Вашингтон қаласындағы Potomac өзеніндегі East Potomac Park туралы ақпарат: гольф, теннис, бассейндер, жаттығу алаңдары, балық аулау және серуендеуге арналған тамаша орын!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Потомак өзеніндегі парк, Вашингтон, АҚШ.
Park in the Potomac River, Washington, D. C., U. S.
Шығыс Потомак паркі – Америка Құрама Штаттарының Вашингтон қаласында Потомак өзеніндегі жасанды аралда орналасқан парк. Арал Вашингтон каналы мен Потомак өзені арасында жатыр, ал парк Джефферсон ескерткіші мен 14-ші көше көпірінің оңтүстік-шығысында орналасқан. Шығыс Потомак паркінің мүмкіндіктеріне: Шығыс Потомак паркі гольф алаңы, мини-гольф алаңы, қоғамдық жүзу бассейні (Шығыс Потомак паркі су орталығы), теннис корттары және бірнеше спорт алаңдары (кейбіреулері бейсбол және софтболға, ал басқалары футбол, регби немесе американ футболға арналған) кіреді. Парк балық аулауға танымал орын, сонымен қатар велосипедшілер, жаяу жүргіншілер, роликтермен сырғанаушылар және жүгірушілер парк жолдары мен бағыттарын жиі пайдаланады. Огайо драйвінің бір бөлігі парктің периметрімен өтеді. Шығыс Потомак паркіне негізінен Огайо драйві SW арқылы автомобильмен кіруге болады. 2015 жылдың маусым айында қызметін бастаған DC Circulator National Mall маршруты Шығыс Потомак паркіне жету үшін ең қолайлы қоғамдық көлік құралы болып табылады. Ең жақын Circulator аялдамасы Джефферсон ескерткішінің оңтүстігіндегі Шығыс бассейніндегі Огайо драйві SW, ол Огайо драйві SW және парктің солтүстік жағына жаяу қашықтықта орналасқан. Метробус парктің ішінде қызмет көрсетпейді және парктің жанында Вашингтон метросының станциясы жоқ. Ең жақын метро станциясы – Смитсоновский станциясы, Тәуелсіздік даңғылы SW және 12-ші көше SW, шамамен алты блок қашықтықта. (Метродан жаяу жүру үшін Рауль Валленберг алаңы SW, Мэн-авеню SW және Огайо драйві SW арқылы парктің ішіне өту қажет.)
East Potomac Park is a park located on a man made island in the Potomac River in Washington, D. C., United States. The island is between the Washington Channel and the Potomac River, and on it the park lies southeast of the Jefferson Memorial and the 14th Street Bridge. Amenities in East Potomac Park include the East Potomac Park Golf Course, a miniature golf course, a public swimming pool (the East Potomac Park Aquatic Center), tennis courts, and several athletic fields (some configured for baseball and softball, others for soccer, rugby, or football). The park is a popular spot for fishing, and cyclists, walkers, inline skaters, and runners heavily use the park's roads and paths. A portion of Ohio Drive SW runs along the perimeter of the park. East Potomac Park is accessible primarily by road via Ohio Drive SW. The DC Circulator National Mall Route, which began service in June 2015, provides the best public transportation option for reaching East Potomac Park. The closest Circulator stop is at East Basin Drive SW south of the Jefferson Memorial, which is within easy walking distance of Ohio Drive SW and the north end of the park. Metrobus does not serve the park, and there is no Washington Metro stop close to the park. The nearest Metro stop is the Smithsonian station at Independence Avenue SW and 12th Street SW, about six blocks away. (Walking from Metro requires accessing the park via Raoul Wallenberg Place SW, Maine Avenue SW, and Ohio Drive SW.)
