Джордж Уортон Пеппер: Американ саяхатшысы және заңгер
George W. Pepper
Джордж Уортон Пеппер – американдық саясаткер, заңгер, профессор және республикалық. Пенсильвания штабынан сенатқа өкілдік етті, Pepper Hamilton құрылтайшысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Уортон Пеппер (16 наурыз, 1867 – 24 мамыр, 1961) – американдық заңгер, Пенсильвания университетінің құқық мектебінің профессоры, христиандық белсенді және Пенсильвания штатының Филадельфия қаласынан шыққан республикалық саясаткер. Ол Пенсильвания штатын АҚШ Сенатында өкілдік етті және Пеппер Гамильтон заң фирмасын құрды.
American politician
George Wharton Pepper (March 16, 1867May 24, 1961) was an American lawyer, law professor at the University of Pennsylvania Law School, Christian activist, and Republican politician from Philadelphia, Pennsylvania. He represented Pennsylvania in the United States Senate, and founded the law firm of Pepper Hamilton.
Ерте өмір және білім
Пеппер 1867 жылдың 16 наурызында жоғары топтағы ата-аналары – дәрігер (және бұрынғы Одақ атқыштар әскері офицері) Джордж Пеппер мен оның әйелі, бұрынғы Мехитабель ("Хитти") Марко Уортон отбасында дүниеге келді. Олардың екеуі де колониялық дәуірден бері аймақтағы белгілі отбасылардан шыққан: әкесінің жағынан пенсильваниялық голландтар, ал анасының жағынан квакерлер мен епископалдықтар. Ол 1215 Уолнат көшесіндегі әжесінің үйінде, сәнді ауданда дүниеге келді. Олардың тұңғыш баласы нәресте кезінде қайтыс болды, ал отбасы көп ұзамай Пайн көшесіндегі тұрғын үйге көшті. Доктор Уортон Джордж жеті жасқа келгенде, ал жалғыз қызы Фрэнсис дүниеге келгенде қайтыс болды, сондықтан отбасы Риттенхаус алаңының жанындағы 346 S. 16th Street мекенжайындағы кішігірім үйге, әжесімен бірге көшті. Анасы сол кездегі нашар көру қабілетіне тап болған ұлын үйде оқытты, оған оның ағасы доктор Уильям Пеппер (әкесі қайтыс болғаннан кейін оны әкесі секілді санады) және кейіннен соқыр оқытушы Джон Ф. Махер көмектесті. Оның әжесінің Скуилкил өзені бойындағы жазғы сарайы кейіннен Лорел-Хилл зиратына біріктірілген бірнеше жердің бірі болды. Ол Уилли Райдерді ең жақсы досы деп есептеді, ол "қоңыр терілі" екенін айтты; сондай-ақ жақын жердегі дайындық мектебінің оқушыларымен есте сақтау жаттығуларында бейресми жарысқандарын есіне алды. 1876 жылы анасы оның әкесінің досы және бұрынғы сыныптасы, заңгер Эрнест Занцингерге қайтадан үйленді. Әкесінің (және әкесінің) Пенсильвания университетінің түлектері болған Пеппер жеңіл атлетикамен, қайықпен жүрумен айналысты, өзінің сыныбының футбол және крикет командаларының капитаны болды, сондай-ақ жеңіл атлетика командасы үшін балға лақтыруда жеңіске жетті, драмалық өнерге де қатысты. Академиялық қызметтен басқа, ол Phi Beta Kappa кілтін алды, кейін өмірінде жиі айналдырып тастады, мектеп газетін құрды және әдеби журналды редакциялады, ол кейін The Daily Pennsylvanian-мен біріктірілді. Ол сондай-ақ Zeta Psi бауырластығы, Скетч клубы және Филоматиан қоғамы сияқты бірнеше ұйымға қосылды. Пеппер 1887 жылы колледжді өзінің тобында бірінші болып бітірді. Содан кейін ол анасының әкесі мен әкесінің үлгісімен Пенсильвания университетінің құқық мектебіне түсті, ол да бірінші болып және бірнеше марапаттармен бітірді. 1890 жылдың 25 қарашасында Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында Пеппер Йель діни мектебінің деканы, профессор Джордж Парк Фишердің қызы Шарлотта Рут Фишерге (1865-1951) үйленді. Олардың үш баласы болды: Аделина Луиза Форбс Пеппер (1892-1971), Джордж Уортон Пеппер кіші (1895-1949) және Шарлотта Элеонора Пеппер (1897-1930). Екі қызы да Фитц Юджин Ньюболдқа үйленді, Аделина әпкесі Шарлоттаның қайтысынан жеті жыл өткен соң, соңында одан да аман қалды.
