Баррингтон Холл: Беркли студенттік кооперативінің тарихы

Кіріспе

Баррингтон Холл – АҚШ-тың Калифорния штатындағы Беркли қаласында 1935-1943 және 1950-1989 жылдар аралығында Университет студенттері кооперативтерінің бірлестігі (USCA) (қазір Беркли студенттері кооперативтері (BSC)) жүйесіндегі студенттерге арналған тұрғын үй кооперативі болған. Қазір жекеменшік студенттер үйі ретінде жұмыс істейді.

Тарих

Барингтон Холл 1933 жылы Ридж-роудтағы Сигма Ну бауырластығының үйі ретінде жалға алынған. 1935 жылы жалға алу мерзімі аяқталды және USCA 2315 Дуайт Уэйдегі ғимаратты сатып алды, оған Баррингтон Холл атауы берілді. Бұл ғимарат бұрын Берклидегі ең ірі пәтер үйі болған және сол жылы ашылғанда 200 адамды қабылдай алатын. 1943 жылдан 1948 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз күштеріне жалға берілді, содан кейін Әскери-теңіз күштері ғимаратты жақсы жағдайда қайтарды. Баррингтон Холл, барлық USCA жатақтарымен бірге, нәсіліне, дініне немесе ұлтына қарамастан, барлық студенттерге ашық болды. 1967 жылы Баррингтон Холлдың үй кеңесі университет аккредитациясын "in loco parentis" принципі бойынша жоюға себеп болды. Баррингтон Холл тарихында әлеуметтік және саяси белсенділікті қолдаумен танымал болды. 1960 жылы "Каллифорния университетінің студенттері, әсіресе Дуайт Уэйдегі Баррингтон Холл кооперативінің тұрғындары, Сан-Францискодағы Америкаға қарсы қызметтер жөніндегі Палата комитетінің отырысына қарсы наразылық көрсеткен наразылықтардың қатарында болды". 1969 жылдың мамырындағы Халық паркінің қақтығыстары кезінде, Халық паркінен екі блок қашықтықта орналасқан Баррингтон Холл, Берклиде кеңінен танымал болды. 35 жылдан кейін бәсекелестікке ұмтылған елде ынтымақтастыққа деген құлшыныс радикалды нәтижелер берді. Баррингтон жақсы немесе жаман, бұзылғандарға "қауіпсіз үйге" айналды. Мұнда үйленбеген ерлер мен әйелдер бірге тұруы, қабырғаларға сурет салуы, есірткі сатуы немесе басқа жері болмаса, түндеуі мүмкін болды. 1970-1980 жылдары оның кейбір мүшелері апартеидке қарсы қозғалыста белсенді қатысып, баспанасыз адамдарға баспана мен тамақ берді. 1984 жылы Баррингтон тұрғындары Сальвадордан келген босқындарға ресми баспана ретінде Холлды ашуға дауыс берді. "Сан-Франциско Хроникасының" мәліметінше, Баррингтонға қатысты шағымдар 1960 жылдардың басында жинақтала бастады. 1983 жылғы бір мысал келтірілген: "Тұрғын тұруға жарамсыз деп шағымданады. Тірі боа констриктор, өрт, есіктегі құрғаған қан, кешкі асқа тамақ пен жанған сіріңкелер лақтырылды, залдарды аралап, қамшымен ұрып, қабырғаларды соқтырған адам". 1980 жылдары кооперативке есірткі және шу туралы көптеген айыптаулар тағылды. АҚШ-тың 9-шы округтік апелляциялық сотының мәлімдемесіне сәйкес, Баррингтон Холлдың беделі Калифорния стандарттарымен де өте үлкен болды. Егер Беркли, Калифорния, 1960 жылдардың контрмәдениетінің соңғы бекінісі болса, қаланың ең көне және ең ірі студенттік тұрғын үй кооперативі Баррингтон Холл, сөзсіз, соңғы қорғаны болды. Берклидің көп бөлігі консервативті болған кезде, Баррингтон Холл тұрғындары өздерінің еркін өмір салтына берілді. Баррингтонның екі көршісінің пікірінше, ол тым еркін болды. Олар кооператив тұрғындары есірткі заңдарын бұзды, соның салдарынан аудан есірткі бизнесінің ортасына айналды деп мәлімдеді. Баррингтон Холл баламалы өмір салтын дамытумен мақтанды. Оның ерекше және құрметсіз дәстүрлеріне "Шайтанның ауылы" және "Каннибал шарап кешкі асы" сияқты тақырыптармен жалаңаяқ кешкі ас кіретін. Мұндай бақшалық тойлар көбінесе тәртіпсіздікке ұласты. 1989 жылы залды жабуға жасалған үш әрекеттен кейін, Баррингтондықтар мен бұрынғы Баррингтондықтар ұйымдастырған науқандар арқылы USCA-да жеңіліске ұшырады, ол Баррингтонның жабайы атмосферасымен байланысты өсіп келе жатқан жауапкершілікті тоқтату мақсатында USCA референдумымен жабылды. Жабылуға қарсы тұрғындар референдум науқаны кезінде, сотта және студенттердің ғимаратты басып алуы арқылы қарсылық көрсетті. 1990 жылы USCA президенті "Баррингтонның беделі өте үлкен. Континенттегі адамдардың барлығы оны есірткі сатушылар мен анархистердің үйі ретінде біледі" деді. "Ист-Бэй Экспресс" газеті оны "Беркли университетінің контрмәдениетінің ұлы суреті" деп атады, оны "дәрілер мен радикалды солшыл саясаттың қоспасы" құртты. "Сан-Франциско Хроникасы" газетінде: "Берклидегі студенттердің радикалды мінез-құлқының соңғы бекінісі бүгін жабылуы күтілуде, бұл Маргарет Мид мәдени антропологияға соңғы экспедициясы үшін таңдаған өркениетті жерлеуі мүмкін" делінген. 1990 жылдың наурыз айындағы түнгі қақтығыс, поэзия оқу ретінде басталды, онда Беркли полициясы, қосымша полиция қызметкерлері (USCA жалданған) және тұрғындар қатысты. Өрттер 6 метр биіктікке дейін көтерілді, 17 адам тұтқындалды. Келесі күні басып алушылар ғимаратқа қайтадан кірді. Бір аптадан кейін күзетшілермен қоршалған шатырдан құлап, біреу қаза тапты. Барлық тұрғындарды толықтай шығару 1990 жылдың қыркүйегінде өтті. Бұрынғы Баррингтон Холл қазір жекеменшік студенттік жатақ ретінде пайдаланылуда.