Құрылыс
Колумбия округіндегі Потомак өзенінің жағалауы саздықтармен, құмдықтармен және батпақты жерлермен қапталған болса да, 1834 жылға дейін осы туралы ешқандай құжатталмаған. Сол кезде Америка Құрама Штаттарының Армиялық топографиялық инженерлер корпусы Лонг көпірінің (14-ші көше көпірінің алдыңғы құрылымы) астында кең ауқымды тасқын алаптарын анықтады. Олардың мөлшері әртүрлі болды, бірақ ең үлкені төмен су кезінде байқалды. 1881 жылға қарай, олар Ескі Теңіз обсерваториясынан Базард-Пойнтке дейін созылды. Қазіргі 17-ші көше және Конституция даңғылының қиылысының жанында қаланың кәріз жүйесі Кидвеллдің алаптары деп аталатын кең тасқын алабына құйды. Ауаға ұшырағанда, канализация жартылай ыдырай бастады, нәтижесінде күшті, жағымсыз иіс пайда болды. Пенсильвания даңғылының оңтүстік бөлігі 19 ғасырдың соңғы үш онжылдығында көп рет су басып кетті. Ірі су тасқыны 1870 жылдың қазанында (осы кезде Шынжыр көпірі қирады), 1881 жылдың ақпанында, 1887 жылдың қарашасында және 1889 жылдың маусым айында (Джонстаун су тасқынына себеп болған дауыл) орын алды. Су деңгейі соншалық жоғары болды, аллеяда қайықтар жүрді, ал атпен жүретін трамвайлардың суға батқан бөліктері көрінді. 1881 жылғы апатты су тасқынынан кейін Америка Құрама Штаттарының Армиялық инженерлер корпусы Потомак өзенінде терең канал қазып, алынған материалды Потомак өзенін толтыру үшін (өзеннің қазіргі жағалауларын құру) және Ақ үй маңындағы және Пенсильвания даңғылының бойындағы жердің көп бөлігін шамамен 2 метрге көтеру үшін пайдаланды. Қазылған материалдың көп бөлігі Потомак өзеніндегі тасқын алаптарын, сондай-ақ Лонг көпірінің маңындағы сазданған құмдықтарды құруға қолданылды. Қайта құру үш кезеңде жүзеге асты: 1-бөлім (Батыс Потомак паркіне айналды), 2-бөлім (Тасқын алабының айналасындағы аумаққа айналды) және 3-бөлім (Шығыс Потомак паркіне айналды). Конгресс бұл аумақтарды 1897 жылдың 3 наурызында ресми түрде "Потомак паркі" деп атады. Аралдың жағалауын тұрақтандыру үшін аралдың шетіне топырақ пен тал отырғызылды. Келесі 20 жыл ішінде Шығыс Потомак паркіне ешқандай өзгеріс енгізілмеді, ал аралда тығыз ағаштар мен бұталар өсті. Потомак өзенін қазу Шығыс Потомак паркі аяқталғаннан кейін де жалғасты, ал аралға 1900, 1901, 1902, 1903, 1904 және 1907 жылдары қосымша қазылған материал жеткізілді. 1907 жылдың соңында Вашингтон, Александрия және Маунт-Вернон электр теміржолы (трамвай желісі) Вашингтон каналы мен Лонг көпірі арқылы Вирджинияға өтетін Тасқын алабы шығару арнасы арқылы көпір салынды. Бұл 1908 жылдың маусым айында аяқталды. Аралға 1909, 1911 және 1912 жылдары тағы да көп қазылған материал жеткізілді. 1900 жылы АҚШ Сенаты Вашингтонды дамыту және оның ішіндегі саябақтардың бәсекелес жобаларын келісу үшін Сенат Парк комиссиясын құрды. Комиссияның ықпалды төрағасы сенатор Джеймс Макмиллан болғандықтан, ол Макмиллан комиссиясы ретінде танымал болды және 1902 жылы Макмиллан жоспары деп аталатын құжатты жариялады. Макмиллан жоспары игерілмеген жерді кеңейтілген демалыс мүмкіндіктері бар ресми саябаққа айналдыруды көздеді.
