Лондон қалалық өрт сөндіру және құтқару қызметі

Кіріспе

Лондон қаласындағы өрт сөндіру және құтқару қызметі

LFB өрт сөндіру және төтенше жағдайларды жоспарлау комиссары басқарады, қазіргі уақытта бұл лауазым Энди Роу атқарады. Бригада мен комиссарды 2018 жылы Лондон өрт және төтенше жағдайларды жоспарлау органының (LFEPA) осы функцияларын өз мойнына алған Үлкен Лондон Әкімдігі бақылайды. 2015-16 қаржы жылында LFB 171 488 жедел шақыру алды. Олардың ішінде: 20 773 өрт, 48 696 жалған өрт дабылы және 30 066 басқа да қызмет көрсету шақырулары болды. Өрт сөндіруден басқа, LFB жол-көлік оқиғаларына, су тасқынына, лифттерде адамдардың қалып қоюына, сондай-ақ қауіпті материалдармен немесе ірі көлік апаттарына байланысты басқа да оқиғаларға жауап береді. Бұдан өзге, LFB төтенше жағдайларды жоспарлаумен, өрт қауіпсіздігін тексерумен және білім беру жұмыстарын жүргізеді. LFB жедел медициналық көмек көрсете алмайды, себебі бұл функцияны тәуелсіз ұйым – Лондон жедел жәрдем қызметі атқарады. Алайда, LFB-ның барлық өрт сөндірушілері алғашқы медициналық көмек бойынша оқытылған және барлық өрт машиналарында алғашқы көмек құралдары бар. 2016 жылдан бері LFB өмірге қауіп төндіретін кейбір медициналық жағдайларға (мысалы, жүрек тоқтауы немесе тыныс алу тоқтауы) алғашқы көмек көрсетіп келеді.

Тарих

Көптеген жекеше өрт сөндіру шаралары мен Лондонның Ұлы өртінен кейін, әртүрлі сақтандыру компаниялары өздері сақтандырған ғимараттардағы өрттерді сөндіру үшін өрт сөндіру бөлімшелерін құрды. Өрт сөндіру бөлімшелеріне деген қажеттілік артқан сайын, олар 1833 жылдың 1 қаңтарында Джеймс Брейдвуд басшылығымен Лондон өрт сөндіру машиналарын құруға дейін бірігіп жұмыс істей бастады. Брейдвуд алғаш рет өрт сөндірушілердің қауіптерінен қорғау үшін жеке киім киюді енгізді. 80 өрт сөндіруші және 13 өрт сөндіру станциясы бар бұл бөлімше әлі де жеке кәсіпорын болып, сақтандыру компанияларымен қаржыландырылып, негізінен өрттен материалдық мүлікті сақтап қалуға жауапты болды. Вестминстер сарайындағы 1834 жылғы және Тули көшесіндегі 1861 жылғы (Брейдвуд 61 жасында қаза тапқан) сияқты бірнеше ірі өрттер сақтандыру компанияларын британ үкіметін бригаданы мемлекеттік қаржымен және басқарумен қамтамасыз етуге лоббилеуге итермеледі. Мұқият қарастырғаннан кейін, 1865 жылғы Метрополитен өрт сөндіру бригадасы туралы заң (28 және 29 Vict. c. 90) қабылданды. Штаб-пәтері 1937 жылы Ламбеттегі Альберт наберегінде орналасқан және 2007 жылға дейін сонда болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде елдің барлық бригадалары бірігіп, Ұлттық өртке қарсы қызмет құрылды. 1948 жылы Лондон округі үшін жеке Лондон өрт сөндіру бригадасы қайта құрылды. Сонымен қатар, LFEPA-ны басқару және Лондон үшін төтенше жағдайларды жоспарлауды үйлестіру үшін Үлкен Лондон Әкімдігі (GLA) құрылды. Лондон мэрі мен басқа да сайланған мүшелерден тұратын GLA Метрополитен полиция қызметі, Лондон көлігі және басқа да функцияларға да жауапты. 2007 жылы LFB Ламбеттегі штаб-пәтерін босатып, Саутварктегі Юнион-стритте орналасқан жаңа орынға көшті. Сол жылы Қоғамдық және жергілікті басқару департаменті LFB комиссары Кен Найттың үкіметтің алғашқы бас өрт сөндіру және құтқару кеңесшісі болып тағайындалғанын жариялады. Найттың орнына сол кезде Рон Добсон комиссар болып тағайындалды және ол шамамен он жыл қызмет етті. 2017 жылы Дани Коттон бригаданың бірінші әйел комиссары болды.