Pepper was born to upper class parents, physician (and former Union cavalry officer) George Pepper and his wife, the former Mehitable ("Hitty") Markoe Wharton, on March 16, 1867. Each was descended from families prominent in the region since the colonial era: Pennsylvania Dutch on his father's side and Quakers and Episcopalians on his mother's. He was born in his paternal grandmother's house, in a fashionable neighborhood, 1215 Walnut Street. Their first child had died in infancy, and the family soon moved to quarters on Pine Street. Dr. Wharton died when George was seven and his only sister Frances a newborn, so the family moved to smaller quarters, 346 S. 16th Street in the Rittenhouse Square neighborhood with his grandmother. His mother home schooled her then weak eyed son, with the assistance of his uncle, Dr. William Pepper (whom he considered like a father after his own father's demise), and later a blind tutor, John F. Maher. His grandmother's summer estate on the Schuylkill River later became one of those consolidated into Laurel Hill Cemetery. He considered Willie Ryder his best friend, noting that he was "colored"; and also remembered informally competing at memory exercises with boys from a nearby prep school. In 1876, his mother remarried, to his father's friend and former classmate, lawyer Ernest Zantzinger. Admitted to his father's (and step father's) alma mater, the University of Pennsylvania, Pepper was active in athletics, rowing crew, becoming captain of his class football and cricket teams and winning the hammer throw for the track and field team, and in drama. In addition to academic activities, for which he earned a Phi Beta Kappa key he often twirled later in his life, Pepper started the school newspaper and edited a literary magazine, which later merged into The Daily Pennsylvanian. He also joined several organizations, including the Zeta Psi fraternity, Sketch club and Philomathean Society. Pepper graduated first in his class from the college in 1887. Then he followed the examples of his maternal grandfather and stepfather, entering the University of Pennsylvania Law School, from which he also graduated first in his class and with several honors in 1889. On November 25, 1890, in New Haven, Connecticut, Pepper married Charlotte Root Fisher (1865 1951), daughter of Professor George Park Fisher, dean of the Yale Divinity School. They had three children: Adeline Louise Forbes Pepper (1892 1971), George Wharton Pepper, Jr. (1895 1949), and Charlotte Eleanor Pepper (1897 1930). Both daughters married Fitz Eugene Newbold, Adeline seven years after her sister Charlotte's death and eventually surviving him as well as her parents.
Мансап
Заң факультетінде Пеппер беделді "Биддл энд Уорд" фирмасында жарты күндік жұмыс істеді. 1889 жылы ол адвокаттық құқық алды. Содан кейін ол екі он жылдан астам уақыт бойы өз альма-матерінде заң оқытты, сонымен қатар жеке практикамен айналысты. "Эндрю Гамильтонға және бұрынғы және қазіргі Филадельфия заңгерлерінің барлығына" арналған автобиографиясында Пеппер адвокаттық қызметке қанағаттанбаушылықтың әрқашан болғанын мойындады, бірақ өмірі бойы оның күшейіп келе жатқанын ойлады. Сондықтан ол өңкей соңғы тарауды "тек заңгерлерге арналған зерттеу" деп атап, кейбіреулердің "жаман атқа ие болуға лайық" екенін ескертті, олардың "қылмысы корпорацияны өкілдік етуде немесе клиентке адал болмауда емес, клиентке адал болудың нәтижесінде қоғамдық міндеттеріне назар аудармауында немесе мүлдем жоғалтуында" болады. Ол мүддесіздік танытқандардың азаз екенін және оларды оңай анықтауға болатынын ойлады, бірақ "клиентті пайдалануға болатын нысан ретінде қарастырудың әлдеқайда күрделі және жиі кездесетін жаман әдетіне" қарсы ерекше ескертті, "[а]двокаттың мүддесі клиенттің мүддесімен қайшылыққа түскенде, адвокаттың мүддесі ұмытылуы керек" деп кеңес берді.
During law school, Pepper worked part time for the prestigious firm Biddle and Ward. He was admitted to the bar in 1889. He then taught law at his alma mater for more than two decades, as well as maintained a private practice. In his autobiography, dedicated to "Andrew Hamilton and all other Philadelphia Lawyers Past and Present", Pepper acknowledged that public dissatisfaction with the bar had always existed, but thought it increasing throughout his lifetime. He thus devoted the penultimate chapter as "a treatise for lawyers only", cautioning them that the poor repute to which the some deserve "to be scolded, is one whose offense does not consist in representing a corporation or in being disloyal to his client, but in allowing fidelity to that client to dim or black out entirely his sense of public duty." He thought those so indifferent to public interest were few and could be readily identified, but specifically warned against the "far more subtle and more common vice of regarding the client as a suitable subject for exploitation" cautioning "[t]he instant that the attorney's interest becomes inconsistent with the client's the attorney's interest must be forgotten."