Although the shoreline of the Potomac River in the District of Columbia was likely to have been littered with shoals, sandbars, and marsh flats, no documentation of these was undertaken until 1834. At that time, the United States Army Corps of Topographical Engineers identified extensive tidal flats below Long Bridge (the predecessor structure to the 14th Street Bridge). These varied in size, but the largest was in size at low tide. By 1881, these extended from about the Old Naval Observatory down to Buzzard Point. Near the modern intersection of 17th Street NW and Constitution Avenue NW, the city's sewer system discharged into an extensive tidal flat, known as Kidwell's Meadows. Exposed to the air about half the time, the sewage began decomposing, creating a powerful, rank smell. The southern part of the Pennsylvania Avenue district was flooded many times in the last three decades of the 19th century. Major floods occurred in October 1870 (during which Chain Bridge was destroyed), February 1881, November 1887, and June 1889 (the same storm which caused the Johnstown Flood). Floodwaters were high enough that rowboats were used on the avenue, and horse drawn streetcars saw water reach the bottom of the trams. After a disastrous flood in 1881, the United States Army Corps of Engineers dredged a deep channel in the Potomac and used the material to fill in the Potomac (creating the current banks of the river) and raise much of the land near the White House and along Pennsylvania Avenue NW by nearly 6 feet (2 m). Much of the dredged material was used to build up the existing tidal flats in the Potomac River as well as sandbars which had been created by silting around Long Bridge. Reclamation occurred in three phases: Section 1 (became West Potomac Park), section 2 (became the the area around the Tidal Basin), and section 3 (became the East Potomac Park). Congress formally designated these areas "Potomac Park" on March 3, 1897. To ensure that the island was not eroded by the river, poplars and willows were planted along edge of the island to stabilize the shoreline. Over the next two decades, most of East Potomac Park lay untouched, and dense thickets of trees and brush grew up on the island. Dredging of the Potomac River continued even after East Potomac Park was considered finished, and additional dredged material was placed on the island in late 1900, 1901, 1902, 1903, 1904, and 1907. Beginning in late 1907, a bridge was built across the Tidal Basin Outlet Channel, carrying the Washington, Alexandria, and Mount Vernon Electric Railway (a streetcar line) over the Washington Channel and the Long Bridge into Virginia. This was completed in June 1908. More dredge material was deposited on the island in 1909, 1911, and 1912. In 1900, the United States Senate established the Senate Park Commission to reconcile competing visions for the development of Washington, D. C., and the parks within it. Better known as the McMillan Commission, because of its influential chairman, Senator James McMillan, the commission released a document known as McMillan Plan in 1902. The McMillan Plan called for turning the undeveloped land into a formal park with extensive recreation facilities.
Парктің тарихы
Шығыс Потомак паркіндегі аралдың толығуы, арал толық деп есептелгеннен кейін де жалғасты. 1906 жылы аралдың ортасында шамамен алғанда үлкен эллипс тәрізді шұңқыр болды. Жағалауға дейінгі қашықтыққа байланысты Инженерлер корпусы бұл жерді толтырудың қиын екенін түсінді. Бірақ, қазылған материалдан құтылуға асыққан мердігер 1908 жылы оны тегін толтырып берді. Парктің бір бөлігі 1910 жылы Конгресс, Ақ үй және басқа да мемлекеттік органдарға ағаштар, бұталар мен гүлдер жеткізу үшін питомник ретінде пайдаланылды. Конгресс 1912 жылдың тамызында Корпусқа Шығыс Потомак паркін жұртшылыққа ашуға рұқсат берді. 1912 жылдың қыркүйегінде Корпус Потомак өзенінің жағалауында, Шығыс Потомак паркіне қарай 9 метрлік жол салуды бастады. 1914 жылы Потомак өзенінің жағалауындағы жұмыс жалғасты, содан кейін Вашингтон каналының бойында да жұмыс жүргізілді. Канал бойындағы жол 1915 жылдың көктемінде аяқталды, осылайша аралдың оңтүстік ұшын айналып өтетін уақытша жол қалды. Жолдың бұл бөлігі 1915 жылдың маусым айының соңында бітті. Конгресс 1914 жылдың 1 тамызындағы заңмен Шығыс Потомак паркіне қатысты құзыреттілікті федералды үкіметтен Колумбия округіне берді. Сол кезде Колумбия округіндегі коммуналдық жұмыстарды Армия инженерлік корпусы бақылап отырды, сондықтан бұл заң паркті Корпустың басқаруына қосты. 1915 жылдың көктемінде Корпус Шығыс Потомак паркін алғаш рет кең ауқымда абаттандырып, жол бойында 46 650 бұта мен гүлді өсімдіктер, сондай-ақ 203 жапондық вишня ағаштарын (немесе сакура) отырғызды. 