Following a multitude of ad hoc firefighting arrangements and the Great Fire of London, various insurance companies established firefighting units to tackle fires that occurred in buildings that their respective companies insured. As demands grew on the primitive firefighting units they began to coordinate and co operate with each other until, on 1 January 1833, the London Fire Engine Establishment was formed under the leadership of James Braidwood, who had founded the first professional, municipal fire brigade in Edinburgh. He introduced a uniform that, for the first time, included personal protection from the hazards of firefighting. With 80 firefighters and 13 fire stations, the unit was still a private enterprise, funded by the insurance companies and as such was responsible mainly for saving material goods from fire. Several large fires, most notably at the Palace of Westminster in 1834 and the 1861 Tooley Street fire (in which Braidwood died in action, aged 61), spurred the insurance companies to lobby the British government to provide the brigade at public expense and management. After due consideration, the Metropolitan Fire Brigade Act 1865 (28 & 29 Vict. c. 90) was passed, on the Albert Embankment in Lambeth in 1937, where it remained until 2007. During the Second World War the country's brigades were amalgamated into a single National Fire Service. The separate London Fire Brigade for the County of London was re established in 1948. At the same time, the Greater London Authority (GLA) was established to administer the LFEPA and coordinate emergency planning for London. Consisting of the Mayor of London and other elected members, the GLA also takes responsibility for the Metropolitan Police Service, Transport for London and other functions. In 2007, the LFB vacated its Lambeth headquarters and moved to a site in Union Street, Southwark. In the same year, the Department for Communities and Local Government announced that LFB Commissioner Ken Knight had been appointed as the first Chief Fire and Rescue Adviser to the government. Knight was succeeded as Commissioner at that time by Ron Dobson, who served for almost ten years. Dany Cotton took over in 2017, becoming the brigade's first female commissioner.

Комиссия мүшелері мен бас офицерлер

2020 жылдың 1 қаңтарынан бастап Энди Роу LFB комиссары болып тағайындалды. Ол 2017 жылы бұл жоғары лауазымды алғашқы әйел ретінде атқарған Дани Коттоннан кейін келеді; Коттон 32 жылдық қызметтен кейін Гренфелл мұнарасындағы өрт оқиғасынан соң отставкаға шықты. Коттоннан бұрын Рон Добсон комиссар болған және ол 1979 жылдан бері LFB-де қызмет етеді; өртке қарсы қызметке сіңірген еңбегі үшін CBE орденімен марапатталды.

Заң шығару өкілеттігі

Англиядағы өрт сөндіру және құтқару органдары бұрынғы Премьер-Министрдің орынбасары (ODPM) деп аталатын үкіметтік ведомство қарауында болды. Бұл ведомство өрт сөндіру органдарына қатысты заңнамаға жауапты болды; алайда, 2006 жылы орталық үкімет құрылымындағы өзгерістерге байланысты Қоғамдық және жергілікті басқару департаменті (DCLG), кейіннен Тұрғын үй, қоғамдық және жергілікті басқару министрлігі (MHCLG) құрылды. Қазір ол Англияда, Лондонда да өртке қарсы іс-қимыл және төзімділікті қамтамасыз етуге жауапты. Өрт сөндіру және құтқару қызметі туралы 2004 жылғы заң көптеген жұмыс тәжірибесін өзгертті; ол 1947 жылғы Өрт сөндіру қызметі туралы заңды алмастырып, бірнеше ескі заңдарды жойды, олардың көпшілігі елу жыл бұрын қабылданған. Күшін жойған заңдардың толық тізімін мына жерде табуға болады:

