Детройт қаласындағы қайық клубы тарихы

Кіріспе

Детройттегі қайық спорты клубы 1839 жылы спорттық қайық спорты клубы ретінде құрылды. Ол алғаш рет Детройт өзенінде, Детройт қаласы дамып келе жатқан кезде пайда болды. Детройт қайық клубы Детройт аймақтық яхта жарыстары қауымдастығының (DRYA) мүшесі болып табылады.

Тарих

Е. А. Бруш, Альфеус С. Уильямс, С. Х. Сибли, Альфред Бруш, Дж. Х. Фарнсворт, Джеймс А. Армстронг және Джон Честер – Детройт қоғамының көрнекті мүшелері болды. Клубтың алғашқы ғимараты Хастинг көшесінде орналасқан, бір қайығы бар ескі клуб үйі, ол «Георгиана» деп аталды. 1840 жылы Детройт қайық клубы «Е. А. Бруш» атты екінші қайық сатып алып, Хог аралынан (Белл аралы) және клубтан екі мильдік (3 км) жарыстарды өткізе бастады. Осы шамада Англиядағы Темза өзенінде Кембридж және Оксфорд арасындағы әйгілі университеттер аралық қайық жарысы басталды. 1848 жылы клуб үйі өртеніп, «Волверин» емес, барлық қайықтарды жойды. Клуб содан кейін ағаш өңдеу шеберханасына көшірілді және дамуын жалғастырды. 1873 жылға қарай клуб Джозеф Кампау көшесінің басында, Детройттің шығыс жағында орналасып, барлық су спортының орталығына айналды. Жақын жерде шамамен алты жаңа клуб құрылды, олардың көпшілігі Жозеф Кампаудағы Бидигейрдің салонында өздерінің желкенді және ескек кубоктарын көрсететін. Шығыс Джефферсон көшесіндегі Биддл үйі мен Рассел үйі де суға құмар қайықшыларды тартты. 1889 жылы Джозеф Кампау бойынша жалдау мерзімі біткенде, Детройт қаласы DBC-ні Белл аралына көшуге шақырды. Белл аралы көпірінің құрлық жағында орналасқан Детройт яхт клубы да қаланың жаңа көпірге қарама-қарсы жағы үшін олардың ескі орны қажет екенін естіген соң аралға көшті. 1891 жылы Белл аралында жаңа клуб үйі салынды, бірақ 1893 жылы өртенді. Тағы бір қайық үйі 1901 жылға дейін сақталды, содан кейін ол да өртенді. Құрылысты сақтау үшін клуб мүшесі және өрт сөндіру комиссары Фред Моран барлық қолдағы өрт сөндіру құралдарын оқиға орнына жіберді. Аттар ескі ағаш көпірден шарлап өтіп, ауыр машиналарын және жүк көліктерін сүйреп әкелді. Өрт сөндіру кемесі «Джеймс Батл» судың саяз бөлігінде тұрып қалды және келесі күндізгі сағатқа дейін осылай тұрды. Ластанғандықтан және ескі клуб үйінің жағалаудан алыс болғандықтан өрт сөндіру құралдары өртенген ғимаратқа жеткілікті жақындау мүмкін болмады. Көмекке келмей, олар өртеніп жатқанын қарап тұрды. Келесі күні таңертең клуб мүшелері клуб үйін қайтадан салуға ант берді.