1916 жылдың көктемінде тағы 133 жапондық вишня ағашы отырғызылды. Шығыс Потомак паркіне салынған алғашқы құрылымдардың бірі Ұлттық парксервис (NPS) үйі болды. Инженерлер корпусы 1908 жылы Шығыс Потомак паркінде шағын үй салуды ұсынған, ол құрал-саймандар сақтауға, қоғамдық дәретхана ретінде және паркті патрульдеуші полицияға баспана ретінде қызмет етуі тиіс болған. Бірақ Конгресс бұл жоспарды мақұлдамады. Оның орнына, 1867 жыл шамасында Вашингтон қаласының орталығындағы Франклин алаңында салынған үй 1913 және 1915 жылдың маусымы аралығында Вашингтон каналының жағалауына жақын, Шығыс Потомак паркінің солтүстік жағына көшірілді. Ұлттық парксервис бұл құрылысты 1965 жылға дейін әртүрлі мақсаттарда пайдаланды, содан кейін Конгресс Ұлттық парксервистің Ұлттық елордалық парктерінің әкімшілік бөлімшесі болып табылатын Ұлттық саябақтар мен ескерткіштерді (Ұлттық саябақ үшін NAMA деп аталады) құрды. NAMA содан бері бұл үйді өзінің бас кеңсесі ретінде пайдаланып келеді. 1913 жылы паркте атпен жүруге арналған жолдар да салынды, ал 1915 жылдың жазында және 1916 жылдың көктемінде олар едәуір кеңейтілді. Парктегі көптеген бейсбол алаңдарының алғашқы үш алаңы 1915 жылдың басында құрылды, ал 1915 жылдың жазында және 1916 жылдың көктемінде кең көлемде шлакпен төселген серуендеу жолдары салынды. Корпус 1916 жылдың жазында және 1917 жылдың көктемінде спорт алаңдары ретінде пайдалану үшін парктің ортасындағы жерді тазалап, жыртып, тұқым септі. Бірақ бұл жер Американың скауттарына жеңіс бағы ретінде берілді.
Infilling of the East Potomac Park island continued long after the island was considered complete. In 1906, a large elliptical depression covering about existed in the center of the island. Due to the distance to shore, the Corps of Engineers felt it was not feasible to fill in the area. But a contractor, eager to be rid of dredged material, filled it in for free in 1908. A portion of the park then served in 1910 as a nursery for providing trees, shrubs, and flowers for Congress, the White House, and other governmental agencies. Congress gave permission for the Corps to open East Potomac Park to the public in August 1912. In September 1912, the Corps began construction of a 30 feet (9 m) road on the Potomac River shoreline of East Potomac Park. Work continued on the Potomac River shoreline in 1914, and continued up the Washington Channel side. The road on the Channel side was completed in spring 1915, leaving a temporary road around the southern tip of the island. This portion of the road was finished in late June 1915. Congress transferred jurisdiction of East Potomac Park to the District of Columbia from the federal government in legislation enacted on August 1, 1914. At the time, public works in the District of Columbia were overseen by the Army Corps of Engineers, so this legislation effectively placed the park under the Corps' jurisdiction. Spring 1915 saw the Corps extensively landscape East Potomac Park for the first time, planting 46,650 shrubs and flowering plants and 203 Japanese cherry trees (or sakura) along the roadway. Another 133 Japanese cherry trees were planted in spring 1916. One of the first structures added to East Potomac Park was the National Park Service (NPS) lodge. The Corps of Engineers had originally proposed constructing a small lodge in East Potomac Park in 1908 to serve as a tool shed and public toilet and to serve as a shelter for police patrolling the park. But Congress did not approve this plan. Instead, a lodge originally built in Franklin Square in downtown Washington, D. C., about 1867 was moved to the north end of East Potomac Park, near the Washington Channel shoreline, between 1913 and June 1915. The National Park Service used the structure for various purposes until 1965, when Congress established the National Mall and Memorial Parks (known as NAMA, for National Mall) administrative unit of the National Park Service's National Capital Parks. NAMA has used the lodge for its headquarters ever since. Bridle paths for horseback riding were also constructed in the park in 1913, and significantly expanded in summer 1915 and spring 1916. The first three of the park's many baseball diamonds were established in early 1915, and extensive cinder lined walking paths constructed in summer 1915 and spring 1916. The Corps proceeded to clear grade, plow, and seed of land in the center of the park for use as athletic fields in the summer of 1916 and again in the spring of 1917. But this land was turned over to the Boy Scouts of America for use as a victory garden.