Академиялық
21 жыл бойы Пенн заң мектебінде сабақ берген Пеппер оқытушы ретінде бастады және көп ұзамай алғашқы Алгернон Сидней Биддл заң профессоры атанды, ол 1893 жылдан 1910 жылға дейін осы лауазымды атқарды, содан кейін университет сенімдісі болды. 1890–1891 жылдары ол Кембридждегі Гарвард заң мектебіне барып, декан Кристофер К. Лэнгделл енгізген, ал Джон Чипман Грей мүлік құқығы, Джеймс Брэдли Тайер дәлелдемелер және конституциялық құқық, Джеймс Барр Эймс – зиян келтіру, сенім және сотқа шағымдану, ал Сэмюэл Уиллистон – шарттар бойынша жаңа оқыту жүйесін зерттеді. Пеппер негізінен корпорациялар, серіктестік және сақтандыру туралы оқытты. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Дрейпер мен Элиху Рут Карнеги корпорациясының қаржысымен және Джордж У. Викершемнің басшылығымен Америка заң институтын құрды. Пеппер 1930 жылы оның басқару кеңесінің мүшесі болды және 1936 жылдан 1947 жылға дейін Викершемнен кейін президенттік лауазымды иеленді. Ол сондай-ақ азаматтық іс жүргізудің федералды ережелерін жасаған Федералды консультативтік комитетте жұмыс істеді, оның төрағасы бұрынғы бас прокурор Уильям Д. Митчелл, ал хатшысы Чарльз Л. Кларк болды. Пеппер 1921 жылы Питтсбург университетінің бітіру салтанатында сөз сөйледі. Академиялық еңбектері үшін Пеппер Америка философиялық қоғамы мен Америка өнер және ғылым академиясына сайланды.
Teaching at the Penn Law school for 21 years, Pepper began as a teaching fellow and soon became the first Algernon Sydney Biddle Professor of Law, a position he held from 1893 until 1910, when he became a trustee of the university. In 1890–1891, he visited Harvard Law School in Cambridge, Massachusetts and studied the case system of instruction being introduced by Dean Christopher C. Langdell, and applied by John Chipman Gray in Property, James Bradley Thayer in Evidence and Constitutional Law, James Barr Ames in Torts, Trusts and Pleading, and Samuel Williston in Contracts. Pepper primarily taught about corporations, partnership and insurance. After World War I, Draper and Elihu Root founded the American Law Institute, with funding from the Carnegie Corporation and George W. Wickersham as its first President. Pepper became a member of its governing council in 1930 and succeeded Wickersham as president from 1936 to 1947. He also served on the Federal Advisory Committee which drafted the Federal Rules of Civil Procedure, with former Attorney General William D. Mitchell as chairman Charles L. Clark as reporter. He delivered the commencement address at the graduation ceremony at the University of Pittsburgh in 1921. For his academic pursuits, Pepper was elected to both the American Philosophical Society and the American Academy of Arts and Sciences.
Автор
Пеппер әртүрлі заңгерлік басылымдарда 40-тан астам мақала жазды. 1892 жылдан 1895 жылға дейін досы Уильям Дрейпер Льюиспен бірге Пенсильвания университетінің Заң шолуын (бұрынғы Американдық заң тізілімі және шолу) редакциялап, жариялады. Оның 1895 жылы Пенсильвания адвокаттар қауымдастығы алдындағы заң білімі туралы баяндамасы реформаларға ықпал етті. Льюиспен бірге ол "Шешімдер жинағы" және "Пенсильвания заңдарының энциклопедиясы" (1754–1898) (1898–1906) жинағын редакциялады. Пеппер сонымен қатар "Федералдық және штаттық шешімдердің шекарасы", "Жалпы құқықтағы және кодекстердегі талап арыздары", "Пенсильвания заңдарының жинағы, 1700–1901" және "Пенсильвания шешімдерінің жинағы және энциклопедиясы" кітаптарының авторы болды.
Pepper wrote over 40 articles in various legal publications. and, from 1892 to 1895, edited and published the University of Pennsylvania Law Review (then the American Law Register and Review), with his friend, William Draper Lewis. His 1895 presentation to the Pennsylvania Bar Association about legal education prompted reforms. With Lewis, he edited the Digest of Decisions and Encyclopedia of Pennsylvania Law, 1754–1898 (1898–1906). Pepper also authored The Borderland of Federal and State Decisions, Pleading at Common Law and Under the Codes , Digest of the Laws of Pennsylvania 1700 1901, and Digest of Decisions and Encyclopaedia of Pennsylvania.