2004 жылғы заң Өрт сөндіру қызметінің тәуелсіз сараптамасына, оның авторы профессор сэр Джордж Бэйн болғандықтан, көбінесе Бейн есебі деп аталатын жауап ретінде әзірленді. Ол көптеген жұмыс процедураларын түбегейлі өзгертуді ұсынды және 2002–2003 жылдары ұлттық өрт сөндірушілер ереуіліне әкелді. Бригаданың заңнамалық, ұйымдық және құрылымдық негізіне енгізілген өзгерістер, оның ішінде қатысу уақытын, жедел құралдардың орналасқан жерін және персонал санын өзгерту, сондай-ақ міндетті көрсеткіштерді, басымдықтар мен мақсаттарды белгілеу MHCLG өрт сөндіру және құтқару қызметінің ұлттық аясы деп аталатын құжат арқылы жүзеге асырылады. Бұл аяны үкімет жыл сайын бекітеді және ол Англиядағы барлық бригадаларға қолданылады. Ұлыбританияның қалған бөлігіндегі өрт сөндіру қызметіне жауапкершілік тиісті парламенттер мен ассамблеяларға берілген. Ел көлеміндегі мәселелер бойынша Бас өрт сөндірушілер қауымдастығы өрт, құтқару және төзімділік мәселелері бойынша біртұтас пікір білдіреді. Қауымдастық мүшелері көмекші бас офицерден жоғары лауазымды офицерлерден бастап, Бас өрт сөндірушіге (немесе Бригада менеджерінің жаңа атағына) дейін құралады.

Жұмысқа қабылдау және оқыту

Соңғы 24 айда LFB үш рет өрт сөндірушілерді жұмысқа алу кампаниясын өткізді, бірақ бұрынғы жылдары олардың саны азайды, тіпті мүлдем болмады. Өрт сөндірушілерді жұмысқа алудың себептері көп, өйткені өрт сөндірушілерді жұмысқа алудың белгілі бір кестесі жоқ. Кәсіби өрт сөндірушілерді даярлау әдетте Лондонның түрлі жерлерінде өтеді. Оқуды сәтті аяқтағаннан кейін, жаңа білікті өрт сөндіруші өрт сөндіру станциясына жіберіледі және қазіргі таңдағы жұмыс кестесі бойынша жұмыс істейді: екі күндік ауысым (10,5 сағат), содан кейін екі түнгі ауысым (13,5 сағат) және төрт күн демалыс. Жұмыс кестелері профессор Бэйннің Өрт қызметіне жасаған тәуелсіз сараптамасында қарастырылды. Оқудан кейін өрт сөндірушілер бір жылдық тәжірибелік мерзімді өтейді; үміткер 12-18 айға созылатын даму портфолиосын аяқтағанға дейін біліктілікке және толық жалақыға қол жеткізе алмайды. Теориялық және практикалық оқыту өрт сөндірушінің мансабы бойында жалғаса береді.

Жылжымалы үлгі

2010 жылдың желтоқсанында LFB және Өрт сөндірушілер одағы (FBU) алдыңғы қатардағы өрт сөндірушілер үшін жаңа кезеңдік кестеге келісті: екі 10½ сағаттық күндізгі кезең, содан кейін екі 13½ сағаттық түнгі кезең, одан кейін төрт күндік демалыс. Бұл келісім FBU-ның LFB-нің кезеңдік кестені екі 9 сағаттық күндізгі кезеңнен кейін екі 15 сағаттық түнгі кезең және үш күндік демалыстан екі 12 сағаттық күндізгі кезеңнен кейін екі 12 сағаттық түнгі кезең және төрт күндік демалысқа өзгерту ниетіне қарсы наразылық ретінде өткізген екі 8 сағаттық күндізгі ереуілден кейін жасалды. 2012 жылдың наурыз айында жарияланған Лондон өрт сөндіру бригадасының баяндамасында кезеңдік кестенің өзгеруі қаладағы қауіпсіздікті арттырғаны айтылды. Кезеңдік кесте өзгергенге дейін болған 12 аймен салыстырғанда, келесі 12 айда өрт сөндірушілер оқу, қоғамдық қауіпсіздік жұмыстары және үйге барып қауіпсіздік тексерулеріне (соның ішінде тегін түтін дабылын орнатуға) көбірек уақыт жұмсай алды.

