Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз М. Стифф (1805–1862) – 19 ғасырдағы американдық өнеркәсіпші және фортепиано жасаушы, Мэриленд штатының Балтимор қаласында орналасқан. Оның компаниясы 1951 жылы жабылып, бірақ Стифф фортепианолары әлі де жоғары құрметпен қарастырылады. Оларды жиі "кедей адамның Стейнвейі" деп атайды.
American industrialist and piano manufacturer
Charles M. Stieff (1805–1862) was a 19th century American industrialist and piano manufacturer, based in Baltimore, Maryland. Although his company went out of business in 1951, Stieff pianos are still highly regarded. They are often referred to as "The poor man's Steinway".
Өмірбаян
Карл Максимилиан Стифф 1805 жылғы 19 шілдеде Вюртембергте дүниеге келді және Штутгартта білім алды. 1831 жылы ол Америкаға көшіп келіп, Балтиморда қоныстанды, онда Хаспарт мектебінде тілдер профессоры болып жұмыс істеді, сонымен қатар шіркеу хорының жетекшісі болды. 1842 жылы ол Германиядан алғашқы пианиноларын импорттап, 1843 жылы Либерти көшесінде пианино сату залын ашты. Балтимордағы түрлі пианино өндірушілердің табысын байқаған Стифф 1852 жылы Еуропаға кең саяхат жасап, ондағы ең жақсы пианино өндірушілердің тәсілдерін зерттеді. Отанына оралғаннан кейін ол ұлдарын серіктес етіп алып, "Стифф" пианиносын жасауды бастады және фабрика басқаруын ескі мектептің тәжірибелі пианино жасаушысы Джейкоб Гроссқа тапсырды. 1860 жылы Рождество күні Гросс Карлдың қызы Катарина Кристиана Стиффке (1833–1906) үйленді. Оның Стифф отбасы бизнесіне қосылуы өте тиімді болды. "Стифф" пианиносы жасалған ең жақсы пианинолардың бірі саналды, тіпті "Steinway"-ден де артық болды, себебі оның пианино механизмі Wessell, Nickel & Gross компаниясымен жасалған, ол "әлемге әйгілі және ең жоғары сапалы пианино механизмінің символы" еді. Чарльз М. Стифф 1862 жылғы 1 қаңтарда қайтыс болды.
Charles Maximilian Stieff was born in Württemberg on July 19, 1805 and was educated at Stuttgart. In 1831 he emigrated to America and settled at Baltimore, where he took a chair in Haspart's school as professor of languages and also acted as leader of a church choir. In 1842 he imported his first pianos from Germany, and opened piano warerooms on Liberty Street in 1843. Observing the success of the various piano manufacturers in Baltimore, Stieff undertook an extensive trip to Europe in 1852, studying the methods of the best piano manufacturers there. Upon his return he admitted his sons into partnership and started the manufacture of the "Stieff" piano, entrusting the management of the factory to Jacob Gross, an expert piano maker of the old school. On Christmas Day, 1860 Gross married Catharina Christiana Stieff (1833–1906), Charles' daughter. His joining the Stieff family business was an excellent combination. The Stieff piano was considered one of the finest pianos made, superior even to the Steinway, because its piano action was made by Wessell, Nickel & Gross, "world renowned and synonymous with the highest quality piano action that one could buy." Charles M. Stieff died on January 1, 1862.
Компанияның соңғы жылдары
Стифф қайтыс болғаннан кейін, бизнесті оның ұлдары Чарльз және Фредерик П. Стифф сәтті түрде жалғастырды; зауыттардың техникалық басқаруы Чарльз Дж. Гросстың қолында болды, оны оның әкесі Джейкоб Гросс тәрбиелеген. 1904 жылғы Балтимордағы үлкен өрт кезінде зауыт қираудан мүжілді, бірақ өрт зауыт қабырғаларына жетпей тоқтады. Фирманың зауыты 1904 жылғы Балтимор өртінен солтүстікке қарай орналасқандықтан, зардап көрмеді. Фирма өз өнімдерін оңтүстік штаттарының барлық маңызды қалаларында, сондай-ақ Бостон, Сан-Франциско және басқа да жерлердегі өз дүкендері мен жергілікті/аймақтық дистрибьюторлар арқылы таратты. Компания 1951 жылы қызметін тоқтатты. Stieff пианино компаниясы стерлинг күміс және қалайыдан жасалған өнімдер шығаратын Stieff Silver компаниясымен байланысты емес, ол Чарльз С. Стифф (Чарльз М.-нің немересі) құрған және 1892 жылдан 1999 жылға дейін Балтиморда жұмыс істеген.
After Stieff's death the business was carried on successfully by his sons, Charles and Frederick P. Stieff; the technical management of the factories being in the hands of Charles J. Gross, who was taught by his father, Jacob Gross. The factory narrowly escaped destruction during the Great Baltimore Fire of 1904 when the fire stopped just short of the factory's walls. The firm’s factory was well north of the 1904 Baltimore Fire so was unaffected. The firm distributed its products through its own stores and local/regional distributors, which were found in every prominent city of the southern States, as well as at Boston, San Francisco and elsewhere. The company ceased business in 1951. The Stieff piano company was not associated with Stieff Silver, makers of sterling silver and pewter products, which was founded by Charles C. Stieff (Charles M.'s grandson) and operated in Baltimore from 1892 to 1999.