Жеке практика
Пеппер карьерасының басында Пенсильвания адвокаттар қауымдастығының президенті, ал карьерасының соңында Филадельфия адвокаттар қауымдастығының канцлері болып, 1930 жылдан 1932 жылға дейін қызмет етті. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін 1954 жылы оның заң фирмасы Эванс, Байард және Фрикпен бірігіп, Пеппер, Бодин, Фрик, Шиц және Гамильтонды құрды, ол ақырында Пеппер Гамильтонға айналды; 35 мүшелі фирма өзінің ең ірі клиенті – The Fidelity Bank ғимаратына көшті. Өмірбаянында баяндаған ең алғашқы іс 1790 жылы Бенджамин Франклиннің Филадельфия қаласына қалдырған мұрасына қатысты, ол қолдауға мұқтаж шеберлерге пайызы бар несие беруге арналған. Жаңадан бітірген заңгер Пеппер 1890 жылы Франклиннің мұрагерлері атынан қозғалған істі жоғалтты, бірақ «әділеттілікті жүзеге асырудың кез келген жүйесінде ерекше жағдайларда күнделікті қолдануға жеткілікті заңды қағиданы бұзудан бас тартуға арналған сот құқығы болуы керек» екенін түсінді. Бес он жылдан кейін, жетімдер соты (алғашқы істе юрисдикциясы жоқ деп табылған) оны Франклиннің өсиеті бойынша мәселені анықтау үшін шебер етіп тағайындады, осылайша жас адвокат ретінде ол жоюға тырысқан сенімді басқаруды жеңілдетті. Пеппер сондай-ақ Union Traction Company (Филадельфияның трамвай операторы) үшін көптеген істерді қараған күндері жалған куәлік көп екенін білді, бірақ Филадельфия судьялары талапкерлерге жағымды көңілмен қараса да, алаяқтықты тез анықтап, оны айыптауға дайын болды. Ол сондай-ақ қазылар алқасының әрқайсысы провокация кезінде әрекет еткендерге жанашырлық танытып, провокатордың мінез-құлқын ашуға бейім екенін анықтады және судья Майер Сулцбергердің алдында жасаған қарсы тергеуін мақтан тұтады. Пеппер саясатпен алғашқы кездесуі республикалық басшы Мэтью Квейдің сенаторлық мерзімі Пенсильвания заң шығарушы органы оны қайта тағайындамайынша аяқталғанын айтты, себебі штаттық сенатор Уильям Флинн бастаған бүлік болды, ол қаңтардан сәуірге дейін күнделікті дауыс беруге қарамастан қайта тағайындауға кедергі келтірді. Губернатор Стоун кейін Квейге уақытша тағайындама берді, бұл Сенатта наразылықтарға әкелді. Пікірталасқаннан кейін сенатор Пепперді Пенсильванияның бас прокуроры Элкинс деп жаңылыстырды, бірақ шын мәнінде Пеппер қарсылық хат жазған. Сенат Квейдің тағайындалуын мойындаудан бас тартты, бұл оның билігін төмендетті, бірақ бұл жағдай Пеппер мен Элкинс арасындағы достыққа әкелді (олар Стоунның губернаторы ретінде табысқа жетуді үміттенді, бірақ оның орнына Пенсильванияның Жоғарғы сотының судьясы болды). 1900 жылдардың басында Массачусетс штатындағы федералды судья Пепперді банкротқа ұшыраған Массачусетс коммуналдық компаниясы Bay State Gas Company үшін қабылдаушы етіп тағайындады, оны бұрынғы филадельфиялық J. Эдвард Аддикс ілгерілетуге көмектескен, ол да дау тудырды (және Делавэрден Сенат орындығын сатып алуға тырысып, АҚШ Конституциясының Он жетінші түзетуіне себеп болды). Кейін Пеппер Уильям Рокфеллер, Генри Роджерс және Томас Лоусон сияқты бірнеше белгілі бизнесмендерді коммуналдық қызметтердің есебінен байығаны үшін сотқа берді және бірнеше қалпына келтіруді, сондай-ақ коммуналдық қызметтердің табысты қабылдауын қамтамасыз етті. Пеппер Гиффорд Пиншотты Пиншот-Баллинджер даусына байланысты өкілдік етті, бұл оның саяси мансабын ұлттық сахнада бастады, төменде талқыланғандай. Ол 1915 жылы Чикагода Шерман монополияға қарсы заңын қолдануды жеңілдетіп, Ұлттық және Американдық лиганың бейсбол клубтарының кеңесшісі болды. Алайда, ол төрт жылдан кейін қайта жаңғырды Black Sox скандалы және оның клиенттері жюридің жағымсыз үкімін алды, оны Жоғарғы Сот Federal Baseball Club v. National League (1922) заңгері Пеппер мен судья Лэндис (сол кезде бейсбол комиссары болды) лигалардың ұйымдық құрылымын қайта қарағаннан кейін кері қайтарып жіберді. Ол «Адал ойна. Қатты ойна. Команда үшін ойна» деген жаңа келісімдер сериясының тақырыбын жазды. Сенатқа келген кезде Пеппер жеке практикасын қысқартты. Ол сол кезде ең мақтанатын істері – Фрик пен Пенсильвания, мұра салығы туралы іс және Майерс пен АҚШ, ол Жоғарғы Соттың шақыруымен президент Уилсонның пошта бастығын босатуы туралы amicus curiae ретінде дәлелдеді. Сот сенатордың мұндай алып тастауға келісімін талап ететін заңнамалық актінің конституцияға қайшы екенін шешсе де, оған қызмет еткені үшін алғыс білдірді және ол шешім президент Эндрю Джонсонның лауазымына қатысты ұстанымын растады деп сенді, сондай-ақ Холмс, МакРейнольдс және Брандейс судьяларының күшті қарсылығы болашақта жағымды қарастырылуы мүмкін екенін ойлады. Пеппер Джордж Отис Смит ісін (Федералдық Энергетика Комиссиясына қатысты) жүргізуде де мақтан тұтты, онда Пеппер Сенатқа қарсы президенттік құқықтарды қорғады, сенаторлық делегацияның өкілдігін қабылдаудан бас тартты, бірақ бас прокурор Митчеллдің ұсынысын қабылдады. Ол Үлкен депрессияда құлаған алғашқы Филадельфия банкі – Bankers Trust Co. қайта ұйымдастырылуына қатысты. Кейін Пеппер Американ Телеграф және Телефон және Warner Brothers арасындағы дауға байланысты арбитражға деген құштарлықты айыптады, арбитрлердің талап ететін жоғары тәуліктік төлемақы олар дауды әділ және тез шешетініне кепілдік бермейтінін, керісінше, тараптар таңдаған екі арбитрдің әрқайсысы тағайындаған тараптың ресми адвокаты ретінде әрекет ететіндігін ескертті. Ол әріптес адвокаттарға кеңес бергенде Оливер Венделл Холмс кішінің сөзін келтірді: «Заңға деген құштарлығыңызды ұнатамын, бірақ өмірдің қиын жақтарына келгенде ол сөнуінен қорқамын. Бірақ сіз жазған нәрселерге сүйенсек, сізде от бар болса, ол тірі қалады және қиын фактілерді өзгертеді».