Гольф алаңы мен алаң үйлері
Парктің көп бөлігі 1913 жылға дейін дамытылмаған күйде қалды, сонда Құрама Штаттар Армиясының Инженерлер корпусы парк орталығына қарай құрылыс үшін шкафтары мен душтары бар "саябақ үйін" салуды ұсынды. Бірақ келесі жылы жергілікті спортшылардың өтінішімен Инженерлер корпусы парктің төменгі екі бөлігінде гольф алаңын салуға рұқсат алды. Жұмыс түрлі себептермен кейінге шегерілді, алайда 1917 жылдың қаңтарында құрылыс басталды, сол кезде гольф алаңының архитекторларының бірі Уолтер Трэвис қалаға келіп, алаңды көріп, жобалау жұмыстарын бастады. Құрылысқа қаржыландыру 1918 жылдың мамыр айында бекітілгенімен, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде жұмыс тоқтап, уақытша сарбаздардың казармалары салынып, Шығыс Потомак паркінде Жеңіс бақтары кеңінен отырғызылды. Алғашқы тоғыз ойық 1920 жылдың 7 шілдесінде ашылды. 1922 жылдың маусымында үш ойықтық жаттығу алаңы ашылды және 1923 жылы тоғыз ойыққа дейін кеңейтілді. Соңғы тоғыз ойық 1924 жылдың қыркүйек айының соңында пайдалануға берілді. Саябақ үйінің құрылысы гольф алаңымен бірге жүргізілді. А.С. Мозес құрылыс компаниясы 1917 жылдың маусымында құрылысты бастады. Осы кезде бір саябақ үйі екі саябақ үйіне айналды, олардың әрқайсысы ғимараттың солтүстік-шығыс – оңтүстік-батыс бағытындағы ұзын қанатымен L-тәрізді болды. Екі құрылыс оңтүстік жағынан жел өткізгішпен біріктірілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс олардың аяқталуын кешіктірді және құрылысқа қаржы жетіспеді. 1919 жылдың маусымында бір ғана саябақ үйі аяқталды, ал 1921 жылдың тамызына дейін көп жұмыс істелмеді. Бірақ гольф алаңының қарқынды дамуына байланысты, жалғыз саябақ үйі тез толып кетті. Бірінші саябақ үйі аяқталып, екіншісі 1921 жылдың желтоқсан айында басталып, аяқталды. 1920 жылдары паркте шайхана, туристерге арналған кемпинг және жылқы қоралары салынды. 1935 жылы парк периметрі бойынша төрт мильдік жаяу жол салынды.
