Кіріспе

Джордж Уортон Пеппер (16 наурыз, 1867 – 24 мамыр, 1961) – американдық заңгер, Пенсильвания университетінің құқық мектебінің профессоры, христиандық белсенді және Пенсильвания штатының Филадельфия қаласынан шыққан республикалық саясаткер. Ол Пенсильвания штатын АҚШ Сенатында өкілдік етті және Пеппер Гамильтон заң фирмасын құрды.

Ерте өмір және білім

Пеппер 1867 жылдың 16 наурызында жоғары топтағы ата-аналары – дәрігер (және бұрынғы Одақ атқыштар әскері офицері) Джордж Пеппер мен оның әйелі, бұрынғы Мехитабель ("Хитти") Марко Уортон отбасында дүниеге келді. Олардың екеуі де колониялық дәуірден бері аймақтағы белгілі отбасылардан шыққан: әкесінің жағынан пенсильваниялық голландтар, ал анасының жағынан квакерлер мен епископалдықтар. Ол 1215 Уолнат көшесіндегі әжесінің үйінде, сәнді ауданда дүниеге келді. Олардың тұңғыш баласы нәресте кезінде қайтыс болды, ал отбасы көп ұзамай Пайн көшесіндегі тұрғын үйге көшті. Доктор Уортон Джордж жеті жасқа келгенде, ал жалғыз қызы Фрэнсис дүниеге келгенде қайтыс болды, сондықтан отбасы Риттенхаус алаңының жанындағы 346 S. 16th Street мекенжайындағы кішігірім үйге, әжесімен бірге көшті. Анасы сол кездегі нашар көру қабілетіне тап болған ұлын үйде оқытты, оған оның ағасы доктор Уильям Пеппер (әкесі қайтыс болғаннан кейін оны әкесі секілді санады) және кейіннен соқыр оқытушы Джон Ф. Махер көмектесті. Оның әжесінің Скуилкил өзені бойындағы жазғы сарайы кейіннен Лорел-Хилл зиратына біріктірілген бірнеше жердің бірі болды. Ол Уилли Райдерді ең жақсы досы деп есептеді, ол "қоңыр терілі" екенін айтты; сондай-ақ жақын жердегі дайындық мектебінің оқушыларымен есте сақтау жаттығуларында бейресми жарысқандарын есіне алды. 1876 жылы анасы оның әкесінің досы және бұрынғы сыныптасы, заңгер Эрнест Занцингерге қайтадан үйленді. Әкесінің (және әкесінің) Пенсильвания университетінің түлектері болған Пеппер жеңіл атлетикамен, қайықпен жүрумен айналысты, өзінің сыныбының футбол және крикет командаларының капитаны болды, сондай-ақ жеңіл атлетика командасы үшін балға лақтыруда жеңіске жетті, драмалық өнерге де қатысты. Академиялық қызметтен басқа, ол Phi Beta Kappa кілтін алды, кейін өмірінде жиі айналдырып тастады, мектеп газетін құрды және әдеби журналды редакциялады, ол кейін The Daily Pennsylvanian-мен біріктірілді. Ол сондай-ақ Zeta Psi бауырластығы, Скетч клубы және Филоматиан қоғамы сияқты бірнеше ұйымға қосылды. Пеппер 1887 жылы колледжді өзінің тобында бірінші болып бітірді. Содан кейін ол анасының әкесі мен әкесінің үлгісімен Пенсильвания университетінің құқық мектебіне түсті, ол да бірінші болып және бірнеше марапаттармен бітірді. 1890 жылдың 25 қарашасында Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында Пеппер Йель діни мектебінің деканы, профессор Джордж Парк Фишердің қызы Шарлотта Рут Фишерге (1865-1951) үйленді. Олардың үш баласы болды: Аделина Луиза Форбс Пеппер (1892-1971), Джордж Уортон Пеппер кіші (1895-1949) және Шарлотта Элеонора Пеппер (1897-1930). Екі қызы да Фитц Юджин Ньюболдқа үйленді, Аделина әпкесі Шарлоттаның қайтысынан жеті жыл өткен соң, соңында одан да аман қалды.

