Фотоаппарат тарихы: Бір линзалы рефлекстік камераның дамуы

SLR камера тарихы: 1676 жылдан бастау, 1960-жылдары кең таралды. Цифрлық фотокамералармен бәсекелестік, жаңаша баламалар пайда болуда. Фотография тарихы.

60 мин оқу

100%

Дереккөз: History of the single-lens reflex camera — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Фотография тарихының бір саласы

Бір линзалы рефлекстік камераның (SLR) тарихы 1676 жылы сипатталған камера обскурада рефлекстік айнаны қолданудан басталады, бірақ бұл конструкцияның фотокамералар үшін табысқа жетуіне көп уақыт кетті. Алғашқы патент 1861 жылы алынса, алғашқы камералар 1884 жылы өндірілді. Концепциясы әдемі түрде қарапайым болғанымен, іс жүзінде өте күрделі болды. Оптикалық және механикалық технология жетілдікке жеткен сайын, бұл күрделіліктер бірінен соң бірі шешілді және 1960 жылдары SLR камерасы көптеген жоғары сапалы камера форматтары үшін басым таңдауға айналды. 1990 жылдардан 2010 жылдарға дейін LCD видоискатель дисплейлері бар цифрлық компактты камералардың пайда болуы, SLR-дың төмен сегмент нарығындағы тартымдылығын азайтты. Айнасыз, алмастырылатын линзалы камералар орташа баға сегментінде бәсекелестікті күшейтуде. Бірақ SLR әлі де көптеген кәсіби және жаңадан бастаған, бірақ амбициялы фотографтардың таңдауы болып табылады.

Ертедегі үлкен және орта форматты SLR

Фотографиялық бір линзалы рефлекстік камераны 1861 жылы фотография авторы және камера өнертапқышы Томас Саттон ойлап тапты. Ол Джерси аралында Луи Дезире Бланкар Эвердпен бірге фотографиямен айналысатын компанияны басқарды. Оның жасаған SLR камераларының саны аз болды. Брендтік атауы бар алғашқы сериялық өндірістік SLR – Кальвин Рей Смиттің "Монокулярлы дуплекс" (АҚШ, 1884) болды. Басқа ертедегі SLR камераларын Луи ван Нек (Бельгия, 1889), Томас Рудольф Даллмейер (Англия, 1894) және Макс Стеккельманн (Германия, 1896) жасады, ал Америка Құрама Штаттарының "Graflex" және Жапонияның "Konishi" компаниялары 1898 және 1907 жылдары тиісінше SLR камераларын шығарды. Бұл алғашқы SLR камералары үлкен форматты болды. Сол кезде рефлекстік камералар аса танымал болмаса да, олар кейбір жұмыстарда өте пайдалы болды. Бұл камералар бел деңгейінде қолданылды, мөлдір экранға тікелей қаралып, сыртқы жарықтың кедергісін болдырмау үшін үлкен қорғағыш капот пайдаланылды. Көп жағдайда, камераның көздеріңізді қорғайтын айнасы, жапқышты іске қосу алдында жеке операция ретінде қолмен көтерілуі керек еді. Жалпы камера технологиясындағыдай, SLR камералары да көлемдері кішірейе түсті. Орта форматтағы SLR камералары тез арада кең таралды, бастапқыда үлкен қорап камералары, кейіннен 1933 жылғы "Ihagee Vest Pocket Exakta" сияқты "қалтаға сыятын" модельдер пайда болды.

35 мм SLR-дің дамуы

35 мм-лік алғашқы прототиптік SLR камераны 1931 жылы А. Мин Кеңес Одағында жасаған "Фильманка" деп атады. 1933 жылы А. О. Гелгар да КСРО-да "GelVeta" камерасын жасады, кейін ол "Спорт" ("Спорт") деп аталды. "Спорт" 24 мм × 36 мм кадр өлшемімен өте жақсы ойластырылған конструкция болды, бірақ кейбір деректерге сәйкес, ол 1937 жылға дейін нарыққа шыққан жоқ. Дегенмен, қазір "Спорт" 1936 жылға дейін шектеулі көлемде өндірілген болуы мүмкін екенін көрсететін деректер пайда болуда. Сондықтан, ол 35 мм-лік SLR камераның алғашқы жапсарылы өндірісі емес деп есептеледі.

Алғашқы инновациялар

35 мм-лік SLR камералардың алғашқы мүмкіндіктері үлкен модельдерге ұқсас болды, олардың құрамында бел деңгейіндегі маталы видоискатель және экспозиция жасалғаннан кейін видоискательді қараңғылатып, пленка оралған кезде қайтатын айна болды. SLR камераларын өзгерткен жаңалықтар – пентапризмалық көз деңгейіндегі видоискатель және жылдам қайтатын айна болды – айна экспозиция кезінде қысқа ғана уақытқа жоғары көтеріліп, дереу видоискательге оралып келді. Жартылай күміс жалатылған бекітілген қабықша айна, тіпті жылдам қайтатын айнаның қысқаша қарауысыз да инновациялық болды, бірақ ол кеңінен қолданылмады. Объектив арқылы жарық өлшеу тағы бір маңызды жетістік болды. Электроника жетілген сайын, төменде талқыланған жаңа мүмкіндіктер пайда болды.

Экзакта

Үлкен көлемде өндірілген алғашқы 35 мм форматтағы SLR – 1936 жылы Германияда жасалған Ihagee Kine Exakta, ол негізінен Vest Pocket Exakta-ның кішілендірілген нұсқасы болды. Бұл камерада бел деңгейіндегі видоискатель қолданылды. Kine Exakta, Exakta II, Exakta Varex (алмастырылатын пентапризмалы көз деңгейіндегі видоискательмен жабдықталған және АҚШ-та "Exakta V" деп танылған), Exakta Varex VX (АҚШ-та "Exakta VX" деп танылған), Exakta VX IIa, Exakta VX IIb, Exakta VX500 және Exakta VX1000 сияқты түрлі модельдер де өндірілді. Ihagee сонымен қатар "Exa" таңбасымен арзан камераларды да жасады, мысалы Exa, Exa Ia, Exa II, Exa IIa, Exa IIb (бұл әдетте "ресми" Exa желісіне жатпайтын) және Exa 500. Exacta жақсы сатылып, басқа камера өндірушілерді 35 мм SLR камераларын жасауға ынталандырды. Сатулар медицина және ғылым салаларында ерекше жоғары болды. Әртүрлі өндірушілер көптеген линзалар мен аксессуарлар жасады, бұл камераны алғашқы жүйелі камералардың біріне айналдырды, бірақ Ihagee моторлы жетегі мен үлкен сыйымдылықтағы артқы қаптарды ешқашан өндірген жоқ.

Ректафлекс

Rectaflex – 1947-1958 жылдар аралығында итальяндық камера жасаушы компанияның атауы еді. Бұл сонымен қатар олардың жалғыз модельдерінің де аты болды. Rectaflex – оқшаулау тетігі, алмастырылатын линзалары және пентапризмалы көз деңгейіндегі іздегіші бар 35 мм SLR камерасы. Rectaflex (кейін Contax S) – қазіргі заманғы пентапризмалы көз деңгейіндегі іздегішті алғаш рет енгізген SLR камера. Бірінші прототипі (Rectaflex 947) 1947 жылы көрсетілді, ал соңғы презентациясы 1948 жылдың сәуірінде, сол жылдың қыркүйегінде сериялық өндіріс (A 1000) басталды, осылайша 1949 жылы ұсынылған Contax S-ден бір жыл бұрын нарыққа шықты. Бұлардың бәрінен бұрын Alpa Reflex пайда болды, ол алғаш рет 1944 жылдың сәуірінде Базельдегі Швейцария сауда жәрмеңкесінде (Schweizer Mustermesse) көпшілікке таныстырылды. Alpa-ның өндірісі 1945 жылға дейін баяу болды және оның құрамында пентапризма болмағандықтан, кескін солдан оңға кері бейнеленді.

Зейс

Зейсс 1936 немесе 1937 жылдары 35 мм зеркалы камера жасау жұмысын бастады. Бұл камерада көз деңгейіндегі пентапризма қолданылды, ол суретті солдан оңға дұрыс бағытта көруге мүмкіндік берді. Дегенмен, бел деңгейіндегі видоискательдер суретті кері көрсетті, сондықтан фотограф суретті түсіріп жатқанда төмен қарап, көру және фокусқа алу арқылы оны ақыл-ойымен түзетуге мәжбүр болды. Видоискательдің суретін жарық етуі үшін Зейсс топырақ шыны экраны мен пентапризманың арасына фреснель линзасын орнатты. Осы принцип бүгінгі таңдағы стандартты SLR дизайнына айналды. Екінші дүниежүзілік соғыс кедергі келтірді, және Zeiss SLR камерасы 1949 жылы Zeiss компаниясы Шығыс Германиядағы жаңа зауытта Contax S моделін ұсынғанға дейін өндіріске шығарылмады, ал өндіріс 1951 жылы тоқтатылды. Италиялық Rectaflex, 1000 сериясы бір жыл бұрын, 1948 жылдың қыркүйегінде сериялық өндіріске кірді, осылайша Contax-тан бір жыл ертерек нарыққа шықты. Екеуі де осы құрылымды қабылдаған көптеген кейінгі SLR камераларының тарихи алғабасшылары болды.

Эдикса

Edixa – Висбаден қаласында орналасқан Wirgin Kamera Werk компаниясы шығарған камералардың таңбасы. Бұл компанияның өнімдерінің қатарында 35 мм SLR камералары болды, мысалы, Edixa Reflex, оған Steinel 55 мм f/1.9 Quindon және Isco Traegan 50 мм f/2.8 объективтері орнатылған, сондай-ақ Edixamat Reflex, Edixa REX TTL және Edixa Electronica да бар еді. Алынып тасталатын пентапризманы көтерілетін ұлғайтқышы бар белгішелік видоискательмен ауыстыруға болатын. Объективті бекіту Практика камераларындағы бұрандалы бекіткішпен бірдей болды.

Жапондық SLR-дің өрлеуі

Жапондықтардың роликке арналған ең алғашқы SLR камерасы, шамасы, 1938 жылдан бастап Кикодо таратып жүрген Умемото жасаған «Бэби Супер Флекс» (немесе «Супер Флекс Бэби») 127 камерасы болды. Бұл камерада жапырақша жапқыш болған, бірақ екі жылдан кейін Ямашита Шокай жасаған 6×6 камерасы – «Shinkoflex» пайда болды, ол фокустық жазықтық жапқышымен және алмастырылатын линзалармен жабдықталған. Дегенмен, жапондық камера жасаушылар батыстық өндірушілерге ұқсас арақашықтық өлшегіш және екі линзалы рефлекс камераларға (сондай-ақ қарапайым видоискатель камераларына) көбірек назар бөлді.

Пентакс

Асахи оптика компаниясы неміс SLR-камераларынан шабыт алып, өндірістің басқа бағытын таңдады. Оның алғашқы моделі, Asahiflex I, 1951 жылы прототип ретінде, ал 1952 жылы өндіріске түсті, осылайша ол алғашқы жапондық 35 мм SLR-камера болды. 1954 жылғы Asahiflex IIB – бірден қайтатын айнасы бар алғашқы жапондық SLR-камера. Бұрын айна түйреуішті басып ұстағанша көтеріліп тұрып, видоискатель қараңғы болып қалатын. 1957 жылы Asahi Pentax алғашқы жапондық бекітілген пентапризмалы SLR-камера болды; оның сәттілігі Асахи компаниясын ақырында Pentax деп атауға итерді. Бұл 1954 жылғы Leica M3 және 1955 жылғы Nikon S2 камераларында қолданылған оң жақтағы бір реттік пленка жылжыту тұтқасын алғаш рет пайдаланған SLR-камера болды. Asahi (Asahi Pentax-тан бастап) және көптеген басқа камера өндірушілер Contax S камерасынан M42 линзалық бекіткішін қолданды, ол кейіннен Pentax бұрандалы бекіткіші деп аталды. Pentax қазір Ricoh компаниясының бөлігі.

Миранда

Орионның (кейін Миранда деп аталған) Миранда SLR камерасы 1955 жылдың тамызынан бастап Жапонияда Миранда T камерасының іске қосылуымен бірге сатылды. Бұл камера жапондық өндірістегі алғашқы пентапризмалы 35 мм зеркалы камера болды. Ол көз деңгейінде қарау үшін алынып тасталатын пентапризмаға және бел деңгейінде қарау үшін пайдалануға болатын мүмкіндікке ие болды.

Яшика

Яшика компаниясы 1959 жылы өзінің SLR камерасын – Pentamatic-ті ұсынды, бұл 35 мм-лік, жетілдірілген, заманауи SLR камера, өзіндік штык орнатуымен. Pentamatic автоматты түрде диафрагманы жабатын мүмкіндікке ие болды (тек Auto Yashinon 50mm/1.8 объективімен бірге ұсынылды), жылдам қайта орналасатын айна, бекітілген пентапризма және 1/1000 секундқа дейін жылдамдығы бар механикалық фокальдық жазықтықтың қақпағы, сонымен қатар қосымша алмастырылатын объективтермен бірге келді.

Зуннов

1958 жылы сатылымға шыққан Zunow SLR (тек Жапонияда) автоматты диафрагмасы бар алғашқы жапондық 35 мм SLR камерасы болды, ол сүйекті босатқанда алдын ала таңдалған ашылмаға дейін тарылды. (Дегенмен, бұл мүмкіндік 1948 жылғы Gamma Duflex және 1954 жылғы Praktina FX A камераларында жартылай автоматты диафрагма арқылы көрінген болатын, ол автоматты түрде тарылып, бірақ түсірілімнен кейін қолмен ашылуы тиіс болды.) Автоматты диафрагма мүмкіндігі SLR камерамен көрудің бір кемшілігін – фотограф кішкентай ашылманы таңдағанда видоискатель экранының қараңғылауын – жойды. Zunow Optical Company сондай-ақ Miranda Camera Company компаниясын олардың Miranda T SLR камералары үшін линзалармен жабдықтады.

35 мм SLR-дің жалпы жұмыс істеуі

Фотограф SLR-ді пайдалана отырып, объективтің диафрагмасын (апертурасын) толық ашып, кадрға қарап, фокусқа келтіретін еді; содан кейін суретке түсіру алдында апертураны реттеуге тура келді. Кейбір объективтерде қолмен басқарылатын диафрагма болды – фотограф камераны көзінен түсіріп, диафрагма сақинасына қарап, оны орнату керек еді. "Алдын ала орнатылған" диафрагмада бір-біріне жақын екі апертура сақинасы болды: біреуін суретке қажетті апертураға алдын ала орнатуға болады, ал екінші сақина диафрагманы тікелей басқарады. Екінші сақинаны сағат тілі бойынша бұру толық апертураны ашады; ал сағат тіліне қарсы бұру, түсіру процесін жеделдете отырып, алдын ала орнатылған апертураны береді. Мұндай объективтер 1960 жылдарға дейін жиі қолданылды. "Автоматты" диафрагмасы бар объектив фотографқа түсіру үшін диафрагманы жабу туралы ойлауды ұмыттырады; мұндай диафрагмалар ондаған жылдар бойы қалыпты жағдай деп есептелді. Әдетте, бұл объективтің арт жағындағы штифт немесе рычаг камера корпусындағы бақылау механизмінің бөлігімен итеріледі немесе босатылады дегенді білдіреді; бірақ Exakta және Miranda камераларына арналған объективтердегі сыртқы автоматты диафрагмалар осы ереженің ерекшелігі болды. Кейбір объективтерде "жартылай автоматты" диафрагмалар болды, олар автоматты диафрагма сияқты түсіру үшін апертураны жабады, бірақ линзадағы сақинаны бұрып қолмен қайта ашу қажет болатын. Бақылау түймесін басқанда айна көріс экранына қарсы жылжиды, диафрагма жабылады (егер автоматты болса), бақылау ашылып жабылады, айна 45 градусқа бұрылып қайта қалыпқа келеді (1970 жылдан бері шығарылған 35 мм SLR-дің көпшілігінде немесе барлығында) және автоматты диафрагма толық апертураға дейін ашылады. Көптеген, бірақ барлық SLR-лерде бақылау айнаның артында, пленканың жанында орналасқан; егер бақылау объективтің ішінде немесе тікелей артында болса, фотограф бақылауды басып, содан кейін жабылып, ашылып, қайта жабылуын күтуі керек еді.

Үлгілерді стандарттау

Келесі 30 жылдың ішінде көптеген SLR камералар басқару элементтерінің орналасуын біркелкілендірді. Пленка солдан оңға жылжытылғандықтан, кері орау дөңгелегі сол жақта орналасты, одан кейін пентапризма, жапқыш жылдамдығы дискісі, жапқыш түймесі және пленканы жылжыту тұтқасы келді, ал кейбір камераларда пленканы жылжыту үшін бірнеше рет басуға болатын механизм болды. Мысалы, Nikon Nikomat FT камералары (Еуропа елдерінде және басқа да аймақтарда "Nikkormat" таңбасымен сатылған) және Olympus OM сериясының кейбір модельдері бұл орналасудан өзгешелік танытып, жапқыш жылдамдығын басқаруды объективтің бекіткішіне сақина түрінде орналастырды.

Миранда камералар компаниясы

Миранда 1950 жылдары алғашқы SLR камераларын шығарды, олар бастапқыда сыртқы автоматты диафрагмалармен өндірілді, содан кейін ішкі автоматты диафрагмасы бар екінші түйіндемені қосты. Миранданың сыртқы диафрагмалы камераларының мысалдарының бірі – Миранда Sensorex желісі. Ішкі автоматты диафрагмалы Миранда камераларына Миранда "D", танымал Миранда "F", "FV" және "G" модельдері кірді, олардың рефлекс айнасы қалыптыдан үлкен болғандықтан, камера ұзын телеобъективтермен қолданылғанда кадрдың бұрыштарында қараңғылау іздер пайда болмайтын еді. Миранда камералары кейбір фотографтар арасында "қаржысы жетпейтін Nikon" деп аталды.

