бұзылыстар теориясын жасауымен және QED-ді бір циклдық деңгейде нормализациялауымен танымал. Швингер бірнеше университеттерде физика профессоры болып жұмыс істеген. Швингер ХХ ғасырдың ең көрнекті физиктерінің бірі ретінде танылады, ол қазіргі кванттық өрістер теориясының көп бөлігін, соның ішінде вариациялық тәсілді және кванттық өрістердің қозғалыс теңдеулерін жасауға үлкен үлес қосты. Ол алғашқы электроәлсіз модельді және 1+1 өлшемдегі конфайнменттің алғашқы мысалын жасады. Ол көптеген нейтринолар теориясы, Швингер мүшелері және спин 3/2 өрісі теориясын жасауға жауапты.

Ерте өмір және мансап

Джулиан Сеймур Швингер Нью-Йорк қаласында, Ашкеназдық еврейлер Белл (туған есімі Розенфельд) мен Бенджамин Швингердің отбасында дүниеге келді. Оның әкесі де, анасының ата-анасы да өркендеген киім өндірушілер болған, бірақ 1929 жылғы Уолл-стрит құлауынан кейін отбасылық бизнес төмендеді. Отбасы православиелік еврей дәстүрін сақтады. Джулианның ағасы Гарольд Швингер 1911 жылы, Джулианнан жеті жыл бұрын дүниеге келді, ал Джулиан 1918 жылы туды. Швингер өте қабілетті оқушы болды. Ол 1932-1934 жылдары Таунсенд Харрис орта мектебінде оқыды, сол кезде ол дарынды студенттерге арналған беделді мектеп саналды. Орта мектепте оқыған кезінде Джулиан Нью-Йорк қалалық колледжінің кітапханасында Пол Дирак сияқты авторлардың "Physical Review" мақалаларын оқи бастады, сол кезде Таунсенд Харрис осы колледждің кампусында орналасқан еді. 1934 жылдың күзінде Швингер Нью-Йорк қалалық колледжіне бакалавр ретінде түсті. CCNY сол кезде барлық Таунсенд Харрис түлектерін автоматты түрде қабылдады, және екі оқу орны да тегін білім беру мүмкіндігін ұсынды. Физика мен математикаға деген қызығушылығының арқасында Джулиан сабақтарды жиі жіберіп алып, тікелей кітаптардан білім алғанына қарамастан, бұл пәндерде өте жақсы нәтижелер көрсетті. Алайда, ағылшын тілі сияқты басқа пәндерге қызығушылық танытпауы осы пәндердің мұғалімдерімен академиялық келіспеушіліктерге әкелді. Джулиан CCNY-ге түскеннен кейін, оның ағасы Гарольд, бұрын CCNY-ді бітірген, өзінің бұрынғы сыныптасы Ллойд Моцтен Джулианды "таныстыруын" сұрады. Ллойд CCNY-де физика пәнін оқытушысы және сол кезде Колумбия университетінде докторлық диссертациясын қорғап жүрген студент болды. Ллойд Джулианмен танысып, оның талантын тез арада мойындады. Швингердің оқудағы қиындықтарын байқаған Ллойд Колумбияда танысқан Исидор Исаак Рабиден көмек сұрауға шешім қабылдады. Раби де Джулианмен алғашқы кездесуінде оның қабілеттерін бірден мойындады, содан кейін Джулианға Колумбияда оқуға стипендия беру туралы келісімге келді. Бастапқыда Джулианның CCNY-дегі кейбір пәндердегі нашар бағалары стипендия алуға кедергі келтірді. Бірақ Раби табандылық танытып, Нью-Йорк арқылы өтіп бара жатқан Ханс Бетеге Швингердің кванттық электродинамика бойынша жарияланбаған жұмысын көрсетті. Бетенің жұмысты мақұлдауы және оның осы саладағы беделі Джулианға стипендия алуға жеткілікті болды, ол кейін Колумбияға ауысты. Оның Колумбиядағы академиялық жағдайы CCNY-ге қарағанда жақсырақ болды. Ол Фи-Бета-Каппа қоғамына қабылданды және 1936 жылы "B" дәрежесін алды. Швингердің аспирантура кезінде Раби Джулианның елдегі басқа да оқу орындарына баруына ыңғайлы болар деп ойлады, содан кейін Джулиан 37/38 оқу жылына Грегори Брайт пен Эуген Вигнермен жұмыс істеу үшін саяхаттау стипендиясын алды. Осы уақыт ішінде бұрын кешке дейін жұмыс істеуге дағдыланған Швингер одан әрі барып, күндізгі-түнгі режимді толығымен өзгертіп, түнде жұмыс істеп, күндіз ұйықтады, бұл әдеті оның бүкіл өмірі бойы сақталды. Швингер кейіннен бұл өзгерістің мақсаты – зияткерлік тәуелсіздігін сақтап, Брайт пен Вигнердің "әсерінен" құтылу, олармен жұмыс істеу уақытын қысқарту болғанын айтты. Швингер 1939 жылы 21 жасында Рабидің жетекшілігімен докторлық диссертациясын қорғады. 1939 жылдың күзінде Швингер Дж. Роберт Оппенгеймердің басшылығымен Калифорния университетінде (Беркли) жұмыс істей бастады, онда ол екі жыл бойы NRC стипендиаты ретінде қалды.