Жылжыту

Өрт сөндірушілер жоғарылау үшін Бригада белгілеген талаптарға сай болуы керек, осы үшін біліктілікті бағалау орталығынан өту қажет. Бұл процедура Комиссардың көмекшісі лауазымына дейін, қызметкер үміткерлік білдірген әрбір келесі лауазым үшін қолданылады. Комиссардың көмекшісінен жоғары лауазымдарға тағайындауды Лондон өрт және төтенше жағдайлар жоспарлау органының сайланған мүшелері қадағалайды. Кейбір жоғарылау емтихандарын Өрт сөндіру инженерлері институтының сертификаттарымен алмастыру мүмкіндігі бар. Өрт сөндірушілер және азаматтық персонал, мысалы, ғимарат инспекторлары, ғалымдар, жер өлшеушілер және басқа да білікті мамандар, осы сертификаттарды жазбаша емтихан немесе зерттеу жұмысы арқылы алады. Алдағы жоғарылау емтихандары Біріктірілген жеке даму жүйесі (IPDS) арқылы жүзеге асырылады.

Өрт сөндіру жабдығы

LFB өртке қарсы қорғаныс қызметін Ұлыбритания бойынша дәстүрлі түрде қолданылатын төрт тәуекел санаты жүйесі бойынша ұйымдастырады. Әрбір ғимарат тәуекел деңгейі бойынша "A" дан "D" ға дейін бағаланады. Тәуекел санаты алдын ала белгіленген жұмылдыру кезінде жіберілетін техниканың ең төменгі санын анықтайды. "А" санатына ірі ғимараттар мен/немесе халық тығыздығы жоғары аумақтар кіреді, мысалы кеңселер мен зауыдтар. "А" санатындағы өртке үш өрт сөндіру машинасы сегіз минут ішінде, ал алғашқы екеуі бес минут ішінде жетеді. Ірі ғимараттар мен/немесе халық тығыздығы орташа деңгейдегі аумақтар, мысалы, көп қабатты тұрғын үйлер, әдетте "B" санатына жатады. Екі өрт сөндіру машинасы жөнелтіледі, біреуі бес минут ішінде, екіншісі сегіз минут ішінде жетеді. "C" санаты төменгі тығыздықтағы, қала шетіндегі аудандар мен жеке тұрғын үйлерді қамтиды. "C" санатындағы оқиғаға бір өрт сөндіру машинасы он минут ішінде жетуі керек. Алғашқы үш санатқа кірмейтін шалғынды аумақтар "D" санаты деп есептеледі. Бір өрт сөндіру машинасы "D" санатындағы оқиғаға жиырма минут ішінде жетуі керек.