Мансап

Заң факультетінде Пеппер беделді "Биддл энд Уорд" фирмасында жарты күндік жұмыс істеді. 1889 жылы ол адвокаттық құқық алды. Содан кейін ол екі он жылдан астам уақыт бойы өз альма-матерінде заң оқытты, сонымен қатар жеке практикамен айналысты. "Эндрю Гамильтонға және бұрынғы және қазіргі Филадельфия заңгерлерінің барлығына" арналған автобиографиясында Пеппер адвокаттық қызметке қанағаттанбаушылықтың әрқашан болғанын мойындады, бірақ өмірі бойы оның күшейіп келе жатқанын ойлады. Сондықтан ол өңкей соңғы тарауды "тек заңгерлерге арналған зерттеу" деп атап, кейбіреулердің "жаман атқа ие болуға лайық" екенін ескертті, олардың "қылмысы корпорацияны өкілдік етуде немесе клиентке адал болмауда емес, клиентке адал болудың нәтижесінде қоғамдық міндеттеріне назар аудармауында немесе мүлдем жоғалтуында" болады. Ол мүддесіздік танытқандардың азаз екенін және оларды оңай анықтауға болатынын ойлады, бірақ "клиентті пайдалануға болатын нысан ретінде қарастырудың әлдеқайда күрделі және жиі кездесетін жаман әдетіне" қарсы ерекше ескертті, "[а]двокаттың мүддесі клиенттің мүддесімен қайшылыққа түскенде, адвокаттың мүддесі ұмытылуы керек" деп кеңес берді.

Академиялық

21 жыл бойы Пенн заң мектебінде сабақ берген Пеппер оқытушы ретінде бастады және көп ұзамай алғашқы Алгернон Сидней Биддл заң профессоры атанды, ол 1893 жылдан 1910 жылға дейін осы лауазымды атқарды, содан кейін университет сенімдісі болды. 1890–1891 жылдары ол Кембридждегі Гарвард заң мектебіне барып, декан Кристофер К. Лэнгделл енгізген, ал Джон Чипман Грей мүлік құқығы, Джеймс Брэдли Тайер дәлелдемелер және конституциялық құқық, Джеймс Барр Эймс – зиян келтіру, сенім және сотқа шағымдану, ал Сэмюэл Уиллистон – шарттар бойынша жаңа оқыту жүйесін зерттеді. Пеппер негізінен корпорациялар, серіктестік және сақтандыру туралы оқытты. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Дрейпер мен Элиху Рут Карнеги корпорациясының қаржысымен және Джордж У. Викершемнің басшылығымен Америка заң институтын құрды. Пеппер 1930 жылы оның басқару кеңесінің мүшесі болды және 1936 жылдан 1947 жылға дейін Викершемнен кейін президенттік лауазымды иеленді. Ол сондай-ақ азаматтық іс жүргізудің федералды ережелерін жасаған Федералды консультативтік комитетте жұмыс істеді, оның төрағасы бұрынғы бас прокурор Уильям Д. Митчелл, ал хатшысы Чарльз Л. Кларк болды. Пеппер 1921 жылы Питтсбург университетінің бітіру салтанатында сөз сөйледі. Академиялық еңбектері үшін Пеппер Америка философиялық қоғамы мен Америка өнер және ғылым академиясына сайланды.

Автор

Пеппер әртүрлі заңгерлік басылымдарда 40-тан астам мақала жазды. 1892 жылдан 1895 жылға дейін досы Уильям Дрейпер Льюиспен бірге Пенсильвания университетінің Заң шолуын (бұрынғы Американдық заң тізілімі және шолу) редакциялап, жариялады. Оның 1895 жылы Пенсильвания адвокаттар қауымдастығы алдындағы заң білімі туралы баяндамасы реформаларға ықпал етті. Льюиспен бірге ол "Шешімдер жинағы" және "Пенсильвания заңдарының энциклопедиясы" (1754–1898) (1898–1906) жинағын редакциялады. Пеппер сонымен қатар "Федералдық және штаттық шешімдердің шекарасы", "Жалпы құқықтағы және кодекстердегі талап арыздары", "Пенсильвания заңдарының жинағы, 1700–1901" және "Пенсильвания шешімдерінің жинағы және энциклопедиясы" кітаптарының авторы болды.