E. A. Brush, Alpheus S. Williams, S. H. Sibley, Alfred Brush, J. H. Farnsworth, James A. Armstrong, and John Chester were among the founding members, prominent men in Detroit's society. The first building that housed the club was at Hasting street, in an old clubhouse with one boat, the Georgiana. In 1840, the Detroit Boat Club bought a second boat, the E. A. Brush, and began to hold two mile (3 km) races from Hog Island (Belle Isle) and the clubhouse. It was around this time that the famous University Boat Race between Cambridge vs. Oxford races began on the River Thames in England. In 1848, the clubhouse burned, destroying all boats except the Wolverine. The club was then moved to a carpentry shop, and it continued to grow. By 1873, the club was ensconced in plush quarters at the foot of Joseph Campau Street, the easternmost end of Detroit, and had become the center of all water sports. A half dozen new clubs formed nearby, and most displayed their sailing and rowing trophies at Bidigaire's saloon up Joseph Campau. The Biddle House on East Jefferson and the Russell House also attracted a thirsty boating set. When its Joseph Campau lease expired in 1889, the City of Detroit invited the DBC to move to Belle Isle. The Detroit Yacht Club, which had been on the landward side of the Belle Isle Bridge, also went over to the island at that time when informed that the city needed their old site for its new bridge approach. A new clubhouse was built on Belle Isle in 1891, but was burned in 1893. Another boathouse lasted until 1901 when it also burned. In an attempt to save the structure, club member and fire commissioner Fred Moran ordered all available firefighting apparatus to the scene. Horses thundered over the old wooden bridge, dragging heavy engines and trucks behind them. The fire tug James Battle became grounded in the shallow water and remained stuck fast until the following noon. Fire equipment failed to get close enough to the burning building due to mud and the distance of the old clubhouse from the shore. Helpless, they stood and watched it burn. The next morning, club members vowed once again to rebuild their clubhouse.