Much of the park remained undeveloped until 1913, when a "fieldhouse" with lockers and showers was proposed by the United States Army Corps of Engineers for construction toward the center of the park. No funding for the fieldhouse was provided, but the following year the Corps of Engineers, acting on a request from local sportsmen, won approval for construction of a golf course on the lower two thirds of the park. Work on the course was delayed for a variety of reasons, but construction finally began in January 1917, when golf course architect Walter Travis visited the city to see the site and begin designing the course. Although funding for construction was approved in May 1918, work was delayed during World War I as temporary soldiers' barracks were built in and victory gardens were extensively planted throughout East Potomac Park. The first nine holes opened on July 7, 1920. A three hole practice course opened in June 1922, and was expanded to a full nine holes some time in 1923. The final nine holes opened in late September 1924. Work on the fieldhouse occurred alongside the golf course. Construction by the A. C. Moses Construction Co. began in June 1917. By this time, the single fieldhouse had become two fieldhouses, each slightly L shaped with the long wing of the building on a northeast southwest axis. The two structures were connected by a breezeway on the south side. World War I delayed their completion, and funding for the structures was scarce. Only one fieldhouse was ready by June 1919, and little additional work had been completed by August 1921. But with the golf course rapidly expanding, the single fieldhouse was quickly overwhelmed. The first fieldhouse was finished and the second one begun and completed by December 1921. A teahouse, a campground for tourists, and horse stables were built in the park in the 1920s. A four mile long pedestrian promenade was constructed around the park perimeter in 1935.
Бассейн
Шығыс Потомак паркі үшін бассейн алғаш рет 1927 жылы екі далалық үйдің арасында (қазіргі уақытта жуынатын үйлер ретінде қызмет ететін) салынуы ұсынылды. Бұл жеке бастама болғанмен, қала мақұлдады. Бірақ жоба бойынша ешқандай жұмыс жүргізілмеді. 1935 жылдың сәуіріне дейін федералдық үкімет бассейнге қаржы бөлмеді, тіпті содан кейін құрылыс 1936 жылға дейін басталмады. Осы кезде бассейн пайдаланушылары үшін жуынатын үй салынды, соның арқасында далалық үйлер гольф алаңына кіретін адамдарға арналды. 1936 жылдың шілдесінде болған су тасқыны бассейн құрылысының көп бөлігіне зардап келтірді, ал бассейн 1937 жылдың 4 маусымында ақыры ашылды. 1950-ші, 1960-шы немесе 1970-ші жылдары шығыс далалық үй жұртшылыққа жабылып, АҚШ Парк полициясына 1-ші округтік бөлімшесі ретінде берілді. Бассейн мен жуынатын үй 1976 жылға дейін негізінен салынған күйінде сақталды, содан кейін бастапқы бетон бассейн алынып тасталды және оның орнына алюминий қабығы шыны талшықпен қапталған бассейн орнатылды. Осы уақытта жуынатын үй де жаңаланды. Дегенмен, 1936 жылғы бассейннің бастапқы палубасы мен жер асты құрылыстары өз орнында қалды. Бассейн 2016 жылдың соңында жаңарту жұмыстары үшін жабылды. 2020 жылы жоба тоқтатылды және бассейн жер асты суларының қаншалықты тереңдікте орналасқандығы туралы қателігі бар есептің салдарынан "демонтаждалды".
A pool was first proposed for East Potomac Park in 1927, to be located between the two fieldhouses (which would now serve as bath houses). This effort was a private one, but approved by the city. But no work on the project was made. It wasn't until April 1935 that the federal government approved and provided funding for a pool, and even then construction did not begin until 1936. By this time, a bath house was provided for pool users, so that the fieldhouses could remain dedicated to golf course users. A major flood damaged much of the pool construction work in July 1936, and the pool finally opened on June 4, 1937. At some point in the 1950s, 1960s, or 1970s, the eastern fieldhouse was closed to the public and turned over to the U. S Park Police for use as their District 1 Station. The pool and bath house remained largely as constructed until 1976, when the original concrete pool was removed and replaced with a pool consisting of an aluminum shell encased in fiberglass. The bath house was also replaced at this time. The original 1936 pool deck and underground pool structures remained in place, however. The pool was closed at the end of 2016 for an upgrade. In 2020 the project was halted and the pool was "deconstructed" due to an erroneous report that mis stated how far below the surface the groundwater is.