Жеке практика

Пеппер карьерасының басында Пенсильвания адвокаттар қауымдастығының президенті, ал карьерасының соңында Филадельфия адвокаттар қауымдастығының канцлері болып, 1930 жылдан 1932 жылға дейін қызмет етті. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін 1954 жылы оның заң фирмасы Эванс, Байард және Фрикпен бірігіп, Пеппер, Бодин, Фрик, Шиц және Гамильтонды құрды, ол ақырында Пеппер Гамильтонға айналды; 35 мүшелі фирма өзінің ең ірі клиенті – The Fidelity Bank ғимаратына көшті. Өмірбаянында баяндаған ең алғашқы іс 1790 жылы Бенджамин Франклиннің Филадельфия қаласына қалдырған мұрасына қатысты, ол қолдауға мұқтаж шеберлерге пайызы бар несие беруге арналған. Жаңадан бітірген заңгер Пеппер 1890 жылы Франклиннің мұрагерлері атынан қозғалған істі жоғалтты, бірақ «әділеттілікті жүзеге асырудың кез келген жүйесінде ерекше жағдайларда күнделікті қолдануға жеткілікті заңды қағиданы бұзудан бас тартуға арналған сот құқығы болуы керек» екенін түсінді. Бес он жылдан кейін, жетімдер соты (алғашқы істе юрисдикциясы жоқ деп табылған) оны Франклиннің өсиеті бойынша мәселені анықтау үшін шебер етіп тағайындады, осылайша жас адвокат ретінде ол жоюға тырысқан сенімді басқаруды жеңілдетті. Пеппер сондай-ақ Union Traction Company (Филадельфияның трамвай операторы) үшін көптеген істерді қараған күндері жалған куәлік көп екенін білді, бірақ Филадельфия судьялары талапкерлерге жағымды көңілмен қараса да, алаяқтықты тез анықтап, оны айыптауға дайын болды. Ол сондай-ақ қазылар алқасының әрқайсысы провокация кезінде әрекет еткендерге жанашырлық танытып, провокатордың мінез-құлқын ашуға бейім екенін анықтады және судья Майер Сулцбергердің алдында жасаған қарсы тергеуін мақтан тұтады. Пеппер саясатпен алғашқы кездесуі республикалық басшы Мэтью Квейдің сенаторлық мерзімі Пенсильвания заң шығарушы органы оны қайта тағайындамайынша аяқталғанын айтты, себебі штаттық сенатор Уильям Флинн бастаған бүлік болды, ол қаңтардан сәуірге дейін күнделікті дауыс беруге қарамастан қайта тағайындауға кедергі келтірді. Губернатор Стоун кейін Квейге уақытша тағайындама берді, бұл Сенатта наразылықтарға әкелді. Пікірталасқаннан кейін сенатор Пепперді Пенсильванияның бас прокуроры Элкинс деп жаңылыстырды, бірақ шын мәнінде Пеппер қарсылық хат жазған. Сенат Квейдің тағайындалуын мойындаудан бас тартты, бұл оның билігін төмендетті, бірақ бұл жағдай Пеппер мен Элкинс арасындағы достыққа әкелді (олар Стоунның губернаторы ретінде табысқа жетуді үміттенді, бірақ оның орнына Пенсильванияның Жоғарғы сотының судьясы болды). 