Билл Эванстың 1963 жылғы «Conversations with Myself» альбомы – жазз стандарты, Монк шығармалары, және қасіретті досы Сонни Кларкқа арналған туындылар. Үш қабатты фортепиано тректері!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Conversations with Myself – американдық джаз музыканты Билл Эванстың 1963 жылғы альбомы.
Conversations with Myself is a 1963 album by American jazz musician Bill Evans.
Тарих
Гленн Гулдтың фортепианосымен жазылған 318 нөміріндегі дискте, 1963 жылдың 6 және 9 ақпаны мен 20 мамырындағы студиялық сессияларда Эванс әр ән үшін үш түрлі, бірақ үйлесімді фортепиано тректерін біріне-бірі қосып жазу әдісін қолданды. Альбомда негізінен дәстүрлі поп стандарттары орын алған. Олардан бөлек Телониус Монктің үш шығармасы және Эванстың өзінің "N.Y.C.'s No Lark" атты композициясы бар, ол Эванстың досы және әрі джаз пианині Сонни Кларктың естелігіне арналған, ол Эванс альбомға жұмыс кіріспес бұрын бір айдай бұрын қайтыс болды. Эванс "Conversations with Myself" альбомын "Further Conversations with Myself" (1967) және "New Conversations" (1978) альбомдарымен жалғастырды, олардың екеуі де осыған ұқсас стильде жазылған.
Recording with Glenn Gould's piano, CD 318, at studio sessions on February 6 and 9, and May 20, 1963, Evans used the method of overdubbing three different yet corresponding piano tracks for each song. The album features mostly traditional pop standards. Alongside these are three compositions by Thelonious Monk, and one Evans original, "N. Y. C.'s No Lark", commemorating Evans' friend and fellow jazz pianist Sonny Clark, who died one month before Evans began work on the album. Evans followed Conversations with Myself with Further Conversations with Myself (1967) and New Conversations (1978), both recorded in a similar vein.
Сыни қабылдау
Бұл альбом Эвансқа 1964 жылы «Жаздың ең үздік аспаптық альбомы, жеке немесе топтық орындау» номинациясы бойынша алғашқы «Грэмми» сыйлығын әкелді. 1963 жылы DownBeat журналында 5 жұлдызды мақала жарық көрді. Allmusic үшін жазған музыка сыншысы Майкл Г. Настос былай деп жазды: «Бұл қазіргі заманғы джаздағы тұрақтылығымен танымал әртістің дискографиясындағы ең ерекше туындылардың бірі. Сізді осы альбомды сатып алудан ешнәрсе тоқтатпауы керек, себебі ол танымал музыка мен джаз үшін технологиялық стандартты белгіледі». All About Jazz сайтынан Джейсон Лейппли: «[Альбом] джаз қауымдастығы үшін бірден классикаға айналды. Эванстың осы он композициядағы жұмысы шынымен шабыттандырады және суретшінің өнерін жоғары деңгейде көру өте құнды. Дегенмен, жай ғана тыңдаушыларға бұл альбомды ұсынбаймын. Музыкалық тіл өте күрделі, сондықтан әндердің қарапайым сұлулығы мен Эванстың ойнауы кейде көріне бермейді».
The album earned Evans his first Grammy Award in 1964 for Best Jazz Instrumental Album, Individual or Group. It received a 5 star review in DownBeat in 1963. Writing for Allmusic, music critic Michael G. Nastos wrote: Certainly one of the more unusual items in the discography of an artist whose consistency is as evident as any in modern jazz, and nothing should dissuade you from purchasing this one of a kind album that in some ways set a technological standard for popular music – and jazz – to come. Jason Laipply of All About Jazz wrote: [The album] was an instant classic for the jazz community. Evans' work on the ten tunes included here is truly inspired and amazing to behold this glimpse of the artist at a heightened level of expression is very rewarding indeed. However, for the casual fan, I would not suggest this disc. The musical vocabulary is complex enough that the simple beauty of the songs, and Evans’ playing, is at times lost.