Жауап беру уақыты

2007-2008 жылдары 999 нөміріне келіп түскен шақыруға алғашқы өрт сөндіру машинасы 5 минут ішінде 58,8% жағдайда, ал 8 минут ішінде 90% жағдайда жетті. Екінші өрт сөндіру машинасы 81,9% жағдайда 8 минут ішінде, ал 92,4% жағдайда 10 минут ішінде келді. 2010-2011 жылдары оқиға орнына бірінші техниканың орташа жауап беру уақыты 5 минут 34 секунд (6 минуттық мақсат), ал екінші техника – 6 минут 53 секунд (8 минуттық мақсат) құрады. Мысалы, LFB 2005 жылы Бунсфилдте болған өртті сөндіруде Гертфордшир өрт сөндіру және құтқару қызметіне жан-жақты көмек көрсетті. Ал 1986 жылы Сурреймен шектес орналасқан Хэмптон-Корт өртіне LFB және Суррей өрт сөндіру және құтқару қызметі бірлесіп қатысты. 2015-2016 жылдары LFB «шекарадан тыс» 567 оқиғаға көмектесті. Басқару орталығынан тағы екі техника жіберіліп, барлығы төрт техника жұмыс істейді. Кәсіби өрт сөндірушілер мұндай өрттерді бейресми түрде «жасау» немесе «төрт сорғы» деп атайды. Өрт сөндірілгеннен кейін, егер басқа сорғылар жіберілмесе, бұл «төрт сорғылы өрт» деп тіркеледі. Егер оқиға ауыр болса, ол бірден алты, сегіз немесе он сорғыға дейін эскалациялануы мүмкін. Лондон қаласында бұл әдетте жұп сандармен аяқталады, бірақ қажет болған жағдайда он сорғылық өртті 15-ке дейін «жасау» да мүмкін. Мысалы, ірі қойма өртенсе, бірден он сорғы шақырылуы мүмкін. 2007 жылы Cutty Sark өртіне сегіз сорғы жұмылдырылды. Ауыр оқиғалар күшейген сайын бригада жоғары шенді офицерлерді, басқару бөлімдерін және қажетті арнайы техниканы жібереді. 25 сорғылық өрттердің мысалдарына 1980 жылы Александра сарайындағы және 2008 жылы Челсидегі Корольдік Марсден ауруханасындағы өрттер жатады, соңғысына төрт әуе техникасы да қатысты. 1987 жылы Корольдік кресттегі өрт 30 сорғылық өрт болды, сондай-ақ 2007 жылғы сәуірде Оксфорд көшесіндегі көптеген дүкендерде болған өрт те осы санатқа жатады. 2017 жылғы маусымда Гренфелл мұнарасындағы өрт 40 сорғылық өрт болып саналды, бұл 1972 жылдан бері бірінші рет тіркелді. Сорғылар кемінде төрт, ең көп дегенде алты адамнан тұратын экипажбен жұмыс істей алады (бірақ бұл сирек кездеседі), сондықтан оқиға орнына барған өрт сөндірушілердің санын сорғылардың санына бесті көбейту арқылы шамалауға болады. Мысалы, Cutty Sark өрті «сегіз сорғылық, 40 өрт сөндіруші қатысқан өрт» деп сипатталды. Олар бригаданың штаттан тыс қызметкерлерімен тәулік бойы жұмыс істейді және Мертон қаласындағы басқару орталығымен байланысты. Бұл орталық 2012 жылы ашылды, ал 999 нөміріне келіп түскен қоңыраулар BT, Cable & Wireless және Global Crossing операторлары арқылы беріледі. Орталық Лондон станциялары жылына 8000-ге дейін шақыруды қабылдай алады, ал қала ішіндегі станциялар жылына 3000-ден 4000-қа дейін шақыруды қабылдайды (әдетте бұл тығыз қоныстанған аудандарға қызмет көрсететін станциялар), ал шеткі немесе қала маңындағы өрт сөндіру станциялары 1500-ге дейін шақыруды қабылдайды, олар жол-көлік оқиғаларын, шөп өртін және үй өртін қамтиды. LFB штаттан тыс өрт сөндірушілерді пайдаланбайды, олар өздерінің жергілікті станцияларына жақын тұрып жұмыс істейді және кезекте күтеді. Әр станцияда төрт ауысым немесе «сағат» бар: қызыл, ақ, көк және жасыл, олардың әрқайсысын бір техникалық станцияларда (бір техникалық станциялар) немесе станция бастығы (көп техникалық станциялар) басқарады. Станцияның жалпы басқаруы станция командиріне жүктеледі, ол сондай-ақ ауыр оқиғаларға қатысады және қоңырау шалу уақытын өткізеді. Бір округте бір (Лондон қаласы) - бес (Тауэр Хамлет) станцияны округ командирі (топ командирі) басқарады, ол полиция және жедел жәрдем қызметтерінің округ командирімен және жергілікті биліктің бас атқарушысымен жергілікті деңгейде стратегиялық өзара іс-қимыл жасайды.

