Лүк Истер: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы (1915–1979)

Luscious "Luke" Easter (4 тамыз 1915 – 29 наурыз 1979) – АҚШ-тың кәсіби бейсболшысы, ірі лига бейсболы және Негр лигасының ойыншысы. Ол сол қолмен соққы берді, оң қолмен лақтырды, салмағы 240 фунт болды.

Ерте өмір

Люк Истер Миссисипи штатының Джонстаун қаласында Джеймс пен Мод Истердің отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Таскеги институтының түлегі болған. 1922 жылы анасы Мод қайтыс болды, ал отбасы Миссури штатының Сент-Луис қаласына көшіп келді, онда әкесі шыны фабрикасында жұмыс істеді. Осыған дейін Истерлер Миссисипи дельтасында фермерлікпен айналысқан. Люк Истер 9-сыныпта оқуын тастағанға дейін, әріптесі, негр лигасының жұлдызы Куинси Трумппен бірге орта мектепте оқыды. Сол қолмен ойнайтын бірінші база ойыншысы ретінде ол керемет хоум-рандарымен танымал болды. "Гиганттар" сапында өткізген бес жылында команда өте бәсекеге қабілетті болды. Сэм Джетроумен бірге 1940 жылы Негр Америка лигасының командаларына қарсы өткен көрсету матчтарында 6:0 есебімен жеңіске жетті. Екінші дүниежүзілік соғыс басталып, Америка соғысқа қадам басқан кезде Люк Истер 1941 жылы АҚШ армиясына қатарына қосылғысы келді. Алайда, Сэм Джетроумен бірге Теннеси штатының Мемфис қаласынан қайтып келе жатқанда, Истер автокөлік апатына ұшырап, аяғы сынды. Содан кейін ол қорғаныс өнеркәсібінде жұмыс істеді. 1945 жылы соғыс аяқталғаннан кейін Люк Истер екі Негр Ұлттық лигасының командасымен – Канзас-Сити Монархтары және Чикаго Америка Гиганттарымен сынақтан өтті. Екі команда да оның бұрынғы жетістіктеріне қарамастан, "Titanium Giants" командасындағы сәттілігіне қарамастан, жақсы ойыншы бола алмайтынын, тым ірі және қимылдары шектеулі екенін айтты. Ол тағы да .363-ке дейін соққы берді, сонымен қатар 25 хоум-ран және 80 RBI көрсетті. Бұл көрсеткіш "Индианс" командасын қатты әсер етті, сондықтан олар маусым соңында оны қысқа ғана уақытқа шақырып алды, ал 1950 жылдың басында барлық жұлдыз ойыншысы Микки Вернонмен ауыстырып, оған бірінші базаны босатып берді. 34 жастағы жаңадан келген Истер өзінің қуатты соққыларын жалғастырды, лигадағы хоум-рандар мен RBI көрсеткіштері бойынша көшбасшылардың қатарында болды және ең көп соққыға ұшыраған ойыншылар тізімінде бірінші орынды иеленді. 1951 және 1952 жылдары да өнімділігін сақтап, соңғы жылы Ең құнды ойыншыға берілетін дауыс беруде 13-орынды иеленді, бірақ тізе және білезік аурулары, сондай-ақ жасының ұлғаюы оның үлкен лигадағы мансабын аяқтады. 1953 жылы ол тек 68 үлкен лига ойынында ойнады, жылдың бір бөлігін үшінші лигада өткізді және 1954 жылы алты ойынмен үлкен лигадағы мансабын аяқтады. Истер аяқ жарақатынан кейін жүгіру жылдамдығы төмендегеніне қарамастан, үшінші лигада кәсіби ойыншы ретінде ойнауын жалғастырды. Ол Оттава Атлетикасы, Чарльстон Сенаторлары, Буффало Бисонс және Рочестер Ред Уингс командаларында тұрақты түрде ойнады және 1957 жылы Бисонс командасымен Халықаралық лиганың ең құнды ойыншысы атағын жеңіп алды. Ол 1963 жылы 48 жасында ойыншы ретінде зейнеткерлікке шықты және содан кейін бірнеше жыл жаттықтырушы болып жұмыс істеді. Рочестер Ред Уингс және Буффало Бисонс командалары олардың сапында ойнаған кезде киген формасының нөмірін (36 және 25 сәйкесінше) зейнеткерлікке шығарды. 2008 жылы Истер Халықаралық лиганың Даңқ залына енгізілді.