1900 жылдардың басында Массачусетс штатындағы федералды судья Пепперді банкротқа ұшыраған Массачусетс коммуналдық компаниясы Bay State Gas Company үшін қабылдаушы етіп тағайындады, оны бұрынғы филадельфиялық J. Эдвард Аддикс ілгерілетуге көмектескен, ол да дау тудырды (және Делавэрден Сенат орындығын сатып алуға тырысып, АҚШ Конституциясының Он жетінші түзетуіне себеп болды). Кейін Пеппер Уильям Рокфеллер, Генри Роджерс және Томас Лоусон сияқты бірнеше белгілі бизнесмендерді коммуналдық қызметтердің есебінен байығаны үшін сотқа берді және бірнеше қалпына келтіруді, сондай-ақ коммуналдық қызметтердің табысты қабылдауын қамтамасыз етті. Пеппер Гиффорд Пиншотты Пиншот-Баллинджер даусына байланысты өкілдік етті, бұл оның саяси мансабын ұлттық сахнада бастады, төменде талқыланғандай. Ол 1915 жылы Чикагода Шерман монополияға қарсы заңын қолдануды жеңілдетіп, Ұлттық және Американдық лиганың бейсбол клубтарының кеңесшісі болды. Алайда, ол төрт жылдан кейін қайта жаңғырды Black Sox скандалы және оның клиенттері жюридің жағымсыз үкімін алды, оны Жоғарғы Сот Federal Baseball Club v. National League (1922) заңгері Пеппер мен судья Лэндис (сол кезде бейсбол комиссары болды) лигалардың ұйымдық құрылымын қайта қарағаннан кейін кері қайтарып жіберді. Ол «Адал ойна. Қатты ойна. Команда үшін ойна» деген жаңа келісімдер сериясының тақырыбын жазды. Сенатқа келген кезде Пеппер жеке практикасын қысқартты. Ол сол кезде ең мақтанатын істері – Фрик пен Пенсильвания, мұра салығы туралы іс және Майерс пен АҚШ, ол Жоғарғы Соттың шақыруымен президент Уилсонның пошта бастығын босатуы туралы amicus curiae ретінде дәлелдеді. Сот сенатордың мұндай алып тастауға келісімін талап ететін заңнамалық актінің конституцияға қайшы екенін шешсе де, оған қызмет еткені үшін алғыс білдірді және ол шешім президент Эндрю Джонсонның лауазымына қатысты ұстанымын растады деп сенді, сондай-ақ Холмс, МакРейнольдс және Брандейс судьяларының күшті қарсылығы болашақта жағымды қарастырылуы мүмкін екенін ойлады. Пеппер Джордж Отис Смит ісін (Федералдық Энергетика Комиссиясына қатысты) жүргізуде де мақтан тұтты, онда Пеппер Сенатқа қарсы президенттік құқықтарды қорғады, сенаторлық делегацияның өкілдігін қабылдаудан бас тартты, бірақ бас прокурор Митчеллдің ұсынысын қабылдады. Ол Үлкен депрессияда құлаған алғашқы Филадельфия банкі – Bankers Trust Co. қайта ұйымдастырылуына қатысты. Кейін Пеппер Американ Телеграф және Телефон және Warner Brothers арасындағы дауға байланысты арбитражға деген құштарлықты айыптады, арбитрлердің талап ететін жоғары тәуліктік төлемақы олар дауды әділ және тез шешетініне кепілдік бермейтінін, керісінше, тараптар таңдаған екі арбитрдің әрқайсысы тағайындаған тараптың ресми адвокаты ретінде әрекет ететіндігін ескертті. Ол әріптес адвокаттарға кеңес бергенде Оливер Венделл Холмс кішінің сөзін келтірді: «Заңға деген құштарлығыңызды ұнатамын, бірақ өмірдің қиын жақтарына келгенде ол сөнуінен қорқамын. Бірақ сіз жазған нәрселерге сүйенсек, сізде от бар болса, ол тірі қалады және қиын фактілерді өзгертеді».

