Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Комикстерде декомпрессия – көрнекі бейнелеуге немесе кейіпкерлердің қарым-қатынасына ерекше назар аудару арқылы ерекшеленетін стильдік баяу әңгімелеу тәсілі. Бұл, әдетте, оқиғаның дамуын баяулатуға алып келеді. Көп жағдайда бұл стиль кең форматты комикстерде қолданылады.
In comics, decompression is a stylistic storytelling choice characterized by a strong emphasis on visuals or character interaction, which, in turn, usually leads to slower moving plots. The style is often used with widescreen comics.
Тарих
Декомпрессия 1990 және 2000 жылдары негізгі ағыстағы американдық комикстерде мықты орнықты. Дәстүрлі түрде американдық комикстер алғаш рет әр нөмірде бірнеше қысқа әңгімелер жинағы ретінде пайда болды, көбінесе әртүрлі кейіпкерлермен, және мұндай жинақтар ондаған жылдар бойы қосымша әңгімелер беттерінде жалғасты. Бір бөлімдік формат ұзақ уақыт бойы басым болды, бірақ ақырында 1970 және 80-жылдардағы американдық комикстерге тән аяқталмайтын көптеген қосалқы сюжеттермен ығыстырылды. Декомпрессияның халықаралық комикс аренасына манганың күшейген ықпалының нәтижесі екені жиі айтылады. Манга, әдетте, жоғары таралымы мен қара-ақ басылуының арқасында американдық комикстерге қарағанда бір бетіне арзан болғандықтан, декомпрессияны әңгімелеу стилі ретінде кеңінен пайдаланады. Бұл стиль, фильмдік сценарийлерге ұқсас әңгімелеу тәсілі, алғаш рет мангада 1947 жылғы Осаму Тедзуканың «Жаңа қазына аралы» (Shin Takarajima) мангасы арқылы танымал болды. Тедзуканың «кино тәрізді» стилі өте сәтті болды, ол Жапониядағы басқа суретшілерге тарады және соңынан «Акира» сияқты туындылар арқылы бүкіл әлемге тарады, ол американдық комикс қоғамдастығында танымал болған алғашқы мангалардың бірі болды. Бұл стильді сәтті қолданған мангалардың бірі (соңғы жылдардағы алғашқылардың бірі) – «Blame!», ол американдық суретшілерге әсер еткен деп саналады. Декомпрессияны өзінің басты стилі ретінде қолданған алғашқы коммерциялық жағынан сәтті американдық комикстердің бірі – Уоррен Эллис пен Брайан Хичтің «The Authority» комиксінің алғашқы он екі саны болды. Осы комикстің табысынан кейін декомпрессия американдық комикс индустриясында әртүрлі деңгейде сәттілікпен кеңінен қабылдалды. Көптеген американдық балама суретшілер декомпрессияны пайдаланады, әсіресе Брайан Ли О’Малли сияқты мангадан тікелей ықпал алғандар. Кейбір француз комикстерінде декомпрессия әңгімелеу тәсілі ретінде қолданылады. Ең танымалдары – франко-жапондық «La nouvelle manga» қозғалысымен байланысты суретшілер, мысалы Фредерик Буайе («Юкиконың шпинаты») және Ваняда («Қарсы ғимарат»). Дейв МакКиннің «Қоймалар» (Cages) комиксі осы стильді кеңінен пайдалану арқылы декомпрессияны қолданудың мысалы болып табылады. «Қоймалар» сюжеті 500-ден астам бетті қамтиды, бірақ салыстырмалы түрде қысқа мерзімге назар аударады.
