Рубе Фостер: «Қара бейсболдың әкесі» — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Американдық бейсболшы (1879–1930) – бұрынғы Негр лигасының ойыншысы, менеджері және басшысы.

Эндрю "Руб" Фостер (17 қыркүйек 1879 – 9 желтоқсан 1930) – Негр лигасының американдық бейсболшысы, менеджері және басшысы. 1981 жылы Бейсбол Даңқы залына сайланды. Тарихшылар оны 1900-жылдардың басындағы ең үздік афроамерикалық питчер деп санайды. Ол сонымен қатар интеграциядан бұрынғы дәуірдегі ең табысты қара бейсбол командаларының бірі – Чикаго Американ Гианттарын құрды және басқарды. Ең маңыздысы, ол 1920 жылдан 1931 жылға дейін жұмыс істеген афроамерикалық бейсболшылар үшін алғашқы, ұзақ сақталған кәсіби лига – Негр Ұлттық лигасының ұйымдастырушысы болды. Ол "Қара бейсболдың әкесі" деп танылады. Фостер өмірінің соңында ұзақ жылдар бойы қолданған "Руб" лақап атын ресми орта аты ретінде қабылдады.

Алғашқы жылдар

Фостер Калвертте, Техас штатында дүниеге келді. Кәсіби мансабын 1897 жылы тәуелсіз қара команда – Уэйко Йеллоу Жакетс командасымен бастады және 1901 жылы Хот Спрингс Арлингтон командасында ойнады. Келесі бірнеше жылда ол ақ және қара жанкүйерлер арасында бірте-бірте беделге ие болды, содан кейін 1902 жылы қара бейсболдың элиталық лигасына жататын Франк Лиландтың Чикаго Юнион Гиантс командасына қосылды. Төмендеген көрсеткіштерінен кейін босатылып, Мичиган штатының Отсего қаласындағы ақ жартылай кәсіби командаға – Бардиннің Отсего Индепендентс командасына ауысты. Фил Диксонның «Американдық бейсбол жылнамалары: Ұлы командалар, 1905 жылғы Филадельфия Гиантс, III том» кітабында былай делінген: «1902 жылғы жазды Отсегоның көпұлтты командасымен – ол үнемі ойнаған жалғыз көпұлтты командамен аяқтағанда, Фостер он екі ойын өткізген. Ол сегіз жеңіске және төрт жеңіліске жетті, сонымен қатар сексен екі рет соққыға ұшырады. Бір қызығы, оның қатысқан бес ойынының нәтижесі тіркелмеген. Егер олар табылар болса, Фостер Отсего үшін жүзден астам соққы жасағанын көрсетуі мүмкін. Деректер бар жеті ойында Фостер бір ойында орта есеппен он бір соққы жасады». Маусым соңында Филадельфияның Кубалық X Гиантс командасына қосылды, ол сол кезде қара бейсболдағы ең күшті команда саналды. 1903 жылғы маусымда Фостер X Гиантс командасының басты шабуылшысы ретінде танылды. Шығыс қара чемпионатына арналған постсезондық серияда X Гиантс Сол Уайттың Филадельфия Гиантс командасын бес ойыннан екіге жеңді, ал Фостердің өзі төрт ойында жеңіске жетті. Әртүрлі деректерге, соның ішінде оның өзіне сәйкес, Фостер 1902 және 1905 жылдар аралығында өткен постсезондық көрме ойынында Филадельфия Атлетикс командасының жұлдызы солқолды Руб Уодделлді жеңгеннен кейін «Руб» деген лақап атын алды. 1904 жылдың 26 шілдесіндегі Trenton (NJ) Times газетінде Фостердің «Руб» деп аталғаны туралы ең алғашқы мәлімет кездеседі, бұл Уодделлмен болған кездесу одан бұрын болған болуы керек екенін көрсетеді. Жақында жүргізілген зерттеулер 1903 жылдың 2 тамызында өткен ойынды анықтады, онда Фостер Нью-Йорктегі жартылай кәсіби командада жалған есіммен ойнап жатқан Уодделлмен кездесіп, оны жеңді. Фостер, енді жұлдызға айналған, 1904 жылғы маусымда Филадельфия Гиантс командасына ауысты. Аңыз бойынша, Нью-Йорк Гиантс командасының бас жаттықтырушысы Джон МакГроу жас Кристи Мэтьюсонға «түсірілім» немесе кербұрылған допты үйрету үшін Фостерді жалдаған, бірақ тарихшылар бұл оқиғаға күмән келтірді. 1904 жылғы маусымда Фостер барлық жарыстарда 20 ойын жеңіп, алты ойында жеңілді (оның ішінде екі ойында ешкімге соққы жібермеді). Бұрынғы командасы – Кубалық X Гиантс командасымен өткен қайта матчта ол екі ойында жеңіске жетіп, Филадельфия Гиантс командасын қара чемпионатына жетеледі, бұл ойында ол .400-дік көрсеткішті көрсетті. 1905 жылы Фостер, бірнеше жылдан кейін өзінің айтуынша, 51–4 есебін тіркеді (бірақ соңғы зерттеулер тек 25–3 есебін растады) және Гиантс командасын тағы бір сериялық чемпионатта жеңіске жеткізді, бұл жолы Бруклин Роял Гиантс командасынан басым түсті. Филадельфия Телеграф газеті «Фостерді питчерлік алаңда ешкіммен теңесе алмайды» деп жазды. Келесі маусымда Филадельфия Гиантс командасы Филадельфия мен Уилмингтон (Делавэр штаты) аймақтарындағы барлық қара және барлық ақ командалардан тұратын Тәуелсіз кәсіби бейсболшылардың халықаралық лигасының құрылуына көмектесті.