The original Barrington Hall was a Sigma Nu fraternity house on Ridge Road leased from that fraternity in 1933. In 1935 the lease was allowed to expire and USCA purchased a building located at 2315 Dwight Way, to which the name Barrington Hall was transferred. The building was formerly the largest apartment house in Berkeley and would host 200 men when it opened the same year. It was leased to the U. S. Navy from 1943 to 1948; the Navy returned the building significantly upgraded. Barrington Hall, along with all the USCA residences, was always open to all students regardless of race, religion or nationality. In 1967, Barrington Hall's house council voted to become co ed, which prompted the university to revoke their accreditation on the grounds of acting "in loco parentis". Throughout its history, Barrington Hall had a reputation for supporting social and political activism. In 1960, "Cal undergrads, particularly residents of the Barrington Hall co op on Dwight Way, were part of the crowd of demonstrators protesting against the San Francisco meeting of the House Committee on Un American Activities." By the time of the People's Park Riots in May 1969, Barrington Hall, which was only two blocks from People's Park, was an infamous place in Berkeley. The devotion to cooperation in a nation committed to competition bore radical fruit after thirty five years. Barrington became a 'safe house' for deviance, good or ill. It was safe for unmarried men and women to live together, safe to paint and draw on the walls, safe to do or sell any drug, safe to crash in if you had no other place to stay. In the 1970s and 1980s, some of its members were very active in the anti apartheid movement, and offered sanctuary and meals to the homeless. In 1984, Barrington residents voted to make the Hall open as an official sanctuary for refugees from El Salvador. According to the San Francisco Chronicle, complaints against Barrington started piling up in the early 1960s. One example from 1983 noted: "Resident complains not fit for habitability. Live boa constrictor, fire, dried blood on her door, food and burning matches thrown at dinner, person wandering through halls brandishing a whip and striking the walls with it." In the 1980s, the co op was the focus of numerous accusations regarding drugs and noise. According to the United States Court of Appeals, Ninth Circuit,

Barrington Hall's reputation was larger than life, even by California standards If Berkeley, California, was the last bastion of sixties counterculture, Barrington Hall, the city's oldest and largest student housing co operative, was surely the last rampart. While much of Berkeley became stuffy and conventional, the residents of Barrington Hall clung to their freewheeling ways. A bit too freewheeling, according to two of Barrington's neighbors. They claim that the co op's denizens engaged in massive drug law violations, turning the neighborhood into a drug enterprise zone Barrington Hall prided itself on fostering alternative lifestyles Its bizarre and irreverent rituals included nude dinners with themes like Satan's Village Wine Dinner and the Cannibal Wine Dinner—the latter complete with body part shaped food. These bacchanalian festivals often turned riotous "