In 2007/08, the first fire engine mobilised to a 999 call arrived within five minutes 58.8% of the time, and within eight minutes 90% of the time. The second fire engine deployed arrived within eight minutes 81.9% of the time, and within ten minutes 92.4% of the time. In 2010/11, the average response time of the first appliance to the scene was 5 minutes 34 seconds (6 minute target), and the second appliance was 6 minutes 53 seconds (8 minute target). For example, the LFB played a comprehensive role in assisting Hertfordshire Fire and Rescue Service at the Buncefield fire in 2005. Much earlier, the Hampton Court fire of 1986, which was on the border with Surrey, was attended by both the LFB and Surrey Fire and Rescue Service. In 2015/16 the LFB assisted at 567 "over the border" incidents. The control room will then deploy a further two appliances making a total of four. Informally, firefighters refer to such fires as 'a make up' or 'a four pumper';
when the fire is out, if no other pumping appliances were despatched, this would be recorded as a 'four pump fire'. If an incident is more serious, it can be escalated straight to a six , eight or ten pump fire and beyond in London this is usually completed in even numbers, though it is not uncommon for a ten pump fire to be 'made up' to 15 if necessary. A call to, say, a large warehouse ablaze could be escalated straight to a ten pump fire. The 2007 Cutty Sark fire required eight pumps; as a serious incident escalates, the brigade deploys senior officers, Command Units and any specialist appliances required. Examples of 25 pump fires include the blaze at Alexandra Palace in 1980, and at the Royal Marsden Hospital, Chelsea in 2008, the latter also involving four aerial appliances. The King's Cross fire in 1987 was a 30 pump fire, as was the blaze in numerous shops on Oxford Street in April 2007. The Grenfell Tower fire in June 2017 was a 40 pump fire, the first since 1972. Pumping appliances can only operate with a minimum crew of four, and a maximum of six (although this is rare) so it is possible to estimate the number of firefighters attending an incident by multiplying the number of pumps by five. For example, the Cutty Sark fire was described as "an eight pump fire attended by 40 firefighters". They are staffed 24 hours a day by full time employees of the brigade, and are linked to a control centre in Merton. This centre was opened in 2012; calls to it are fed from 999 operators at BT, Cable & Wireless and Global Crossing. Central London stations can attend up to 8,000 calls per year, inner city stations about 3,000 to 4,000 calls per year (these tend to be the stations that are busy serving the densely populated areas), and outlying or suburban fire stations may attend around 1,500 calls which include road traffic accidents, grass fires and house fires. LFB does not use retained firefighters, who live and work near their local station and are on call. Each station has four shifts, or 'watches': red, white, blue and green, with a Sub Officer (single appliance stations) or Station Officer (multi appliance stations) in charge of each. The overall management of the station falls to the Station Commander, who will also attend serious incidents, as well as spending time on call. A group of one (City of London) to five (Tower Hamlets) stations within a borough are managed by a Borough Commander (Group Commander) who interacts strategically on a local level with the Borough Commander for the police and ambulance services and the chief executive of the local authority.

Құралдар

Барлық 102 LFB станциясында (өзен станциясын есептемегенде) "Пампалық баспалдақ" деп аталатын стандартты өрт сөндіру машинасы бар. 40 станцияға қосымша "Пумпа" деп аталатын бір машина берілген. Көптеген басқа станцияларда түрлі арнайы техникалар орналасқан. Екі қос сорғылы баспалдақ және сорғысы бар станциялар әдетте ең жұқтырылған станциялар, үлкен аумақты немесе ерекше тәуекел бар станциялар болып табылады. Дегенмен, Лондонның шығыс бөлігі бюджеттің қысқартылуына байланысты бір ғана машинасы бар көптеген өте жұқтырылған станцияларға ие. Бір сорғылы баспалдақпен жабдықталған қалған станциялар әдетте жылына 2000-нан аз шақыруға барады. 2012 жылы LFB жедел жауап беру көліктеріне айналдыру үшін бес Mini Countryman сатып алды. Екі орынды көліктер су, көбік және ұнтақтан екі-екештен, сондай-ақ алғашқы медициналық жәрдем жиынтығы және дефибриллятормен жабдықталған, сонымен қатар автоматты дабылдарды тексеру және қоқыс жәшігіндегі сияқты толық өлшемді машинасы мен экипажы қажет емес кішігірім өрттерді сөндіру үшін пайдаланылуы мүмкін. Бригада автопаркіне су сорғылары, тыныс алу аппараты және жабдықтарды тартпалы жәшіктермен жабдықталған, төрт өрт сөндірушіге орналаса алатын кроссоверлер сияқты кішірек көліктерді қосуға ниетті.