Foster was born in Calvert, Texas, Foster started his professional career with the Waco Yellow Jackets, an independent black team, in 1897 and played for the Hot Springs Arlingtons in 1901. Over the next few years he gradually built up a reputation among white and black fans alike, until he was signed by Frank Leland's Chicago Union Giants, a team in the top ranks of black baseball, in 1902. He was released after a slump and signed with a white semipro team based in Otsego, Michigan—Bardeen's Otsego Independents. According to Phil Dixon's American Baseball Chronicles: Great Teams, The 1905 Philadelphia Giants, Volume III: "In completing the summer of 1902 with Otsego's multi ethnic team—the only multi race team with which he would ever regularly perform—Foster is reported to have pitched twelve games. He finished with a documented record of eight wins and four losses along with eighty two documented strikeouts. Ironically, strikeout totals for five games in which he appeared were not recorded. If found, the totals would likely show that Foster struck out more than one hundred batters for Otsego. In the seven games where details exist, Foster averaged eleven strikeouts per outing." Toward the end of the season, he joined the Cuban X Giants of Philadelphia, perhaps the best team in black baseball. The 1903 season saw Foster establish himself as the X Giants' pitching star. In a postseason series for the eastern black championship, the X Giants defeated Sol White's Philadelphia Giants five games to two, with Foster himself winning four games. According to various accounts, including his own, Foster acquired the nickname "Rube" after defeating star Philadelphia Athletics left hander Rube Waddell in a postseason exhibition game played sometime between 1902 and 1905. A newspaper story in the Trenton (NJ) Times from July 26, 1904, contains the earliest known example of Foster being referred to as "Rube," indicating that the supposed meeting with Waddell must have taken place earlier than that. Recent research has uncovered a game played on August 2, 1903, in which Foster met and defeated Waddell while the latter was playing under an assumed name for a semipro team in New York City. Foster, now a star, jumped to the Philadelphia Giants for the 1904 season. Legend has it that John McGraw, manager of the New York Giants, hired Foster to teach the young Christy Mathewson the "fadeaway", or screwball, though historians have cast doubt on this story. During the 1904 season, Foster won 20 games against all competition (including two no hitters) and lost six. In a rematch with Foster's old team, the Cuban X Giants, he won two games and batted .400 in leading the Philadelphia Giants to the black championship. In 1905, Foster—by his own account several years later—compiled a fantastic record of 51–4 (though recent research has confirmed only a 25–3 record) and led the Giants to another series championship, this time over the Brooklyn Royal Giants. The Philadelphia Telegraph wrote that "Foster has never been equalled in a pitcher's box." The following season, the Philadelphia Giants helped form the International League of Independent Professional Ball Players, composed of both all black and all white teams in the Philadelphia and Wilmington, Delaware, areas.

