the opera by Francesco Cavalli
Classification of serif typefaces
Дидон (/d//i/'/d//əʊ//n//i/) – 18-шы ғасырдың соңында пайда болған және 19-шы ғасырда жалпы мақсаттағы баспаның стандартты стилі болған серифтік қаріптер жанры. Оның ерекшеліктері:
Didone (/d//i/'/d//əʊ//n//i/) is a genre of serif typeface that emerged in the late 18th century and was the standard style of general purpose printing during the 19th century. It is characterized by:
Тар және жақшасыз (жіңішке сызықты) серифтер. (Серифтердің ені бойымен шамалы өзгеріп, тұрақты болады.) Салмақ осьтерінің тік бағыты. (Әріптердің тік сызықтары қалың.) Қалың және жұқа сызықтардың арасындағы айқын контраст. (Әріптердің көлденең бөліктері тік бөліктерімен салыстырғанда жұқа.) Кейбір сызықтардың ұштары шар тәрізді болады. (Көптеген сызықтар қарапайым үшбұрышты серифтер емес, көз жасы немесе шеңбер пішінде аяқталады.) Әшекейсіз, "заманауи" көрініс. "Дидон" термині 1954 жылы Vox ATypI жіктеу жүйесінің аясында пайда болды. Бұл термин белгілі қаріп жасаушылар Фирмин Дидо және Джамбатиста Бодонидің фамилияларын біріктіреді, олардың еңбектері 19-шы ғасырдың басында осы стильді қалыптастырды. Бұл санат өзінің ең танымал кезеңінде "көне стиль" немесе "көне бет" дизайндарынан айырмашылығы ретінде "заманауи бет" деп белгілі болды, ал ол Ренессанс дәуіріне жатады.
Narrow and unbracketed (hairline) serifs. (The serifs have a nearly constant width along their length.) Vertical orientation of weight axes. (The vertical strokes of letters are thick.) Strong contrast between thick and thin lines. (Horizontal parts of letters are thin in comparison to the vertical parts.) Some stroke endings show ball terminals. (Many lines end in a teardrop or circle shape, rather than a plain wedge shaped serif.) An unornamented, "modern" appearance. The term "Didone" is a 1954 coinage, part of the Vox ATypI classification system. It amalgamates the surnames of the famous typefounders Firmin Didot and Giambattista Bodoni, whose efforts defined the style around the beginning of the nineteenth century. The category was known in the period of its greatest popularity as modern or modern face, in contrast to "old style" or "old face" designs, which date to the Renaissance period.
Тарих
Дидон қаріптері Firmin Didot, Giambattista Bodoni және Justus Erich Walbaum сияқты баспагерлермен әзірленді, олардың аттарымен аталатын Bodoni, Didot және Walbaum қаріптері бүгінге дейін қолданыста. Олардың мақсаты – баспа мәтінінің әдемі дизайнын жасау, Джон Баскервиллдің (Бирмингемде) және Фурньедің (Францияда) жұмысын дамыту, сол кездегі үнемі жетіліп жатқан баспа және қағаз жасау технологияларын көрсететін, өте нақты, контрастты және жоғары дәлдікті дизайнға жеткізу болды. (Осындай стильдегі әріптер каллиграфтар мен мыс кескіштерде бұрыннан танымал болған, бірақ Батыс Еуропадағы көптеген баспаханалар он сегізінші ғасырдың соңына дейін он алтыншы ғасырда жасалған немесе оған ұқсас консервативті қаріптерді пайдаланды.) Бұл тенденциялар беттік композиция ережелеріндегі өзгерістермен және ұзақ "s" әрпінің жойылуымен бірге жүрді. 1890 жылы сөз сөйлеген тип дизайнері Talbot Baines Reed, он тоғызыншы ғасырдың басындағы жаңа стильді "тартымды, әдемі, әдепті, біршама жарқыраған" деп сипаттады. Олардың дизайндары, әсіресе Бодони баспасының керемет сапасының арқасында танымал болды және кеңінен еліктелді. Ұлыбритания мен Америкада Баскервиллдің ұзаққа созылған ықпалы континенттік Дидон қаріптерімен ұқсас, бірақ геометриясы азырақ, Bell, Bulmer және Scotch Roman сияқты қаріптердің жасалуына әкелді; Баскервилл қаріптері сияқты, олар көбінесе ауыспалы серифтік қаріптер деп аталады. Соңғы топтың кейінгі дамуы Scotch Modern деп аталды және Дидонның артуын көрсетеді. Дидон қаріптері XIX ғасырдың ортасына қарай баспа ісінде басымдыққа ие болды, бірақ кейбір "ескі стильдегі" қаріптер сатылымда болды және тип дизайнері жаңаларын жасады. 