Pepper served as president of the Pennsylvania Bar Association early in his career, and as chancellor of the Philadelphia Bar Association late in his career, from 1930 to 1932. As he retired, his law firm in 1954 merged with Evans, Bayard & Frick (whose leading partner by that time was Francis M. Sheetz) to form Pepper, Bodine, Frick, Scheetz & Hamilton, which eventually became Pepper Hamilton; the 35 member firm moved to the building of its largest client, The Fidelity Bank. The earliest case he recounted in his autobiography concerned a bequest to the City of Philadelphia by Benjamin Franklin in 1790, which was to fund interest bearing loans to deserving artisans. Newly minted lawyer Pepper lost the case brought on behalf of Franklin's heirs in 1890, but learned "in any human system for the administration of justice there must be a reserved judicial right to refuse in exceptional cases to stretch beyond the breaking point a legal principle that is sound enough for everyday use." Five decades later, the Orphans Court (which was found to lack jurisdiction in the original case) appointed him Master to determine question under Franklin's will and thus facilitate the administration of the trust which as a youthful advocate he had tried to set aside. Pepper also learned from his days trying many cases for the Union Traction Company (Philadelphia's streetcar purveyor) that perjury is plentiful but Philadelphia's jurists, while disposed to favor plaintiffs, were nonetheless quick to detect fraud and prompt to condemn it. He also found jurors sympathetic to anyone who has acted under provocation, and apt to resent the conduct of the provocateur, and proudly recounted a cross examination he had made before Judge Mayer Sulzberger. Pepper recounted his first brush with politics occurred as Republican boss Matthew Quay's term as Senator expired before Pennsylvania's legislature could reappoint him, due to a revolt led by State Senator William Flinn, who blocked the reappointment despite daily ballots from January until adjournment in April. Governor Stone then gave Quay a temporary appointment, which led to protests in the Senate. After the argument, a senator had mistaken Pepper for Pennsylvania's Attorney General, Elkins, although in fact Pepper had written the opposing brief. The Senate refused to recognize Quay's appointment, which eventually reduced his power, although the case led to a friendship between Pepper and Elkins (who had hoped to succeed Stone as Governor, but became a justice of the Supreme Court of Pennsylvania instead). In the early 1900s, a federal judge in Massachusetts appointed Pepper receiver for the Bay State Gas Company, a bankrupt Massachusetts utility which had been promoted by former Philadelphian J. Edward Addicks, who had also caused controversy (and the Seventeenth Amendment to the United States Constitution by trying to buy the Senate seat from Delaware). Pepper then sued a number of nationally known businessmen, including William Rockefeller, Henry Rogers, and Thomas Lawson, for enriching themselves at the expense of the utility, and secured several recoveries, as well as a successful receivership of the utility. Pepper represented Gifford Pinchot in connection with the Pinchot–Ballinger controversy, which began his political career on the national scene, as discussed below. He was counsel to the National and American League baseball clubs, defeating the application of the Sherman Antitrust Act to their activities in Chicago in 1915 before judge Kenesaw Mountain Landis in preliminary injunction case. However, it was revived four years later after the Black Sox Scandal and his clients received an unfavorable jury verdict, which was reversed by the Supreme Court in Federal Baseball Club v. National League (1922) after lawyer Pepper and Judge Landis (who by then became baseball Commissioner) revised the leagues' organizational structure, Pepper writing the caption for the new series of agreements, "Play Fair. Play Hard. Play for the Team." While in the Senate, Pepper maintained a reduced private practice. The cases of which he was most proud of during that time were Frick v. Pennsylvania, an inheritance tax case, and Myers v. United States, which he argued as amicus curiae at the invitation of the Supreme court, concerning President Wilson's removal of a postmaster. Although the Court decided that the legislative act requiring Senatorial consent to such removal was unconstitutional, it thanked him for his service and he believed the decision vindicated President Andrew Johnson's position with respect to the Tenure of Office Act, and that the powerful dissent by Justices Holmes, McReynolds and Brandeis might eventually receive favorable future reconsideration. Pepper also took pride in his handling of the George Otis Smith case (concerning the Federal Power Commission), where Pepper vindicated Presidential rights against the Senate, having refused a senatorial delegation's offer to represent them but accepting that of Attorney General Mitchell. He participated in the reorganization of Bankers Trust Co., the first Philadelphia bank to fail in the Great Depression. Later, Pepper condemned the mania for arbitration, which he encountered in a controversy between American Telephone and Telegraph and Warner Brothers, warning that the high per diem compensation demanded by arbitrators would not ensure that they would dispose of the controversy fairly and in short order, but instead would more likely extend matters as each of the two original arbiters selected by the parties will act as unofficial advocate for the side appointing him. He concluded his advice for fellow attorneys by quoting Justice Oliver Wendell Holmes Jr., "I like your rapture over the law, I only fear that it may be dimmed as you get into the actualities (in the sense of the hard side) of life. But if, as I hope, and as what you write indicates, you bear the fire in your belly, it will survive and transfigure the hard facts."