Перифлекс

Бір ерекше камера бренді – Англиядағы К. Г. Корфилд Лтд компаниясы жасаған Корфилд Перифлекс болды. 1957 жылдан бастап үш модель өндірілді, олардың барлығы бір линза арқылы фокусқа келтіру үшін жарық жолына салынатын, қайтарылатын перископты пайдаланды. Батырманы басу арқылы, фокалдық жазықтықтың терезесі ашылудан бұрын, серіппелі перископ пленка жолынан сығарылды.

Минольта

Minolta-ның алғашқы SLR камерасы SR 2 сол жылы экспорттық нарыққа ұсынылды (іс жүзінде, Canon және Nikon өнімдерімен бірге Филадельфия көрмесінде), бірақ ол 1958 жылдың тамыз айынан бері Жапонияда сатылымда болған. Объективтер «Rokkor» деген атаумен шыға бастады. SRT 101 моделі енгізілгеннен кейін объективтерге «MC» белгісі қосылды, ол «экспонометрмен байланыстырылған» дегенді білдірді, ал кейіннен Minolta XD 11 толық автоматты режиммен ұсынылғанда «MD» белгісі қосылды. 2003 жылы Minolta компаниясын Konica сатып алып, «Konica Minolta» компаниясын құрды. Konica Minolta 2006 жылдың қаңтарында өзінің суреттеу бөлімін Sony компаниясына сатты.

Nikon F

Nikon компаниясының 1959 жылғы сәуір айында әлемдегі алғашқы жүйелі камера ретінде (егер коммерциялық сәттілікке ие болмаған Praktina ескерілмесе) таныстырылған 'F' моделі, үлкен жетістікке жетті және SLR мен жапондық камера өндірушілерінің артықшылығын көрсеткен камера дизайны болды. Бұл камера кәсіби фотографтардың көпшілігі, әсіресе Вьетнам соғысын түсіргендер және Меркурий, Gemini және Apollo ғарыш бағдарламаларындағы ғарыш капсулаларының әртүрлі ұшыруларын 250 кадрлық Nikon F камераларымен тіркеген жаңалықтар фотографтары тарапынан кеңінен қабылданып, пайдаланылды. Nikon F пайда болғаннан кейін, қымбаттырақ қашықтық өлшегіш камералардың (фокустық жазықтықтағы жалюзиі бар камералардың) тартымдылығы азайды. Nikon F-тің сәттілігіне оның құрастырылған элементтері ықпал етті. Ол алмастырылатын призмалармен және фокустау экранымен жабдықталған; камерада тереңдік өрісін алдын ала қарау батырмасы болды; айнаны құлыптау мүмкіндігі қарастырылған; үлкен байонеттік бекіткіші мен үлкен линзаны шығару батырмасы болды; бір рет тартылатын, тісті механизмді пленка жылжыту тұтқасы; титан фольгадан жасалған фокустық жазықтықтағы жалюзи; флэшпен синхрондаудың әртүрлі түрлері; жылдам кері оралу тұтқасы; және толығымен алынатын артқы қақпақ. Бұл сапалы жасалған, өте берік камера болды және сол кездегі Nikon қашықтық өлшегіш камераларының сәтті дизайн үлгісіне жақын болды. Pentax және басқа камера өндірушілері қолданған M42 бұрандалы бекіткіш орнына, Nikon үш тырнақты F байонеттік бекіткіш жүйесін енгізді, ол бүгінгі күні де өзгертілген түрінде қолданылады. Басқа SLR камераларынан айырмашылығы, олар фокустық жазықтықтағы жалюзи үшін мата қолданған (ескерту: мұндай конструкцияда жарқын күнде айнаны құлыптағанда жалюзи матасына тесік түсуі мүмкін еді), Nikon титан фольгасын қолданды, ол жалюзидің 100 000 циклға дейін жұмыс істеуіне кепілдік берді (Nikon мәліметтері бойынша). F сонымен қатар модульдік камера болды, онда пентапризмалар, фокустау экрандары, арнайы 35 мм пленкаға арналған 250 кадрлық пленка кассетасы және Speed Magny пленка кассеталары (екі модель: біреуі Polaroid 100 (қазір 600) типті пленка пакеттеріне арналған; екіншісі Speed Magny 4x5 пленка аксессуарларына, соның ішінде Polaroid-тің 4x5 заматты пленкасына арналған) орнатылып, алынып тастауға болатын. Бұл камераны кез келген міндетке бейімдеуге мүмкіндік берді. Бұл сәтті моторлы жетек жүйесімен ұсынылған алғашқы 35 мм камера болды. 35 мм камера өндірісімен айналысатын көптеген өндірушілерден айырмашылығы, Nikon F 21 мм-ден 1000 мм-ге дейінгі фокустық қашықтығы бар линзалардың толық жиынтығымен шығарылды. Nikon сондай-ақ бүгінгі күні «көздіріп қарау линзалары» деп белгілі линзаларды, Catadioptric жүйесімен жасалған линзаларды енгізген алғашқы компаниялардың бірі болды, бұл жарық жолын бүктеуге және стандартты телеобъективтерге қарағанда ықшам линза дизайнын жасауға мүмкіндік берді. Кейінгі Nikon модельдері F сериясын жалғастырды, ол 2005 жылға қарай F6-ға жетті (бірақ бұл камерада бекітілген пентапризма бар). Цифрлық фотосуретке енгізілген жаңа технологиялар мен оның үнемі жетілдірілуіне байланысты, Nikon F6 – Nikon F желісінің соңғы флагмандық пленкалық SLR камерасы болып табылады.

Nikon's 'F' model, introduced in April 1959 as the world's first system camera (if the commercially unsuccessful Praktina is not considered), became enormously successful and was the camera design that demonstrated the superiority of the SLR and of the Japanese camera manufacturers. This camera was the first SLR system that was adopted and used seriously by the general population of professional photographers, especially by those photographers covering the Vietnam War, and those news photographers utilizing motor driven Nikon F's with 250 exposure backs to record the various launches of the space capsules in the Mercury, Gemini, and Apollo space programs, both in the 1960s. After the introduction of the Nikon F, the more expensive rangefinder cameras (those with focal plane shutters) became less attractive. It was a combination of design elements that made the Nikon F successful. It featured interchangeable prisms and focusing screens; the camera had a depth of field preview button; the mirror had lock up capability; it featured a large bayonet mount and a large lens release button; a single stroke ratcheted film advance lever; a titanium foil focal plane shutter; various types of flash synchronization; a rapid rewind lever; and a fully removable back. it was a well made, extremely durable camera, and adhered closely to the then current, successful design scheme of the Nikon rangefinder cameras. Instead of the M42 screw mount used by Pentax and other camera manufacturers, Nikon had introduced the three claw F mount bayonet lens mount system, which is still current in a modified form today. The focal plane shutter, unlike other SLRs of the period which used a cloth material for the focal plane shutter design (NOTE: with this design, it was possible to burn a hole into the cloth of the shutter during mirror lock up in bright sunlight) used titanium foil which was rated for 100,000 cycles of releases of the shutter (according to Nikon). The F was also a modular camera, in which various assemblies such as the pentaprisms, the focusing screens, the special 35mm roll film 250 exposure film back and the Speed Magny film backs (two models: one using the Polaroid 100 (now 600) type pack films; and another Speed Magny was designed for 4×5 film accessories, including Polaroid's own 4×5 instant film back). These could be fitted and removed, allowing the camera to adapt to almost any particular task. It was the first 35 mm camera offered with a successful motor drive system. Unlike most of the other manufacturers involved in 35mm camera production, the Nikon F was released with a full range of lenses from 21 mm to 1000 mm focal length. Nikon was also among the first to introduce what is commonly known today as 'mirror lenses' – lenses with Catadioptric system designs, which allowed the light path to be folded and thus yielded lens designs that were more compact than the standard telephoto designs. Subsequent top of the line Nikon models carried on the F series, which has as of 2005 reached the F6 (although this camera has a fixed pentaprism). With the introduction and continued improvements being made in digital photography, the Nikon F6 is the last of the flagship Nikon F line film SLRs.

Қасиетті

1959 жылдың мамыр айында Canonflex SLR ұсынылды. Камерада жылдам қайта оралатын айна және автоматты диафрагма болды, сондай-ақ алмастырылатын қара пентапризма корпусымен бірге шығарылды. Оған сондай-ақ жаңадан әзірленген 'R' сериялы бұғаттағыш бекіткіш линзалары да кірді. Бұл SLR Canonflex RM моделімен алмастырылды, ол селенді фотоэлементі бар кіріктірілген экспонометрге ие тұрақты призмалы SLR болды. Кейін Canonflex R2000 пайда болды, оның ең жоғары жапқыш жылдамдығы секундына 1/2000 бөлігіне жетеді. Бұл модель де Canonflex RM моделімен алмастырылды. 1962 жылы FL сериялы линзалар және жаңа камера корпусы – Canon FX ұсынылды, оның камераның алдыңғы сол жағында орналасқан CdS жарық өлшегіші бар еді, бұл дизайн Minolta SR 7 моделіне ұқсас болды.

Olympus Pen F

Olympus Pen F сериясы 1963 және 1966 жылдар аралығында Жапонияның Olympus компаниясы тарапынан ұсынылып, өндірілді. Жүйеге түпнұсқа Olympus Pen F, кейін линзаның артында экспозицияны өлшейтін Pen FT (1966–1972 жж.); және FT-нің экспозиция өлшегіші жоқ нұсқасы, Olympus Pen FV кірді, ол 1967 жылдан 1970 жылға дейін өндірілді. Дизайндық шешімдері ерекше болды. Камера 35 мм-лік жарты кадрлы негатив шығарды; ол дәстүрлі пентапризманың орнына Porro призмасын қолданып, «жазық беткейлі» сыртқы түрін жасады; ал видоискатель арқылы көрініс «портреттік» бағдарламада болды (стандартты 35 мм SLR камераларынан айырмашылығы, оларда «ландшафттық» бағдарлама болды). Бұл жарты кадрлы камералардың ерекшелігі – олардың барлығында басқа SLR камералар дизайнында кең таралған дәстүрлі көлденең жылғалы жабдықшаның орнына айналмалы жабдықша қолданылған. Камера әртүрлі алмастырылатын линзалармен шығарылды. Кескіннің кіші форматы Pen F жүйесін жасалған ең кішкентай SLR камера жүйелерінің біріне айналдырды. Тек Pentax Auto 110 одан кіші болды, бірақ Pentax жүйесі линзалар мен керек-жарақтар тұрғысынан әлдеқайда шектеулі болды.

Жарық өлшегіштің енгізілуі

1940-1950 жылдардағы кәсіби фотографтар қолмен ұсталатын Weston немесе GE селенді жасушалары сияқты экспонометрлерді, сондай-ақ осы кезеңде кең таралған басқа да құрылғыларды пайдалануды қалаған. Бұл қолмен ұсталатын экспонометрлерге батареялар қажет болмады және олар жапқыш жылдамдықтарын, диафрагмаларды, ASA (қазір "ISO" деп аталады) және EV (экспозиция мәні) туралы жақсы аналогты көрсеткіштерді ұсынды. Селенді жасушалардың жарыққа сезімталдығын олардың өлшеу бетінің мөлшеріне қарап бағалауға болар еді. Беті кішкентай болса, жарыққа сезімталдығы төмен екенін білдіреді. Мұндай құрылғылар камера ішіндегі экспонометрия үшін пайдасыз болар еді. SLR камераларындағы кіріктірілген экспонометрия селенді жасушалары бар клипсалы құрылғылармен басталды. Мұндай экспонометрлердің бірі Nikon F үшін жасалған, ол жапқыш жылдамдығы дискісімен және диафрагма сақинасымен байланыстырылған. Селенді жасушаның ауданы үлкен болғанымен, қосымша құрылғы камераны сымбатысыз және тартымсыз етіп көрсетті. SLR камераларында кіріктірілген экспонометрияның табысты болуы үшін кадмий сульфидті жасушаларды (CdS) пайдалану қажет болды. Кейбір ертедегі SLR камераларында, мысалы Minolta SR 7-де, кіріктірілген CdS экспонометрі болды, ол әдетте жоғарғы панельдің сол жақ бөлігінде орналасқан. Miranda және Nikon сияқты басқа өндірушілер өздерінің алмастырылатын призмалы SLR камераларына орнатылатын CdS призмасын ұсынды. Nikon-ның алғашқы Photomic іздегіші жасушаның алдындағы қақпақты пайдаланды, оны көтеріп оқылым алынды, ал фотограф байланыстырылған жапқыш жылдамдығы дискісін және/немесе байланыстырылған диафрагма сақинасын айналдырып, іздегіште көрсетілетін гальванометрлік көрсеткішті ортаға келтіретін. Бұл ертедегі Photomic призмалық іздегіштің кемшілігі - экспонометрде қосу/өшіру түймесі болмағандықтан, ол үнемі "қосулы" күйде болды, соның салдарынан батарея қуаты тез азайды. Кейінірек шыққан Photomic корпусында Pentaprism-де қосу/өшіру түймесі болды. CdS экспонометрлері жарыққа сезімталдығы жоғары екенін дәлелдеді, сондықтан қолда бар жарық жағдайында экспонометрия маңыздырақ және пайдалырақ болды. Алайда, CdS сезімталдығын одан әрі жетілдіру қажет болды, өйткені CdS жасушалары "жад әсерінен" зардап шегеді. Яғни, жасуша күшті күн сәулесіне ұшыраса, оның қалыпқа келуіне және сезімталдығын қалпына келтіруіне бірнеше минут уақыт қажет болатын.

Professional Photographers of the 1940s and 1950s time period preferred to use hand held meters such as the Weston or GE selenium cell light meters, and others which were common during these periods. These hand held meters did not require any batteries and provided good analog readouts of shutter speeds, apertures, ASA (now referred to as 'ISO') and EV (exposure value). Selenium cells, however, could easily be judged for their light sensitivity by simply looking at the size of the cell's metering surface. A small surface meant it lacked low light sensitivity. These would prove to be useless for in camera light metering. Built in light metering with SLRs started with clip on selenium cell meters. One such meter was made for the Nikon F which coupled to the shutter speed dial and the aperture ring. While the selenium cell area was big, the add on made the camera look clumsy and unattractive. In order for built in light metering to be successful in SLR cameras, the use of Cadmium Sulfide Cells (CdS) was imperative. Some early SLRs featured a built in CdS meter, usually on the front left side of the top plate, as in the Minolta SR 7. Other manufacturers, such as Miranda and Nikon introduced a CdS prism which fitted to their interchangeable prism SLR cameras. Nikon's early Photomic finder utilized a cover in front of the cell which was raised and a reading was taken and the photographer would either turn the coupled shutter speed dial and/or the coupled aperture ring to center a galvanometer based meter needle shown in the viewfinder. The disadvantage of this early Photomic prism finder was that the meter had no ON/OFF switch so the meter was constantly 'ON', thus draining battery power. A later Photomic housing had an ON/OFF switch on the Pentaprism. CdS light meters proved more sensitive to light and thus metering in available light situations was becoming more prominent and useful. Further advances in CdS sensitivity, however, were needed as CdS cells suffered from a 'memory effect'. That is, if exposed to bright sunlight, the cell would require many minutes to return to normal operation and sensitivity.

Линза арқылы өлшеу

Камера линзасы арқылы жарық өлшеу камера линзасынан келетін жарықты өлшейді, осылайша жеке жарық өлшегіштердегі қателік мүмкіндігін азайтады. Бұл әсіресе ұзын телефото линзалар, макрофотография және фотомикроскопияда маңызды артықшылық береді. Камера линзасы арқылы жарық өлшеуішпен жабдықталған алғашқы SLR камераларын жапондық өндірушілер 1960 жылдардың басында және ортасында ұсынды.

Nikon F және F2 алмастырылатын фотомикалық призмалармен

Nikon F 1962 жылдан бері әртүрлі пентапризмді экспонометрлермен жабдықталды. Photomic сериялы призмалар бастапқыда тікелей байланыстырылған экспонометрлік CdS фотоэлементімен жасалған (2 модель өндірілді). Кейіннен Photomic призма басы 1965 жылы TTL-мен бірге Photomic T-ға дейін жетілді, бұл линзаның артындағы экспонометрлік призма басы, фокус экранының орташа үлгісін өлшеді. Кешірек шыққан Photomic Tn орталық аймақты оқитын призма, сезімталдығының 60% -ын фокус экранының орталық бөлігіне және қалған 40% -ын шеткі экран аймағына шоғырландырды. Photomic FTn – Nikon F үшін соңғы Photomic іздегіші болды. 1972 жылы Nikon F2 ұсынылды. Оның корпусы жеңілдетілген, жақсартылған күзгү құлыптау жүйесі, 1/2000 секундтық максималды сөре жылдамдығы және өзінің жеке, үздіксіз жақсарылатын Photomic экспонометрлік призмалық бастарымен таныстырылды. Бұл камераның құрылымы F-қа қарағанда механикалық жағынан артық болды, кейбір модельдерде жоғарғы және төменгі қаптамалар үшін титан қолданылды, сондай-ақ автоматты таймер механизмі арқылы баяу сөре жылдамдықтары қол жетімді болды. Барлық Nikon F және F2 Photomic призмалары тиісті камераның сөре жылдамдығы дискісімен, сондай-ақ линзаның диафрагмалық сақинасындағы байланыс тізбегі арқылы диафрагма сақинасына қосылды. Бұл дизайндық ерекшелік сол кездегі көптеген Auto Nikkor линзаларында қолданылды. Nikon техниктері әлі де D типті Auto Nikkor линзаларына байланыс тізбегін орната алады, осылайша бұл жаңа линзалар ескі Nikon камера корпустарымен толық байланысып, жұмыс істей алады. Бұл G типті Auto Nikkor және DX белгісі бар линзалар үшін мүмкін емес.