Лиланд Гигантс

1907 жылы Фостердің менеджері Сол Уайт өзінің ресми бейсбол нұсқаулығын жариялады: «Түсті бейсбол тарихы», ал Фостер «Қайда және қалай лақтыру керек» деген мақаламен үлесті. Алайда, маусым басталғанға дейін ол және бірнеше басқа жұлдыздар (ең маңыздысы – аутфильдер Пит Хилл) Филадельфия Гианттарын тастап, Чикаго Лиланд Гианттарына қосылды, сонда Фостер ойыншы-менеджер болып тағайындалды. Оның басшылығымен Лиландтар 110 ойын жеңіп (соның ішінде 48 ойын қатарынан), тек он ойында ғана жеңіліп, Чикаго қалалық лигасының чемпиондық байрағын жеңіп алды. Келесі маусымда Лиландтар Филадельфия Гианттарымен ұлттық чемпионат сериясында тең түсті, әр команда үш ойын жеңді. 1909 жылдың шілдесінде Фостердің аяғы сынды, бірақ ол қазан айында Чикаго Кубтарына қарсы өтетін көрмелік ойындарға қатысу үшін өзін жеделдетіп қайтадан командаға қосылды. Фостер екінші ойында лақтып, тоғызыншы иннингте 5–2 есебімен жеңіске шығу мүмкіндігін жіберіп алды, содан кейін Кубтардың ойыншысы Фостер төрешімен дауласып жатқанда үйге қашып, даулы ойынмен жеңіліске ұшырады. Лиландтар серияны үш ойынға қарсы нөлге ұтып алды. Лиландтар сондай-ақ батыс қара чемпиондығын Сент-Пол түсті Гоферлеріне жоғалтты. 1910 жылы Фостер команданың заңды басқару құқығын оның негізін қалаушысы Фрэнк Лиландтан тартып алды. Ол кейіннен өзінің ең жақсы командасы деп есептейтін команданы құрастыруға кірісті. Ол Джон Генри Ллойдты Филадельфия Гианттарынан трансферледі; Хилл, екінші база ойыншысы Грант Джонсон, қақпашы Брюс Петвей және питчерлер Фрэнк Уиквар мен Пэт Догертимен бірге Ллойд Лиландтарды 123–6 есебімен жеңіске жеткізді (Фостердің өзі тақтада 13–2 есебімен үлесті).