In 1989, after three previous attempts to close the hall, all defeated within the USCA by campaigns organized by Barringtonians and former Barringtonians, it was closed by a USCA referendum intended to stem the growing liability associated with Barrington's wild atmosphere. The closure was fought by the residents during the referendum campaign, in court and in the building by student squatters. In 1990, the USCA president stated "Barrington has a larger than life reputation. All across the continent, people know it as a drug den and anarchist household." The East Bay Express called it "the great Breughel painting of Berkeley campus counterculture," which was doomed by "a cocktail of drugs and radical left politics". The San Francisco Chronicle wrote, "Berkeley's last student bastion for radical behavior, is expected to close today—burying a civilization Margaret Mead might have chosen for her final expedition into cultural anthropology." The squat climaxed in a night long riot — in March, 1990, which began as a poetry reading — involving Berkeley police, off duty police officers (hired by the USCA), and the residents. Fires burned 20 feet high, and 17 people were arrested. Squatters were readmitted to the building the next day. A week later, one was killed in a fall from the roof manned by security guards. The final eviction of all residents took place in September 1990. The former Barrington Hall now serves as privately operated student housing.

Музыкалық тарих

1984 жылы көршілермен заңдық дауға дейін Баррингтон Бей Ареа панк-музыкасы үшін бастапқы платформа және тәжірибелік алаң болды, топтар жиі концерттер өткізді. 1980-жылдардың басында бірнеше шарап кештерінің үй тобы Леммингс болды, олардың "I'm on Sound" әні Баррингтон тәжірибесін сипаттайды, Онгх Яанг қағидасының хорымен: "Білмейтіндер білмейді. Білетіндер айтпайды". Бұл ән олардың аттас тұңғыш альбомына енді, ал Барри Спенсер салған альбомның обложкасы зал қабырғаларындағы көптеген суреттердің бірі ретінде көшірілді. Primus тобының "Frizzle Fry" әні және олардың "Tales From the Punchbowl" альбомының тақырыбы Баррингтондағы "Шарап кештері" деп аталатын үнемі қайталанып тұратын кештердің бірінен шабыт алды, онда LSD қосылған пунш берілді. 1988-89 жылдары Кампер Ван Бетховен тобы мұндай "Шарап кешінде" "Вампир көтерілу пеші" деген атпен өнер көрсетті. Black Flag, Flipper, X, The Ophelias, NOFX, Operation Ivy және Dead Kennedys 1980-жылдары Баррингтонда жүздеген басқа панк-рок топтарымен бірге концерттер өткізді. 2002 жылы Лес Клейпулдің Frog Brigade тобы шығарған "Barrington Hall" әні Баррингтон туралы, және онда былай деген сөздер бар: "Мен бәрін көрдім деп ойлағанда, Баррингтон залына бұрылып келіп түстім. Бұл жерде Баррингтон залын еске алатындар бар ма? Баррингтонды еске түсіретіндер бар ма? Олар дұрыс пен бұрысқа мән бермейді, түнді электрмен жарықтандырады, Баррингтон залында тұратын адамдар".

Заңдық дау Баррингтондағы кештерді семестрде үшке дейін, "көлемді музыкамен" шектеді, сондықтан топтар одан кейін тек "Шарап кештерінде" ғана өнер көрсетуге мүмкіндік алды. 80-жылдардың ортасы мен соңында Баррингтон үй тобы Acid Rain (кейін Idiot Flesh деп аталды) Charming Hostess, Sleepytime Gorilla Museum және Faun Fables тобымен бірге өнер көрсетті.