Julian Seymour Schwinger was born in New York City, to Ashkenazi Jewish parents, Belle (née Rosenfeld) and Benjamin Schwinger, a garment manufacturer, who had emigrated from Poland to the United States. Both his father and his mother's parents were prosperous clothing manufacturers, although the family business declined after the Wall Street Crash of 1929. The family followed the Orthodox Jewish tradition. Julian's older brother Harold Schwinger was born in 1911, seven years before Julian who was born in 1918. Schwinger was a precocious student. He attended the Townsend Harris High School from 1932 to 1934, a highly regarded high school for gifted students at the time. During high school, Julian had already started reading Physical Review papers by authors such as Paul Dirac in the library of the City College of New York, in whose campus Townsend Harris was then located. In the fall of 1934, Schwinger entered the City College of New York as an undergraduate. CCNY automatically accepted all Townsend Harris graduates at the time, and both institutions offered free tuition. Due to his intense interest in physics and mathematics, Julian performed very well in those subjects despite often skipping classes and learning directly from books. On the other hand, his lack of interest for other topics such as English led to academic conflicts with teachers of those subjects. After Julian had joined CCNY, his brother Harold, who had previously graduated from CCNY, asked his ex classmate Lloyd Motz to "get to know [Julian]". Lloyd was a CCNY physics instructor and Ph. D. candidate at Columbia University at the time. Lloyd made the acquaintance, and soon recognized Julian's talent. Noticing Schwinger's academic problems, Lloyd decided to ask Isidor Isaac Rabi who he knew at Columbia for help. Rabi also immediately recognized Schwinger's capabilities on their first meeting, and then made arrangements to award Schwinger with a scholarship to study at Columbia. At first Julian's bad grades in some subjects at CCNY prevented the scholarship award. But Rabi persisted and showed an unpublished paper on quantum electrodynamics written by Schwinger to Hans Bethe, who happened to be passing by New York. Bethe's approval of the paper and his reputation in that domain were then enough to secure the scholarship for Julian, who then transferred to Columbia. His academic situation at Columbia was much better than at CCNY. He was accepted into the Phi Beta Kappa society and received his B. A. in 1936. During Schwinger's graduate studies, Rabi felt that it would be good for Julian to visit other institutions around the country, and Julian was awarded a travelling fellowship for the year 37/38 which he spent at working with Gregory Breit and Eugene Wigner. During this time, Schwinger, who previously had already had the habit of working until late at night, went further and made the day/night switch more complete, working at night and sleeping during the day, a habit he would carry throughout his career. Schwinger later commented that this switch was in part a way to retain greater intellectual independence and avoid being "dominated" by Breit and Wigner by simply reducing the duration of contact with them by working different hours. Schwinger obtained his PhD overseen by Rabi in 1939 at the age of 21. During the fall of 1939 Schwinger started working at the University of California, Berkeley under J. Robert Oppenheimer, where he stayed for two years as an NRC fellow.