1840 жылдардан бастап қолөнерші баспагерлер арасында өткен заманның қаріптеріне қызығушылық пайда болды. Көптеген баспа тарихшылары XIX ғасырдың жалпы мақсаттағы баспасында танымал болған Дидон қаріптерінің кейінгі нұсқаларын, әсіресе XX ғасырдағы Виктория стиліне қарсы реакциядан кейін сынға алды. Николетта Грей Дидонның кейінгі қаріптерін көңілсіз және оқылуы қиын деп сипаттады: "1800 және 1810 жылдары жасалған алғашқы модернистік қаріптер тартымды; таза, рационалды және әзілді. Бірақ сол кезден бастап XIX ғасырдың кітап қаріптері көбінесе көңілсіз болады; серифтер ұзарады, жоғары және төмен созылған әріптер ұзарады, әріптер тығырыққа түседі; XIX ғасырдың ортасындағы әдеттегі кітап типографиялық тұрғыдан көңілсіз. Виктория дәуірі жақсы қаріп туралы түсінікті жоғалтты". Тарихшы Г. Виллем Овинк XIX ғасырдың соңындағы Дидон қаріптерін "көрілген ең жансыз, бірқалыпты қаріптер" деп сипаттады. 1937 жылы "Ескі стильді" және ауыспалы қаріптерді жаңартуды қолдаған баспа жабдықтарын өндіретін Monotype компаниясының өкілі Стенли Морисон 1850 жылдарды "жаман, жағымсыз қаріптердің жиынтығы" деп атады және "1810 мен 1850 жылдар арасында жасалған қаріптер ең нашар деп есептеледі" деді.
Didone types were developed by printers including Firmin Didot, Giambattista Bodoni and Justus Erich Walbaum, whose eponymous typefaces, Bodoni, Didot, and Walbaum, remain in use today. Their goals were to create more elegant designs of printed text, developing the work of John Baskerville in Birmingham and Fournier in France towards a more extreme, precise design with intense precision and contrast, that could show off the increasingly refined printing and paper making technologies of the period. (Lettering along these lines was already popular with calligraphers and copperplate engravers, but much printing in western Europe up to the end of the eighteenth century used typefaces designed in the sixteenth century or relatively similar, conservative designs.) These trends were also accompanied by changes to page layout conventions and the abolition of the long s. Typefounder Talbot Baines Reed, speaking in 1890 called the new style of the early nineteenth century "trim, sleek, gentlemanly, somewhat dazzling". Their designs were popular, aided by the striking quality of Bodoni's printing, and were widely imitated. In Britain and America, the lasting influence of Baskerville led to the creation of types such as the Bell, Bulmer and Scotch Roman designs, in the same spirit as Didone fonts from the continent but less geometric; these like Baskerville's type are often called transitional serif designs. Later developments of the latter class have been called Scotch Modern and show increasing Didone influence. Didone typefaces came to dominate printing by the middle of the nineteenth century, although some "old style" faces continued to be sold and new ones developed by typefounders. From around the 1840s onwards, interest began to develop among artisanal printers in the typefaces of the past. Many historians of printing have been critical of the later Didone faces popular in general purpose printing of the nineteenth century, especially following the reaction of the twentieth century against Victorian styles of art and design. Nicolete Gray has described later Didone typefaces as depressing and unpleasant to read: "the first modern faces designed around 1800 and 1810 are charming; neat, rational and witty. But from that time onwards nineteenth century book types grow more and more depressing; the serifs grow longer, the ascenders and descenders grow longer, the letters crowd together; the normal mid nineteenth century book is typographically dreary. The Victorians lost the idea of good type to read." Historian G. Willem Ovink has described late nineteenth century Didone types as "the most lifeless, regular types ever seen". Stanley Morison of the printing equipment company Monotype, a leading supporter of the revival of "old style" and transitional typefaces, wrote in 1937 of the eighteen fifties being a time of "batteries of bold, bad faces" and said that "the types cut between 1810 and 1850 represent the worst that have ever been."