Decompression developed a strong presence in mainstream American comic books in the 1990s and 2000s. Traditionally, American comics first appeared as anthologies featuring multiple short stories per issue, usually with different characters, which continued for decades in the backup story pages. The done in one format prevailed for a long time eventually becoming seconded by open ended multiple subplots that characterized the 1970s and '80s in American comics. Decompression is often claimed to be a result of the growing influence of manga on the international comics scene. Manga, traditionally less expensive per page than American comics due to higher circulation and black and white printing, extensively uses decompression as a storytelling style. This style of storytelling which was influenced by film storyboarding was first popularized in manga by cartoonist Osamu Tezuka with his 1947 manga Shin Takarajima (New Treasure Island). Tezuka's more "cinematic style" was so successful that it caught on with other cartoonists in Japan and eventually spread throughout the world with works such as Katsuhiro Otomo's epic Akira which was one of the first manga to become popular within the American comic book community. A manga that uses this style successfully (and one of the first ones in the latest years) is Blame!, thought to have influenced American artists. One of the first commercially successful American comics to use decompression as its dominant style was the first twelve issues of The Authority by Warren Ellis and Bryan Hitch. In the wake of that book's success, decompression was widely adopted across the American comics industry with varying degrees of success. Many alternative American cartoonists make use of decompression, most notably those who are directly influenced by manga, like Bryan Lee O'Malley. Some French comic books use decompression as a storytelling technique. Most notable are artists associated with the Franco Japanese La nouvelle manga movement such as Frédéric Boilet (Yukiko's Spinach) and Vanyada (The Building Opposite). Dave McKean's Cages is an example of the usage of decompression, with its extensive use of this style. Cages' storyline spans more than 500 pages but focuses on a relatively short stretch of time.
Сын
Декомпрессияланған әңгімелер комикс оқырмандары арасында үлкен дау-дамайлар мен пікірталастарға себеп болды. Көптеген қарсыластар авторларды аз жұмыс үшін көбірек сату және ақша табу үшін сюжеттерді артық созуда, әр беттегі мазмұнды азайтуда айыптайды. Осы стильді қолдайтындар декомпрессияланған әңгімелер созылмайды, керісінше, сюжеттік дамудан гөрі кейіпкерлерді ашу мен атмосфераға толы дейді. Ал кейбіреулер бұл құбылысты комикс жинақтарының (трейд пепербектердің) танымалдығымен байланыстырады, себебі әдетте бір жинаққа орташа есеппен алты комикс кіреді, соның салдарынан әңгімелердің ұзындығы осы көлемге сәйкес болуы тиіс.
Decompressed stories have been the cause of considerable controversy and debate amongst the comics fandom. Many detractors accuse their writers of unnecessarily stretching out the page length of plots, thinning out the content per page in order to earn more sales and money for a limited amount of work. Defenders of the style claim that decompressed stories are not stretched out, but rich in character development and mood rather than plot progression. Some see the phenomenon as driven by the increasing popularity of trade paperbacks, which typically collect an average of six comic book issues in a volume and thus provide a target length for stories to fit.
Сығу
Америкалық комикстерде кең таралған декомпрессияның сынына жауап ретінде, жазушылар Уоррен Эллис, Дэн Слотт және Брайан Вуд әрқайсысы жиынтықталған повестеу тәжірибесін жасады. Эллистің "Fell", "Global Frequency" және "Planetary" сериялары бір комикстік нөмірге арналған сюжет форматын ұстанады, ал "Nextwave" тек екі комикстік нөмірлік сюжеттермен айтылады. Слоттың "She-Hulk" және "Thing" комикстеріндегі сюжеттері де бір, екі немесе үш комикстік нөмірлік сюжеттік желілерді сақтайды, ал ол 2005 жылғы "Amazing Fantasy" #15 комиксіне жасаған үлесінде "гипержиынтықталған" повестеуді қолданды: 6 жазушыға жаңа кейіпкерді таныстыру үшін әрқайсысына 8 беттен берілді, ал Слот өзінің кейіпкерімен төрт оқиғаны, әрқайсысы бар болғаны екі беттен айтты. Брайан Вудтың "Demo" және "Local" сериалдары бір комикстік нөмірден тұрады, кейде кейіпкерлер бір нөмірден екіншісіне қайталанбайды, бұл толыққанды жеке қысқа әңгіме тәжірибесін құрайды.
In response to criticism of the widespread use of decompression in mainstream American comics, writers Warren Ellis, Dan Slott, and Brian Wood have each experimented with compressed storytelling. Ellis' series Fell, Global Frequency, and Planetary each adhere to the format of single issue stories, and Nextwave is told only in two issue arcs. Slott's stories in She Hulk and Thing also maintain only one, two, or three issue story arcs, and his contribution to the 2005 edition of Amazing Fantasy #15 uses what he referred to as "hypercompressed" storytelling: 6 writers were given 8 pages each to premiere a new character, and Slott elected to tell four stories with his character, each one a mere two pages. Brian Wood's indie series Demo and Local are all single issue comics, in some cases with no recurring characters from one issue to the next, creating a true self contained short story experience.