Мансап

Оппенгеймермен жұмыс істегеннен кейін Швингердің алғашқы тұрақты академиялық қызметі 1941 жылы Пурдью университетінде болды. Пурдьюдан демалысқа шыққанда, ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лос-Аламос Ұлттық зертханасының орнына MIT радиациялық зертханасында жұмыс істеді. Ол радарды дамытуға теориялық қолдау көрсетті. Соғыстан кейін Швингер Пурдьюден Гарвард университетіне кетті, онда 1945 жылдан 1974 жылға дейін оқытумен айналысты. 1966 жылы Гарвард университетінде физика профессоры, Юджин Хиггинс атындағы профессор болды. Швингер радарлық жұмысынан Грин функцияларына қызығушылық танытты және осы әдістерді кванттық өріс теориясын жергілікті Грин функциялары арқылы релятивистік инвариантты түрде тұжырымдау үшін пайдаланды. Бұл оған кванттық электродинамикадағы электронның магниттік моментіне алғашқы түзетулерді нақты есептеуге мүмкіндік берді. Бұрынғы ковариант емес жұмыстар шексіз жауаптарға келген, бірақ оның әдістеріндегі қосымша симметрия Швингерге дұрыс шекті түзетулерді анықтауға мүмкіндік берді. Швингер қайта нормалауды дамытып, кванттық электродинамиканы бір циклдық деңгейде нақты тұжырымдады. Сол кезеңде ол кванттық өріс теориясына электрондар мен позитрондардың электр өрісінде туннельдеу арқылы пайда болатын жылдамдығын есептеу арқылы, қазір "Швингер эффектісі" деп аталатын процеске қатысты бұрынғы есептеулерді енгізді. Бұл эффектті кез келген шекті реттегі perturbation теориясында көру мүмкін емес еді. Швингердің кванттық өріс теориясы бойынша негізгі жұмысы өріс корреляциялық функциялары мен олардың қозғалыс теңдеулерінің қазіргі заманғы жүйесін құрастырды. Оның тәсілі кванттық әрекеттен басталып, алғаш рет бозон мен фермионды тең қарауға мүмкіндік берді, Grassman интеграциясының дифференциалдық түрін қолдана отырып. Ол спин статистикасы теоремасы мен CPT теоремасы үшін нақты дәлелдер келтірді және өріс алгебрасы әртүрлі классикалық сәйкестіктердегі аномальды Швингер мүшелеріне, қысқа қашықтықтағы ерекшеліктерге байланысты әкелетінін атап өтті. Бұл өріс теориясының негізгі нәтижелері болды, аномалияларды дұрыс түсіну үшін маңызды. Басқа да маңызды ерте жұмыста Рарита мен Швингер спин 3/2 өрісінің абстрактілі Паули және Фиерц теориясын Дирак спинерлерінің векторы ретінде нақты формада жасады, Рарита-Швингер теңдеуі. Спин 3/2 өрісінің өзара әрекеттесуі үшін суперсимметрияның кейбір түрі қажет, ал Швингер кейіннен суперсимметрияны табу үшін осы жұмысты жеткілікті дамытпағаны үшін өкінді. Швингер нейтриноның бірнеше түрлерін, біреуін электрон үшін, екіншісін мюон үшін ашты. Қазіргі кезде үш жеңіл нейтрино бар екені белгілі; үшіншісі тау-лептонның серігі. 1960 жылдары Швингер қазіргі Швингер моделі деп аталатын кванттық электродинамиканы бір кеңістікте және бір уақыт өлшемінде тұжырымдап, талдады, бұл шектеулі теорияның алғашқы мысалы. Ол сондай-ақ электр әлсіз гаузер теориясын ұсынған алғашқы адам болды, гаузер тобы ұзақ қашықтықта электромагниттікке өздігінен бұзылады. Бұл оның шәкірті Шелдон Глашшоумен электр әлсіз бірігудің қабылданған үлгісіне дейін кеңейтілді. Ол нүктелік магниттік монопольдер арқылы кванттық электродинамика теориясын жасауға тырысты, бұл бағдарлама шектеулі табысқа жетті, өйткені заряд кванты кішкентай болған кезде монопольдер күшті өзара әрекеттеседі. 