Лайықтық шіркеу басшысы

Оның сенімді анасының (және әкесінің) ықпалымен Пеппер өмір бойы епископальдық дінде болды. Ол 1879 жылы Пасха алдындағы кеште өз шіркеуінде, Марк шіркеуінде, діни нақылысын қабылдады. Бастапқыда ол отбасының үйіне жақын болған, бірақ 1920 жылдары Филадельфияның шеткі аймағына ("Фокс Крик фермасы", кейін Девондағы "Хиллхаус") көшкеннен кейін де әйелімен бірге шіркеуге қатысып тұрды. 1907 жылы Уортон Америкадағы ағылшын христиандығының 300 жылдығына арналған Епископальдық шіркеудің Бас жиналысында маңызды құттықтау сөз сөйледі. Ол сондай-ақ "Жол: Ұлдарға арналған рухани кітап" (1909) атты кітап жазды. Пеппер Йель діни мектебінде теологиядан дәріс оқыған алғашқы мирян болды, 1915 жылы Лайман Бичер оқуын оқып, оны "Көпшіліктен келген дауыс" деген атпен жариялады. Ол филадельфиялық Энтони Джозеф Дрексел Биддлдің "Спорттық христиандық" деп атаған ұстанымына сенді және қарт жасқа дейін Делавэр өзенінде қайықпен жүзумен айналысты. Ол сонымен қатар Пенсильвания штатының Ұлы ложасының шебер масоны болды. Пеппер ұлттық шіркеу мәселелеріне белсенді қатысты, Бас жиналысқа бірнеше рет делегат ретінде қатысты. Ол Миссиялар кеңесінде қызмет етті (онда ол Дж. Пирпонт Морганмен бірге жұмыс істеді және епископ Чарльз Генри Брентке деген құрмет сезімін дамытты). Ол сондай-ақ Бас діни білім беру кеңесінде (GBRE) епископтар Этельберт Талбот, Чонси Брюстер, Дэвид Х. Грир, Томас Ф. Гейлор және Эдвард Л. Парсонспен, сондай-ақ танымал мирян Николас Мюррей Батлер (Колумбия университетінің президенті) және Роберт Халлоуэлл Гардинер III-мен бірге қызмет етті. Пеппер Сенім және тәртіп бойынша әлемдік конференцияға Епископальдық делегат ретінде қатысты. Ол сондай-ақ Вашингтон Ұлттық соборының құрылысын қаржыландыруға және ұйымдастыруға көмектесті. Оның әйелі Шарлотта қайырымдылық шараларына белсенді қатысты, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі еңбегі үшін Бельгия королі Альберттен марапат алды, сондай-ақ Пенсильвания университетінің ауруханасында перзентхана салуға арналған науқанды сәтті жүргізді. Дегенмен, Пеппердің соғыс кезінде және одан кейін түрлі шараларға қатысқан сүйікті әйелі болғаны да хабарланды.