Басқа тарихы
1971 жылдан бастап АҚШ-тың «Чесапик» жарық кемесі Вашингтон каналындағы Шығыс Потомак паркіне тікелей орналастырылды. 1982 жылы Балтимор портына көшіріліп, Балтимор теңіз мұражайына берілгенге дейін кемеге жыл сайын 25 000-ге жуық адам келіпті. Қазір Вашингтон каналы мен Шығыс Потомак паркі арқылы 14-ші көше көпірін алып өтетін Tidal Basin Outlet Channel Bridge 1980 жылы қайта жаңартылды. Конгресс 1988 жылы парктің оңтүстік ұшы – Хейнс-Пойнтты Ұлттық Бейбітшілік бағының орны деп белгіледі. Алайда, ескерткіш салуға берілген рұқсат мерзімі бітіп, ешқандай құрылыс жұмысы жүргізілмеді. 2003 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері NCR/USPP кеңсе ғимаратының тұрақ орны мен теміржол арасындағы парктің бөлігін қоршап, үлкен болаттан жасалған сарай салды. Бұл құрылыс Ұлттық астана аймағындағы мемлекеттік жерді пайдалану және ғимараттарды жобалау бойынша қалыпты қарау процедураларын айналып өтті. Бірақ АҚШ Көркемөнер комиссиясы мен Ұлттық астаналық жоспарлау комиссиясының мүшелері (бірақ қызметкерлері емес) кейін жоба туралы хабардар етіліп, құпиялылық сақтауға ант берді. «Вашингтон пост» газеті хабарлағандай, осы іс-шаралар ұлттық қауіпсіздікке байланысты болуы мүмкін. Әскери-теңіз күштері жобаны «коммуналдық желілерді бағалау және жаңарту» деп түсіндіруден бас тартып, жұмыс біткеннен кейін тек кішкентай коммуналдық ғимараттар қалады (және ландшафт бұрынғы қалпына келтіріледі) деді. 2015 жылға қарай Шығыс Потомак паркі тозығы жетті. 8 шақырымдық (5 миль) жартастық қабырғалар құлап, бүкіл парктегі тротуарлар жарылып, бүгіліп кетті, ал мини-гольф алаңы тозығы жетіп, лас болды. Парктің оңтүстік ұшындағы жартастық қабырға мен тротуардың бір бөлігі соншалықты нашар күйде болды, Ұлттық парктік қызмет 2014 жылы бұл аймақты жаяу өтушілер үшін жапты.
Beginning in 1971, the United States lightship Chesapeake was anchored off East Potomac Park in the Washington Channel. The ship drew 25,000 visitors annually until she was moved to Baltimore Harbor and loaned to the Baltimore Maritime Museum in 1982. The Tidal Basin Outlet Channel Bridge, which now carried the 14th Street Bridge over the Washington Channel and East Potomac Park, was reconstructed in 1980. Congress designated Hains Point, the southern tip of the park, as the site for a National Peace Garden in 1988. But authorization for the memorial expired without any construction occurring. In 2003, the United States Navy enclosed of the park between the NCR/USPP office building's parking lot and the railroad tracks, and constructed a large steel shed there. The construction bypassed normal review procedures for the use of public land and design of building in the National Capital Area, although members (but not staff) of the United States Commission of Fine Arts and the National Capital Planning Commission were later briefed about the project and sworn to secrecy. The ongoing activity, The Washington Post reported, is presumed to be related to national security. The Navy declined to address the project other than to say it was "utility assessment and upgrade", and that when the work was finished only a small utility shed will remain (with landscaping restored to its previous condition). By 2015, East Potomac Park had fallen into disrepair. The 5 mile (8 km) long riprap seawall was disintegrating, sidewalks throughout the park were often cracked and buckled, and the miniature golf course was worn and dirty. A portion of the seawall and sidewalk along the southern tip of the park was in such bad shape that the National Park Service closed the area to all pedestrian traffic in 2014.