Дисплейлік туындылар
Жарнаманың артуымен, XIX ғасырдың басында басылған немесе арнайы жазылған әріптерге сұраныс артты. Осымен қатар, қалың әріптер мен мәтіндік әріптердің үлкен нұсқаларынан өзгеше, жаңа әріп түрлері пайда болды. Оларға sans serif, slab serif және жаңа стильдегі қалың қара әріптер, сондай-ақ римдік әріп түрін қатайтқан немесе безендірген Дидон стиліндегі әріптер кірді. "Жұмсақ бет" деп аталған бұл әріптер контрасты күшейте келе, әріптің жұқа бөліктерін жіңішке қалдырып, тік сызықтарды айтарлықтай үлкейтті. Сондай-ақ, "эффект" әріптері сатылды, мысалы, жұмсақ бет әріптерінің қалың бөліктеріне өрнек қосылғандары және ішкі сызығы бар бұрыннан бар инлайн типтері. Заманауи стильдегі әріптерге наразылық білдірген алғашқы баспагерлердің бірі – француз баспашысы Луи Перрен, ол кейін дәстүрлі үлгідегі жаңа әріп дизайндарын тапсырды. Ол 1855 жылы (Джеймс Мосли аударған):
Driven by the increasing popularity of advertising, whether printed or custom lettering, the beginning of the nineteenth century saw the development of bold lettering and the arrival of types of letterform that were not simply larger versions of body text faces. These included the sans serif, slab serif and new styles of bold blackletter, but also Didone style letters that emboldened or decorated the roman type form. Known as 'fat faces', these showed magnified contrast, keeping the thin parts of the letter slender while magnifying the vertical strokes massively. Other "effect" typefaces were sold such as patterned letterforms which added a pattern to the bold parts of the fat face letter, and the pre existing inline types with a line inside the type. An early example of the distaste some printers had for the modern type style was French printer Louis Perrin, who would eventually commission some new typeface designs on a traditional model. He wrote in 1855 (tr. James Mosley):
"Менің қандай құмарлықтың он алтыншы ғасырдың әріптерін қайта жаңғыртуға итермелеп жатқаныңызды сұрайсыз. Мен жиі [он алтыншы ғасырдан] ескі өлеңдерді қайта басып шығаруға мәжбүрмін және бұл жұмыс мені әдетте алаңдатады. Менің түсінігімше, қазіргі заманғы қаріптердің дәлдігі, түзулігі, жүйелілігі және математикалық симметриясы олардың артықшылықтары бар, бірақ мен оларды теміржол есептерін басыру үшін пайдалануды қалайтын едім. XIX ғасырдың соңындағы ықпалды мысал – Уильям Морристің Кельмскотт баспасы, ол ортағасырлық және ерте Ренессанс үлгілеріндегі Алтын тип сияқты жаңа әріптерді тапсырды. Көптеген жақсы баспаханалар оның үлгісін еліктеді, ал XX ғасырдағы Стэнли Морисон сияқты кейбір баспагерлер оның жұмысын артық деп тапса да, ол кеңінен еліктелді. Талбот Бейнс Рид 1890 жылы, оның компаниясы Моррис үшін әріптерді құюдан бұрын, әріп жасаушылардың бұрынғы үлгілерге қайта оралуға ұмтылғанын айтты: "Әріптер осылай да, солай да иіліп, гүлді де, жіптей де, қаңқалы да, жұмсақ та, дөңгелек те, шаршы да болды – түпнұсқа пішіні танылмайтын деңгейге жеткенше. Мен өткенді сипаттамаймын. Ирод әр апта сайын өзін "әріп" деп аталатын жаңа фантазиямен жеңіп алады. Мен қазіргі заманғы фантазиялық әріптеріміздің көбі көркем екенін жоққа шығармаймын, сондай-ақ оларды осы күні қолдануға болатынын айтуға батыл емеспін. Бірақ мен осы құштарлықтың бізді алып бара жатқан ұзындығына және дәстүрлі үлгілерді толығымен тастап кетуіне байланысты алаңдаушылық білдіремін". Дегенмен, Дидон дизайны қолданыста болып келеді және жанр VOX ATypI әріптер жіктеу жүйесімен және Association Typographique Internationale (AtypI) тарапынан танылды. Бұл