Чикагоның американдық алыптары

Келесі маусымда Фостер ақ бизнесмен Джон М. Шорлингпен серіктестік құрды. «Уайт Сокс» жаңа ғана «Комискей Паркке» көшіп келді, ал Шорлинг Фостердің командасына 39-шы және Вентворт көшелерінің қиылысындағы бос қалған «Оңтүстік Сайд Парк» стадионын пайдалануды ұйымдастырды. Жаңа үйлеріне (кейін «Шорлинг паркі» деп аталды) қоныстанған «Лиландс» командасы «Чикаго Американ Гиантс» атанды. Келесі төрт маусымда «Американ Гиантс» батыс қара бейсбол чемпионатын жеңіп алды, бірақ 1913 жылы ұлттық чемпионат үшін «Линкольн Гиантс» командасына есе жіберді. 1915 жылы Фостердің орта батыстағы алғашқы күрделі қарсыласы пайда болды: C. I. Тейлордың «Индианаполис ABCs» командасы, шілде айында «Американ Гиантс» командасын 4:0 есебімен жеңіп, батыс чемпионатын жеңіп алды. Жеңістердің бірі екі команда арасында туған төбелес салдарынан тікелей ұтылыс ретінде саналды. Сериядан кейін Фостер мен Тейлор сол ойын және чемпионат туралы ашық пікірталас тудырды. 1916 жылы екі команда да батыс титулын таластады. Ұдайы дау-жанжалдар қара бейсбол лигасының құрылуына шақырды, бірақ Фостер, Тейлор және орта батыстағы басқа да ірі клубтар келісімге келе алмады. Осы кезде Фостер 1915 жылы 2–2 көрсеткішін тіркеп, өте сирек питчинг жасады. Оның алаңға соңғы рет шыққандығы туралы мәліметтер 1917 жылға дейін сақталған; осы уақыттан бастап ол тек команданың бас жаттықтырушысы болды. Бас жаттықтырушы және команда иесі ретінде Фостер қатаң тәртіпті ұстады. Ол ойынның барлық аспектілерін бақылап, ойыншылардың жеке мінез-құлқы, сыртқы түрі және кәсібилігі үшін жоғары стандарттар белгіледі. «Шорлинг паркінің» үлкен аумағын ескере отырып, Фостер жылдамдыққа, қысқа соққыларға, нақты соққыларға, күшті питчингке және қорғанысқа баса назар аударатын ойын стилін дамытты. Ол сондай-ақ керемет ұстаз саналды, оның көптеген ойыншылары кейіннен бас жаттықтырушылар болды, олардың ішінде Пит Хилл, Брюс Петвей, Бинго Демосс, Дейв Маларчер, Сэм Кроуфорд, Поиндекстер Уильямс және тағы да басқалар бар. 1919 жылы Фостер Тенни Блоунтқа Детройттегі «Жұлдыздар» клубын қаржыландыруға көмектесті. Ол сондай-ақ өзінің бірнеше тәжірибелі ойыншыларын, оның ішінде жаңа команданы басқаратын Хилл мен Петвейді де сол жерге жіберді. Бұл, келесі жылы Негр Ұлттық Лигасының (NNL) құрылуына дайындық болуы мүмкін.

The following season, Foster established a partnership with white businessman John M. Schorling. The White Sox had just moved into Comiskey Park, and Schorling arranged for Foster's team to use the vacated South Side Park, at 39th and Wentworth. Settling into their new home (now called Schorling's Park), the Lelands became the Chicago American Giants. For the next four seasons, the American Giants claimed the western black baseball championship, though they lost a 1913 series to the Lincoln Giants for the national championship. By 1915, Foster's first serious rival in the midwest had emerged: C. I. Taylor's Indianapolis ABCs, who claimed the western championship after defeating the American Giants four games to none in July. One of the victories was a forfeit called after a brawl between the two teams broke out. After the series, Foster and Taylor engaged in a public dispute about that game and the championship. In 1916, both teams again claimed the western title. The continued wrangling led to calls for a black baseball league to be formed, but Foster, Taylor, and the other major clubs in the midwest were unable to come to any agreement. By this time, Foster was pitching very little, compiling only a 2–2 record in 1915. His last recorded outing on the mound was in 1917; from this time he became purely a bench manager. As a manager and team owner, Foster was a disciplinarian. He asserted control over every aspect of the game, and set a high standard for personal conduct, appearance, and professionalism among his players. Given Schorling Park's huge dimensions, Foster developed a style of play that emphasized speed, bunting, place hitting, power pitching, and defense. He was also considered a great teacher, and many of his players themselves eventually became managers, including Pete Hill, Bruce Petway, Bingo DeMoss, Dave Malarcher, Sam Crawford, Poindexter Williams, and many others. In 1919, Foster helped Tenny Blount finance a new club in Detroit, the Stars. He also transferred several of his veteran players there, including Hill, who was to manage the new team, and Petway. He may have been preparing the way for the formation, the following year, of the Negro National League (NNL).