Пентакс Spotmatic

Pentax 1961 жылы линзаның артында нүктелі өлшеуге арналған CdS өлшегіш жүйесі бар камера прототипін көрсеткен алғашқы өндіруші болды, ол Pentax Spotmatic деп аталды. Дегенмен, Spotmatic-тің өндіріс үлгілері 1964 жылдың ортасынан соңына қарай ғана пайда болды, және бұл модельдер орташа есептеу метрлік жүйесімен жабдықталған болатын.

Topcon RE Super

Алайда, Tokyo Optical компаниясының Topcon RE Super (АҚШ-та Beseler Topcon Super D деп сатылған) камерасы 1963 жылы Pentax-тан бұрын өндіріске түсті. Topcon камераларында линзаның артында орналасқан CdS (кадмий сульфидті жасушалар) жарық өлшегіштері қолданылды, олар айнаның жартылай күміс жабылған бөлігіне енгізілген.

Minolta SRT-101 контрастты жарықпен өтемді

1960 жылдардың ортасынан бастап (1966 жылдан) жапондық SLR камераларының қатарына Minolta SRT 101, содан кейін SRT 202 және 303 модельдері енді. Олар Minolta-ның линза артындағы экспозицияны өлшеу жүйесінің, оны CLC (контрастты жарық компенсациясы) деп атаған, өз нұсқасын пайдаланды.

Миранда және басқа камера өндірушілер

Басқа камера өндірушілер нарықта бәсекелесу үшін линзаның артындағы экспонометрлі камералардың өз дизайндарын жасады. Миранда Sensomat-қа ие Миранда сияқты 35 мм SLR пленкалық камералар, көптеген басқа жүйелерден өзгеше, пентапризманың өзіне орнатылған линзаның артындағы экспонометрлік жүйені пайдаланды. Басқа Миранда 35 мм SLR камераларын жеке пентапризманы қолдану арқылы линзаның артында жұмыс істеуге бейімдеуге болады, бұл пентапризмада CdS экспонометрлері орнатылған немесе олармен байланысы жоқ болатын. Миранданың екінші линза жүйесі болды, ол Sensorex модельдерінен тұратын, олар сыртқы түрде байланысқан автоматты диафрагмаға ие болды. Sensorex камера корпустарына экспонометрлер орнатылған, және олар TTL және 'EE' мүмкіндіктерін де қамтыды.

Дизайн

70-жылдардағы 35 мм SLR камералар индустриясы үшін ең маңызды жаңалықтардың бірі 1973 жылы таныстырылған Olympus OM 1 болды. Olympus Pen жарты кадрлық камераларымен, әсіресе Olympus Pen F, Pen Ft және Pen FV жарты кадрлық SLR камераларымен үлкен жетістіктерге қол жеткізгеннен кейін, Olympus өзінің бас дизайнері Йошихиса Маитанимен бірге ықшам SLR құруға кірісті – M 1. Бұл камера жаңа, ықшам линзалармен және кез келген SLR оптикасын қабылдай алатын үлкен байонеттік бекіткішпен жабдықталды. Сатылымға шыққаннан кейін көп ұзамай камера, Leica компаниясымен сауда белгісіне қатысты келіспеушілікті болдырмау үшін OM 1 деп аталды. Механикалық, қолмен басқарылатын OM 1 заманауи SLR-лерге қарағанда айтарлықтай кішкентай және жеңіл болды, бірақ одан кем функционалды емес. Камера 35 мм SLR линзалары мен аксессуарларының ең толыққанды жүйелерінің бірімен толықтырылды. Маитани металлургияны бұрын-соңды болмаған деңгейде пайдалана отырып, камераның өлшемдерін және салмағын азайту үшін SLR-ді бастапқыдан толығымен қайта жобалады, соның ішінде, әдеттегідей камера корпусының үстіндегі орнынан гөрі, линза бекіткішінің алдына жылдамдық теңдегішін орналастырды.

Олимп OM-2

Olympus 1975 жылы OM 2 моделі арқылы тағы да маңызды жетістікке қол жеткізді, ол әлемдегі алғашқы пленка жазықтығынан және пленкадан тыс (Olympus оны "OTF" деп атады) жарық өлшеу және импульстік жарық өлшеу жүйелерін ұсынды. OM 2 жарықты нақты уақытта пленка жазықтығынан өлшеу арқылы, экспозиция уақытында жарық деңгейі өзгерсе, экспозицияны реттеуге қабілетті болды. Импульстік жарық блогындағы фотоэлемент арқылы өлшеуді жою арқылы OTF жүйесі жарықты дәлірек өлшеуге мүмкіндік берді, сонымен қатар бірнеше жарық көздерін есептеу және факторлау қажет болмай, бірнеше импульстік жарық көздерін түсіруді айтарлықтай жеңілдетті. Бұл жүйе фотомакрографияда (макрофотография) және фотомикрографияда (микрофотография) ерекше құнды болды. Olympus OM жүйесі одан әрі кеңейтілді; оның Zuiko линзалары әлемдегі ең өткір линзалардың бірі ретінде танылды, ал 1980-ші жылдары Olympus OM 1 және OM 2 камераларын OM 3 механикалық басқаруымен және OM 4 автоматты камераларымен алмастырып, одан әрі жетілдірді. Бұл камералар OM SLR камераларының соңғы нұсқаларына, титан корпусы бар OM 3Ti және OM 4Ti-ге жаңартылды, сонымен бірге жаңа Full Synchro стробоскоптық импульстік жарық технологиясымен әлемдегі ең жылдам электрондық импульстік жарық синхрондау жылдамдығы 1/2000 секундқа дейін жеткізілді. Бірте-бірте басқа өндірушілер де бұл мүмкіндікті өздерінің SLR камераларының дизайнына енгізді.

Бағдарламаланған автоалу

1974 жылға қарай автоэкспозициялы SLR брендтері екі топқа бірікті (жұмыс жылдамдығы басымдығы: Canon, Konica, Miranda, Petri, Ricoh және Topcon; диафрагма басымдығы: Asahi Pentax, Chinon, Cosina, Fujica, Minolta, Nikkormat және Yashica) – олар таңдаған режимнің артықшылығына байланысты деген болжам бар. (Шындығында, сол кездегі электрониканың мүмкіндіктерінің шектеулілігіне және әр брендтің бұрынғы механикалық конструкцияларын автоматтандырудың қарапайымдығына байланысты). Бұл AE SLR-лер толық автоматты емес, жартылай автоматты болды. Жұмыс жылдамдығын басқару арқылы фотограф қозғалысты тоқтату немесе бұлыңдыру үшін жұмыс жылдамдығын таңдағаннан кейін камера объективтің диафрагмасын реттейді. Диафрагма басымдығын басқару арқылы фотограф тереңдік өрісін (көрініс қалыптылығын) басқару үшін объективтің диафрагмалық санын (f-санын) таңдағаннан кейін камера жұмыс жылдамдығын реттейді.

Канон А-1

Мүмкін, 1970-ші жылдардағы SLR компьютерлендірілімінің ең маңызды кезеңі 1978 жылы Canon A 1 камерасының шығуы болды, ол «бағдарламаланған» автоматты экспозиция режиміне ие алғашқы SLR болды. Minolta XD11 1977 жылы еңбек ашыққа және затвор басымдылығы режимдерін ұсынған алғашқы SLR болғанымен, келесі жылға дейін A 1 микропроцессорлық компьютері осы екі режимді ұсына алатын және жарық өлшегіш деректеріне сүйене отырып, еңбек ашыққа мен затвор жылдамдығын автоматты түрде орнату мүмкіндігімен жеткілікті қуатты болды. Бағдарламаланған автоматты экспозиция, түрлі нұсқаларында, 1980-ші жылдардың ортасына қарай стандартты камералық мүмкіндікке айналды. Автофокус пайда болғанға дейін, компьютерлік бағдарламаланған автоматты экспозиция режимімен жабдықталған 35 мм SLR-лердің бренд бойынша алғашқы енгізілу тізімі (келесі бөлімді қараңыз): 1978, Canon A 1 (плюс AE 1 Program, 1981 және T50, 1983); 1980, Fujica AX 5; 1980, Leica R4; 1981, Mamiya ZE X; 1982, Konica FP 1; 1982, Minolta X 700; 1982, Nikon FG (плюс FA, 1983); 1983, Pentax Super Program (плюс Program Plus, 1984 және A3000, 1985); 1983, Chinon CP 5 Twin Program (сондай-ақ екі бағдарлама режимімен); 1984, Ricoh XR P (Canon T70-пен бірге үш бағдарлама режимімен); 1985, Olympus OM 2S Program; 1985, Contax 159MM; 1985, Yashica FX 103. 1970-ші жылдардың ортасында белсенді болған брендтердің ішінде Cosina, Miranda, Petri, Praktica, Rolleiflex, Topcon және Zenit ешқашан бағдарламаланған 35 мм SLR-ді шығармады; көбінесе, жаңаруға қабілетсіздік компанияны 35 мм SLR бизнесінен толығымен бас тартуға мәжбүр етті. Asahi Pentax Auto 110, Pentax Auto 110 Super (1978 және 1982 жылдардағы Pocket Instamatic 110 SLR) және Pentax 645 (1985 жылдан 645 форматтағы SLR) де бағдарламаланған автоматты экспозицияға ие болғанын атап өткен жөн.

Автофокустың айналуы

Автофокус компакт-камералар 1970-ші жылдардың соңында енгізілді. Сол кездегі SLR нарығы қалың болды, ал автофокус жаңадан бастаған фотографтарды тартуға өте жақсы мүмкіндік болып көрінді. Автофокуспен жұмыс істейтін алғашқы SLR камерасы – 1978 жылғы Polaroid SX 70 SONAR OneStep. Ол сонар технологиясына негізделген автофокус жүйесін пайдаланды, ол камера мен объект арасындағы қашықтықты ультрадыбыстық дыбыс толқындары арқылы өлшейді. Автофокус мүмкіндігі бар алғашқы 35 мм SLR (SX 70 35 мм емес) – 1981 жылғы Pentax ME F (интегралдық қозғалтқышы бар арнайы автофокус объективін қолданады). 1981 жылы Canon 35–70 мм AF автофокус объективін ұсынды, онда оптикалық триангуляция жүйесі бар, ол объективтің қабырғасындағы батырманы басқанда объективті нысанның ортасына дәл бағыттайды. Ол кез келген Canon FD камера корпусында жұмыс істейді. Nikon F3AF – жоғары мамандандырылған автофокус камерасы. Бұл Nikon F3 нұсқасы, ол Nikon қолмен фокусқа келтірілетін линзаларының толық диапазонымен жұмыс істеді, сонымен қатар арнайы AF видоискательмен жұптасқан екі арнайы AF линзасын (80 мм және 200 мм) қамтыды. F3AF линзалары тек F3AF, F501 және F4 камераларында қолдау көрсетілді. Nikon-ның кейінгі AF камералары мен линзалары мүлдем басқа конструкцияны қолданды. Бұл камералар және басқа өндірушілердің автофокус бойынша жасаған басқа тәжірибелерінің нәтижесі шектеулі болды.

Minolta Maxxum 7000

1985 жылы ұсынылған Minolta Dynax/Maxxum 7000 – нағыз 35 мм автофокусты зеркалы камераның сәтті дизайны болды. Бұл SLR-да кіріктірілген мотор және арнайы сыртқы жарық шығару мүмкіндігі болды. Minolta сонымен қатар, толығымен жаңа байонеттік линзалар жүйесін – Maxxum AF линзалар жүйесін (қазір Sony A Mount деп аталады) ұсынды, ол бұрынғы MD байонеттік жүйесімен үйлесімсіз болды. Бұл жүйеде линзалардың фокустау механизмі камера корпусындағы мотор арқылы басқарылатын. Бұл камера корпусы мен линзаның конструкциясын жеңілдетті. Canon T80 моделімен және үш мотормен жабдықталған AC линзалармен жауап берді, бірақ бұл уақытша шешім деп есептелді. Nikon N2020 (Еуропада Nikon F 501 деп танылған) моделін ұсынды, ол олардың кіріктірілген автофокус моторы бар алғашқы SLR камерасы болды және автофокус Auto Nikkor линзаларын жаңартты. Дегенмен, Nikon-ның AF линзалары ескі Nikon 35 мм SLR камераларымен үйлесімді болды, ал ескі Nikon линзаларын жаңа AF камераларында әртүрлі деңгейде қолдануға болады.

Canon жаңа EOS жүйесі

1987 жылы Canon компаниясы Minolta компаниясынан кейін жаңа линза бекіту жүйесін ұсынды, ол олардың бұрынғы бекіту жүйесімен үйлесімсіз болды: EOS, Electro Optical System. Minolta-ның корпустағы моторлық қағидасынан айырмашылығы, бұл конструкция моторды линзаның ішіне орналастырды. Жаңа, ықшамдатылған моторлық конструкциялар фокус пен диафрагманы линзада көлемді моторларсыз электрлік түрде басқаруға мүмкіндік берді. Canon EF линза бекітуінде механикалық байланыстар жоқ; корпус пен линза арасындағы барлық байланыс электрондық жолмен жүзеге асырылады.

Nikon және Pentax

Nikon және Pentax екеуі де линзаларын орнатуды автоматты фокус мүмкіндігімен кеңейтуді таңдады, бұл арқылы ескі қолмен фокусқа түсірілген линзаларды автоматты фокус корпусымен пайдалану мүмкіндігін сақтап, линзаның фокус механизмін камера ішіндегі мотормен басқарады. Кейін Nikon өз линзаларына Үнсіз толқын моторы (SWM) механизмдерін қосты, және 2006 жылы Nikon D40 және Nikon D40X модельдерінің шығуына дейін екі фокус схемасын қолдады. Pentax 2006 жылы Pentax K10D моделімен және екі линзамен (DA*16-50/2.8 AL ED [IF] SDM және DA*50-135/2.8 ED [IF] SDM) Суперсониктік жетек моторларын (SDM) енгізді. Содан бері барлық Pentax DSLR линзалары SDM және камера ішіндегі моторды қолдайды. Алдыңғы SDM линзалары да екі жүйеге де қолдау көрсетті. Ескі фокус жүйесін қолдамайтын алғашқы SDM линзасы DA 17-70/4 AL [IF] SDM (2008) болды.

Автофокусқа шоғырландыру және цифрлық фотосуретке көшу

35 мм камера өндірушілері Canon, Minolta, Nikon және Pentax автофокусқа сәтті көшкен азау компаниялардың ішінде болды. Басқа камера өндірушілер де функционалды түрде сәтті автофокус SLR-лерді ұсынды, бірақ бұл камералар оларша сәттілікке жете алмады. Кейбір өндірушілер ақырында SLR нарығынан шығып қалды. Nikon әлі де FM10 қолмен фокусқа келтірілетін SLR-ді саудаға шығаруда. Olympus компаниясы OM жүйесі камералар тізбегін 2002 жылға дейін өндірісте ұстады. Pentax та 2001 жылға дейін LX қолмен фокуспен жасалған камерасын шығара берді. Sigma және Fujifilm де камера өндіруді жалғастыра алды, алайда Kyocera 2005 жылы (Contax) камера жүйелерін шығаруды тоқтатты. Жңадан құрылған Konica Minolta екі жыл өткен соң камера бизнесін Sony-ге сатты.

Цифрлық фотосуретке келу

2000 жылдары фотопленка сандық фотосуретке алмастырылды, бұл барлық камера өндірушілеріне, соның ішінде SLR нарығына зор әсер етті. Мысалы, Nikon компаниясы өзінің флагмандық 35 мм SLR фотокамерасы F6 және бастауыш деңгейдегі Nikon FM10 моделінен басқа, барлық фотопленкалық SLR камераларын шығаруды тоқтатты. Фотопленканы ұқсас өлшемді цифрлық сенсормен ауыстыру мүмкін, бірақ ол қымбатқа түседі, себебі үлкен сенсор аймағы сенсордың кемшілігінен жұмыс істемей қалу ықтималдығын арттырады. Алайда, мұндай "толық кадрлы" сенсорлы цифрлық SLR (DSLR) камералары кәсіби фотографтар арасында ерте танымал болды, олар жоғары бастапқы құнын ақтауға және қымбат 35 мм фотопленкалық объективтерге салған инвестицияларын пайдалануға мүмкіндік алды. 2008 жылға қарай Canon EOS 1Ds және 5D, Nikon D3 және D700, сондай-ақ Sony Alpha A850 және Alpha A900 сияқты кәсіби фотографтар үшін арналған және оларға лайық бағамен ұсынылған толық кадрлы модельдер қолжетімді болды. 2017 жылдан бастап бірнеше өндірушілер Canon EOS 6D, Nikon D610 және жаңа Pentax K 1 сияқты қолжетімді 35 мм сенсорлы SLR камераларын ұсынды. Бұл камералар әлі де премиум өнімдер ретінде сатылады, бірақ барлығының құны 3000 доллардан төмен; K 1 моделінен басқасының бәрі өндірушінің ең жақсы APS C камерасынан арзан. Сонымен қатар, толық кадр форматы қазір Sony-дің MILC камераларында, жоғары сапалы бекітілген объективтерінде, сондай-ақ Leica-ның M ұялы цифрлық қашықтық өлшегіштерінде де қолданылады. Әуесқойлар мен тұтынушыларға арналған SLR камералары көбінесе 35 мм фотопленкалық кадрлардан әлдеқайда кіші APS C сенсорларын пайдаланады, бұл оларға арнайы объективтерді қажет етеді немесе 35 мм форматына арналған объективтерді қолданғанда эквивалентті фокустық қашықтық пен көру бұрышының өзгеруін ескеруді талап етеді (кең бұрышты объективтер қалыптыға, ал қалыпты объективтер қысқа телеобъективтерге айналады және т.б.). 2000 жылдардың көп бөлігінде Panasonic және Olympus компаниялары қазір қолданылмайтын Four Thirds жүйесіне негізделген SLR камераларын да сатты, ол тіпті кішірек болды.