жанр грек тілінде жалпы мақсаттағы басылымдарда өте танымал (Дидоттар отбасы жаңадан тәуелсіз елде баспахана құрған алғашқылардың бірі болды). Бұл математикада да жиі кездеседі, өйткені ашық бастапқы кодты стандартты математикалық жинақтау бағдарламалары TeX және LaTeX компьютерлік заманауи отбасын әдепкі ретінде пайдаланады. Жүйені жасаған Дональд Кнут американдық Monotype компаниясының заманауи бет-әлпетіне негізделген отбасымен XIX ғасырғы ғылыми басылымдардың "классикалық стилінен" шабыттанған әсер тудыру мақсатымен жүйені әдейілеп жасады. Көптеген газеттер XIX ғасырда құрылды, ал көптеген газет әріптері XIX ғасырдың үлгілеріне негізделген. 1930 жылдары танымал болған Linotype-тың оқымдылық тобы көптеген жылдар бойы әлемдегі газет басылымдарының үлгісі болды, бұл үлгіге негізделген, бірақ айқындықты арттыру үшін нығайтылды. 1907-1911 жылдары таныстырылған American Type Founders Bodoni әріпі жаңалықтар үшін өте танымал болды. 2017 жылы Tobias Frere Jones сандық әріп дизайнері The Wall Street Journal үшін өзінің әріп дизайнын XIX ғасыр моделіне негіздеп қалдырғанын жазды, өйткені ол "жаңалық сияқты сезінуі керек еді". Қазіргі кездегі танымал әріптер арасында Century әріптер отбасы кейінгі американдық Дидон дизайндарынан шабыт алды, бірақ Дидон жанрындағы көптеген әріптермен салыстырғанда, бұл әріптің контрасты өте төмен, бұл оның негізгі мәтіннің жоғары оқылуы үшін қолайлы. Осы кезеңдегі әріптер содан бері суық әріптер мен цифрлық композиция үшін қайта жаңғыртылды, ал қазіргі заманғы әріптер осыған ұқсас Filosofia және ашық бастапқы кодты компьютерлік заманауиды қамтиды. Кейінгі Дидон отбасылары карталардағы белгілерден шабыт алған Surveyor сияқты кезеңнің субжанрларына назар аударды. Жұмсақ бет әріптері орта ғасырдың ортасындағы дисплейде пайдалану үшін танымал болды, мысалы, Monotype-тың Falstaff және Morris Fuller Benton-ның Ultra Bodoni сияқты жаңа дизайнмен. Мэттью Картердің Elephant әріптері – одан да жаңа нұсқасы. Олар Еуропада кітап басылымы сияқты жалпы мақсаттағы мәтіндік әріптер ретінде жиі қолданылады. Сандық Дидон әріптерін тиімді пайдалану ерекше қиындықтар тудырады. Олардың реттелген, рационалды дизайны мен жіңішке сызықтарының арқасында өте әдемі көрінуі мүмкін, бірақ олардың оқырманға әсері "көру бұзылысы" болып табылады, онда қалың тік сызықтар оқырманның назарын аударып, әріптің қандай екенін анықтайтын басқа, әлдеқайда жіңішке сызықтарға назар аударуын қиындатады. Осы себепті, Дидон дизайнымен цифрлық әріптің дұрыс оптикалық өлшемдерін пайдалану өте маңызды деп айтылады. Мәтіндік өлшемдерде қолданылатын әріптер қалыңдатылған "жіңішке" сызықтары мен серифтері бар (контраст азайтылған) және дисплей дизайнына қарағанда әріптер арасында көбірек орын болады, бұл оқылуды арттыру үшін жасалған. Оптикалық өлшемдер Дидон әріптерінің алғашқы металл әріптерінің жасалу кезінде басылым технологиясының табиғи қажеттілігі болды, өйткені металл әріптің әр өлшемі жеке кесілген, бірақ пантограф, фотожинақтау және цифрлық әріптер әріптің кез келген өлшемде басылуын жеңілдеткен кезде төмендеді; соңғы жылдары жаңару орын алды. Француз дизайнері Loïc Sander бұл көру бұзылысы әсіресе дизайнерлердің оларды тиімді пайдалану қалай екенін білмейтін елдерде жасалған дизайнларда жиі кездесетінін айтты және тақырыптарға арналған Дидон әріптерін таңдауы мүмкін. Көптеген қазіргі заманғы Дидон цифрлық жаңартулары, мысалы, Parmagiano, ITC Bodoni және Hoefler & Frere Jones-тың Didot және Surveyor кәсіби басылымға арналған, әртүрлі оптикалық өлшемдерге ие, бірақ бұл компьютерлік әдепкі әріптерінде сирек кездеседі. Компьютерлік жүйелердегі әдепкі Дидон әріптерінің арасында Windows-тағы Century Schoolbook мәтіндік әріптерді пайдалануға бағдарланған, ал OS X-тағы Didot жаңартуы дисплейде пайдалану үшін жасалған және мәтіндік әріптер үшін емес.