Ұлттық негрлер лигасы

1920 жылы Фостер, Тейлор және тағы алты орталық-батыс клубтарының иелері көктемде жиналып, афроамерикандық командалар үшін кәсіби бейсбол лигасы құрды. Фостер президент ретінде лига жұмысын басқарды, сонымен қатар American Giants командасының иесі және бас жаттықтырушысы болды. Ол кейде өз командасын, әсіресе кесте жасау (алғашқы жылдары Giants командасының көптеген ойындары өз алаңында өтті) және ойыншыларды таңдау мәселелерінде жақтады деген айыптарға ұшырады: Фостер басқа клубтардан қажетті талантты алуға қабілетті болды, мысалы, 1920 жылы Детройт Старз командасының ең үздік ойыншысы Джимми Лайонс, ол 1921 жылы American Giants командасына ауыстырылды, немесе Фостердің кіші інісі Билл, 1926 жылы Руб Мемфис Ред Сокс командасын оны жіберуге мәжбүрлегенде, American Giants командасына келісімсіз қосылды. Оның сыншылары лиганы басты назарда American Giants командасы үшін ойындарды ұйымдастыру мақсатында құрғанын сендірді. Тұрақты кесте және қаржылық тұрақты қарсыластардың болуы Фостерге билет сатудан түсімді арттыруға мүмкіндік берді. Сондай-ақ, қарсылас клубтар ақша жоғалтқанда, ол оларға жалақы төлеуге көмектесетіні белгілі болды, кейде тіпті өз қаражатынан. Оның American Giants командасы жаңа лиганың алғашқы үш чемпионатын жеңіп алды, бірақ 1923 жылы Канзас-Сити Монархс командасынан озып кетті. Сол жылы шығыс клубтарының ең маңыздылары – Hilldale Club және Bacharach Giants командалары NNL лигасымен келісімді бұзып, өз лигасы – Eastern Colored League (ECL) құрды. ECL ескі лигадан ойыншыларды тартып алды, олардың арасында Фостердің үздік питчері Дейв Браун да болды. Ақырында екі лига бір-бірінің келісімшарттарын құрметтеу және әлем чемпионатын өткізу туралы келісімге келді. Монархс командасынан екі жыл қалып қойғаннан кейін, Фостер 1925 жылдың көктемінде бірнеше тәжірибелі ойыншыларды (оның ішінде Лайонс және питчерлер Дик Уитворт пен Том Уильямсты) босатып, команданы жаңартты. 26 мамырда Фостер Индианаполисте газ ағып кетуінен уланбады. Ол жазылып, командасына оралды, бірақ содан кейін оның мінез-құлқы өзгермелі болды. Фостер маусымды екіге бөлу жүйесін енгізді, ал оның American Giants командасы екі кезеңнің екеуінде де үшінші орынды иеленді. 1926 жылы ол командасын қайта құруды аяқтады, 1920-1922 жылдардағы чемпиондық командаларынан тек бірнеше тәжірибелі ойыншы ғана қалды. Команда маусымның бірінші жартысында үшінші орынды иеленді, бірақ Фостер екінші жартысын аяқтауға үлкермеді. Жылдар өте келе, "Фостер күшейе түсті, параноидалыққа ұшырады. Қайда барса да револьвермен жүреді". Ол ауыр сандырақтарға ұшырады, оның ішінде әлем чемпионатына шақырылатынына сенді, 1926 жылғы маусымның ортасында Иллинойс штатының Канкаки қаласындағы психиатриялық ауруханаға жатқызылды. American Giants және NNL лигасы өмір сүрді – шын мәнінде, Дейв Маларчер басқарған Giants командасы 1926 және 1927 жылдары чемпионатты және Әлемдік серияны жеңді – бірақ лига Фостердің басшылығы болмаған кезде айқын зардап шекті. Фостер 1930 жылы ақыл-есіне толыққандай оралмай қайтыс болды, ал бір жылдан кейін ол құрған лига тарап кетті. Фостер Линкольн зиратында, Блю Айленд, Иллинойс штатында жерленген. Оның жерлеу рәсіміне Чикагодағы Бронзвилл қаласында мыңдаған адам қатысты, соның ішінде "қар мен жаңбырдың астында тұрған 3000-қа жуық адам" болды. Көзі куәгерлерінің айтуынша, оның жерлеу рәсімінде оның табыты "әдеттегідей, бейсбол ойыны аяқталатын уақытта" жабылды.