Орта форматтағы фотокамералар

Екі линзалы рефлекс камералар орташа форматты пленкалар санатында көптеп кездессе де, көптеген орташа форматты SLR камералар (және кейбіреулері әлі де) шығарылды. Швецияның Hasselblad компаниясы 120 және 220 пленкаларын пайдаланып 6 см × 6 см (2" × 2") негативтерді өндіретін ең танымал камера жүйелерінің біріне ие. Олар сондай-ақ 6 см × 4,5 см кескінді шығаратын басқа пленкалық арт жақтарын, 70 мм ролик пленкасын пайдаланатын арт жақты, дереу 'дәлелдеме' алуға арналған Polaroid арт жағын және тіпті 35 мм пленкалық арт жақты да шығарады. Pentax екі орта форматты SLR жүйесін шығарады: 6 см × 4,5 см кескінді шығаратын Pentax 645 және 1960 жылдардың соңында ұсынылған Pentax 6 × 7 камерасынан дамыған Pentax 67 сериясы. Бұл Pentax 6 × 7 сериялы камералар сыртқы түрі мен функционалдығы жағынан үлкен 35 мм SLR камераға ұқсайды. 2010 жылы Pentax Kodak компаниясы жасаған 44X33 сенсоры бар 645D цифрлық нұсқасын ұсынды. Bronica (камера өндірісін тоқтатты), Fuji, Kyocera (Contax камераларын өндіруді тоқтатты), Mamiya, Rollei, Pentacon (бұрынғы Шығыс Германия) және Киев (бұрынғы Кеңес Одағы) да ұзақ жылдар бойы орташа форматты SLR жүйелерін өндірді. Mamiya компаниясы орташа форматты цифрлық SLR камерасын шығарады. Басқа орташа форматты SLR камералар, мысалы Hasselblad камералары, пленкалық орамалар немесе картридждердің орнына цифрлық арт жақтарды қабылдайды, бұл олардың пленкалық дизайнын цифрлық форматқа ауыстырады. Polaroid Corporation компаниясының заманауи пленкалық желісінде Polaroid SX 70 камерасы – бүгілетін SLR камераларының сирек кездесетін мысалының бірі болып табылады.

Болашақ

Қазір сатылатын SLR камераларының басым көпшілігі цифрлық модельдер, бірақ олардың өлшемі, пішіні және басқа да дизайн элементтері 35 мм пленкалық алдыңғы нұсқаларынан алынған. Кішірек және жеңіл камералармен теңдей мүмкіндік беретін Olympus Four Thirds жүйесі сияқты арнайы цифрлық дизайн, Canon, Nikon, Pentax және Sony компанияларының пленкадан дамыған дизайнын басып өте ала ма, әзірге белгісіз. Сонымен қатар, SLR камераларына барлық типтегі фотографтар арасында жылдам дамитын айнасыз, алмастырылатын линзалы камералар сегментінен де қауіп төніп тұр.

Хронологиясы

SLR технологиясының маңызды жаңалықтары (SLR-лерге ғана тән оптиканы және қазір қолданыстан шыққан маңызды SLR эволюциялық бағыттарын қоса алғанда).

19 ғасырдан бұрын

1676 жылы Иоганн Штурм (Германия) камера обскурасында рефлекс айнаны алғаш рет қолданғанын сипаттады. Камера обскура Аристотельге күн тұтылуын бақылауға көмектесетін құрал ретінде белгілі болған, бірақ оны суретшілерге көмек ретінде алғаш рет 1558 жылы Италияның Джамбаттиста делла Портасы пайдаланған. Рефлекс айнасы, SLR емес камераны қолданғанда туындаған жоғарыдан төменге қарай бейне керілуін түзетті, бірақ солдан оңға қарай керілуді түзетпеді. 1685 жылы Иоганн Захн (Германия) фокусқа келтірілетін линзасы, реттелетін диафрагмасы және жартылай мөлдір экрандары бар портативті SLR камера обскурасын жасады. Бұл – заманауи SLR фотокамераның негізгі элементтерінің барлығы, тек суретті сақтау құралы болмаған. 1826/27 жылдары Жозеф Нисефор Ньепс (Франция) фотосезімтал битуммен қапталған қалайы табақты қолданып, SLR емес камерада алғашқы тұрақты фотосуретті жасады. Одан бері фотографиялық технологиядағы барлық жетістіктер – механикалық, оптикалық, химиялық немесе электрондық – жай ғана ыңғайлылықты немесе сапаны жақсарту болды. 18 ғасырдағы SLR камера обскуралары сурет салуға көмектесетін құрал ретінде танымал болды. Суретшілер шыны бетіндегі бейнені көшіріп, шынайы өмірге жақын сурет жасай алатын.

19 ғасыр

1861 жылы Томас Саттон (Ұлыбритания) SLR фотокамераға алғашқы патент алды. Саны белгісіз, бірақ өте аз саудаға шығарылған; белгілі өндіріс үлгісі жоқ; сақталған мысалдары жоқ. Қолмен басқарылатын рефлекс айнасы сонымен қатар камераның жапқышы ретінде де қызмет еткен. Шыны тақталар қолданылған. 1884 жылы Calvin Rae Smith Monocular Duplex (АҚШ): алғашқы белгілі өндіріс SRL. Шыны тақталарды қолданған (түпнұсқа модель 3 1/4×4 1/4 дюйм, кейін 4×5 дюйм); көптегендері Истман табақ пленкасын пайдалану үшін бейімделген. Үлкен форматты шыны пластиналар немесе табақ пленкалы SRL-дер 1915 жылға дейін басым SRL түрі болды. Дегенмен, SRL-дердің өзі 1930 жылға дейін кеңінен таралмады. Дуплекс атауы SRL-дің бір объективтің көру және бейнелеу функцияларын бірдей атқаруын көрсетеді, бұл 1880 және 90-шы жылдары танымал болған екі объективті камералардың (алғашқы өндіріс 1882 [Marion Academy; Ұлыбритания]; міндетті түрде екі объективті рефлекс [TLR] камерасы емес, 1880 жылы ойлап табылған [бір дана Whipple Beck камерасы; Ұлыбритания]) екі бөлек көру және бейнелеу объективтерінен өзгеше. 1891 жылы Брам Ломан рефлекс камерасы (Нидерланды): фокустық жазықтықтағы жапқышы бар алғашқы SRL. Айнаның көтерілуі ролик жалюзидің ашылуымен синхронды болды, жылдамдығы 1/2-ден 1/250 секундқа дейін, бұрынғыдай синхронды емес, объектив алдындағы сыртқы құралдың орнына, фокустық жазықтықтың алдында орнатылған. Ішкі камераға орнатылған FP жапқышының бәсекелес жапқыштарға қарағанда басты артықшылығы – жапқыштардың ең жоғары жылдамдығы 1/250 секунд болған кезде, өте тар саңылауды пайдаланып, 1/1000 секундтық жапқыш жылдамдығына қол жеткізу мүмкіндігі болды. Бірақ сол кездегі ISO 1-3 эквивалентті жылдамдыққа тең эмульсиялар жоғары жылдамдықтарды пайдалану мүмкіндігін шектеді.

ХХ ғасырдың басында

1903 Folmer & Schwing Stereo Graflex (АҚШ): бірінші (және жалғыз) стерео SLR. Қатаң айтқанда, Stereo Graflex "бір" линзалы рефлекс камера емес еді, себебі стерео камера ретінде екі бейне түсіретін линзасы болды. Дегенмен, ол рефлекторлы айнаға және сол дәуірге тән, екі көздік үлкейтілгіші бар, бірақ бел деңгейіндегі іздеуге арналған, былғарыдан жасалған "мұржа" пішіндес қорғағышқа ие болды. Ол үшін 5х7 дюймдік шыныдан жасалған құрғақ пластиналар қолданылды. 1907 Folmer & Schwing Graflex No. 1А (АҚШ): бірінші орта форматты пленкалы SLR. 116 пленкасында 2 1/2×4 1/2 дюймдік кадрлардың сегіз суретін түсірді. Бел деңгейіндегі іздеуге арналған және фокустық жазықтықты жабатын механизмдері болды. Осыған ұқсас SLR камера, Graflex No. 3А, шамамен сол уақытта шығарылды. Ол 122 пленкаға 6 3 1/4×5 1/2 дюймдік "тәтті карточка" кадрларын түсірді. Пленка (әдетте 120 типті) SLR 1930-шы жылдары басым типке айналды. 1898 жылдан бастап жасалған ірі және орта форматты Graflex SLR-дің түрлі модельдері, 1948 жылы 4х5 дюймдік Graflex Super D табақ пленкасында аяқталды, бұл бәсекелестіктің жетіспеуіне байланысты, Америкада жасалған ең жақсы және ең танымал SLR-лер саналады. Graflex 1973 жылы камера бизнесінен шықты. 127 моделі ең сирек және ең құндысы – 1254 доллардан 3400 долларға дейін. 1925 Ernemann (1926 жылы Zeiss Ikon-ға біріктірілді) Ermanox Reflex (Германия): жоғары жылдамдықты линзасы бар (10.5 см f/1.8 немесе 85 мм f/1.8 Ernostar) алғашқы SLR. Фотожурналистер үшін қолдануға ыңғайлы SLR камера ретінде танылды. Бел деңгейіндегі іздеуге арналған және фокустық жазықтықты жабатын механизмдері болды. 4.5×6 см шыны пластиналар немесе табақ пленкалар қолданылды; пленкаға бейімдеуге болады.

1940 жылдар

1947 Gamma Duflex (Мажарстан): алғашқы мигдәлік айналы SLR, алғашқы металл фокустық жазықтықтық жапқышы бар SLR, алғашқы ішкі жартылай автоматты линза диафрагмасы бар SLR. Сондай-ақ, айналы "призма" видоискатель болды, бұл толыққанды пентапризмаға дейінгі кезең. Шығарылған терезеге байланысты рефлекс айналар 19 ғасырдан бері серіппелі механизмдермен автоматты түрде көтеріліп тұрды, бірақ видоискатель айна қолмен төменге түсірілгенге дейін қараңғы болып қалатын. 1947 Rectaflex (Италия): көз деңгейінде қарауға арналған пентапризмамен жабдықталған алғашқы SLR камера. Rectaflex прототипінің алғашқы нұсқасын 1947 жылдың сәуір айында Милан жәрмеңкесінде Telemaco Corsi ұсынды. Бұл көз деңгейінде қарауға арналған ағаштан жасалған модель. Бұл алғашқы прототипте бес жақты шатырлы оптикалық призма қолданылып, солдан оңға бұрылған кескін берді. Тік суреттерде кескін кері бұрылып, үлкен кемшілікке айналды. Бұл 1948 жылғы Милан жәрмеңкесіне дейін Гулье призмасымен түзетілді. 1948 Hasselblad 1600F (Швеция): кәсіби пайдалануға арналған алғашқы 2 1/4 орта форматты SLR жүйесі. 120 пленкаға 2 1/4×2 1/4 дюйм (6×6 см) номиналды кадрлардың (нақты кадрлар 56×56 мм) он екі суретін түсіруге мүмкіндік берді. Модульдік дизайны бар, алмастырылатын линзаларды, пленка кассеталарын және иілгіш бел деңгейіндегі видоискательді қабылдайтын. 1/1600 секундтық, толқынды, тот баспайтын болаттан жасалған фокустық жазықтықтық жапқыш сенімсіз болды және 1952 жылғы Hasselblad 1000F (Швеция) моделінде оны баяурақ, бірақ сенімді 1/1000 секундтық фокустық жазықтықтық жапқышпен алмастырды. 1948 жылы Римнен Telemaco Corsi әлемдегі алғашқы жұмыс істейтін пентапризмалы SLR, итальяндық Rectaflex-ті сәуір айында Милан жәрмеңкесінде көрсетті. Стандарт 947 үлгісінің сериялық өндірісі маусым айында басталды. А 1000 үлгісінің сериялық өндірісі қыркүйекте басталды. 1948 жылы Alpa Prisma Reflex (Швейцария) пентапризмалы видоискательге ие болды, бірақ оның окуляры 45 градусқа бұрылған. 1949 VEB Zeiss Ikon (Дрезден) Contax S (Шығыс Германия): екінші пентапризмалы, көз деңгейінде қарауға арналған 35 мм SLR. Алғашқы M42 бұрандалы ұстағышы бар камера. (Шығыс Германияның KW Praktica шамамен сол уақытта шықты.) Алдыңғы "бел деңгейіндегі" SLR видоискатель жүйелерінде (фотограф рефлекс айнаның экрандағы кескініне төмен қарай қарайтын), қозғалатын нысандар көздің өрісінде олардың нақты қозғалысының кері бағытында жылжиды, бұл әрекетті түсіруді қиын жасайды. Пентапризма – үш жағы күміспен қапталған, айнадан жарықты жинап, қайта бағыттап, кері айналдыратын, жарық жоғалтуын азайтатын шыны. Дұрыс пентапризмамен фотограф камераны көз деңгейіне дейін ұстаса, барлығын көреді. Пентапризмалы SLR алғаш рет 19 ғасырда ұсынылған және 1930 жылдары 35 мм емес SLR-лерде қолданылған. Осыған ұқсас жүйелер (немесе 1990 жылдары оның арзан баламасы, пентазеркалы) 1950 жылдардың соңында 35 мм SLR-лерде кең таралды, сондықтан көптеген адамдар үшін камера корпусының үстіндегі пентапризма "басы" осы типтің ерекше белгісі болып табылады.

1947 Gamma Duflex (Hungary): first instant return mirror SLR, first metal focal plane shutter SLR, first internal semi automatic lens diaphragm SLR. Also had a mirror "prism" viewfinder, an intermediate step to a solid pentaprism. Reflex mirrors coupled to the shutter release had been spring actuated to rise automatically since the 19th century, but the viewfinder would remain blacked out until the mirror was manually cocked back down. 1947 Rectaflex (Italy): first SLR camera equipped with a pentaprism for eye level viewing. The first prototype of the Rectaflex was presented by Telemaco Corsi at the Milano Fair in April 1947. It was a wooden mock up, with a mirror eye level finder. This first prototype used a five facet roof optic prism giving a left to right inverted image. For vertical pictures, the image was upside down, and that was a big drawback. This was corrected with a Goulier prism before the 1948 Milano Fair. 1948 Hasselblad 1600F (Sweden): first 2 1/4 medium format system SLR suitable for professional use. Took twelve exposures of 2 1/4×2 1/4 inch (6×6 cm) nominal frames (56×56 mm actual frames) on 120 film. Had modular design accepting interchangeable lenses, film magazines and folding waist level finder. The 1/1600 second corrugated stainless steel focal plane shutter was unreliable and was replaced by a slower but more reliable 1/1000 second focal plane shutter in the Hasselblad 1000F (Sweden) of 1952. 1948 Telemaco Corsi from Rome shows world's first working Pentaprism SLR, Italian Rectaflex, at Milano Fair in April. Production of preseries Standard 947 model starts in June. Series production of model A 1000 starts in September. Alpa Prisma Reflex (Switzerland) had a pentaprism viewfinder in 1948, but its eyepiece was angled upward at 45°. 1949 VEB Zeiss Ikon (Dresden) Contax S (East Germany): second pentaprism eyelevel viewing 35 mm SLR. First M42 screw mount camera. (The East German KW Praktica came out at about the same time.) With earlier "waist level" SLR viewfinder systems (in which the photographer looks downward at the reflex mirror's image on the focusing screen), moving subjects are seen to track across the field of view in reverse direction of their actual motion, making action shooting counter intuitive. A pentaprism is an eight sided (only five are of significance; the other three are cut off corners) chunk of glass silvered on three sides that collects, redirects and re reverses the light from the mirror with minimal light loss. With a proper pentaprism, all a photographer needs to do is hold the camera up to eyelevel and everything is there. The pentaprism SLR had first been proposed in the 19th century and was used in non 35 mm SLRs in the 1930s. Similar systems (or, in the 1990s, its cheaper alternative, the pentamirror) became so common in 35 mm SLRs by the late 1950s that it is the characteristic pentaprism "head" atop the camera body that defines the type for most people.