You ask me what kind of whim leads me to revive types of the sixteen century today I often have to reprint old poetry [from the sixteenth century] and this task invariably makes me oddly uneasy. I cannot recognise in my proofs the verses our present day punches, which are so precise, so correct, so regularly aligned, so mathematically symmetrical no doubt have their merits, but I should prefer to see them kept for printing reports on the railway. One influential example in the late nineteenth century was William Morris's Kelmscott Press, which commissioned new custom fonts such as his Golden Type on medieval and early Renaissance models. Many fine press printers imitated his model, and while some printers such as Stanley Morison in the twentieth century found his work excessive, it was heavily imitated. Talbot Baines Reed in 1890, shortly before his company cast type for Morris, commented on a desire among typefounders to move back to earlier models: "types appeared leaning this way and that, flowery and stringy, skeleton and fat, round and square until it became almost a merit that the original shape was barely recognisable. I am not describing a thing of the past. Herod is out heroded every week in some new fancy which calls itself a letter I do not deny that may of our modern fancy letters are graceful nor am I bold enough to suggest that at this time of day they can be dispensed with. But I admit to some misgivings at the lengths to which the craze is carrying us, and the almost total abandonment of traditional models which it involves." Nonetheless, Didone designs have remained in use, and the genre is recognised on the VOX ATypI classification system of typefaces and by the Association Typographique Internationale (AtypI). The genre remains particularly popular for general purpose use in the printing of Greek (the Didot family were among the first to set up a printing press in the newly independent country). It also is often seen in mathematics, as the open source standard mathematical typesetting programmes TeX and LaTeX use the Computer Modern family as default. The system's creator, Donald Knuth, deliberately created the system with the intention of producing an effect inspired by the "classic style" of nineteenth century scientific printing with a family based on an American Monotype Company Modern face. Many newspapers were founded in the nineteenth century, and many newspaper typefaces have remained rooted in nineteenth century models of type. Linotype's popular Legibility Group of the 1930s, for many years the model for most newspaper printing worldwide, remained based on this model but toughened up to increase clarity. American Type Founders' Bodoni typeface, introduced around 1907 1911, became hugely popular for news headlines. Writing in 2017, digital font designer Tobias Frere Jones wrote that he had kept his font design for The Wall Street Journal based on the nineteenth century model because it "had to feel like the news." Among popular faces in modern use, the typeface family Century is inspired by later American Didone designs, although compared to many in the Didone genre it has quite a low level of stroke contrast, suitably for its purpose of high legibility in