73 докторлық диссертацияны басқарып, Швингер физика саласындағы ең өнімді аспирант кеңесшілерінің бірі ретінде танымал. Оның төрт шәкірті Нобель сыйлығын жеңіп алды: Рой Глаубер, Бенджамин Рой Моттельсон, Шелдон Глашшоу және Уолтер Кон (химия бойынша). Швингердің әріптестерімен арақатынасы күрделі болды, өйткені ол әрқашан тәуелсіз зерттеулерді жүргізді, ол бағыттық ағымнан ерекшеленді. Атап айтқанда, Швингер элементар бөлшектер физикасы үшін феноменологиялық теорияны, қазіргі заманғы тиімді өріс теориясының алғысы болып табылатын көз теориясын дамытты. Ол кванттық өрістерді алыс қашықтықтағы құбылыстар ретінде қарастырады және классикалық өріс теорияларындағы токтарға ұқсас көмекші "көздерді" қолданады. Көз теориясы - нақты алынған феноменологиялық нәтижелерге ие математикалық түрде дәйекті өріс теориясы. Гарвардтық әріптестерінің сын-пікірлері Швингерді 1972 жылы UCLA факультетінен кетуге мәжбүр етті. Көпшілікке белгілі болғандай, Стивен Вайнберг Лайман зертханасындағы Швингердің кеңсесін мұра еткен, ол жерден "Сендер осыларды толтыра аласыңдар ма?" деген хабармен бірге ескі аяқ киімді тапты. Швингердің көз теориясына негізделген Вайнберг тиімді өріс теориясының негізін қалады, ол физиктер арасында көбірек бағаланады. Аяқ киім оқиғасына қарамастан, Вайнберг Швингерге шабыттанғаны үшін алғыс айтты. UCLA-да және өмірінің соңына дейін Швингер көз теориясын және оның әртүрлі қолдануларын дамытуды жалғастырды. 1989 жылдан кейін Швингер балама емес зерттеулерге, салқын ядролық синтезге қызығушылық танытты. Ол осы тақырыпта сегіз теориялық мақала жазды. Ол өз мақалаларын жариялаудан бас тартқандықтан Американ физикалық қоғамынан кетті. Ол салқын ядролық синтез зерттеулерінің басылып қалғанын және академиялық бостандық бұзылғанын сезінді. Ол былай деп жазды: "Бірлікке қысым өте зор. Мен редакторлардың ұсынған мақалаларын қабылдамауында, анонимді рецензенттердің жаулы сын-пікірлерінде оны сезіндім. Бәйсіз қарастыруды цензурамен алмастыру ғылымның өліміне әкеледі." Соңғы жарияланымдарында Швингер сонолюминесценция теориясын ұзақ қашықтықтағы кванттық радиациялық құбылыс ретінде ұсынды, ол атомдармен емес, күшіктеп жатқан көпіршіктегі жылдам қозғалатын беттермен байланысты, онда диэлектрлік тұрақтылықтағы үздіксіздер бар. Қазіргі эксперименттермен қолдау көрсетілген сонолюминесценция механизмі көпіршік ішіндегі қыздырылған газды жарық көзі ретінде қарастырады. Швингер 1965 жылы кванттық электродинамика (QED) бойынша жұмысы үшін Ричард Фейнманмен және Синичиро Томонағамен бірге физика бойынша Нобель сыйлығымен марапатталды. Швингердің сыйлықтары мен құрметтері Нобель сыйлығын алғанға дейін де көп болды. Оларға алғашқы Альберт Эйнштейн сыйлығы (1951), АҚШ Ұлттық ғылым медалі (1964), Пурдью университетінен (1961) және Гарвард университетінен (1962) құрметті ғылым докторлары, сондай-ақ АҚШ Ұлттық ғылым академиясының Жарық табиғаты сыйлығы (1949) кіреді. 1987 жылы Швингер Американ жетістіктері академиясының Алтын табақ сыйлығын алды.