ХХ ғасырда

1902 жылдың 4 тамызында қазіргі қайық үйі салтанатты түрде ашылды. Детройт қаласы дамып, өсіп жатты. Жылқымен жүретін трамвайлардың орнына электрлі трамвайлар, ағаш жабынды жаяу жолдардың орнына асфальт төселді, газ шамдары электр шамдарымен ауыстырылды. Өзенде жылдамдықтың жарыс кемелері кеңінен қолданылатын болды, ал каноэмен жүзу танымал айналды. Детройт қайық клубы Детройт қаласының әлеуметтік және спорттық өмірінде маңызды орын алды. DBC туралы көптеген аңыздар бар, бірақ біреуі клубтың спорттық дәстүрін толық бейнелейді. 1923 жылы Детройтте өткен жарыста Гранд-Рапидс қаноэ клубының екі орта жастағы қатысушысы өздерінің жасының қосындысы – 114 жылға тең немесе одан да көп жасқа толуға дайын жұпты екі ескеремен жарысуға шақырды. DBC мүшелері У.А. (Поп) Уорнер, 74 жаста, және капитан Фред Стендиш, 70 жаста, 144 жылға жуық жасы бар екенін клубтың хабарландыру тақтасынан көріп, оларға жарысуға келісті. Жарыс қызыл сызыққа дейін тартысты болды, бірақ соңғы кезеңде Уорнер мен Стендиш алға шықты. Олар жас Гранд-Рапидс қатысушыларын үш ескеремен жеңіп алды. 1956 жылы Детройт қайық клубы Уолтер Гувердің басшылығымен АҚШ Олимпиада құрамасына жеті мүшесін енгізді, ал DBC жетілігі екі күміс медаль жеңіп әкелді. Ескекшілер Джеймс Гардинер мен Пэт Костелло екі ескеремен жарыста ресейліктерден кейін екінші орын алды, ал бірдей егіздер Арт Маккинлей мен Джон Маккинлей, Джон Уэлчли және Джеймс Макинтош төрт ескеремен жарыста Канададан кейін екінші орын алды. DBC құрамындағы жетінші мүше – Уолтер Гувер-младший болды. 1873 жылдан бері DBC көк және ақ түстері барлық ұлттық ескек жарыстарында желбіреп тұрады, ал DBC ескекшілері 54 жарыс пен сегіз ұлттық командалық чемпионатта жеңіске жетті. 1960 жылы, жаттықтырушы Кен Блюдің басшылығымен DBC командалары алғаш рет Англиядағы Темза өзенінде өткен классикалық Хенли Корольдік регатасына қатысуға шақырылды. Даг Латимер, Джим Плат, Боб Уокер, Билл Торп, Роджер Тейлор, Джо Калланен, Аль Арбери, Майк Эрнесман және рульмен Боб Кроллдан құралған команда финалда Гарвардтан кейін екінші орын алды. DBC ескек тарихындағы ең үздік ескекші Диви Даффилдті айтпауға болмайды, ол Гарвардтан DBC-ге келген. Ол 1904 және 1905 жылдары ұлттық жекелей жарыста жеңіске жетті, сондай-ақ ірі чемпионаттарда жеңіске жеткен екі, төрт және сегіз ескекшілер құрамында өнер көрсетті. Оның ең үлкен жетістігі 1904 жылы Сент-Луисте өткен Олимпиада ойындарындағы жекелей жарыста жеңіске жеткені болды. 1915 жылы ол ескек спортын тастап, келесі 10 жыл бойы жаттықтырушы болып жұмыс істеді. Клубтың қызметінің негізгі бағыты ескек спорты болғанымен, қайықпен жүзудің басқа да түрлері де танымал болды. Желкендік спорт 1899 жылы пайда болды, ал DBC регатасы Мичиган штатындағы ең көне желкендік жарыс болып саналады. Көптеген адамдар клубтың коммодоры доктор Чарльз Годвин Дженнингс пен оның 20 метрлік шхунасы Агава 1904 жылы өткен алғашқы Макинак жарысында жеңіске жеткенін білмейді. 1915 жылдың сәуір айында өртенген ескі Белл-Айл көпірінің айналмалы бөлігі түн ортасында ашылып, аралдағылардың келесі таңға дейін негізгі көпірге өтуіне кедерес келтірді. Аралда қалып қою – ұятқа ұшырау және қоғамнан шеттетумен тең болды. Барлық клубтық билер сағат 23:30-да аяқталуға тиіс болды. 1923 жылы жаңа көпір ашылғаннан кейін де Боут Клуб пен Детройт Яхта клубындағы билер сағат 23:30-да аяқталды. 1992 жылы Детройт қайық клубының жері үшін төленетін жалға 1 доллардан 100 000 долларға дейін өсті. Коммуналдық төлемдер уақытында төленбеді, ал мүшелік саны азайды. Клуб 1 миллион долларлық қарызын айтып, банкроттыққа өтініш берді. Қалалық әкімдік ғимаратты өз қарамағына алуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. 1996 жылы қайық клубының мүшелері қаладан кетуге дауыс берді. "Егер біз экономикалық тұрғыдан өмір сүруді қаласақ, онда біз көшіп кетуіміз керек деген шешімге келу қиын болды", - деді клуб президенті Ларри Брескин. "Егер Детройтте қалудың жолын тапсақ, солай етер едік". Дегенмен, Детройтте қайық клубынан тәуелсіз ескек спортын дамыту қозғалысы әлі де бар. Бұрынғы DBC ескекшісі, жаттықтырушысы және DBC ескек спортының жақтасы Денне Озгуд News газетіне берген сұхбатында: "Мен Детройт қайық клубының дәстүрінің жойылуын көргім келмейді. Біз қарапайым адамдар ретінде де ескекке отыра аламыз. Дәстүрдің маңызы зор" деді.