1960 жылдар

1960 Konica F (Жапония): 1/2000 секунд және 1/125 секундты флэш X синхрондау фокалды жазықтық жапқышы бар алғашқы SLR. Қазіргі заманғы фокустық жазықтық жалюзилер екі перделі саяхаттаушы ойық жалюзилер болып табылады. Олар екінші перде пердесі ашылғаннан кейін тезірек жабылу үшін екінші перде пердесін уақытында орнату арқылы және перделерді фильмге жылдам жылжытудың орнына, экспозицияны "жуып" түсіру үшін ойықты тарылату арқылы, перделерді жылдам жылжытудың қажетті серпілісіне шыдамайтындықтан жылдамдықты арттырады. Ұзақ уақыт сүрту өте жылдам қозғалатын нысандардың қозғалысын тоқтатудың орнына, мультфильмдік бұрмалауды тудырады. (Жылдамдық әсерін беру үшін иллюстрациядағы еңкейуді қолдану – 20-шы ғасырдың бірінші жартысындағы Graflex үлкен форматты SLR-дің баяу сүртуінен туындаған бұрмалаудың карикатурасы.) Қабылданбайтын бұрмалау (сондай-ақ өте тар ойықтарды дәл уақытпен анықтау қиындықтары) 35 мм камералар үшін дәстүрлі матадан жасалған көлденең FP перделерін 1/1000 секундта және 1/60 секундта Х синхрондаумен тоқтатты. F-тің Hi Synchro жапқышы металл бөренелерінің тік қозғалысы арқылы жылдамдықтарды арттырды, яғни 24 × 36 мм кадрдың қысқа жағында. 1982 жылы Nikon FM2 (Жапония) 1/4000 секундқа (және 1/200 секундты флэш X синхрондауына) бал арасы үлгісімен ойып жасалған титан фольгасының қақпақтарымен, қарапайым тот баспайтын болаттан мықты және жеңіл вертикальды саяхаттаушы FP жапқышымен қол жеткізді. Бұл перделердің жылдам қозғалуына мүмкіндік берді (3.6 миллисекунд, бұрынғы вертикальды, металл қақпақтардың жартысы) және осылайша шынымен де жылдам жапқыш жылдамдықтарына қол жеткізді. Nikon FE2 (Жапония) осы жапқыштың жақсартылған нұсқасымен X синхрондау жылдамдығын 1/250 секундқа дейін арттырды (3,3 мс перделік жол уақыты). Фильмдік камерада қолданылған ең жылдам FP жапқышы 1/12,000 секунд болды (1/300 сек. X синхрондау; 1,8 мс перделік жол уақыты), 1992 жылы Minolta Maxxum 9xi (Жапония) дуралюмин және көміртек талшығынан жасалған қақпақтарымен ұсынды. 1960 Royer Savoyflex Automatique (Франция): алғашқы автоэкспозициялық SLR. Сыртқы селен жарық өлшегішімен бақыланатын сенімді емес механикалық қақпақ басымдығы автоэкспозициялық жүйесі, Prontor жапырақты жапқышы және 50 мм f/2.8 Som Berthiot объективі болды. Алғашқы автоэкспозициялық фотокамера 1938 жылы шыққан SLR емес Kodak Super Kodak Six 20 (АҚШ) болды, ол сыртқы селен фотоэлектрлік жасушамен байланыстырылған тұтқынға алынған ине әдісі арқылы диафрагма мен жапқыш жылдамдығын басқаратын механикалық жүйемен жабдықталған. 1960 Красногорский Механический Завод (КМЗ) Нарцисс камерасы (КСРО; Нарцисс): алғашқы субминиатюралық SLR. 14×21 мм кадрларды перфорацияланбаған, арнайы катушкамен 16 мм фильмге түсірді. Компактты дизайн, алмастырылатын линзалар мен алынып тасталатын іздеуіш. Субминиатюралық пленка форматындағы камералар (135 пленкадан кіші пленкаларды пайдаланатын камералар) тіпті кішкентай 3 1/2 × 5 дюймдік басып шығаруды жасау үшін өте жоғары үлкейту дәрежесін қажет етеді, олар үлкен форматтарға қарағанда кескіннің кемшіліктерін үлкейтеді; олар көбінесе кішкентай камераның көлемі мен салмағы кескін сапасынан маңызды болған жерде қолданылады. 1961 35 мм f/3.5 PC Nikkor объективі — 35 мм камера үшін перспективаны басқарудың алғашқы объективі, сәулет фотосуреттерінде перспективаны басқаруға мүмкіндік береді. 1962 Nikkorex Zoom 35 (Жапония): алғашқы 35 мм SLR тұрақты зум линзасымен (Zoom Nikkor Auto 43–86mm f/3.5). Пентапризмсіз, төрт айналы рефлекстік видоискатель және жапырақпен жабылған жапқышы болды. Тұрақты линзалы SLR-лер қарапайым видоискательді камералар мен амбициялық алмастырылатын линзалы SLR-лерді көпірлеудің кездейсоқ құбылысы болды. Қазіргі уақытта олар бұл нарық сегментінде SLR емес электронды видоискатель (EVF) суперзумды цифрлық камералармен қайтадан жұмыс істейді. 1963 Topcon RE Super (Жапония; АҚШ-та Super D деп аталады; 1972 жылы бүкіл әлемде Super D атауына айналды): ыңғайлы экспозицияны бақылау үшін линза арқылы (TTL) жарық өлшегіші бар алғашқы SLR. Рефлекс айнаның күміссіз ойықтарына орнатылған кадмий сульфидті (CdS) фоторезистентті ішкі жасушалары бар, олар ине ортасына, ашық диафрагмаға, авто диафрагма линзаларымен толық ауданын орташалауға арналған. Фильм белгілі бір "жылдамдық" сезімталдығына ие. Суретті қалыптастыру үшін оған белгілі бір мөлшерде жарық қажет. Weston Universal 617 (АҚШ) 1932 жылы қоршаған ортаның жарығын сезіну үшін қолмен ұсталатын селен фотоэлектр құрылғысымен жарық экспозициясын өлшеуді енгізуге көмектесті, бірақ TTL көрсеткіштерін беретін камераға салынған шағын жарық өлшегіштер 1960 жылы Feinwerk Technik Mec 16SB (Батыс Германия) SLR емес субминиатюралық (10×14 мм кадрлар 16 мм фильмде) камерасында үлкен жетістік болды. TTL өлшеуі 1960 жылдардың соңына қарай барлық 35 мм SLR-лерде қалыпты жағдайға айналды. Берік және сенімді RE Super тамаша алмастырылатын Exakta ұстағыш линзаларына ие болды және Nikon F-тің (жоғарыда қараңыз) бәсекелесі бола алатын жалғыз кәсіби деңгейдегі 35 мм SLR болды. Алайда, Topcon компаниясы дамымады және Tokyo Kogaku (немесе Tokyo Optical) 1980 жылға қарай тұтынушы камера бизнесінен шықты. 1963 Olympus Pen F (Жапония): алғашқы бір кадрлы (сондай-ақ жарты кадрлы) 35 мм SLR. 135 пленкада тік 18×24 мм кадрлардың 72-ге дейін экспозициясын түсіре алды. Флат төбелі пентапризмсіз porroprism рефлекстік және оптикалық релелік видоискатель, және айналмалы фокалды жазықтық жапқышы болды. Тамаша алмастырылатын линзалармен және үлкен аксессуарлар жүйесімен жақсы интеграцияланған компактты дизайн. Түпнұсқа SLR емес Olympus Pen (Жапония) 1959 жылы 35 мм стандартты кинокадр мөлшерін пайдаланатын 35 мм тұрақты камераларға үлкен танымалдылық әкелді. Ол 1960 жылдардың соңына қарай аяқталды. Бір кадрлы камералар стандартты 135 пленканы пайдаланса да, бір кадрлы фотоөңдеу әрқашан арнайы тапсырыс болды. Kyocera/Yashica 1988 жылы Yashica Samurai сериясы (Жапония) SLR-лерімен "Double 35" ретінде форматты қайта жандандыруға сәттілікке жете алмады. 1964 Asahi (АҚШ-та Honeywell) Pentax Spotmatic (Жапония): орталық инеге байланысты TTL өлшеуі бар екінші SLR (диафрагманы жабу, толық ауданды орташалау). Жақсы интеграцияланған, компактты және сенімді фокалды жазықтық жапқышы, жылдам қайтару айнасы және тамаша автодиафрагма емес алмастырылатын линзалары бар пентапризм дизайны. Spotmatic-тің диафрагманы жабу (мануалды диафрагма линзалары) жүйесі RE Super-дің ашық диафрагма (автодиафрагма линзалары) жүйесінен азырақ ыңғайлы болғанымен, Spotmatic-тің фокусировкалық экраннан оқитын екі CdS жасушасы RE Super жүйесінен (жоғарыда қараңыз) арзан және күрделі болды, сонымен қатар танымал болды. Spotmatic-тің TTL жүйесі (және оны жиі ашық диафрагмамен имитациялайтын басқа TTL өлшеуі бар SLR-лер, соның ішінде Canon FT [1966; диафрагманы жабу, жартылай аудан], Minolta SRT101 [1966; ашық диафрагма, өзгертілген орталық салмақты] және Nikkormat FTN [1967; ашық диафрагма, орталық салмақты]; барлығы Жапониядан) 1960 жылдардың соңына қарай жапон 35 мм SLR-ін озық әуесқой камерасы ретінде басымдыққа ие етті. 1970 жылы Minolta SRM (Жапония) салынған электрлі тізбектік моторлық жетек және алғашқы автофильмді кері қайыруы бар алғашқы SLR болды. Бұл Minolta SRT101-дің тұрақты түрде төмен орналасқан моторлық жетегімен (сегіз AA [LR6] батареясы) және үнемі үш кадр секундтық тізбекті түсіру үшін алынып тасталатын тұтқасы бар өзгертілген нұсқасы болды, бірақ жарық өлшегіші болмады. Салынған моторлық жетектер 1980 жылдардың ортасында жоғары қуатты, энергияны үнемдейтін "ядросыз" микромоторлар жетілдірілгенге дейін 35 мм SLR-лерде кең таралмады, бірақ 1970 жылдарда төрттен он екі AA (LR6) батареясын қабылдайтын қосымша жетектер немесе автовиндерлер өте танымал болды. Бұл, әрине, қазіргі заманғы цифрлық SLR-лерде мәселе емес. 1964 Kodak Retina Reflex IV (АҚШ/Батыс Германия): пентапризм корпусының үстінде тікелей флэш орнату және синхрондау үшін стандартты ISO ыстық аяқпен алғашқы SLR. Бұл 35 мм, жапырақпен жабылған дизайн болды. Флэш – әлсіз немесе контрастты жағдайларда қосымша немесе толтыру жарығы үшін қажетті аксессуар. Кез келген түріндегі ыстық аяқ қосқышы бар алғашқы камера 1938 жылы шыққан Univex Mercury (АҚШ) SLR емес жарты кадрлы 35 мм камера болды және көптеген соғыстан кейінгі SLR емес камералар (мысалы, Bell & Howell Foton [1948, АҚШ] 35 мм диапазонды іздеуші) қосымша электрлік байланысы бар Leica түріндегі аксессуарлық аяққа ие болды (қазіргі ISO ыстық аяғы). Nikon F (жоғарыда қараңыз) ISO емес ыстық аяққа ие болғанымен...

1960 Konica F (Japan): first SLR with 1/2000 second and 1/125 second flash X synchronization focal plane shutter. Modern focal plane shutters are dual curtain traveling slit shutters. They provide faster shutter speeds by timing the second shutter curtain to close sooner after the first curtain opens and narrowing the slit "wiping" the exposure on the film, instead of moving the curtains faster across film gate, because they are too fragile to survive the necessary accelerative shocks. Long wipe times can cause cartoonish distortion of very fast moving objects instead of truly freezing their motion. (The use of leaning in illustration to give the impression of speed is a caricature of the distortion caused by the slow wiping FP shutters of Graflex large format SLRs from the first half of the 20th century.) Unacceptable distortion (as well as difficulties in precisely timing very narrow slits) had stalled traditional cloth horizontal travel FP shutters for 35 mm cameras at 1/1000 sec. and 1/60 sec. X sync for decades. The F's Hi Synchro shutter provided faster speeds by having its metal blades travel vertically, i. e. along the shorter side of the 24×36 mm frame. In 1982, the Nikon FM2 (Japan) reached 1/4000 sec. (and 1/200 sec. flash X sync) with a vertical travel FP shutter using honeycomb pattern etched titanium foil blades, stronger and lighter than plain stainless steel. This allowed quicker shutter curtain travel time (3.6 milliseconds, about half of earlier vertical, metal bladed shutters) and thereby truly faster shutter speeds. The Nikon FE2 (Japan), with an improved version of this shutter, boosted X sync speed to 1/250 sec. (3.3 ms curtain travel time) in 1983. The fastest FP shutter ever used in a film camera was the 1/12,000 sec. (1/300 sec. X sync; 1.8 ms curtain travel time) duralumin and carbon fiber bladed one introduced by the Minolta Maxxum 9xi (Japan) in 1992. 1960 Royer Savoyflex Automatique (France): first autoexposure SLR. Had an unreliable mechanical shutter priority autoexposure system controlled by an external selenium light meter, Prontor leaf shutter and fixed 50mm f/2.8 Som Berthiot lens. The first autoexposure still camera was the non SLR Kodak Super Kodak Six 20 (USA) of 1938 with a mechanical system controlling both aperture and shutter speed via trapped needle method coupled to external selenium photoelectric cell. 1960 Krasnogorsky Mekhanichesky Zavod (KMZ) Narciss camera (Soviet Union; Нарцисс): first subminiature SLR. Took 14×21 mm frames on unperforated, specially spooled 16 mm film. Compact design with interchangeable lenses and removable finder. Subminiature film format cameras (those using smaller than 135 film) require a very high degree of enlargement to make even small 3 1/2×5 inch prints, magnifying image imperfections compared to larger formats; they are mostly used where the small camera size and weight are more important than image quality. 1961 35 mm f/3.5 PC Nikkor lens — the first perspective control lens for a 35 mm camera, permitting control of perspective in architectural photography. 1962 Nikkorex Zoom 35 (Japan): first 35 mm SLR with fixed zoom lens (Zoom Nikkor Auto 43–86mm f/3.5). Had non pentaprism, four mirror reflex viewfinder and leaf shutter. Fixed lens SLRs have been an occasional phenomenon bridging simpler viewfinder cameras and more ambitious interchangeable lens SLRs. Presently, they are off again with non SLR electronic viewfinder (EVF) superzoom digital cameras occupying this market segment. 1963 Topcon RE Super (Japan; called Super D in USA; name became Super D worldwide in 1972): first SLR with through the lens (TTL) light meter for convenient exposure control. Had internal cadmium sulfide (CdS) photoresistive cells mounted behind non silvered slits in the reflex mirror for coupled center the needle, open aperture, full area averaging metering with auto diaphragm lenses. Film is rated at a particular "speed" sensitivity. It needs a specific amount of light to form an image. The Weston Universal 617 (USA) helped introduce light exposure metering by a handheld selenium photoelectric device to sense the ambient light in 1932, but miniature light meters built into the camera that gave TTL readings were a great leap forward in convenience introduced by the Feinwerk Technik Mec 16SB (West Germany) non SLR subminiature (10×14 mm frames on 16 mm film) camera in 1960. TTL metering became normal in virtually all 35 mm SLRs by the late 1960s. The durable and rugged RE Super had excellent interchangeable Exakta mount lenses and was the only pro level 35 mm SLR to compete with the Nikon F (see above) with any success. However, Topcons never progressed and Tokyo Kogaku (or Tokyo Optical) quit the consumer camera business circa 1980. 1963 Olympus Pen F (Japan): first single frame (also called half frame) 35 mm SLR. Took up to 72 exposures of vertical 18×24 mm frames on 135 film. Had flat topped non pentaprism porroprism reflex and optical relay viewfinder, and rotary focal plane shutter. Well integrated compact design with excellent interchangeable lenses and large accessory system. The original non SLR Olympus Pen (Japan) of 1959 helped give 35 mm still cameras that used the standard motion picture frame size of 35 mm film a burst of popularity. It ended by the late 1960s. Although single frame cameras used standard 135 film, single frame photofinishing was always special order. Kyocera/Yashica unsuccessfully attempted to revive the format as "Double 35" with their Yashica Samurai series (Japan) SLRs in 1988. 1964 Asahi (Honeywell in USA) Pentax Spotmatic (Japan): second SLR with coupled center the needle TTL metering (stop down aperture, full area averaging). Well integrated, compact and reliable focal plane shutter, instant return mirror and pentaprism design with excellent non auto diaphragm interchangeable lenses. Although the Spotmatic's stop down (manual diaphragm lenses) system was less convenient than the RE Super's open aperture (auto diaphragm lenses) system, the Spotmatic's two CdS cells on either side of the eyepiece reading off the focusing screen was less expensive and complex than the RE Super's system (see above), and thereby more popular. The Spotmatic's TTL system was (and is) very influential and widely imitated, often with open aperture. It (and rival TTL metering SLRs, including the Canon FT [1966; stop down aperture, partial area], Minolta SRT101 [1966; open aperture, modified centerweighted] and Nikkormat FTN [1967; open aperture, centerweighted]; all from Japan) made the Japanese 35 mm SLR the dominant advanced amateur camera by the late 1960s. In 1970, the Minolta SRM (Japan) was the first SLR with built in electric sequential motor drive and first SLR with auto film rewind. It was a modified Minolta SRT101 with a permanently bottom mounted motor drive (eight AA [LR6] batteries) and detachable handgrip for continuous three frames per second sequence shooting, but no light meter. Built in motor drives did not become common in 35 mm SLRs until the mid 1980s when high powered, energy efficient "coreless" micro motors were perfected, but accessory drives or autowinders taking four to twelve AA (LR6) batteries were very popular in the 1970s. This is, of course, a non issue in modern digital SLRs. 1964 Kodak Retina Reflex IV (USA/West Germany): first SLR with standard ISO hot shoe atop the pentaprism housing for direct flash mounting and synchronization. Was a 35 mm, leaf shutter design. A flash is a necessary accessory for auxiliary or fill light in dim or high contrast conditions. The first camera with any kind of hot shoe connector was the Univex Mercury (USA) non SLR half frame 35 mm in 1938 and many post World War 2 non SLRs (such as the Bell & Howell Foton [1948, USA] 35 mm rangefinder) had a Leica type accessory shoe with added electrical contact (the present day ISO hot shoe). Although the Nikon F (see above) had a non ISO hot shoe surrounding the film rewind crank in 1959, most 1960s 35 mm SLRs used screw on accessory shoes attached to the eyepiece to mount flashes but a PC cable socket to sync them. The ISO hot shoe became a standard SLR feature in the early 1970s. However, in 1971, SLRs using "dedicated" electronic flashes with automatic flash exposure control began appearing with the Canon FTb (Japan). They used ISO style shoes with extra electrical contacts. Each SLR brand used incompatible contact configurations and the time of use any flash with any SLR passed by the late 1970s. Note, although the hot shoe had been de facto standardized in the 1950s, the International Organization for Standardization did not promulgate its ISO 518 hot shoe specification until 1977. 1965 Canon Pellix (Japan): first (really second after French Focaflex of 1959) pellicle reflex mirror SLR. Virtually all SLRs use fast moving reflex mirrors that swivel out of the way to take the picture, causing mirror shock vibration, blacking out the viewfinder and delaying shutter firing. Camera shake can blur the image and the subject (which might have moved) cannot be seen at the instant of exposure. A fixed semi transparent pellicle reflex mirror, reflecting 30% of the light to the viewfinder and transmitting 70% to the film, prevents camera shake and viewfinder blackout, and reduces shutter lag time at the costs of a dimmer viewfinder image, longer exposure times and possible image quality loss. Modern instant return mirrors are fast enough and have efficient enough shock damping systems that the trade offs are not usually considered worthwhile. Pellicle mirror SLRs are very rare and are usually specialized designs for ultra high speed (10+ frames per second) sequence shooting. 1966 Praktica Electronic (East Germany) first SLR with an electronically controlled shutter. Used electronic circuitry to time its focal plane shutter instead of spring /gear/lever clockwork mechanisms. 1966 Konica Autorex (Japan; called AutoReflex in USA): first (really second after Soviet Russian Kiev 10 Automat of 1964) 35 mm SLR with successful shutter priority automation (first with a focal plane shutter). The camera also had the rare ability to allow selection between frame sizes (horizontal 24×36 mm or vertical 18×24 mm) between frames on the same roll of film. The camera used a mechanical "trap needle" autoexposure system controlled by an external CdS meter that read light directly (not through the lens). 1967 Zeiss Ikon Contaflex 126 (West Germany): first Kodapak Instamatic 126 cartridge film SLR. Was a Voigtländer focal plane shutter design unrelated to 35 mm Contaflexes (see above), accepting fully interchangeable lenses. Took up to twenty exposures of 28×28 mm frames on paper backed, singly perforated, 35 mm wide film pre threaded into double ended cartridge with film supply and take up spools. Drop in loading 126 film was introduced by Kodak in 1963, solving the problem of amateurs' difficulty in loading 135 film manually. The 126 cartridge was an extremely popular non SLR snapshot format for more than a decade, but began to fall victim to the increasing popularity of the 110 format throughout the 1970s. 1968 Konica Autoreflex T (Japan): first SLR with internal open aperture TTL metering autoexposure (mechanical shutter priority). Was an improved Konica AutoReflex (see above) with internal CdS centerweighted light meter and reduced shutter button travel, but without half frame capability. 1968 OP Fisheye Nikkor 10mm f/5.6 (Japan): first SLR lens with aspherical elements. Was a 180° orthographic projection fisheye lens for Nikon and Nikkormat 35 mm SLRs. Typical lens elements have spherically curved surfaces. However, this causes off axis light to be focused closer to the lens than axial rays (spherical aberration) and degrading image sharpness; especially severe in very wide angle or aperture lenses. This can be prevented by using elements with convoluted aspheric curves. Although this was understood since the 17th century, the grinding of aspheric glass surfaces was extremely difficult and prevented their consumer use until the E. Leitz 50mm f/1.2 Noctilux (West Germany) in 1966; for Leica M series 35 mm RFs. The Canon FD 55mm f/1.2 AL (Japan) of 1971 was the first rectilinear aspheric SLR lens; for FD mount Canon SLRs, and the Asahi SMC Takumar 15mm f/3.5 (Japan/West Germany) of 1975 was the first rectilinear aspheric wide angle SLR lens; for M42 screw mount Asahi Pentax SLRs (co designed with Carl Zeiss [Oberkochen]). The use of modern precision molded plastic or glass aspheric lens elements has made aspheric lenses common today. 1969 Yashica TL Electro X (Japan): first SLR with all solid state electronic light metering system. Had a stop down aperture, full area averaging, CdS light meter linked via a four transistor circuit board to an extinguish both red over and underexposure lights exposure control system instead of a galvanometer meter needle. Also had another four transistor timing circuit to electronically control its metal bladed Copal Square SE focal plane shutter. 1969 Asahi (Honeywell in USA) Pentax 6×7 (Japan; name shortened to Pentax 67 in 1990): first 67 medium format SLR. Took ten exposures of 2 1/4×2 3/4 inch (6×7 cm) nominal frames (56×69.5 mm actual frames) on 120 film. The 67 format is called "perfect" or "ideal", because its aspect ratio enlarges to an 8×10 inch print without cropping. The Pentax 6×7 resembled a greatly scaled up 35 mm SLR.