In 1920, Foster, Taylor, and the owners of six other midwestern clubs met in the spring to form a professional baseball circuit for African American teams. Foster, as president, controlled league operations, while remaining owner and manager of the American Giants. He was periodically accused of favoring his own team, especially in matters of scheduling (the Giants in the early years tended to have a disproportionate number of home games) and personnel: Foster seemed able to acquire whatever talent he needed from other clubs, such as Jimmie Lyons, the Detroit Stars' best player in 1920, who was transferred to the American Giants for 1921, or Foster's own younger brother, Bill, who joined the American Giants unwillingly when Rube forced the Memphis Red Sox to give him up in 1926. His critics believed he had organized the league primarily for purposes of booking games for the American Giants. With a stable schedule and reasonably solvent opponents, Foster was able to improve receipts at the gate. It is also true that when opposing clubs lost money, he was known to help them meet payroll, sometimes out of his own pocket. His American Giants won the new league's first three pennants before being overtaken by the Kansas City Monarchs in 1923. In the same year the Hilldale Club and Bacharach Giants, the most important eastern clubs, pulled out of an agreement with the NNL and founded their own league, the Eastern Colored League (ECL). The ECL raided the older circuit for players, Foster's own ace pitcher Dave Brown among them. Eventually the two leagues reached an agreement to respect one another's contracts and to play a world series. After two years of finishing behind the Monarchs, Foster "cleaned house" in spring 1925, releasing several veterans (including Lyons and pitchers Dick Whitworth and Tom Williams). On May 26, Foster was nearly asphyxiated by a gas leak in Indianapolis. Though he recovered and returned to his team, his behavior grew erratic from then on. Foster had instituted a split season format, and his American Giants finished third in both halves. The year 1926 saw him complete his team's reshaping, leaving only a handful of veterans from the championship squads of 1920 to 1922. The club finished third in the season's first half, but Foster would never finish the second. Over the years, "Foster grew increasingly paranoid. Took to carrying a revolver with him everywhere he went." Suffering from serious delusions, including one where he believed he was about to receive a call to pitch in the World Series, he was institutionalized midway through the 1926 season at an asylum in Kankakee, Illinois. The American Giants and the NNL lived on—in fact, led by Dave Malarcher, the Giants won the pennant and World Series in both 1926 and 1927—but the league clearly suffered in the absence of Foster's leadership. Foster died in 1930, never having recovered his sanity, and a year later the league he had founded fell apart. Foster is interred in Lincoln Cemetery in Blue Island, Illinois. Thousands attended his funeral in Bronzeville, Chicago, including "an overflow crowd of 3,000 people who 'stood in the snow and rain.' At his funeral, his coffin was closed, according to attendees, "at the usual hour a ballgame ends."

Мұра

1981 жылы Фостер Ұлттық бейсбол даңқы залына сайланды. Ол негр лигасының пионер немесе басшы ретінде сайланған алғашқы өкілі болды. 2009 жылдың 30 желтоқсанында АҚШ пошта қызметі маусым айында негр лигасының бейсболын құрметтеу үшін екі пошта маркасын шығаруды жоспарлап отырғанын хабарлады. 2010 жылдың 17 шілдесінде Пошта қызметі 44 центтік, бірінші сыныпты, АҚШ ескерткіш пошта маркаларының жұптарын шығарды, олар 1920 жылдан шамамен 1960 жылға дейін жұмыс істеген қара нәсілді кәсіби бейсбол лигаларын құрметтеді. Маркалардың бірінде Фостердің суреті, оның аты және "NEGRO LEAGUES BASEBALL" деген сөздер бейнеленген. Маркалар Негро лигасының бейсбол музейінде музейдің жиырма жылдығын тойлау кезінде ресми түрде таныстырылды. Негро лигасының бейсбол мұражайы жыл сайын қыркүйек айында Эндрю "Руб" Фостер лекциясын өткізеді. 2021 жылдың 10 қарашасында АҚШ Монета жасау орталығы 2022 жылғы Негр лигасының жүз жылдық мерейтойлық монеталарының дизайнын жариялады, онда Фостер 5 долларлық алтын жартық бұркітте бейнеленген.