On August 4, 1902, the current boathouse was dedicated. Detroit continued to grow. Horse drawn trolleys were being replaced by electric streetcars, planked sidewalks were paved, and gas lamps were replaced by electric lights. On the river, sleek racing sculls became standard equipment, and canoeing became popular. The Detroit Boat Club became even a greater force in the social and sporting fabric of Detroit. DBC legends are plentiful, but one epitomizes the club's sporting tradition. During a 1923 regatta in Detroit, two middle aged Grand Rapids Canoe Club oarsmen issued a challenge to any pair whose total ages equaled or exceeded their own—114 years—to a match race in double sculls at a mile straightaway. DBC members W. A. (Pop) Warner, 74, and Capt. Fred Standish, 70, 144 years between them—saw the challenge on the club's bulletin board and vowed to take them on. It was a tight race until the stretch, where Warner and Standish began to pull away. They beat their younger Grand Rapids rivals by a full three lengths. In 1956, the Detroit Boat Club put seven members on the U. S. Olympic team coached by Walter Hoover, the DBC Seven brought home two silver medals. Rowers James Gardiner and Pat Costello placed second to the Russians in double sculls while identical twins Art McKinlay and John McKinlay, John Welchli and James McIntosh, placed second to Canada in the four without coxswain event. The seventh member from the DBC was alternate Walter Hoover Jr. Since 1873, the DBC blue and white colors have flown at every national rowing regatta, and DBC oarsmen have won 54 events and eight national team championships. In 1960, under coach Ken Blue, DBC crews were invited for the first time to take part in the classic Henley Royal Regatta on the Thames River in England. A team made up of Doug Latimer, Jim Plath, Bob Walker, Bill Thorpe, Roger Taylor, Joe Callanan, Al Arbury, Mike Ernesman, and coxswain Bob Kroll placed second to Harvard in the final. Any account of DBC rowing must include Divie Duffield, the greatest oarsmen in the club's history, who came to DBC from Harvard. He won the national singles titles in 1904 and 1905 and also rowed in doubles, pairs, fours and eights that took major championships. His greatest triumph came in the 1904 Olympic singles in St. Louis. He quit rowing in 1915 and coached for the next 10 years. While rowing remained the cornerstone of the club's activities, other forms of boating became popular. Sailing arrived in 1899 and the DBC regatta is the oldest sailing race in Michigan. Few know that member commodore Dr. Charles Godwin Jennings and his 65 feet (20 m) schooner, Agawa, won the first Mackinac Race held in 1904. The old Belle Isle Bridge, which burned in April 1915, had a swing section which opened at midnight, preventing anyone on the island from reaching the mainline until the next morning. To be trapped on the island was tantamount to disgrace and social ostracism. All club dances ended promptly at 11:30. Long after the present bridge opened in 1923, dances at the Boat Club and Detroit Yacht Club continued to end at 11:30. In 1992 rent on the Detroit Boat Club property jumped from $1 to $100,000. Utility payments fell behind and membership continued to drop. The club filed for bankruptcy citing a $1million debt. The city announced plans to take over operation of the building. In 1996, the boat club members voted to move out of the city. "It was certainly difficult for us to come to the decision that if we were going to be economically viable we had to move", club President Larry Breskin said. "If we could have found a way to stay in Detroit, we would have." However, a strong rowing movement still exists in Detroit independent of the boat club. Former DBC rower, coach, and long time DBC rowing enthusiast Denne Osgood stated in an interview with the News, "I just don't want to see the tradition of the Detroit Boat Club go out of business. We can row as Joe Blow. It's the tradition that's important."