1970 жылдар

1970 Mamiya RB67 (Жапония): алғашқы 67 орта форматтағы SLR жүйесі. 120 пленкаға 2 1/4×2 3/4 дюймдік (6×7 см) номиналды кадрлардың (нақты кадрлар 56×69,5 мм) он экспозициясын түсірді. Сондай-ақ, тік суреттерді оңай түсіру үшін "айналмалы" алмастырылатын пленкалық артқы қақпақтары бар, әдеттегі көлденең форматта және стандартты бел деңгейіндегі видоискательмен. 1971 Asahi SMC Takumar линзалары (Жапония): тұтынушы камералары үшін алғашқы көп қабатты (Super Multi Coated) линзалар; M42 бұрандалы бекіткіштегі Asahi Pentax SLR үшін. Процесс Карл Цейсспен (Оберкохен, Батыс Германия) бірлесіп әзірленді. Шыны элементтері бар линзалар, жанып кетуді азайту үшін магний немесе кальций фторидінің өте жұқа қабатымен (шамамен 130–140 нанометр) жабылған, 1936 жылы Карл Цейсс (Иена, Германия) ойлап тапты және алғаш рет 1939 жылы сатылды. Олар 1950 жылдардың басында жоғары сапалы камералар үшін стандартқа айналды. Линзаларды көздің көру спектрінде шағылыстарды азайту үшін оншақты түрлі химиялық қабаттармен қаптау логикалық қадам болды (тек бір ғана толқын ұзындығында емес). 1971 Asahi Pentax Electro Spotmatic (Жапония; 1972 жылы Asahi Pentax ES деп қысқартылды; АҚШ-та Honeywell Pentax ES деп аталды): электрондық диафрагма басымдығымен (stop down TTL өлшеуін пайдалана отырып) автоматты экспозиция және электрондық бақыланатын сақтағыш. Бұрынғы механикалық AE жүйелері сенімді емес еді, бірақ сенімді және ыңғайлы AE жүйелері (сондай-ақ басқа электрондық басқару жүйелері) камераның сақтағыш жылдамдығын немесе жарық өлшегіш оқуларынан линзаның диафрагмасын электрондық түрде орнату мүмкіндігі Electro Spotmatic-тен басталды, екіншісі қолмен орнатылғаннан кейін. Бәсекелес электрондық AE SLR-лерге Canon EF (1973; сақтағыш басымдығы), Minolta XE–7 (1975; диафрагма басымдығы) және Nikkormat EL (1972; диафрагма басымдығы) кірді, олардың барлығы Жапониядан шыққан. 1970 жылдардың аяғында электрондық AE көбінесе 35 мм SLR-лерде қолданылатын болды. Жапондық электрондық AE SLR-лер неміс камералар индустриясын олармен теңесе алмағандықтан құртты. 1960 жылдары қиындыққа тап болғаннан кейін, Contax, Exakta, Leica, Rollei және Voigtländer сияқты танымал брендтер банкротқа ұшырады, сатылды, Шығыс Азияда өндіріс келісімшарттарына ие болды немесе 1970 жылдары эксклюзивті брендтерге айналды. 1971 Praktica LLC (Шығыс Германия) (іс жүзінде 1969 жылғы желтоқсан): электрлік контактілі линзалық бекіткіші бар алғашқы алмастырылатын линзалар камерасы, электромеханикалық линза диафрагмасын басқаруы бар алғашқы камера. Ашық диафрагмамен өлшеу үшін M42 бұрандалы бекіткіші өзгертілді. M42 бекіткіші ширек ғасыр бойы өте танымал алмастырылатын линзалар бекіткіш жүйесі болды. Оны екі ондаған түрлі SLR брендтері, ең әйгілісі Asahi Pentax қолданды. (Asahi осы бекіткішпен тығыз байланысты болды, сондықтан ол әлі де жиі қате түрде Pentax бұрандалы бекіткіші деп аталады.) Алайда, 1970 жылдардың басында M42 шектеулері, әсіресе диафрагма линзасының ашық диафрагмасын көру және өлшеу мүмкіндігі болмауы, маңызды мәселеге айналды. Диафрагма линзаларын қолдау үшін бұрандалы бекіткішті өзгертуге жасалған сәтсіз және үйлесімсіз әрекеттерден кейін, Asahi 1975 жылы M42 бұрандалы бекіткішін тоқтатты, бұл линзаларды бекіту жүйесін тоқтатты. 1971 Fujica ST701 (Жапония): кремний фотодиодты жарық өлшегіш сенсорлары бар алғашқы SLR. Ертедегі SLR TTL өлшегіштерінде кадмий сульфиді (CdS) жасушалары қолданылды (жоғарыда Topcon RE Super және Asahi Pentax Spotmatic қараңыз), өйткені олар ішкі орнатуға жеткілікті кішкентай алғашқы сенсорлар болды. Алайда, CdS-ке жарық жарық қажет болды және жарық деңгейінің өзгеруіне жауап беру үшін 30 секундтан астам уақыт қажет болатын "естелік" әсерінен зардап шекті. Кремнийдің инфрақызыл реакциясы көздің спектрлік реакциясына сәйкес көк сүзгіні қажет етсе де, кремний 1970 жылдардың аяғында CdS-ті ауыстырды, өйткені оның сезімталдығы жоғары және дереу жауап береді. 1972 Fujica ST801 (Жапония): видоискательде жарық шығаратын диодтары бар алғашқы SLR. Оның кремний фотодиодты жарық өлшегішінде, дәстүрлі, бірақ нәзік галванометр инелік көрсеткішінің орнына, өте көп экспозицияны көрсету үшін жеті LED нүктелік шкаласы бар, +1 EV, +1/2 EV, 0 (дұрыс экспозиция), –1/2 EV, –1 EV, өте аз экспозиция. 1974 жылы шыққан Fujica ST901 (Жапония) тума камерасы видоискательде LED-цифрлық деректерді көрсетуді қамтамасыз еткен алғашқы SLR болды. Калькулятор стиліне ұқсас LED-диодтар камераның диафрагмалық басымдықты көрсететін автоматты экспозиция, 14 стандартты емес қадамда 20 секундтан 1/1000 секундқа дейінгі сақтағыш жылдамдығын орнатты. 1980 жылдары олар энергияны тиімдірек және ақпаратты ЖҚТ-мен ауыстырылса да (Nikon F3 қараңыз), ST801/ST901-дегі LED-терді пайдалану 1970 жылдардағы камера дизайнындағы электрониканың өсуіне маңызды қадам болды. 1972 Olympus OM 1 (Жапония): алғашқы ықшам, толық функционалды 35 мм SLR. 83×136×50 мм және 510 г өлшеммен, ол ескі 35 мм SLR-лердің көбінен екі есе кішкентай және жеңіл болды. Тамаша механикалық дизайн, тамаша алмастырылатын линзалар және үлкен аксессуарлар жүйесі. Бастапқы өндіріс партиялары M 1 деп белгіленген, бірақ E. Leitz олардың Leica M сериялы RF таңбалық белгілерімен қақтығыс тудырғандықтан бұл белгілеу тез өзгертілді. M 1 таңбалы камералар қазір коллекционерлерге арналған SLR. 1972 Polaroid SX 70 (АҚШ): алғашқы жедел түсірілімді SLR. Пентапризмалық емес айналы жүйе және жалпақ бүктелетін корпуста электрондық автоматты экспозиция, 116 мм f/8 линзасы бар. 3 1/8×3 1/8 дюймдік кадрларда он экспозициялық Polaroid SX 70 жедел түсірілім пленкаларын қолданды. Өзін-өзі дамыту принципі "жедел фотосурет" Эдвин Лэндке 1943 жылы келді. Алғашқы өндірістік жедел камера - 1948 жылғы АҚШ-тағы SLR емес Polaroid Land Model 95, сепия тонды, бөлінетін суреттерді шығарды. Үнемі жақсартулар жеті жылдық, шамамен 250 миллион долларлық SX 70 камерасы және пленка жобасымен аяқталды, толық түсті, өзімен-өзі дамытылатын, көз алдында дамитын, "қоқыссыз" басылымдарды жасауға мүмкіндік берді. 1974 Vivitar Series 1 70–210mm f/3.5 (АҚШ/Жапония): 35 мм SLR-лер үшін алғашқы кәсіби деңгейдегі сапалы, жақыннан фокусқа алуға арналған "макро" зум линзасы. Ертедегі зум линзалары көбінесе негізгі линзалармен салыстырғанда өте нашар сапалы оптикаға ие болды, бірақ компьютерлік көмекпен зум линзаларын жобалау және құрастырудағы жақсартулар 1982 жылы жапондық 35 мм SLR зум линзаларының өндірісі негізгі линзалардан асып түсуіне мүмкіндік берді және 1980 жылдардың аяғында зум линзалары барлық дерлік жоғары сапалы емес камераларда стандартқа айналды. Ponder & Best жобалаған және Жапонияда жасалған Vivitar Series 1 линзалары шамамен он жыл бойы ең жақсыларының бірі болды (көбісі алғашқылардың бірі болды), жаңа иелері брендтің беделін түсіргенге дейін. 1975 E. Leitz APO Telyt R 180mm f/3.4 (Батыс Германия): тұтынушы камералары үшін алғашқы апохроматты линза (Leicaflex сериялы SLR). Жарықтың қызылдан көкке дейін жарық спектрінің рефракциялық индексі өседі (түс дисперсиясы). Көк линзадан қызылдан қашықтау фокусқа түседі, бұл шамшақ сияқты түс шеттеріне (хроматикалық аберрация) әкеледі. Көптеген фотокамера линзалары ахроматты түрде түзетіледі, бұл көк және қызылдың бірдей фокусқа түсуіне мүмкіндік береді, бірақ үлкен жасыл және күлгін хроматикалық аберрациялар қалады, бұл суреттің қалыптасуын нашарлатады, әсіресе ұзын фокус немесе телеобъективтерде. Егер қызыл, жасыл және көк бірдей фокусқа түсірілсе (басқа аберрацияларды түзетумен бірге), линза апохроматты деп аталады. Хроматикалық аберрация фотосуреттің туған кездегі мәселе болды (1839 жылы ойлап табылған даггерротиптер тек көкке сезімтал болды, ал адамның көзі негізінен сарыны пайдаланды), бірақ апохроматты фотокамера линзалары түсті фильмнің үстемдігіне дейін қажетсіз деп есептелді. Төмен дисперсиялы шыныны пайдалану 1980 жылдардың кәсіби телеобъективтерінің және 1990 жылдардың көптеген әуесқой телеобъективтерінің зум линзаларын апохроматты жасады. 1975 Mamiya M645 (Жапония): алғашқы 645 орта форматтағы SLR жүйесі. 120 пленкаға 2 1/4×1 5/8 дюймдік (6×4,5 см) номиналды кадрлардың (нақты кадрлар 56×41,5 мм) он бес экспозициясын түсірді. Mamiya 1959 мен 1980 жылдар арасындағы алты әрекетке қарамастан, 35 мм SLR-лерді өндіруде сәтті болған жоқ. Алайда, ол орта форматтағы камералардың көшбасшысы болды, алғашқы Mamiya C сериясымен (1956, Жапония), жалғыз сәтті...