Лайықтық шіркеу басшысы
Оның сенімді анасының (және әкесінің) ықпалымен Пеппер өмір бойы епископальдық дінде болды. Ол 1879 жылы Пасха алдындағы кеште өз шіркеуінде, Марк шіркеуінде, діни нақылысын қабылдады. Бастапқыда ол отбасының үйіне жақын болған, бірақ 1920 жылдары Филадельфияның шеткі аймағына ("Фокс Крик фермасы", кейін Девондағы "Хиллхаус") көшкеннен кейін де әйелімен бірге шіркеуге қатысып тұрды. 1907 жылы Уортон Америкадағы ағылшын христиандығының 300 жылдығына арналған Епископальдық шіркеудің Бас жиналысында маңызды құттықтау сөз сөйледі. Ол сондай-ақ "Жол: Ұлдарға арналған рухани кітап" (1909) атты кітап жазды. Пеппер Йель діни мектебінде теологиядан дәріс оқыған алғашқы мирян болды, 1915 жылы Лайман Бичер оқуын оқып, оны "Көпшіліктен келген дауыс" деген атпен жариялады. Ол филадельфиялық Энтони Джозеф Дрексел Биддлдің "Спорттық христиандық" деп атаған ұстанымына сенді және қарт жасқа дейін Делавэр өзенінде қайықпен жүзумен айналысты. Ол сонымен қатар Пенсильвания штатының Ұлы ложасының шебер масоны болды. Пеппер ұлттық шіркеу мәселелеріне белсенді қатысты, Бас жиналысқа бірнеше рет делегат ретінде қатысты. Ол Миссиялар кеңесінде қызмет етті (онда ол Дж. Пирпонт Морганмен бірге жұмыс істеді және епископ Чарльз Генри Брентке деген құрмет сезімін дамытты). Ол сондай-ақ Бас діни білім беру кеңесінде (GBRE) епископтар Этельберт Талбот, Чонси Брюстер, Дэвид Х. Грир, Томас Ф. Гейлор және Эдвард Л. Парсонспен, сондай-ақ танымал мирян Николас Мюррей Батлер (Колумбия университетінің президенті) және Роберт Халлоуэлл Гардинер III-мен бірге қызмет етті. Пеппер Сенім және тәртіп бойынша әлемдік конференцияға Епископальдық делегат ретінде қатысты. Ол сондай-ақ Вашингтон Ұлттық соборының құрылысын қаржыландыруға және ұйымдастыруға көмектесті. Оның әйелі Шарлотта қайырымдылық шараларына белсенді қатысты, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі еңбегі үшін Бельгия королі Альберттен марапат алды, сондай-ақ Пенсильвания университетінің ауруханасында перзентхана салуға арналған науқанды сәтті жүргізді. Дегенмен, Пеппердің соғыс кезінде және одан кейін түрлі шараларға қатысқан сүйікті әйелі болғаны да хабарланды.
Due to his devout mother's (and stepfather's) influence, Pepper became a lifelong Episcopalian. He was confirmed in his parish church St. Mark's Church on Easter Eve, 1879. It was initially near his family home, but he and his wife continued their membership after they moved to the Philadelphia Main Line in the 1920s ("Fox Creek Farm" then "Hillhouse" in Devon). In 1907 Wharton gave the major address at the General Convention of the Episcopal Church, celebrating 300 years of English Christianity in America. He also wrote The Way: A Devotional Book for Boys (1909). Pepper became the first layman to lecture in theology at the Yale Divinity School, delivering the Lyman Beecher lecture in 1915 and publishing it as A Voice from the Crowd. He strongly believed in what fellow Philadelphian Anthony Joseph Drexel Biddle called "Athletic Christianity", and continued to work out sculling on the Delaware river into his old age. He also became a Master Mason of the Grand Lodge of Pennsylvania. Pepper remained active in national church affairs, including several times as General Convention delegate. He served on the Board of Missions (where he worked with J. Pierpont Morgan and learned to admire Bishop Charles Henry Brent. He also served on the General Board of Religious Education (GBRE) with bishops Ethelbert Talbot, Chauncey Brewster, David H. Greer, Thomas F. Gailor and Edward L. Parsons, as well as distinguished laymen Nicholas Murray Butler (president of Columbia University) and Robert Hallowell Gardiner III. Pepper became the Episcopal delegate to the World Conference of Faith and Order. He also helped finance and organize the building of the Washington National Cathedral. His wife Charlotte was active in charitable activities, receiving a decoration for her work during the First World War from King Albert of Belgium, as well as successfully leading a campaign to fund a maternity building at the University of Pennsylvania hospital. Nonetheless, Pepper also reportedly had a mistress, whom he took to various functions during the First World War and afterward.