Қабырға кескіндері

Төрт қабатты, бір блоктан тұратын ғимараттың көп бөлігі қабырға суреттерімен және граффитимен жабылған еді. "Баррингтонның барлық беті психоделикалық қабырға суреттерімен және граффитидің қабаттарымен жабылған. Граффити тек таңбалар ғана емес – революция, дін, өнер, барлық нәрсе туралы жылдар бойы созылатын ұзақ пікірталастарды қамтитын". Қабырға суреттері дәстүрі 1960 жылдары басталды, және көптеген "түпнұсқа" қабырға суреттерін үйдің тұрғындары салған, мысалы, Beatles тобының "Сары суасты қайығының" үлкен суреті. Уақыт өте келе, қабырға суреттері де өзгерді; 1980 жылдардағы қабырға суреттері панк-рок стилінде болды. Бірақ ескі қабырға суреттері үй заңдарымен қасиетті саналды, сондықтан бірнеше онжылдықтардың көркемдік туындылары Баррингтонды әшекейлеп, оның қабырғаларын АҚШ-тағы 20 ғасырдың соңындағы контрмәдениеттің тірі тарихына айналдырды. 1970 жылдардағы бір қабырға суреті Сакко мен Ванцеттиге арналған еді. 1980 жылдардағы танымал қабырға суреті, нео-психоделикалық стильде және жапон анимесінің ерекшеліктерімен салынған, 1950 жылдардағы Диснейленд иконасына сілтеме жасады. Ғимараттың кіреберісіне жақын орналасқан суретте былай деп жазылған:
"Баррингтонға қош келдіңіздер, балалар! Сапар барысында қолдарыңыз бен аяқтарыңызды көлік ішінде ұстап тұрыңыз." Граффити дәстүрі 1980 жылдары басталды, және ол көп түсті бояулармен салынған үлкен таңбалардан бастап, "Армагеддонға дейін жеті күн қалды" сияқты жай ғана жазылған сөздерге дейін қамтыды. Бұл туралы Герб Кейннің "Сан-Франциско Хроникалы" газетіндегі бағанасында жиі айтылған.

Жаңа мүшелердің адасуы

1980 жылдары әр семестрдің басында келіп түскен студенттер үшін "Жаңа мүшелерді бағдарсыздандыру" деп аталатын жаңа мүшелерге бағдар беру іс-шарасы өткізілді. Екі фильм көрсетілді және үлкен кеш үшін азот оксиді әкелінді. Фильмдердің бірі – "Лео және Фред" деп аталатын 8 мм-лік фильм болды, онда Лео мен Фред героин қолданып, "Мелле Мел" және "Грандмастер Флэштің" "Ақ сызықтар" әнінің астында жыныстық қатынас жасайды. Екінші фильм – "Оңңң Янң" атты пластилинден жасалған мультфильм болды. Оңңң Янң – Барингтонның аңызға айналған халық қаһарманы. Оның ұраны – Лао Цзының атақты цитатасынан алынған: "Айтатындар білмейді, ал білетіндер айтпайды". Фильм шамамен 1980 жылы түсірілген және Оңңң Янңның "оқиғасын" әзілмен баяндайды. Кейін көршілер USCA-ға қарсы, қылмыстық ұйымдарға қатысты заңға (RICO) сәйкес, ғимаратта есірткі сату фактісі бойынша сотқа жүгінген кезде, олардың бірі Баррингтонда үндемеу кодексінің бар екенін айыптады.

Баррингтон Булл

The Barrington Bull – 1936 жылдан 1989 жылға дейін Barrington Hall ұйымының ішкі басылымы ретінде жарық көрген жарияланым. (1938 жылы аты қысқа мерзімге "Барбаррингтон" деп өзгертілді.) Бұл USCA ұйымының жарық көрген алғашқы басылымы болды. "U.C.S.C.A" жаңалықтарының І том, І саны 1938 жылдың 24 қазанында жарық көрді, ал бас мақалада бұл басылым "кооперативтік қауымдастықтың бес үйі арасында мақсаттық бірлік пен әрекеттерді күшейтуге арналған" деп мәлімделді. Редактор Эд Райт сонымен қатар "Барбаррингтон" басылымының редакторы болды. Терри Карр мен Рон Эллик, кейіннен ғылыми фантастика саласында үлкен жетістіктерге қол жеткізіп, тіпті өздерінің FANAC фанзині үшін Хьюго сыйлығын жеңіп алды, олар 1950 жылдары редакторлар болып жұмыс істеді. 1960 жылдары Гай Лилиан бастамасымен әр нөмірге тақырып беру дәстүрі қалыптасты, ол да Хьюго сыйлығына үміткер болған, ал оның бір саны (мұқабасы Пэт Йейтске тиесілі) осы жерде көрсетілген. 1970 жылдардағы тақырыптардың кейбіреулері: "Оннг Яннг" бұқасы, 1978 жылдың көктемі, "Құрдымға кеткен" бұқа, 1978 жылдың мамыры және "Хиппи геттосы" бұқасы, 1979 жылдың күзі.

Героин

1986 жылы үйдің басқарушысы героинге тәуелді екенін мойындады. 1987 жылы USCA менеджері Джордж Проппердің айтуынша, 1985 жылға қарай Баррингтон Холл тұрғындары героин қолдана бастаған. 1986 жылы USCA екі тұрғын героинді артық мөлшерде қолданғаннан кейін, сондай-ақ шамамен онға жуық тұрғынның героин қолданып жүргені анықталғаннан кейін Баррингтонды жабумен қорқытты.