body text. Typefaces of the period have often been revived since for cold type and digital composition, while modern typefaces along the same lines include Filosofia and the open source Computer Modern. Some later Didone families have focused on subgenres of the period, such as Surveyor, inspired by labels on maps. Fat face typefaces remained popular for display use in the mid twentieth century with new designs such as Monotype's Falstaff and Morris Fuller Benton's Ultra Bodoni; Matthew Carter's Elephant is a more recent version. They are used more often for general purpose body text, such as book printing, in Europe. The effective use of digital Didone typefaces poses unique challenges. While they can look very elegant due to their regular, rational design and fine strokes, a known effect on readers is 'dazzle', where the thick verticals draw the reader's attention and cause them to struggle to concentrate on the other, much thinner strokes that define which letter is which. For this reason, using the right optical size of digital font has been described as particularly essential with Didone designs. Fonts to be used at text sizes will be sturdier designs with thicker 'thin' strokes and serifs (less stroke contrast) and more space between letters than on display designs, to increase legibility. Optical sizes were a natural requirement of printing technology at the time of Didone typefaces' first creation in metal type, since each size of metal type would be custom cut, but declined as the pantograph, phototypesetting and digital fonts made printing the same font at any size simpler; a revival has taken place in recent years. French designer Loïc Sander has suggested that the dazzle effect may be particularly common in designs produced in countries where designers are unfamiliar with how to use them effectively and may choose Didone fonts designed for headings. Many modern Didone digital revivals intended for professional printing, such as Parmagiano, ITC Bodoni and Hoefler & Frere Jones' Didot and Surveyor, have a range of optical sizes, but this is less common on default computer fonts. Among default Didone fonts on computer systems, Century Schoolbook on Windows is oriented towards body text use, while the Didot revival on OS X was specifically intended for display use and not for body text.
Деривативтер
Тоғызыншы ғасырдағы Дидон қаріптерінің тар ашықтары, олардың тар жарықтары, Akzidenz Grotesk және Helvetica сияқты көптеген ерте серифсіз қаріптерге елеулі әсер еткен деп саналады, бұл қаріптер осы қаріптер таныстырылғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң Еуропада дамыды. Бұл әсердің мысалы – осы қаріптердің тар ашықтары, онда «a» және «c» сияқты әріптердің жолақтары тікке қарай бүгіліп, Дидон серифтік қаріптерінде көрінетінге ұқсас болады. Мэтью Картердің Scotch Roman қаріпінен шабыттанған Georgia компьютерлік қаріпі Дидон қаріптерінің алыс ұрпағы ретінде белгілі. Georgia қаріпінде жолақтардың контрасты айтарлықтай төмендетілген және дизайнның төмен ажыратымды компьютерлік мониторда жақсы көрсетілуі үшін қалыптыдан әлдеқайда қалың етілген, бірақ Scotch Roman қаріптерінің жалпы әріп пішіні мен дөңгелек ұштары сақталған. Ол сондай-ақ баспаға арналған Scotch Roman қаріпінің жаңаруын – Miller қаріпін жасады. Осы ерекше дизайндық шешімдерді ескере отырып, құжат дизаймы саласындағы сарапшы Мэтью Баттерик, Georgia қаріпін экранда пайдаланатын ұйымдарға қағазда теңгерімді және жағымды оқу тәжірибесін алу үшін Miller қаріпін лицензиялауды ұсынды.