After having worked with Oppenheimer, Schwinger's first regular academic appointment was at Purdue University in 1941. While on leave from Purdue, he worked at the MIT Radiation Laboratory instead of at the Los Alamos National Laboratory during World War II. He provided theoretical support for the development of radar. After the war, Schwinger left Purdue for Harvard University, where he taught from 1945 to 1974. In 1966 he became the Eugene Higgins professor of physics at Harvard. Schwinger developed an affinity for Green's functions from his radar work, and he used these methods to formulate quantum field theory in terms of local Green's functions in a relativistically invariant way. This allowed him to calculate unambiguously the first corrections to the electron magnetic moment in quantum electrodynamics. Earlier non covariant work had arrived at infinite answers, but the extra symmetry in his methods allowed Schwinger to isolate the correct finite corrections. Schwinger developed renormalization, formulating quantum electrodynamics unambiguously to one loop order. In the same era, he introduced non perturbative methods into quantum field theory, by calculating the rate at which electron–positron pairs are created by tunneling in an electric field, a process now known as the "Schwinger effect." This effect could not be seen in any finite order in perturbation theory. Schwinger's foundational work on quantum field theory constructed the modern framework of field correlation functions and their equations of motion. His approach started with a quantum action and allowed bosons and fermions to be treated equally for the first time, using a differential form of Grassman integration. He gave elegant proofs for the spin statistics theorem and the CPT theorem, and noted that the field algebra led to anomalous Schwinger terms in various classical identities, because of short distance singularities. These were foundational results in field theory, instrumental for the proper understanding of anomalies. In other notable early work, Rarita and Schwinger formulated the abstract Pauli and Fierz theory of the spin 3/2 field in a concrete form, as a vector of Dirac spinors, Rarita–Schwinger equation. In order for the spin 3/2 field to interact consistently, some form of supersymmetry is required, and Schwinger later regretted that he had not followed up on this work far enough to discover supersymmetry. Schwinger discovered that neutrinos come in multiple varieties, one for the electron and one for the muon. Nowadays there are known to be three light neutrinos; the third is the partner of the tau lepton. In the 1960s, Schwinger formulated and analyzed what is now known as the Schwinger model, quantum electrodynamics in one space and one time dimension, the first example of a confining theory. He was also the first to suggest an electroweak gauge theory, an gauge group spontaneously broken to electromagnetic at long distances. This was extended by his student Sheldon Glashow into the accepted pattern of electroweak unification. He attempted to formulate a theory of quantum electrodynamics with point magnetic monopoles, a program which met with limited success because monopoles are strongly interacting when the quantum of charge is small. Having supervised 73 doctoral dissertations, Schwinger is known as one of the most prolific graduate advisors in physics. Four of his students won Nobel prizes: Roy Glauber, Benjamin Roy Mottelson, Sheldon Glashow and Walter Kohn (in chemistry). Schwinger had a mixed relationship with his colleagues, because he always pursued independent research, different from mainstream fashion. In particular, Schwinger developed the source theory, a phenomenological theory for the physics of elementary particles, which is a predecessor of the modern effective field theory. It treats quantum fields as long distance phenomena and uses auxiliary 'sources' that resemble currents in classical field theories. The source theory is a mathematically consistent field theory with clearly derived phenomenological results. The criticisms by his Harvard colleagues led Schwinger to leave the faculty in 1972 for UCLA. It is a story widely told that Steven Weinberg, who inherited Schwinger's paneled office in Lyman Laboratory, there found a pair of old shoes, with the implied message, "think you can fill these?" Based on Schwinger's source theory, Weinberg set the underpinnings of the effective field theory, that is more appreciated among physicists. In spite of the shoes incident, Weinberg gave the credit to Schwinger for the inspiration. At UCLA, and for the rest of his career, Schwinger continued to develop the source theory and its various applications. After 1989 Schwinger took a keen interest in the non mainstream research of cold fusion. He wrote eight theory papers about it. He resigned from the American Physical Society after their refusal to publish his papers. He felt that cold fusion research was being suppressed and academic freedom violated. He wrote, "The pressure for conformity is enormous. I have experienced it in editors' rejection of submitted papers, based on venomous criticism of anonymous referees. The replacement of impartial reviewing by censorship will be the death of science." In his last publications, Schwinger proposed a theory of sonoluminescence as a long distance quantum radiative phenomenon associated not with atoms, but with fast moving surfaces in the collapsing bubble, where there are discontinuities in the dielectric constant. The mechanism of sonoluminescence now supported by experiments focuses on superheated gas inside the bubble as the source of the light. Schwinger was jointly awarded the Nobel Prize in Physics in 1965 for his work on quantum electrodynamics (QED), along with Richard Feynman and Shin'ichirō Tomonaga. Schwinger's awards and honors were numerous even before his Nobel win. They include the first Albert Einstein Award (1951), the U. S. National Medal of Science (1964), honorary D. Sc. degrees from Purdue University (1961) and Harvard University (1962), and the Nature of Light Award of the U. S. National Academy of Sciences (1949). In 1987, Schwinger received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement.