Саяси мансап

Пеппер бастапқыда демократ болған, оның анасының туыстары мен алғашқы заң кеңесшісі Джордж У. Биддл да демократтар еді, ол 1888 жылғы президенттік сайлауда Гровер Кливлендке дауыс берді. Алайда, 1892 жылы ол Биддл заң кеңсесін тастап, республикалық партияға, әсіресе Теодор Рузвельт пен Уильям Говард Тафттың прогрессивті қанатына адалдық танытты. 1905 жылы ол Филадельфиядағы республикалық саяси машинаға қарсы шыққан реформалық топ – Қала партиясының мүшесі болды. Генри Стимсонның өтінішімен Пеппер Гиффорд Пиншотты қорғауға келісті, оның Тафттың ішкі істер министрі Балинджерге қарсы жазықсыздық танытуы туралы айыптаулары жанжалға, Пиншот-Баллинджер даусына, сондай-ақ конгресс тыңдауларына әкелді. Рузвельтке деген құрметіне қарамастан, Пеппер 1912 жылы Тафты қолдады, бірақ АҚШ Апелляциялық сотының судьясы болу ұсынысынан бас тартты, сондай-ақ оны Филадельфия мэрі болуға шақырудан бас тартты. Оның жоғарыда айтылған ұлттық және халықаралық шіркеу істеріне қатысуы оның саяси белсенділігін арттырды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Пепперге «ойлауда бейтарап» болу қиын болды; неміс тегіне қарамастан, ол өмір бойы ашықтан-ашық ағылшыншыл болды. Кейін ол: «Мен одақтастардың жақтасы ретінде бастадым», – деп мойындады. Ол 1914 жылы дайындық қозғалысына алғаш рет қатысты, ал келесі екі жазда Нью-Йорк штатының Платсбург қаласындағы уақытша оқу полкінің мүшесі болды. Америка одақтастар жағына кіргеннен кейін Пеппер Пенсильвания Ұлттық қорғаныс кеңесінің төрағасы (1917–1919) болды. Оның жүрегіне жақын туысы Франклин Пеппер, оны ол «балашамдай жақын» деп атады, 1918 жылы Францияда соғыс батыры болып қаза тапты. Кейбір оқшауланған көзқарастары бар, бірақ сенімді республикашыл болған Пеппер Версаль бейбіт шартын оның қаталдығы үшін сынады, содан кейін президент Уилсонды және Ұлттар Лигасын сынады, бірақ оның моральдық және заңдық көзқарасы халықаралық құқыққа негізделген халықаралық тәртіпті жақтады және ол халықаралық заңдық қауымдастықтардың жиналыстарына қатысуын жалғастырды. Пеппер 1920 және 1921 жылдары Пенсильванияның конституциялық реформа комиссиясының мүшесі болды. Сенатор Бойс Пенроуздың қайтысынан кейін 1922 жылы губернатор Уильям Спроул Пепперді АҚШ Сенатына тағайындады. Пеппер сонымен қатар Пенроуздың орнына сол жылы Пенсильванияның республикалық комитетінің мүшесі болды. 1922 жылдың 22 қаңтарында ант берді, содан кейін күзде өткен арнайы сайлауда жеңіске жетті. Сенатор Пеппер 1922 жылы антрацит көмір ереуілін сәтті тарату арқылы ұлттық назар аударды. Ол Әскери істер, Теңіз істері және Сыртқы қатынастар комитеттерінде жұмыс істеді, сондай-ақ Банк және валюта және Конгресс кітапханасы комитеттерінің төрағасы болды. Ол АҚШ-қа Дүниежүзілік сотқа, бірақ Ұлттар Лигасына қосылуға рұқсат беруге тырысты және бұл ұсынысты өзінің ең үлкен жетістіктерінің бірі деп санады, тіпті бұл ұсыныс кейіннен жұмсарылған болса да, оны өзінің автобиографиясына қосымша ретінде қосты. 1920 жылдары жарнаманы кеңейту туралы қоғамдық пікірталас кезінде сенатор Пеппер 1929 жылы Американың сыртқы жарнама қауымдастығына сөйлеген сөзінде сипатталған «ұлттық реттеу кодексін» жақтады. Ол табиғи сұлулықты сақтау арқылы ұлттық экономикалық пайдаға зиян келтірмейтінін атап өтті – жылжымайтын мүліктің құны билбордтардың қосылуынсыз артады. Пеппер сол кездегі жалпы жұртшылықтың қорқынышын білдірді: егер билбордтар кең таралса, жарнама тым мазасыз болып қалады. Пеппер президент Кальвин Кулиджді Пенсильваниялық Оуэн Джозеф Робертсті Уоррен Г. Хардинг әкімшілігінің «Чайная купол» жанжалын тергеу үшін арнайы кеңесші етіп тағайындауға көндірді. Пеппер тағы да төрт кітап жариялады: «Сенатта» (1930), «Отбасылық даулар» (1931), «Филадельфия заңгері» (1944) және «Жалпы дұғалар кітабына талдамалық көрсеткіш» (1948). Оның автобиографиясы «Филадельфия заңгері» сыншылар тарапынан жоғары бағаланды.

Өлім және мұра

Пеппер қысқа мерзімге ең қарт (бұрынғы) сенатор атанды. Өмірінің соңғы жылдарында ол өзінің құжаттарын Пенсильвания университетіне сыйлады, одан ол бітірген және көп жылдар бойы қамқорлық еткен. Филадельфия мектеп округі Пеппердің атымен аталатын орта мектептің ашылуына қатысты, бірақ ол 2013 жылы жабылды. 200 жылдық мерекесінде Филадельфия адвокаттар қауымдастығы Пепперді Филадельфия адвокатурасының аңыз тұлғаларының бірі деп мойындады.