Өрт сөндіру станциялары

Архитектуралық тұрғыдан өрт сөндіру станциялары Эдвард дәуіріндегі қызыл кірпіштен салынған өрт сөндіру үйлерінен бастап, қосымша мамандандырылған құрылғылармен жабдықталған заманауи, кең ғимараттарға дейін әртүрлі болып келеді. Ертедегі өрт сөндіру станциялары бастапқыда атпен жететін техниканы ескере отырып, және өрт сөндірушілер шақырылғанда жоғарғы қабаттардан өрт машиналарының гараждарына жылдам түсу үшін қолданылатын өрт сөндірушінің тірегі сияқты дәстүрлі ерекшеліктерімен салынған. 1950-1960 жылдар аралығында көптеген станциялар стандартты жобамен салынды, мысалы, Хейс, Стэнмор, Энфилд және Саутгейт өрт сөндіру станциялары, олардың барлығы таратылған Миддлсекс өрт сөндіру бригадасы жасаған стандартты дизайнды пайдаланды. Левишам және Шордич сияқты басқа станциялар стандартты LFB дизайнын қолданды. Осы станциялардың көпшілігі уақытқа қарай тозуға ұшырап, күйреп, қайта жаңартуға әкелді, мысалы, Олд Кент Роудта болғандай. Жаңа өрт сөндіру станциялары мұндай ерекшеліктермен салынбаса да, әдетте екі жынысты қызметкерлер үшін кеңірек жайлар мен жабдықтарға, сондай-ақ қоғамдық қауіпсіздік кеңселерi сияқты қоғамдық келушілерге арналған және басқа да ыңғайлы жағдайларға ие. Мысалы, 2003 жылы ашылған Хаммерсмиттегі жаңа өрт сөндіру станциясы, бұрынғы жергілікті өрт сөндіру станциясынан, Сапард Буш жолынан бірнеше жүз метр қашықтықта орналасқан, ол 1913 жылы салынған еді. LFB жүзеге асырған кадрлар мен жабдықтарды жақсарту бағдарламасының нәтижесінде…

Жаңғырту

2008 жылы қолданыстағы LFB нысандары заманауи өрт сөндіру және оқыту қажеттіліктерін қанағаттандыруға сәйкес келмейтін болып танылды. LFB 1878 жылдан бері Саутварктегі қазіргі 2-дәрежелі тізімдегі ғимаратында өрт сөндірушілерді дайындап келген. Осыған жауап ретінде LFB 2012 жылдан бастап 25 жылға созылатын өрт сөндірушілерді оқытуды қамтамасыз ету үшін Babcock International Group PLC компаниясымен серіктестік шартына қол қойды. Оқу базасын жақсартумен қатар, Babcock ұсынғандар өрт сөндірушілерді дайындауға жұмсалатын уақытты ұлғайтады және келесі 25 жылда LFB-ге шамамен 66 миллион фунт стерлинг үнемдеуге мүмкіндік береді.

Өңірлік бақылау орталығы

2007 жылдың қазан айында Қоғамдық және жергілікті басқару департаменті (DCLG) астанаға арналған және FiReControl жобасының бөлігі болатын жаңа өңірлік басқару орталығының Лондонның Мертон ауданындағы Мертон өнеркәсіптік аймағында салынатынын хабарлады. Бірақ FiReControl жобасы 2010 жылы тоқтатылды.

Үлкен немесе елеулі оқиғалар

LFB-нің географиялық аймағы, маңызды көлік инфрақұрылымымен қатар, астаналық қалаға тән саяси, бизнес және әкімшілік орталықтар бригаданы көптеген елеулі оқиғаларға қатыстырды.

Ерекше жаттығулар

2016 жылғы "Бірлескен жауап" жаттығуы. Лондон өрт сөндіру бригадасы Лондонның әртүрлі нысандарындағы кең ауқымды, көп ведомстволық жаттығуды жоспарлап, ұйымдастырды, онда Ватерлоо станциясының метро поездіне құлауы модельдеу арқылы көрсетілді.