Қазіргі бағдарламалар

Бүгінде жасөспірімдер бағдарламасы дами бастады. Ол бірнеше Детройт қаласының мектептерінің қолдауы арқасында күшті командаға айналуда. Соңғы жылдары үлкен жетістіктерге қол жеткізіп келеді. 2005 жылы Детройт қайық клубы Огайо штатының Цинциннати қаласында өткен USRowing Youth Invitational жарысында ең көп қатысушы болды. Медалдар жеңіп алмаса да, регатаға елеулі үлес қосты. Командада қыздар және ұлдар құрамалары бар, олар жеңіл және стандартты салмақ категорияларында өнер көрсетеді. Жаңадан бастағандарға арналған бағдарлама жас жігіттер мен қыздарды қайық жүзуге үйретеді. Ұлдардың бас жаттықтырушысы Ричард Х. Белл отыз жылдан астам уақыттан бері Детройтте жаттықтырумен айналысып келеді және көптеген ұлттық және халықаралық жарыстарда сәтті өнер көрсеткен. Басқа жаттықтырушылардың арасында бұрынғы студенттер де бар, олар жоғары білім беру орындарында жарысқан. Ұлдардың жеңіл салмақтағы командасы соңғы жылдары үлкен прогресс жасады, 2004 жылы USRowing Youth Invitational жарысында ерлер арасындағы жеңіл салмақтағы 4+ түрінде екінші орын алды. 2005 жылдың көктемі де жеңіл салмақтағы спортшылар үшін сәтті болды. Олар ерлер арасындағы 8+ және 4+ түрінде өнер көрсетті. Қыздар командасы да 2004 және 2005 жылдары Канаданың Хенли қаласындағы жарыстарда жақсы нәтижелерге қол жеткізді. 8+ қыздар құрамасы Детройт қайық клубы үшін үміт береді. Олар 2005 жылы "Head of the Schuylkill" регатасын жеңіп алды және 2006 жылдың көктемінде ұлттық чемпионатта жеңіске жеткісі келеді. Ауыр салмақтағы ұлдар командасы соңғы кездегі сәтсіздіктен кейін қайта жанданды, себебі командадан шығып кеткендердің саны көбейді. 2005 жылғы жастар шақыруына қатысқаннан кейін ауыр салмақтағы 4+ 2005 жылы Детройттың барлық қайықтарының арасында 4-ші орын алды. Детройт қайық клубындағы катершілердің саны соңғы жылдары артты. Жаңа талантты спортшы клубты таң қалдырды, ол USRowing Ұлттық чемпионатында үшінші орын алды және "Head of the Schuylkill" регатасында бірінші орын алды. 2005 жылы USRowing Youth Invitational жарысында ерлер арасындағы 2x түріндегі спортшы бесінші орын алды. Команда 2004 жылы әйелдер арасындағы 1x және 2x түріндегі жарыстарда төртінші орын алды. 2009 жылдың көктемінде АҚШ-тың жасөспірімдер чемпионатында Детройт қайық клубы төрт категорияда (ерлер 1x, ерлер жеңіл салмақтағы 2x, әйелдер 2x және әйелдер жеңіл салмақтағы 8+) жақсы өнер көрсетті. Әйелдер арасындағы екілік катерлік жарыста күміс медаль жеңіп алды. Екі қыз да АҚШ жасөспірімдер құрамасына іріктеу лагеріне шақырылды. Олардың бірі АҚШ құрамасына ілігіп, Еуропада DBC және АҚШ намысын қорғады. Әйелдер 2x Бостондағы 2009 жылғы беделді "Head of the Charles" регатасында алтын медаль жеңіп алды. Жазғы "Кемемен жүзуді үйрену" бағдарламасы ең табысты және көптеген жастарды тартатын бағдарламалардың бірі болып табылады. Ол жасөспірімдер мен жастарға жазғы демалыс кезінде қайық жүзудің негізгілерін үйретеді. Бағдарламаны Брайан Бенц және Пит Росберг басқарады. Бағдарлама соңғы жылдары дамып, клуб мүшелері оны өте табысты деп есептейді. Детройттың жасөспірімдер бағдарламасы негізінен Vespoli компаниясының қайықтарын пайдаланады, бірақ әр қайық айдынында басқа да өндірушілердің қайықтары бар. Клубта үш қайық айдыны бар: сегіздік, төрттік және катерлік қайықтар. 8+ айдынында он сегіздік және екі төрттік, катерлік айдынында отыздан астам катерлік қайық (бірлік және екілік), ал 4+ айдынында он төрттік және төрт жалғыздық қайықтар орналасқан.

