Кіріспе

Оксфорд университетінің бұрынғы залы – Сент-Албан залы, кейде Сент-Албан залы немесе Стаббинс деп аталатын, Оксфорд университетінің орта ғасырлық залдарының бірі және ең ұзақ сақталғандарының бірі еді. Ол 13 ғасырда құрылған, 16 ғасырда көршілес Мертон колледжі сатып алып, бірақ институттар 19 ғасырдың соңында біріккенге дейін дербес жұмыс істеген. Қазір Оксфордтағы Мертон көшесіндегі бұл жерді Мертоннің Эдвард дәуіріндегі Сент-Албан алаңы алып жатыр.

Тарих

Сент-Албан залы өзінің атын Оксфорд қаласының азаматы Роберт Сент-Албаннан алды, ол шамамен 1230 жылы Оксфордқа жақын Литтлмордағы монахтар монастырына мүлігін берді. Оксфордтағы оның жерлері мен үйлері Уолсиге оның жаңа Кардинал колледжі үшін берілді. 1529 жылы Уолси биліктен құлағанда, Литтлмор монастыры, оның барлық байлығымен және иеліктерімен бірге, тәждің меншігіне өтті. Генрих VIII содан кейін Сент-Албан залын Джордж Оуэнге, доктор медицинасы (D. M.), патшаның жеке дәрігері және Мертон колледжінің мүшесіне берді. Оуэн оны сэр Джон Уильямсқа, кейіннен Тэм лорды Уильямсқа және сэр Джон Грешемге өткізді. Эдуард VI-ның рұқсатымен, 1547 жылы олар залды Джон Поллард пен Роберт Перрот эсквайрларға берді, олар оны Мертон колледжінің уәкілдері мен қызметкерлеріне сатты. Сент-Албан залы өзінің студенттері мен директоры бар жеке зал ретінде тағы үш ғасыр бойы жалғасты. Ол университет Академиялық залдар ережелерімен басқарылды, ал оның директоры университет канцлері тағайындады. Канцлер Гренвилл 1825 жылы Ричард Уэтелиді директор етіп тағайындады, осылайша оның деңгейін көтеруге тырысты. Джон Генри Ньюман 1825-1826 жылдары Уэтелидің директордың орынбасары, ал 1827-1831 жылдары Сэмюэл Хиндс болды. Доктор Генри Робинсон кейін еске алғандай, 1830-шы жылдардың ортасында «Албан залының жалғыз тұрғыны» деп аталған Джон Роберт Теннант деген бір ғана студент болды. Робинсон 1838 жылы келген кезде жеті мүше болды, ол келген кезде саны он екіге жетті. Бір ғана оқытушы директордың орынбасары болды, ал директор Эдвард Кардуэлл дінтану бойынша университет лекторы болды. Құрметті диплом алуға ниеттенгендер жеке репетитор алды, олардың ішінде Магдаленнен Боб Лоу ең танымал болды. Залда төрт қызметші, аспазшы, мансипл (manciple), күзетші және бала болды. Робинсон Сент-Албан залын «құны жоғары, себебі саны аз және ешқандай қаржылық қолдау болмады» деп тапты. Комиссия мүшелері қалған төрт ортағасырлық залдың өмір сүруге қабілетсіз екенін және колледждермен біріктірілуі керек деген қорытындыға келді. 1881 жылы комиссия мүшелері университет ережесін қабылдады, онда директор Салтер отставкаға кеткен немесе қайтыс болған жағдайда Сент-Албан залы Мертон колледжімен біріктіріледі делінген. Ақырында, залдардың тек Сент-Эдмунд залы ғана бірігуден құтылды.

Ғимараттар

Сент-Албан залының ғимараттарына негізгі төртбұрыш және кішкентай аула кірді. Мертон көшесіне қараған төртбұрыш жағы 1600 жылы Бенедикт Барнхэмнің қаржыландыруымен қайта салынды. Ғимараттар 1863 жылы Джон Гиббс тарапынан, басшы Салтердің қаржыландыруымен қайтадан жаңартылып, шіркеу қосылды. 1882 жылдан кейін шіркеуге қажеттілік болмады және ол діни емес мақсатта пайдаланыла бастады. 1904 және 1910 жылдар аралығында бұрынғы залдың ғимараттары, Мертон көшесіндегі алдыңғы қабырғасының бір бөлігінен басқа, бұзылып, оның орнына Мерттон колледжінің Сент-Албан төртбұрышы салынды.