Швингер мен Фейнман

Белгілі физик ретінде Швингерді өз буынының тағы бір көрнекті физигі Ричард Фейнманмен салыстырған. Швингер формальдылыққа көбірек бейімді болды және кванттық өріс теориясындағы символдық түрлендірулерді ұнатты. Ол жергілікті өріс операторларымен жұмыс істеді, олардың арасындағы байланыстарды тапты және физиктер жергілікті өрістердің алгебрасын түсінуі керек деп ойлады, ол қаншалықты парадоксалды болса да. Ал Фейнман физиканы Фейнман диаграммаларынан толығымен алуға болатынына сенді, олар бөлшектердің суретін берді. Швингер Фейнман диаграммалары туралы былай деді:

As a famous physicist, Schwinger was often compared to another legendary physicist of his generation, Richard Feynman. Schwinger was more formally inclined and favored symbolic manipulations in quantum field theory. He worked with local field operators, and found relations between them, and he felt that physicists should understand the algebra of local fields, no matter how paradoxical it was. By contrast, Feynman was more intuitive, believing that the physics could be extracted entirely from the Feynman diagrams, which gave a particle picture. Schwinger commented on Feynman diagrams in the following way,

Like the silicon chips of more recent years, the Feynman diagram was bringing computation to the masses. Schwinger disliked Feynman diagrams because he felt that they made the student focus on the particles and forget about local fields, which in his view inhibited understanding. He went so far as to ban them altogether from his class, although he understood them perfectly well. The true difference is however deeper, and it was expressed by Schwinger in the following passage,

Eventually, these ideas led to Lagrangian or action formulations of quantum mechanics, appearing in two distinct but related forms, which I distinguish as differential and integral. The latter, spearheaded by Feynman has had all the press coverage, but I continue to believe that the differential viewpoint is more general, more elegant, more useful. Despite sharing the Nobel Prize, Schwinger and Feynman had a different approach to quantum electrodynamics and to quantum field theory in general. Feynman used a regulator, while Schwinger was able to formally renormalize to one loop without an explicit regulator. Schwinger believed in the formalism of local fields, while Feynman had faith in the particle paths. They followed each other's work closely, and each respected the other. On Feynman's death, Schwinger described him as

An honest man, the outstanding intuitionist of our age, and a prime example of what may lie in store for anyone who dares to follow the beat of a different drum.

"Соңғы жылдардағы кремнийлі чиптер сияқты, Фейнман диаграммасы есептеуді көпшілікке жақын қылды. Швингерге Фейнман диаграммалары ұнамады, өйткені ол олардың студенттерді бөлшектерге назар аударуға және жергілікті өрістерді ұмытуға мәжбүр ететінін, бұл оның пікірінше түсінуге кедерілтіретінін сезінді. Ол тіпті оларды жақсы түсінгенімен, сыныптан толығымен шығарып тастады. Бірақ нағыз айырмашылық одан да тереңдеп жатыр, оны Швингер келесідей түсіндірді:

Соңында, бұл идеялар кванттық механиканың Лагранждық немесе әрекеттік формулаларына әкелді, олар екі ерекше, бірақ байланысты формада пайда болды, мен оларды дифференциалдық және интегралдық деп ажыратамын. Соңғысы, Фейнманның бастамасымен, көп талқыланды, бірақ мен дифференциалдық көзқарас жалпылама, әдемі және пайдалы деп санаймын. Нобель сыйлығын бөліскеніне қарамастан, Швингер мен Фейнман кванттық электродинамикаға және жалпы кванттық өріс теориясына әртүрлі көзқарас танытты. Фейнман реттегіш пайдаланды, ал Швингер бір циклға формальды түрде реттеуге реттегішсіз қол жеткізе алды. Швингер жергілікті өрістердің формализміне сенді, ал Фейнман бөлшектердің траекториясына сенді. Олар бір-бірінің жұмысын жақыннан қадағалап, бір-бірін құрметтеді. Фейнманның қазасынан кейін Швингер оны адал адам, біздің заманымыздың ең көрнекті интуиционисі және басқа да үнге құлақ қоғайтын әркімді күтіп тұрған нәрсенің жарқын мысалы деп сипаттады.

Өлім

Швингер қуырық безінің қатерінен қайтыс болды. Ол Маунт-Оберн қорымында жерленген; , мұндағы α – жақсы құрылым тұрақтысы, оның есімі қабір тасына ойылып жазылған. Бұл символдар оның электронның магниттік моментіне түзетуді ("аномальды") есептеуімен байланысты.