Today, the Junior program is starting to grow. It is becoming a very strong team through the support of several Detroit area high schools. They have become increasingly successful in recent years. In 2005, the Detroit Boat Club had the largest presence at the USRowing Youth Invitational in Cincinnati, Ohio. They made an impact on the regatta even though they did not bring home any medals. The team consists of Girls Varsity and Boys Varsity, which make entries in both lightweight and open categories. A novice program teaches new male and female rowers. The boys' head coach, Richard H. Bell, has been coaching in Detroit for over thirty years, and has been successful in many national and international regattas. Other coaches include alumni that have competed at the collegiate level. The boys lightweight team has been taking great strides in the past several years, placing second in the Men's lightweight 4+ at the USRowing Youth Invitational in 2004. Spring of 2005 was also a successful year for the lightweights. They had entries in the men's light 8+ and light 4+. The girls team is also very strong with respectable finishes at the Canadian Henley in both 2004 and 2005. The girls varsity 8+ looks very promising for the Detroit Boat Club. They recently won the 2005 Head of the Schuylkill regatta and look for a national championship in the spring of 2006. The boys heavyweight team has had a recent revival after a recent slump due mainly to attrition. After qualifying for the 2005 Youth Invitational, the Heavyweight 4+ placed the best out of all of Detroit's boats in 2005 with a respectable 4th place. Scullers at the Detroit Boat Club have grown in number in recent years. A new young talent has surprised the club by placing third at the USRowing National Championships and first at the Head of the Schuylkill Regatta. A 2005 entry in the Men's 2x event at the USRowing Youth Invitational placed fifth. The team also finished strong in 2004 with an entry placing fourth in both the Women's 1x and Women's 2x races. In the spring of 2009 at the US Rowing Jr. National Championships, the Detroit Boat Club was very well represented with boats qualifying in four categories (men's 1x, men's Lightweight. 2x, women's 2x, and the women's Lightweight 8+). The women's double scull won a silver medal. Both girls were invited to a national selection camp with the opportunity to make the United States Junior World Team. One of the girls made it and represented the DBC and the US in Europe. The women's 2x followed up by winning a gold medal at the prestigious 2009 Head of the Charles Regatta in Boston. One of the most successful programs, and biggest recruiting draw, is the summer Learn to Row program. It teaches teens and young adults from the area the basics of rowing during the summer. It is run by Brian Benz and Pete Rosberg. The program has grown in recent years and is considered highly successful by the club members. Detroit's Junior program mainly uses boats manufactured by Vespoli, but house boats from several different manufacturers in each boat bay. The club has three boat bays divided into eights, fours, and sculling boats. The 8+ bay can hold ten eights and two fours, the sculling bay can hold over thirty sculling boats (singles and doubles), and the 4+ bay can hold ten fours and four singles.

Клубты құтқару

1996 жылы әлеуметтік клуб Белл-Айлдан кеткеннен бері тарихи ғимарат құлдырап, тозығы жетті. Қазіргі бағалаулар бойынша, қажетті жөндеулерге 20 миллион доллардан астам қаржы керек. Клубтың жылына 400 доллар мүшелік төлем төлейтін 200-ге жуық мүшесі бар. Осы төлемдермен қатар, басқа да кіріс көздері ғимаратты қайта жаңарту бойынша көптеген бизнес-жобаларға әкеліп соқты. Қазіргі уақытта мүлік және ғимарат 30 жылға Мичиган штатынан Детройт қайық клубының командасына жалға берілген. Қайық клубын қалпына келтіру мақсатында еріктілер жобалары жүргізілуде, бірақ уақыт өтуімен және ауа райының әсерімен ғимараттың тозуы күшейе түсуде. 2022 жылдың наурыз айында ескектер сақталатын бөлме құлап, Мичиганның Табиғи ресурстар департаменті қайық үйінің беріктігін жан-жақты тексеруге мәжбүр болды, нәтижесінде қайықтар қайық сақтау бөлмесінен сыртқы тіреулерге көшірілді. Барлық қайықшылар мен жарыстар келесі хабарламаға дейін барлық іс-шараларын ашық ауада өткізуге мәжбүр болды.