Саяси мансап
Пеппер бастапқыда демократ болған, оның анасының туыстары мен алғашқы заң кеңесшісі Джордж У. Биддл да демократтар еді, ол 1888 жылғы президенттік сайлауда Гровер Кливлендке дауыс берді. Алайда, 1892 жылы ол Биддл заң кеңсесін тастап, республикалық партияға, әсіресе Теодор Рузвельт пен Уильям Говард Тафттың прогрессивті қанатына адалдық танытты. 1905 жылы ол Филадельфиядағы республикалық саяси машинаға қарсы шыққан реформалық топ – Қала партиясының мүшесі болды. Генри Стимсонның өтінішімен Пеппер Гиффорд Пиншотты қорғауға келісті, оның Тафттың ішкі істер министрі Балинджерге қарсы жазықсыздық танытуы туралы айыптаулары жанжалға, Пиншот-Баллинджер даусына, сондай-ақ конгресс тыңдауларына әкелді. Рузвельтке деген құрметіне қарамастан, Пеппер 1912 жылы Тафты қолдады, бірақ АҚШ Апелляциялық сотының судьясы болу ұсынысынан бас тартты, сондай-ақ оны Филадельфия мэрі болуға шақырудан бас тартты. Оның жоғарыда айтылған ұлттық және халықаралық шіркеу істеріне қатысуы оның саяси белсенділігін арттырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Пепперге «ойлауда бейтарап» болу қиын болды; неміс тегіне қарамастан, ол өмір бойы ашықтан-ашық ағылшыншыл болды. Кейін ол: «Мен одақтастардың жақтасы ретінде бастадым», – деп мойындады. Ол 1914 жылы дайындық қозғалысына алғаш рет қатысты, ал келесі екі жазда Нью-Йорк штатының Платсбург қаласындағы уақытша оқу полкінің мүшесі болды. Америка одақтастар жағына кіргеннен кейін Пеппер Пенсильвания Ұлттық қорғаныс кеңесінің төрағасы (1917–1919) болды. Оның жүрегіне жақын туысы Франклин Пеппер, оны ол «балашамдай жақын» деп атады, 1918 жылы Францияда соғыс батыры болып қаза тапты. Кейбір оқшауланған көзқарастары бар, бірақ сенімді республикашыл болған Пеппер Версаль бейбіт шартын оның қаталдығы үшін сынады, содан кейін президент Уилсонды және Ұлттар Лигасын сынады, бірақ оның моральдық және заңдық көзқарасы халықаралық құқыққа негізделген халықаралық тәртіпті жақтады және ол халықаралық заңдық қауымдастықтардың жиналыстарына қатысуын жалғастырды. Пеппер 1920 және 1921 жылдары Пенсильванияның конституциялық реформа комиссиясының мүшесі болды. Сенатор Бойс Пенроуздың қайтысынан кейін 1922 жылы губернатор Уильям Спроул Пепперді АҚШ Сенатына тағайындады. Пеппер сонымен қатар Пенроуздың орнына сол жылы Пенсильванияның республикалық комитетінің мүшесі болды. 1922 жылдың 22 қаңтарында ант берді, содан кейін күзде өткен арнайы сайлауда жеңіске жетті. Сенатор Пеппер 1922 жылы антрацит көмір ереуілін сәтті тарату арқылы ұлттық назар аударды. Ол Әскери істер, Теңіз істері және Сыртқы қатынастар комитеттерінде жұмыс істеді, сондай-ақ Банк және валюта және Конгресс кітапханасы комитеттерінің төрағасы болды. Ол АҚШ-қа Дүниежүзілік сотқа, бірақ Ұлттар Лигасына қосылуға рұқсат беруге тырысты және бұл ұсынысты өзінің ең үлкен жетістіктерінің бірі деп санады, тіпті бұл ұсыныс кейіннен жұмсарылған болса да, оны өзінің автобиографиясына қосымша ретінде қосты. 1920 жылдары жарнаманы кеңейту туралы қоғамдық пікірталас кезінде сенатор Пеппер 1929 жылы Американың сыртқы жарнама қауымдастығына сөйлеген сөзінде сипатталған «ұлттық реттеу кодексін» жақтады. Ол табиғи сұлулықты сақтау арқылы ұлттық экономикалық пайдаға зиян келтірмейтінін атап өтті – жылжымайтын мүліктің құны билбордтардың қосылуынсыз артады. Пеппер сол кездегі жалпы жұртшылықтың қорқынышын білдірді: егер билбордтар кең таралса, жарнама тым мазасыз болып қалады. Пеппер президент Кальвин Кулиджді Пенсильваниялық Оуэн Джозеф Робертсті Уоррен Г. Хардинг әкімшілігінің «Чайная купол» жанжалын тергеу үшін арнайы кеңесші етіп тағайындауға көндірді. Пеппер тағы да төрт кітап жариялады: «Сенатта» (1930), «Отбасылық даулар» (1931), «Филадельфия заңгері» (1944) және «Жалпы дұғалар кітабына талдамалық көрсеткіш» (1948). Оның автобиографиясы «Филадельфия заңгері» сыншылар тарапынан жоғары бағаланды.