1970 Mamiya RB67 (Japan): first 67 medium format system SLR. Took ten exposures of 2 1/4×2 3/4 inch (6×7 cm) nominal frames (56×69.5 mm actual frames) on 120 film. Also had "revolving" rotatable interchangeable film backs to easily take vertical photographs with the normally horizontal format and standard interchangeable waist level viewfinder. 1971 Asahi SMC Takumar lenses (Japan): first all multicoated (Super Multi Coated) lenses for consumer cameras; for M42 screw mount Asahi Pentax SLRs. Process co developed with Carl Zeiss (Oberkochen, West Germany). Lenses with glass elements "single coated" with a very thin layer (about 130–140 nanometers) of magnesium or calcium fluoride to suppress flare producing surface reflections were invented by Carl Zeiss (Jena, Germany) in 1936 and first sold in 1939. They became standard for high quality cameras by the early 1950s. Coating lenses with up to a dozen different layers of chemicals to suppress reflections across the visual spectrum (instead of at only one compromise wavelength) was a logical progression. 1971 Asahi Pentax Electro Spotmatic (Japan; name shortened to Asahi Pentax ES in 1972; called Honeywell Pentax ES in USA): first SLR with electronic aperture priority (using stop down TTL metering) autoexposure plus electronically controlled shutter. Earlier mechanical AE systems tended to be unreliable, but reliable and convenient AE systems (as well as other electronic control systems) that electronically set either the camera shutter speed or lens aperture from light meter readings once the other was manually set began with the Electro Spotmatic. Rival electronic AE SLRs included the Canon EF (1973; shutter priority), Minolta XE–7 (1975; aperture priority) and Nikkormat EL (1972; aperture priority), all from Japan. Electronic AE came to most 35 mm SLRs by the late 1970s. The Japanese electronic AE SLR effectively ended the German camera industry when they failed to keep up with their Japanese counterparts. After ailing throughout the 1960s, such famous nameplates as Contax, Exakta, Leica, Rollei and Voigtländer went bankrupt, were sold off, contracted production to East Asia, or became boutique brands in the 1970s. 1971 Praktica LLC (East Germany)(really December 1969): first interchangeable lens camera with electric contact lens mount, first camera with electromechanical lens diaphragm stopdown control. Had M42 screw mount modified for open aperture metering. The M42 mount was a very popular interchangeable lens mount system for a quarter century. It was used by almost two dozen different SLR brands, most notably Asahi Pentax. (Asahi became so closely associated with this mount that it was, and still is, often erroneously referred to as the Pentax screw mount.) However, by the early 1970s, the M42's limitations, especially no provision for auto diaphragm lens open aperture viewing and metering, were becoming serious liabilities. After unpopular and uncoordinated attempts to modify the screw mount to support auto diaphragm lenses with open aperture metering, Asahi abandoned the M42 screw mount in 1975, effectively ending production of this lens mounting system. 1971 Fujica ST701 (Japan): first SLR with silicon photodiode light meter sensors. Early SLR TTL meters used cadmium sulfide (CdS) cells (see Topcon RE Super and Asahi Pentax Spotmatic above), as they were the first sensors small enough to be internally mounted. However, CdS needed fairly bright light and suffered from a "memory" effect where it might take 30 seconds or more to respond to a light level change. Although silicon's infrared response required blue filtration to match the eye's spectral response, silicon supplanted CdS by the late 1970s because of its greater sensitivity and instantaneous response. 1972 Fujica ST801 (Japan): first SLR with viewfinder light emitting diodes. Had a seven LED dot scale to indicate extreme overexposure, +1 EV, +1/2 EV, 0 (correct exposure), –1/2 EV, −1 EV, extreme underexposure readings of its silicon photodiode light meter, instead of the traditional but delicate galvanometer needle pointer. A sister camera, the Fujica ST901 (Japan) of 1974, was the first SLR with a viewfinder LED digital data display. It had calculator style LEDs showing camera's aperture priority autoexposure set shutter speeds from 20 to 1/1000 second in 14 nonstandard steps. Although they were replaced by more energy efficient and informative LCDs in the 1980s (see Nikon F3, below), the use of LEDs in the ST801/ST901 were major steps in the escalation of electronics in 1970s camera design
1972 Olympus OM 1 (Japan): first compact full featured 35 mm SLR. At 83×136×50 mm and 510 g, it was about two thirds the size and weight of most earlier 35 mm SLRs. Excellent mechanical design with excellent interchangeable lenses and large accessory system. Note that the initial production batches were marked as the M 1, but this designation was quickly changed when E. Leitz objected over conflicts with their Leica M series RFs trademarks. M 1 marked cameras are currently a collector's item SLR. 1972 Polaroid SX 70 (USA): first instant film SLR. Had non pentaprism mirror reflex system and electronic autoexposure in flat folding body with bellows and fixed 116mm f/8 lens. Took ten exposure, 3 1/8×3 1/8 inch frame Polaroid SX 70 instant film packs. The principle of self developing "instant photography" came to Edwin Land in 1943. The first production instant camera was the non SLR Polaroid Land Model 95 (USA) of 1948, producing sepia toned, peel apart pictures. Steady improvements culminated in the seven year, nearly quarter billion dollar SX 70 camera and film project to create full color, self contained, develop before your eyes, "garbage free" prints. 1974 Vivitar Series 1 70–210mm f/3.5 (USA/Japan): first professional level quality close focusing "macro" zoom lens for 35 mm SLRs. Early zoom lenses often had very inferior optical quality compared to prime lenses, but improvements in computer assisted zoom lens design and construction allowed annual Japanese 35 mm SLR zoom lens production to surpass prime lenses in 1982 and zooms became normal on virtually all but the highest end still cameras by the late 1980s. Ponder & Best's designed in the USA/made in Japan Vivitar Series 1 lenses were among the best available (many were the first of their kind) for about a dozen years, before new owners debased the brand. 1975 E. Leitz APO Telyt R 180mm f/3.4 (West Germany): first apochromatic lens for consumer cameras (Leicaflex series SLRs). The refractive index of glass increases from red to blue of the light spectrum (color dispersion). Blue is focused closer to the lens than red causing rainbow like color fringing (chromatic aberration). Most photographic camera lenses are achromatically corrected to bring blue and red to a common focus – leaving large residual green and violet chromatic aberrations that degrades image sharpness; especially severe in long focus or telephoto lenses. If red, green and blue are brought to a common focus (plus other aberration corrections) with very little residual aberration, the lens is called apochromatic. Chromatic aberration was an issue at the dawn of photography (daguerreotypes [invented 1839] were blue sensitive only, while the human eye focused primarily using yellow), but apochromatic photographic lenses were considered unnecessary until the dominance of color film. The use of extra low dispersion glasses made most 1980s professional telephotos and many 1990s amateur telephoto zooms apochromatic. 1975 Mamiya M645 (Japan): first 645 medium format system SLR. Took fifteen exposures of 2 1/4×1 5/8 inch (6×4.5 cm) nominal frames (56×41.5 mm actual frames) on 120 film. Mamiya was never successful at producing 35 mm SLRs, despite a half dozen attempts between 1959 and 1980. However, it was a leader in medium format cameras; first with the Mamiya C series (1956, Japan), the only successful interchangeable lens twin lens reflex (TLR) cameras ever made, and then with the RB67 (see above) and M645 series SLRs. 1975 Olympus OM 2 (Japan): first SLR with TTL, off the film (OTF) flash autoexposure. Had two rearward facing silicon photodiodes in the mirror box to meter light reflecting off the film. Circuitry could detect when enough light was exposed and automatically quench a specially "dedicated" accessory Olympus Quick Auto 310 electronic flash. Manual flash exposure control for a natural look is complex and convenient TTL autoflash metering became standard in virtually all SLRs by the mid 1980s. Well integrated and compact shutter priority autoexposure design with excellent interchangeable lenses and large accessory system. Backed by a major advertising campaign, including celebrity endorsements, TV commercials and a catchy slogan ("So advanced, it's simple. "), that targeted snapshooters, the AE 1 sold five million units and immediately made the 35 mm SLR an important mass market camera. An improved model, the Canon AE 1 Program (Japan) of 1981, added another four million units to the tally. 1976 Asahi Pentax ME (Japan): first autoexposure only SLR. Had aperture priority exposure control only (photographer could not manually select a shutter speed) for simple snapshooter operation. Interchangeable lens autoexposure only SLRs disappeared in the mid 1980s, because even snapshooters demanded that SLRs (as "good cameras") have a manual mode. However, most recent amateurs never use manual control and even some professionals depend on autoexposure, making the great majority of modern SLRs de facto autoexposure only cameras. 1976 Minolta 110 Zoom SLR (Japan): first Pocket Instamatic 110 cartridge film SLR. Had built in zoom lens (fixed 25–50mm f/4.5 Zoom Rokkor Macro). Took up to 24 exposures of 13×17 mm frames on paper backed, singly perforated, 16 mm wide film pre threaded into double ended cartridge with film supply and take up spools. Compact, drop in loading 110 film was introduced by Kodak in 1972. It was briefly an extremely popular non SLR snapshot format but almost dead by 1982. The AZ 1 was also one of the last Japanese made M42 screw mount cameras released. The purchase of a zoom instead of a prime as the first lens became normal with virtually all amateur 35 mm SLRs in the latter 1980s. 1977 Minolta XD11 (Japan; called XD7 in Europe, XD in Japan): first dual mode autoexposure SLR. Had both aperture priority and shutter priority autoexposure. Previously, each AE SLR brand offered only one or the other mode, and aggressively touted their choice as superior to other. The XD11 offered both modes and trumped the debate. 1978 Canon A 1 (Japan): first SLR with an electronically controlled programmed autoexposure mode. Instead of the photographer picking a shutter speed to freeze or blur motion and choosing a lens aperture f stop to control depth of field (focus), the A 1 had a microprocessor computer programmed to automatically select a compromise exposure from light meter input. Virtually all cameras had some sort of program mode or modes by the mid 1980s. It was also the first camera to have all four of the now standard PASM (program/aperture priority/shutter priority/manual) exposure modes. Canon's long term emphasis on the highest possible technology eventually allowed the company to dominate the 35 mm SLR market; first at the amateur level, with their AE 1 (see above) and A 1, and then (despite a stumble in the mid 1980s when they came late to autofocus) the professional level in the early 1990s with the Canon EOS 1 (Japan) of 1989. Canon remains the leading digital SLR maker, with a 38% worldwide market share in 2008. 1978 Polaroid SX 70 Sonar (USA): first electronic autofocus SLR. Had active ultrasonic sonar echo location rangefinder AF system. This unique to Polaroid AF system had no influence on any other type of AF SLR. Took ten exposure, 3 1/8×3 1/8 inch frame, Polaroid Time Zero SX 70 instant film packs. 1978 Asahi Pentax Auto 110 (Japan): first interchangeable lens Pocket Instamatic 110 film system SLR. Mini 35mm SLR like programmed autoexposure design with good interchangeable lenses and large accessory system. Was the smallest and lightest SLR ever made – 56×99×45 mm, 185 g with Pentax 110 24mm f/2.8 lens. The Auto 110 and its improved successor, the Pentax Auto 110 Super (Japan) of 1982, were the only interchangeable lens 110 SLRs ever produced and the most advanced 110 cameras ever made, but were unable to prevent the demise of 110 film. 1979 Konica FS 1 (Japan): first SLR with built in motorized autoloading. Also had autowinding (motorized single frame or continuous up to 1.5 frames per second film advance), but not auto rewind. A snapshooter's great dislike (and Kodak bugbear) of 135 film was the need to manually thread the film leader into the camera's take up spool. Built in, motorized, automated film transport systems (auto load/wind/rewind) arrived with the Canon T70 (Japan) in 1984. Completely automated film handling systems appeared when automatic "DX" film speed setting was added to auto transport in the Minolta Maxxum 7000 (Japan; see below) in 1985 and became standard in virtually all 35 mm SLRs by the late 1980s. This is, of course, a non issue in modern digital SLRs. Although Konishiroku has a rich history including several first rank camera innovations, it was never able to establish Konica as a first tier brand and quit the SLR business in 1988. 1979 Asahi Pentax ME Super (Japan): first SLR with primarily electronic push button controls. Had increase/decrease push buttons for shutter speed selection instead of a traditional shutter speed dial. As digital computerized SLR features multiplied, push button controls also multiplied and replaced analogue electromechanical dial switches in most 35 mm SLRs by the late 1980s. 1979 Sedic Hanimex Reflex Flash 35 (Australia/Japan): first SLR with built in electronic flash. Otherwise a wholly forgettable camera; a cheaply made 35 mm SLR of low specifications and poor quality, with a fixed Hanimar 41mm f/2.8 lens and mirror gate shutter.

1980 жылдар

1980 Nikon F3 (Жапония): видоискательдегі сұйық кристалды дисплейі бар алғашқы SLR, цифрлық деректерді көрсетеді. LCD дисплейі жабылу жылдамдықтарын, қолмен басқару режимін және артық/жетіспейтін экспозиция көрсеткіштерін көрсетті. Компьютерленген SLR мүмкіндіктері көбейген сайын, 1980-жылдардың соңында 35 мм SLR-лердің барлық дерлік түрлерінде кеңейтілген LCD панельдер стандартқа айналды. 1981 Rolleiflex SL 2000 F (Батыс Германия): Kine Exacta 45 жыл бұрын орнатып қойған сопақ корпусты және видоискательдің бас конфигурациясын қолданбаған алғашқы 35 мм SLR (жоғарыда қараңыз). Корпусы кубикалық, кішкентай 2 1/4 орта форматты SLR сияқты, екі телескопиялық көз деңгейі және бүгілетін бел деңгейі бар. Сондай-ақ, ауыстырылатын пленка арқалықтары, кірістірілген моторлы жетек, диафрагма басымдығы AE және TTL автофокусы болды. 1980-жылдары тар нарықта ерекшелену үшін әртүрлі 35 мм SLR корпустық конфигурациялар қолданылды. Кәсіби деңгейдегі Rolleiflex-тен басқа, вертикальді Yashica Samurai сериясы және Ricoh Mirai (1988, Жапониядан) – түсіруге дайын SLR-лер де болды. Олардың ешқайсысы жаңа парадигманы орнатуға сәтті болмады, ал тікбұрышты корпус пен пентапризмалық бас конфигурациясы 1990-жылдардың басында қайтадан кең таралды, бірақ көбінесе үлкен тұтқамен және дөңгеленген контурлармен. 1981 Pentax ME F (Жапония): кірістірілген автофокуспен алғашқы 35 мм SLR. Пассивті контрастты анықтау AF жүйесі болды. Автофокусы нашар болды және коммерциялық сәттілікке жете алмады. Сондай-ақ, ME F және оның бірегей автофокус SMC Pentax AF 35 мм 70 мм f/2.8 Zoom Lens арасында фокусты басқару туралы ақпаратты беруге арналған бес электрлік контактісі бар, бірегей байонеттік Pentax K-F ұстағышы болды. 1980 жылғы Ricoh AF Rikenon 50 мм f/2 (Жапония) объективінің үстіне орнатылған үлкен қорапта өзіне жеке пассивті электрондық арақашықтық өлшегіш AF жүйесі болды және ол кез келген Pentax K ұстағышы бар 35 мм SLR үшін алғашқы ауыстырылатын автофокустық объектив болды. 1981 Sigma 21-35 мм f/3.5-4 (Жапония): SLR-лер үшін алғашқы супер кең бұрышты зум объектив. Онжылдықтар бойы тік сызықты супер кең бұрышты линзалардың, ретрофокустық линзалардың және зум линзалардың күрделілігін біріктіру мүмкін емес сияқты көрінді. Sigma мүмкін емес нәрсені жасады және компьютерлік дизайн мен көп қабатты жабынның жетілуі арқылы 35 мм SLR үшін 91° максималды көру бұрышына жетті, барлық жылжымалы он бір элементтен тұратын формуламен. 2004 жылы Sigma 12-24 мм f/4.5-5.6 EX DG Aspherical HSM (Жапония) зумы асфералық және төмен дисперсиялы шыныларды қосымша пайдаланып, кез келген SLR негізгі линзасынан кеңірек 122°-ға жетті. 1982 Ricoh XR S (Жапония): күн энергиясымен жұмыс істейтін алғашқы SLR. 1981 жылғы Ricoh XR 7 (Жапония) диафрагма басымдығы AE 35 мм SLR, пентапризма корпусының екі жағына орнатылған екі кремний фотоэлементімен модификацияланды, ол бірегей 3 вольттық 2G13R "5 жылдық" қайта зарядталатын күміс оксидті батареяны зарядтады. Бұл батареяны екі стандартты 1,5 вольттық S76 (SR44) күміс оксидті батареямен ауыстыруға болады. XR 7 және XR S-де де әдеттегідей видоискательдегі LCD дисплейі болды, ол жарық өлшегіш ұсынған параметрлерді көрсету үшін аналогты жабылу жылдамдығы шкаласы бойынша гальванометр инесін еліктеді. 1982 Polaroid SLR 680 (АҚШ): кірістірілген электронды жарықпен алғашқы жоғары сапалы SLR. Сонымен қатар, белсенді сонарлық эхо-орналасу AF жүйесі болды. Он экспозициялық, 3 1/8×3 1/8 дюймдік Polaroid 600 жылдам түсірілетін пленка жинағын қолданды. Бұл Polaroid SX 70 Sonar (жоғарыда қараңыз) AF SLR-інің жақсартылған нұсқасы, корпусының барлық дерлік бөлігі пластиктен (акрилонитрил бутадиен стиролы [ABS]) жасалған, кірістірілген жарық және жылдам пленка. SLR 680 – жылдам түсірілетін фотосуреттердің шыңы және ол жасалған ең жақсы камера болды. 1960 және 70-жылдары Polaroid камералары барлық басқа жоғары сапалы камералардан көп сатылды, бірақ 1980-жылдары автоматты 35 мм түсіру камералары мен бір сағаттық жылдам пленка дамыту кең таралғандықтан жылдам түсірілетін фотосуреттердің танымалдылығы төмендеді. Polaroid 2001 жылы банкротқа ұшырады. 1983 Pentax Super A (Жапония; АҚШ-та Super Program деп аталады): сыртқы LCD деректерді көрсетуі бар алғашқы SLR. Жабылу жылдамдығын таңдау үшін диалдың орнына пернелерді басу арқылы Super Program жабылу жылдамдығын LCD дисплейінде көрсетті. Компьютерленген SLR мүмкіндіктері көбейген сайын, 1980-жылдардың соңында барлық 35 мм SLR-лерде үлкен сыртқы LCD панельдер стандартқа айналды. 1983 Nikon FA (Жапония): көп сегментті (немесе матрицалық немесе бағалау; Автоматты көп үлгілі) жарық өлшегіші бар алғашқы камера. FA көрініс өрісінің бес түрлі сегментіндегі жарық деңгейін талдауға арналған кірістірілген компьютерлік жүйеге ие болды, бұл қиын жарық жағдайларында қолайлы экспозицияны басқаруға мүмкіндік берді. Topcon RE Super 1963 жылы TTL SLR өлшегіштерін енгізгеннен кейін (жоғарыда қараңыз), әртүрлі SLR өндірушілері 1960-жылдары көптеген түрлі сезімталдық схемаларын сынап көрді (толық ауданды орташа есептеу, орталық салмақты, жартылай аудан және нүктелі өлшеу ең көп қолданылатындары), содан кейін 1970-жылдардың ортасында орталық салмақты жүйе ең жақсысы деп танылды (90% қанағаттанарлық экспозициялар). AMP қателік деңгейін екі есеге төмендетті. Матрицалық өлшегіштер 1990 жылға қарай 35 мм SLR-лерде дерлік стандартқа айналды және қазіргі заманғы өлшегіштердің техникалық дәлдігі дерлік 100% құрайды. Алайда, техникалық тұрғыдан дұрыс "18% сұр" экспозициясы әртістік тұрғыдан қажетті экспозиция болмауы мүмкін. 1996 жылы компьютерлік талдау сегменттерінің саны Nikon F5 (Жапония) моделінде 1005-ке жетті. 1983 Olympus OM 4 (Жапония): кірістірілген көп нүктелі өлшегіші бар алғашқы камера (көріністің 2%; 50 мм линзамен 3,3°). Өлшегіш сегіз жеке нүктені өлшеуге және қиын жарық жағдайларында дәл экспозицияны басқару үшін орташа есептеуге қабілетті болды. Нүктелі өлшегіштер мен матрицалық өлшегіштер жарық өлшегіш спектрінің екі шетін білдіреді: толық қолмен ойластырылған өлшеу мен толық компьютерленген жылдам өлшеу. 1985 Minolta Alpha 7000 (Жапония; АҚШ-та Maxxum 7000, Еуропада 7000 AF деп аталады): коммерциялық сәттілікке жеткен алғашқы автофокустық 35 мм SLR, алғашқы пассивті фазалық салыстыру AF SLR, алғашқы жүйелік AF SLR, алғашқы толық автоматты пленканы басқарумен (авто жүктеу/орау/керу/жылдамдық орнату) жабдықталған SLR. Жақсы интеграцияланған PASM автоматты экспозиция және кірістірілген моторлы жетек дизайны, өте жақсы ауыстырылатын линзалар және үлкен аксессуарлар жүйесі. Алғашқы автофокус камерасынан бастап, 1977 жылғы Konica C35 AF 35 мм P/S (кірістірілген пассивті электрондық арақашықтық өлшегіш жүйесімен) AF 35 мм түсіру камераларында кең таралған. Maxxum-ның керемет сәттілігі Minolta-ны уақытша әлемдегі бірінші SLR брендіне айналдырды және AF SLR-ді басым 35 мм SLR түріне айналдырды. Minolta 1990-жылдары үлкен кері кетулерге ұшырады және 2003 жылы Konica-мен бірігуге мәжбүр болды, содан кейін 2006 жылы технологиясын Sony-ге беруге және камера бизнесінен шығуға мәжбүр болды, 13,5 миллион Maxxum сатылғаннан кейін. 1985 Kiron 28-210 мм f/4-5.6 (Жапония): тұрақты камералар үшін алғашқы өте үлкен фокус арақашықтығы бар "суперзум" линзасы. Бұл 135 мм пленкалық зум линзасы стандартты кең бұрыштан ұзын телефотоға дейін ауқымды болды, бірақ мөлшерін, салмағын және құнын ақылға қонымды деңгейде ұстау үшін шағын өзгермелі максималды диафрагмасы болды. 1961 жылы 16 мм кинокамераларға арналған 10:1 арақашықтығы бар Angénieux 12-120 мм f/2.2 (Франция) зумы енгізілгенімен және тұтынушылардың Super 8 кино және Betamax/VHS бейнекамераларында суперзумдар көп болғанымен, 35 мм SLR зум линзаларының фокус арақашықтығының арақатынасы сирек 3:1-ден асты, себебі 135 мм пленканың бейне сапасының жоғары стандарттары бар. Көптеген бейне сапасының кемшіліктеріне қарамастан, ыңғайлы суперзумдар (кейде 10:1 арақашықтығынан жоғары) 1990-жылдардың соңында әуесқой деңгейіндегі 35 мм SLR-лерде кең таралды. Олар бүгінгі күнгі әуесқой цифрлық SLR-лерде стандартты линза болып табылады, Tamron AF18-270mm f/3.5-6.3 Di II VC LD Aspherical (IF) MACRO 2008 жылы 15x-ке жетті. Canon DIGISUPER 100 xs, 100x (9.3-930 мм f/1.7-4.7; Жапония) телеарналық зум линзасы 2002 жылы енгізілді. 1987 Pentax SFX (Жапония; АҚШ-та SF1 деп аталады): кірістірілген электронды жарықпен алғашқы ауыстырылатын линзалы SLR (кәмеранда TTL автоэкспозициясы бар алғашқы кірістірілген жарық). Қараңғы жағдайларда қосымша жарық немесе контрасты жоғары жағдайларда толтыру жарығы үшін ыңғайлы электронды жарықтар алғаш рет Voigtländer Vitrona (Батыс Германия) камерасында пайда болды.