The shape of nineteenth century Didone designs, with their narrow apertures, has been suggested as a major influence on many early sans serif fonts such as Akzidenz Grotesk and its derivatives such as Helvetica, developed in Europe some years after their introduction. An example of this influence is the narrow apertures of these designs, in which strokes on letters such as a and c fold up to become vertical, similar to what is seen on Didone serif fonts. Matthew Carter's Scotch Roman inspired computer font Georgia is notable as an extremely distant descendant of Didone typefaces. In Georgia, the stroke contrast is greatly reduced and the bold made much bolder than normal in order for the design to render well on a low resolution computer monitor, but the general letter shape and ball terminals of Scotch Roman designs are preserved. He also developed the Scotch Roman revival Miller for print use. Given these unusual design decisions, Matthew Butterick, an expert on document design, recommended that organizations using Georgia for onscreen display license Miller to achieve a complementary, more balanced reading experience on paper.
Кері қарама-қарсы стильдер
Дидон қаріптерінің қайта өңделуі мен пародиялануының ерекше тәсілі ұзақ жылдар бойы контрасты кері қайтару, жұқа сызықтарды қалың, ал қалың сызықтарды жұқа ету болды. 1821 жылы Ұлыбританияда алғаш рет пайда болған және кейде қайта жаңартылған бұл қаріптер кері контраст қаріптері деп аталады. Олар қалыңдауына байланысты слэб-сериф дизайнына айналады. 19 ғасырда бұл үлгілер экзотикалық сыртқы түріне байланысты итальяндық деп аталды, бірақ бұл атау дұрыс емес, себебі бұл үлгілердің Италиямен тікелей байланысы жоқ; олар римдік capitalis rustica жазуына сәл ұқсаса да, бұл жай ғана сәйкестік болуы мүмкін. Оларды египеттік деп те атады, бұл кезеңдегі слэб-серифтерге қолданылған, дәл сондай ғажап емес термин. Бұл қаріптер мәтіндік мазмұнға емес, назар аударуға арналған жаңашылдық дизайны ретінде жасалған. Олар енгізілгеннен кейін төрт жыл ішінде баспагер Томас Курсон Хансард оларды «типграфиялық монстрлар» деп сипаттады. Дегенмен, осы стильдің сәл жұмсақталған нұсқалары 19 ғасырда кеңінен қолданылды және көбінесе плакаттардағы «батыс» баспасымен байланысты. Олар ақырында слэб-сериф қаріптерінің Кларендон түрінің бір бөлігіне айналды, ал бұл кейінгі дизайндар көбінесе француздық Кларендон дизайндары деп аталады.
An eccentric method of reworking and parodying Didone typefaces has long been to invert the contrast, making the thin strokes thick and the thick strokes thin. First seen around 1821 in Britain and occasionally revived since, these are often called reverse contrast fonts. They effectively become slab serif designs because of the serifs becoming thick. In the 19th century, these designs were called Italian because of their exotic appearance, but this name is problematic since the designs have no clear connection with Italy; they do slightly resemble capitalis rustica Roman writing, although this may be a coincidence. They were also called Egyptian, an equally inauthentic term applied to slab serifs of the period. Intended as attention grabbing novelty display designs more than as serious choices for body text, within four years of their introduction the printer Thomas Curson Hansard had described them as 'typographic monstrosities'. Nonetheless, somewhat toned down derivatives of this style persisted in popular use throughout the nineteenth century, and are commonly associated with 'wild west' printing on posters. They ultimately became part of the Clarendon genre of slab serif typefaces, and these later designs are often called French Clarendon designs.