Танымал мәдениетте

Лондонның өрт сөндірушілері: Дэвид С. Пайк редакциялаған, 2015 жылы Austin Macauley Publishers баспасында жарияланған. Лондон өрт сөндіру бригадасы туралы мақалалардың, көркем әдебиет пен өлеңдердің суреттелген антологиясы. Оның көп бөлігі жүлделі «London Fireman» (1966–82) және «London Firefighter» (1982–2005) ішкі журналдарынан алынған. Кітап 2016 жылы Лондон өрт сөндіру бригадасының 150 жылдығын (1866–2016) тойлауға арналған. Онда Лондон өрт сөндіру бригадасының толық тарихы және өрт сөндірушілердің жұмыстағы және (кейде) демалыстағы портреттері келтірілген. Лондон өрт сөндіру бригадасы мен Mary Evans Picture Library суреттері мәтінге түсініктеме береді. Жалыннан тыс: Дэвид С. Пайк жазған, 2013 жылы Austin Macauley Publishers баспасында жарық көрген. Бұл 1965 жылдан 1990-жылдардың соңына дейінгі Лондон өрт сөндіру бригадасының өмірі мен тарихы туралы жеке, ішкі көзқарас. Бұл кітап 2014 жылғы «The People's Book Prize» (Ұлыбритания) сыйлығының (Ұлыбританиядағы жаңа авторларға арналған беделді әдеби сыйлық) иегері болды және 2014 жылғы «Beryl Bainbridge Award» сыйлығына ұсынылды. 2015 жылы «Beyond the Flames» кітабы «Wishing Shelf Independent Books Awards» байқауының финалисі атанды. Дэвид Пайк батылдығы үшін Корольдің мақтау қағазымен марапатталды, кейін жоғары лауазымға көтеріліп, 1990-жылдардың басында бригаданың көптеген маңызды іс-шараларын ұйымдастырды. Өрт соғыстары: 2003 жылдың шілдесінде BBC LFB өртке қарсы тергеу бөлімінің жұмысын бақылады. Екі бөлімдік сериалда LFB «себебі белгісіз 4000 өртті» қалай тергегені көрсетілді. Екінші бағдарлама, «Өрт соғыстары: ең қорқынышты қылмыс», бір тергеуге арналды. Лондон өртеді: ITV телесериалы «London's Burning» ойдан шығарылған Блэкволл өрт сөндіру станциясы мен станцияның көк тобының кейіпкерлеріне негізделген. Бұл фильм 1986 жылы Джек Розентальдың сценарийі бойынша түсірілген. Драмадағы негізгі орын ретінде Лондон көпірінің жанындағы Докхед өрт сөндіру станциясы пайдаланылды, кейін серияның соңында шығыс Лондондағы Лейтон өрт сөндіру станциясына көшірілді. Фильмнен кейін сериал 1988 жылдан 2002 жылға дейін көрсетілді. Өрт! : LFB-нің Hackney-дегі Kingsland Road өрт сөндіру станциясы, шығыс Лондон, 1991 жылдың көктемінде ITV үшін Thames Television деректік фильмінің негізгі тақырыбы болды. Өрт сөндіруші! Жеке оқиға: Бұрынғы лондондық өрт сөндіруші Нил Уоллингтон 1979 жылы жарық көрген LFB-дегі тәжірибесі туралы естеліктерді жазды.

London's Firefighters: Edited by David C Pike and published by Austin Macauley Publishers in 2015. An illustrated anthology of articles, fiction and verse about the London Fire Brigade, much of it drawn from the award winning in house magazine London Fireman (1966–82) and London Firefighter (1982–2005). The book celebrates the 150th anniversary in 2016 of London's fire brigades (1866–2016) by delivering both a comprehensive history of the London Fire Brigade and a portrait of individual firemen and firewomen at work and (occasionally) at play. The illustrations, many from the London Fire Brigade and the Mary Evans Picture Library offer a commentary on the text. Beyond the Flames: Written by David C Pike and published by Austin Macauley Publishers in 2013. It is a personal, insider's account of the life and history of the London Fire Brigade from 1965 to the late 1990s. This book was runner up in the 2014 The People's Book Prize (UK) (the UK's prestigious first time author literary award) and was nominated for the Beryl Bainbridge Award 2014. In 2015 Beyond the Flames was a finalist in the (Wishing Shelf Independent Books Awards). David Pike was awarded the Queen's Commendation for Brave Conduct, and went on to rise to senior rank and organised many of the Brigade's most high profile events in the early 1990s. Fire Wars: In July 2003, the BBC followed the arson investigators of the LFB's fire investigation unit. The two part series looked at how the LFB investigated "4,000 fires where the cause was unknown". The second programme, Fire Wars: Murder Most Foul, centred on one investigation. London's Burning: The ITV television series London's Burning was based on the fictional Blackwall fire station and centred on characters of the station's blue watch. It was originally a 1986 television film, written by Jack Rosenthal. The fire station used as the principal location in the drama was Dockhead, near London Bridge, before moving to Leyton fire station in east London late in the series. The series that followed the film ran from 1988 to 2002. Fire! : The LFB's Kingsland Road fire station in Hackney, east London, was the focus of a documentary series by Thames Television for ITV, broadcast in the spring of 1991. Fireman! A Personal Account: Former London firefighter Neil Wallington wrote this account of his experience in the LFB, published in 1979.