Pepper initially was a Democrat, as was his mother's family and his initial legal mentor George W. Biddle, and he voted for Grover Cleveland in the 1888 presidential election. However, by 1892, he left the Biddle law office and switched his allegiance to the Republican party, especially the Progressive wing of Theodore Roosevelt and William Howard Taft. In 1905 he was a member of the City Party, a reform group that challenged the Republican political machine in Philadelphia. At the request of Henry Stimson, Pepper agreed to represent Gifford Pinchot whose charges of undue favoritism against Taft's Secretary of the interior, Ballinger, had led to a scandal, the Pinchot–Ballinger controversy, as well as congressional hearings. Despite his admiration for Roosevelt, Pepper supported Taft in 1912, but rebuffed an offer of a judgeship on the United States Circuit Court of Appeals as well as refused to respond to movements that attempted to draft him for mayor of Philadelphia. His involvement in national and international church affairs, discussed above, also prompted his increased political activism. During the first World War, Pepper found it difficult to stay "neutral in thought"; despite his German ancestry, he was an unabashed anglophile throughout his life. He later admitted "I began as a violent partisan of the Allies". He first participated in the Preparedness Movement in 1914, and during the next two summers was a member of the Provisional Training Regiment at Plattsburgh, New York. After America entered on the Allied side, Pepper served as chairman of the Pennsylvania Council of National Defense (1917–1919). His nephew Franklin Pepper, whom he called "dear to me as a son", died a war hero in France in 1918. A stalwart Republican with some isolationist tendencies, Pepper attacked the Versailles Peace Treaty for its harshness, and later President Wilson and the League of Nations, although his moralistic and legalistic mindset favored international order based on international law, and he continued to attend international legal association meetings. Pepper served as a member of Pennsylvania's commission on constitutional revision in 1920 and 1921. Following the death of Senator Boies Penrose, Governor William Sproul in 1922 appointed Pepper to the United States Senate. Pepper also succeeded Penrose as Pennsylvania's Republican committeeman later that year. He was sworn in on January 22, 1922, then easily won the special election held that fall. Senator Pepper drew national attention in 1922 by successfully mediating an anthracite coal strike. He served on the Military Affairs, Naval Affairs, and Foreign Relations committees, and became chairman of the committees on Banking and Currency and the Library of Congress. He tried to allow the United States to join the World Court but not the League of Nations, and considered this proposal one of his greatest accomplishments, including it as an appendix to his autobiography even though the proposal was later watered down. During the public debate over the expansion of advertising in the 1920s, Senator Pepper argued for a "nationwide code of regulation," described in a 1929 speech to the Outdoor Advertising Association of America. He pointed out that in preserving natural beauty, no national economic benefit was lost— real estate values would increase without the addition of billboards. Pepper voiced what was then the general public fear: that if billboards became mainstream, advertising would become too obtrusive. Pepper prevailed upon President Calvin Coolidge to name fellow Pennsylvanian Owen Josephus Roberts special counsel to investigate the Teapot Dome scandal of Warren G. Harding's administration. Pepper also published four more books: In the Senate (1930), Family Quarrels (1931), Philadelphia Lawyer (1944), and Analytical Index to the Book of Common Prayer (1948). His autobiography, Philadelphia Lawyer, achieved critical acclaim.
Өлім және мұра
Пеппер қысқа мерзімге ең қарт (бұрынғы) сенатор атанды. Өмірінің соңғы жылдарында ол өзінің құжаттарын Пенсильвания университетіне сыйлады, одан ол бітірген және көп жылдар бойы қамқорлық еткен. Филадельфия мектеп округі Пеппердің атымен аталатын орта мектептің ашылуына қатысты, бірақ ол 2013 жылы жабылды. 200 жылдық мерекесінде Филадельфия адвокаттар қауымдастығы Пепперді Филадельфия адвокатурасының аңыз тұлғаларының бірі деп мойындады.
Pepper was briefly the oldest living (former) senator. During his final years, he donated his papers to the University of Pennsylvania, from which he had graduated and of which he had long been a trustee. The School District of Philadelphia named a middle school for Pepper, which was closed in 2013. During its 200th anniversary celebration, the Philadelphia Bar Association named Pepper one of the legends of the Philadelphia bar.