Luke Easter was born in Jonestown, Mississippi to parents James and Maude Easter. His father was a graduate of the Tuskegee Institute. His mother, Maude, died in 1922 and the family moved to St. Louis, Missouri where his father worked in a glass factory. Prior to that time, the Easters had been farmers in the Mississippi Delta. Luke Easter attended the same high school as fellow Negro league star, Quincy Trouppe, before dropping out in the ninth grade. A left handed hitting first baseman, he was known for towering home runs. During his five years with the Giants, they fielded a very competitive team. Also featuring Sam Jethroe, they went 6–0 in exhibitions against teams from the Negro American League in 1940. With World War II raging and America soon to enter the fray, Luke Easter planned to enlist in the United States Army in 1941. However, while returning from a trip to Memphis, Tennessee with Sam Jethroe, Easter was involved in an auto accident that left him with a fractured leg. and thereafter worked in the defense industry. Following the war's end in 1945, Luke Easter had tryouts with two Negro National League teams, the Kansas City Monarchs and the Chicago American Giants. Both teams felt he was too big and awkward to be a good ballplayer despite his previous success with the Titanium Giants. He again batted .363, along with 25 home runs and 80 RBIs. This performance impressed the Indians so much that they called Easter up for a brief appearance at the end of the season, and, early in 1950, traded All Star Mickey Vernon to open up first base for him. As a 34 year old rookie, Easter continued his power hitting, ranking among the league leaders in home runs and RBIs, and led the league in times hit by pitch. He continued to produce in 1951 and 1952, finishing 13th in Most Valuable Player voting in the latter year, but ongoing knee and ankle problems, as well as advancing age, brought his major league career to an end. He played in only 68 major league games in 1953, spending part of the year at Triple A, and finished his major league career with six games in 1954. Easter continued to play professionally at Triple A, even though the leg injuries had reduced his running speed to a limp. He played regularly for the Ottawa Athletics, Charleston Senators, Buffalo Bisons, and Rochester Red Wings, and won the International League's MVP award with the Bisons in 1957. He ultimately retired as a player in 1963 at the age of 48 and worked for several years thereafter as a coach. The Rochester Red Wings retired his uniform number used while playing for them (36), as did the Buffalo Bisons (25). In 2008, Easter was inducted into the International League Hall of Fame.

Белгілі голдар

Ойыншы ретінде Истер ең алдымен күшті хоум-ранымен танымал болды, оны халық арасында "Истер жұмыртқалары" деп атады. 1948 жылдың 18 шілдесінде "Хоумстед Грейс" командасы сапында Истер Нью-Йорктегі "Поло Граундс" стадионындағы ойын барысында орталық алаң трибунасына хоум-ран соққан алғашқы ойыншы болды, бұл соққы шамамен 490 футқа бағаланды. Жаңадан бастаған маусымында ол Кливленд қаласының "Муниципальдық стадионы" тарихындағы ең ұзақ хоум-ранды соқты, ол оң жақтағы қосымша таблодан 477 фут асып түсті. 1960 жылы Микки Мантл осы жетістікті қайталады. Соңында, "Бисонс" командасында ойнаған шағында ол 1957 жылы екі рет Буффало қаласының "Офферман" стадионындағы орталық алаңдағы есеп тақтасынан асып түсетін хоум-ран соқты. 14 маусымда ол тақтаны бұзып өтті, ал газеттер бұл соққының шамамен 150 метрге жеткенін хабарлады. 15 тамызда ол тақтаның жоғарғы бөлігіне соқты, соққы тақта мен оның үстіндегі белгі арасындағы кеңістіктен өтті. Бір күні жанкүйердің бірі Истердің ең ұзақ хоум-ранын тікелей көргенін айтқанда, Истер: "Егер ол жерге түсіп қалса, онда ол менің ең ұзақ соққым емес" деп жауап берді.

Ойын-сауық мансабынан кейін

Ред Уингспен ойнаған кезде Пасха жаттықтырушылыққа тарта бастады, ал ойыншылық карьерасы аяқталғаннан кейін де осы қызметін жалғастырды. Болашақ жоғары лига ойыншылары Буг Пауэлл, Курт Блефари және Канадада туған Пит Уорд өзінің мансабына оң ықпал еткендердің қатарында Пасханы атады. Жаттықтырушылық қызметтен кейін Пасха Кливленд аймағына оралып, 1964 жылы Ұшақ жұмысшылары одағында жұмыс істеді, соңында Огайо штатының Евклид қаласының шығыс жағындағы TRW үшін бас кәсіподақ өкілі болды.

Өлтіру

1979 жылғы 29 наурызда Истер 260-шы көше мен Эвклид даңғылының қиылысындағы банк алдында, 5000 доллардан астам жалақы төлемдерін тасымалдап бара жатқанда атып өлтірілді. Оның қазіргі атымен аталатын саябағында Истердің ескерткіші де ашылды.

Тарихи талдау

Истер карьерасы бойы командаластары арасында жақсы қабылданды, және көптеген ойыншылар оны жақсы мінезді, әзілге құмар адам ретінде еске алады. Ол Буффалода сосиска компаниясының иесі және басқарушысы болды, ал командадағы гол соққан әр ойыншыға бес фунт сосиска сыйлады. 1997 жылы оны Үлкен Буффало спорттық даңқ залына енгізді, онда оның "алаңда да, одан тыс жерде де көркемдігі мен қадір-қасиеті" және "қоғамға адал дос ретіндегі мұрасы, кез келген игілікке уақыт табатын жомарт жаны" ерекше атап өтілді. Ол 1985 жылы Буффало Бейсбол даңқ залының, ал 1989 жылы Рочестер Ред Уингс даңқ залының негізін қалаушы мүшесі болды. Нед Гарвер оның ең ұнаған соққыларының "соққы аймағында, табақтан сыртқа және төменге" бағытталғанын еске алды. "The New Bill James Historical Baseball Abstract" бейсбол жазушысы және статистикашысы Билл Джеймс Истерді негр лигасы тарихындағы екінші ең жақсы бірінші база ойыншысы деп бағалады, ол тек Бак Леонардтан кейін ғана. Ол Истерді "қомар ойнаған, толыққанды адал болмаған, тез ашуланған" және "иықтары үш қатарлық қозғалыстың өтуіне жетерлік кең" "жағымды, көңілді адам" деп сипаттады, сондай-ақ "егер оны клондап қайта әкелсеңіз, бүгінгі таңда бейсболдағы ең күшті соққышы болар едіңіз, тіпті бұрынғыдан да жақсы" деді.