1980 Nikon F3 (Japan): first SLR with viewfinder liquid crystal display digital data display. LCD showed shutter speeds; manual mode and under/overexposure indicators. As computerized SLR features multiplied, comprehensive viewfinder LCD panels became normal in virtually all 35 mm SLRs by the late 1980s. 1981 Rolleiflex SL 2000 F (West Germany): first 35 mm SLR to not use the oblong body plus viewfinder head configuration and handling established by the Kine Exacta, 45 years before (see above). Had a cubic body, like a miniature 2 1/4 medium format SLR, with fixed dual telescopic eyelevel plus folding waist level finder. Also had interchangeable film backs, built in motor drive, aperture priority AE and TTL autoflash. The 1980s saw varied attempts to stand out in a crowded marketplace by using unconventional 35 mm SLR body layouts. Besides the professional level Rolleiflex, they included the vertical Yashica Samurai series and the flat Ricoh Mirai (both 1988 and from Japan) point and shoot SLRs. They were all unsuccessful in establishing a new paradigm and the rectangular body plus pentaprism head layout reemerged universal again in the early 1990s, albeit usually with a large handgrip and rounded contours. 1981 Pentax ME F (Japan): first built in autofocus 35 mm SLR. Had passive contrast detection AF system. Autofocused poorly and was not commercially successful. Also had Pentax K–F mount, a unique bayonet lens mount with five electric contact pins to pass focus control information between the ME F and its unique autofocusing SMC Pentax AF 35mm 70mm f/2.8 Zoom Lens. Note that the Ricoh AF Rikenon 50mm f/2 (Japan) lens of 1980 had a self contained passive electronic rangefinder AF system in a bulky top mounted box and was the first interchangeable autofocus SLR lens (for any Pentax K mount 35 mm SLR). 1981 Sigma 21 35mm f/3.5 4 (Japan): first super wide angle zoom lens for SLRs. For decades, combining the complexities of rectilinear super wide angle lenses, retrofocus lenses and zoom lenses seemed impossibly difficult. Sigma did the impossible and reached a 91° maximum field of view for 35 mm SLRs with an all moving eleven element formula through the maturation of computer aided design and multicoating. In 2004, the Sigma 12 24mm f/4.5 5.6 EX DG Aspherical HSM (Japan) zoom reached 122°, wider than any SLR prime lens ever made, by taking additional advantage of aspherics and low dispersion glasses. 1982 Ricoh XR S (Japan): first solar powered SLR. Was a Ricoh XR 7 (Japan) aperture priority AE 35 mm SLR of 1981 modified with two silicon photovoltaic cells in the sides of the pentaprism housing that charged a unique 3 volt 2G13R "5 year" rechargeable silver oxide battery. This battery could be replaced with two regular 1.5 volt S76 (SR44) silver oxide batteries. The XR 7 and XR S also had unusual viewfinder LCD showing meter pseudo needle pointing along an analogue shutter speed scale to indicate light meter recommended settings, mimicking a traditional galvanometer needle. 1982 Polaroid SLR 680 (USA): first high quality SLR with built in electronic flash. Also had active sonar echo location AF system. Took ten exposure, 3 1/8×3 1/8 inch frame Polaroid 600 instant film packs. Was improved Polaroid SX 70 Sonar (see above) AF SLR with almost all plastic (acrylonitrile butadiene styrene [ABS]) body, built in flash and faster film. The SLR 680 represents the zenith of instant photography and was the finest instant camera ever made. For a time in the 1960s and 70s, Polaroid instant cameras outsold all other high end cameras combined, but the popularity of instant photography waned throughout the 1980s as auto everything 35 mm point and shoot cameras and fast one hour film developing became common. Polaroid went bankrupt in 2001. 1983 Pentax Super A (Japan; called Super Program in USA): first SLR with external LCD data display. With push buttons for shutter speed selection instead of a shutter speed dial, the Super Program used an LCD to show set shutter speed. As computerized SLR features multiplied, large external LCD panels became normal on virtually all 35 mm SLRs by the late 1980s. 1983 Nikon FA (Japan): first camera with multi segmented (or matrix or evaluative; called Automatic Multi Pattern) light meter. The FA had a built in computer system programmed to analyze light levels in five different segments of the field of view for convenient exposure control in difficult lighting situations. After TTL SLR meters were introduced by the Topcon RE Super in 1963 (see above), the various SLR manufacturers tried many different sensitivity schemes (full area averaging, centerweighted, partial area and spot were the most common) in the 1960s before settling in the mid 1970s on centerweighted as the best (90% acceptable exposures) available system. AMP cut the error rate by half. Matrix meters became virtually standard in 35 mm SLRs by 1990 and modern ones are virtually 100% technically accurate. Note however, the technically correct "18% gray" exposure is not necessarily the artistically desirable exposure. In 1996, the number of computer analyzed segments reached a maximum of 1005 in the Nikon F5 (Japan). 1983 Olympus OM 4 (Japan): first camera with built in multiple spot meter (2% of view; 3.3° with 50mm lens). Meter could measure eight individual spots and average them for precise exposure control in difficult lighting situations. Spotmeters versus matrix meters represent the opposite ends of the light meter spectrum: fully manual contemplative metering versus completely computerized instantaneous metering. 1985 Minolta Alpha 7000 (Japan; called Maxxum 7000 in USA, 7000 AF in Europe): first commercially successful autofocus 35 mm SLR, first passive phase comparison AF SLR, first system AF SLR, first SLR with completely automated film handling (auto load/wind/rewind/speed setting). Well integrated PASM autoexposure and built in motor winder design with very good interchangeable lenses and large accessory system. Ever since the first autofocus camera, the non SLR Konica C35 AF 35 mm P/S of 1977 (with its built in passive electronic rangefinder system), AF had been common in 35 mm point and shoot cameras. The phenomenal success of the Maxxum temporarily made Minolta the world's number one SLR brand and permanently made the AF SLR the dominant 35 mm SLR type. Minolta suffered major reverses in the 1990s and was forced to merge with Konica in 2003, and then to transfer its technology to Sony and quit the camera business in 2006, after selling 13.5 million Maxxums. 1985 Kiron 28 210mm f/4 5.6 (Japan): first very large ratio focal length "superzoom" lens for still cameras. Was first 135 film zoom lens to range from standard wide angle to long telephoto; albeit with a small variable maximum aperture to keep size, weight and cost within reason. Although the 10 to 1 ratio Angénieux 12 120mm f/2.2 (France) zoom had been introduced for 16 mm movie cameras in 1961, and consumer Super 8 movie and Betamax/VHS video cameras long had superzooms, early 35 mm SLR zoom focal length ratios rarely exceeded 3 to 1, because of 135 film's much higher acceptable image standards. Despite their many image quality compromises, convenient superzooms (sometimes with ratios over 10 to 1) became common on amateur level 35 mm SLRs by the late 1990s. They remain a standard lens on today's amateur digital SLRs, with the Tamron AF18 270mm f/3.5 6.3 Di II VC LD Aspherical (IF) MACRO attaining 15× in 2008. Note, the Canon DIGISUPER 100 xs, a 100× (9.3 930mm f/1.7 4.7; Japan) broadcast television zoom lens, was introduced in 2002. 1987 Pentax SFX (Japan; called SF1 in USA): first interchangeable lens SLR with built in electronic flash (first built in flash with TTL autoexposure in any camera). Built in electronic flashes for convenient auxiliary light in dim situations or for fill light in high contrast situations first appeared on the non SLR Voigtländer Vitrona (West Germany) of 1964 and had been common on point and shoot cameras since the mid 1970s. Built in TTL autoflashes became standard on all but the most expensive 35 mm SLRs cameras by the early 1990s. 1987 Canon EF mount (Japan): first all electronic contact camera lens mount for interchangeable lens cameras. Introduced by Canon EOS 650 and EOS 620 35 mm SLR bodies and Canon EF lenses, this lens mount is essentially a computer data port. Mechanical camera to lens linkages can link auto diaphragm lenses and instant return mirror, focal plane shutter SLRs, but electronic autofocus required additional electronic data exchange between camera and lens. Canon decided to place everything under electronic control, even though it meant that earlier Canon lenses would not be usable with the new bodies. 1988 Minolta Maxxum 7000i (Japan; called Dynax 7000i in Europe, Alpha 7700i in Japan): first multi sensor (three, in an "H" pattern) passive autofocus SLR. First generation AF SLRs had a single central AF sensor. However, composition rules generally say it is wrong to have dead center subjects and most compositions have off center subjects. Multiple AF sensor arrays covering a wide area can more easily focus on these compositions. In 2007, the number of AF sensors reached 51 in the Nikon D3 and D300 (Japan) digital SLRs. In 1990, the 7000i and a sister camera, the Minolta Maxxum 8000i (Japan, 1990), were also the first 35 mm SLRs with available "panoramic" format film gate mask and focusing screen accessory. Introduced in 1989 by the Kodak Stretch 35 (USA) single use camera, this 13×36 mm frame on 135 film with 3 1/2×10 inch prints was a faddish snapshot format during the 1990s. 1989 Yashica Samurai Z L (Japan): first SLR intentionally designed for left handed operation. Took up to 72 exposures of horizontal 18×24 mm single frames (also called half frames) on 135 film. Had flat topped non pentaprism mirror reflex and optical relay viewfinder. Also had unique to Samurai series vertical body design with fixed autofocus 25–75mm f/4–5.6 zoom lens, interlens leaf shutter, programmed autoexposure, built in motor drive and electronic flash. Was mirror copy of auto everything, point and shoot Samurai Z camera.

1990 жылдар

1991 Kodak Digital Camera System DCS (АҚШ/Жапония): алғашқы цифрлық фотосурет түсіретін SLR камера. Бұл кеңейтілген Nikon F3 (Жапония) 35 мм SLR және MD 4 моторлы жетек болды, онда 1024×1280 пикселді (1.3 МП) зарядталған құрылғы (CCD) сенсоры, 8 МБ DRAM жады және 200 МБ (160 сурет) сыйымдылығы бар Digital Storage Unit (DSU) қатты дискісі орнатылған. Стандартты 135 мм пленкамен салыстырғанда 2 есе көрініс бұрышы факторы бар қолмен фокусқа келтірілетін Nikon F байкоу линзалары қолданылды. Бағасы тізім бойынша 19 995 АҚШ доллары болды (стандартты Nikon F3HP – 1295 АҚШ доллары, MD 4 – 485 АҚШ доллары). Электрондық фотосурет (сол кезде аналогтық өңдеу қолданылып, «қозғалмалы бейне» деп аталды) алғаш рет 1981 жылы Sony Mavica (Жапония) 490×570 пикселді (280 кП) CCD және прототип SLR камерасы арқылы көрсетілді. Электр және электроника инженерлері институты DCS-тің Kodak KAF 1300 (АҚШ, 1986) бейне сенсорын «әлемді дүр сілкіндірген 25 микрочиптің» бірі деп атады, себебі DCS цифрлық фотография революциясын бастады. Цифрлық фотография SLR камера дизайнының негізгі қағидаларын – фокустық жазықтықтағы қақпақ, жылдам қайта оралатын айна, пентапризма, автоматты диафрагма линзасы, TTL экспонометрі, автоматты экспозиция және автофокус жүйесін өзгертпеді – бірақ, әрине, пленкасыз. 1992 Nikonos RS (Жапония): 100 метрге дейінгі тереңдікте су астында суға түсуге арналған алғашқы су өткізбейтін 35 мм жүйелі SLR камера. Автофокус, автоэкспозиция, TTL автоматты сыртқы жарықтандыру, тамаша алмастырылатын линзалар және жақсы аксессуарлар жиынтығы болды. 1995 Canon EF 75 300mm f/4 5.6 IS USM (Жапония): Canon EOS 35 мм SLR камералары үшін алғашқы бейне тұрақтандыру (Image Stabilizer деп аталды) құралы бар SLR линзасы. Қолда ұсталатын камераның/линзаның дірілдеуін анықтап, оған қарсы әрекет ететін электромеханикалық жүйе болды, бұл триподсыз әдеттегіден гөрі баяу жапқыш жылдамдықтарында да нақты суреттерге мүмкіндік берді. Тұтынушыларға арналған алғашқы тұрақтандырылған линза 1994 жылы шыққан Nikon Zoom Touch 105 VR (Жапония) 35 мм нүктелік және түсірілім камерасындағы 38 105 мм f/4 7.8 линзасы болды. Бейне тұрақтандыру линзалары бастапқыда өте қымбат болды және көбінесе кәсіби фотографтар қолданды. 2006 жылы тұрақтандыру дилетанттық цифрлық SLR нарығына енді. Алайда, Konica Minolta Maxxum 7D (Жапония) цифрлық SLR 2004 жылы камера корпусына негізделген тұрақтандыру жүйесін енгізді және қазір жүйенің линзаға негізделген (линза элементтерінің ауысуы) немесе камераға негізделген (бейне сенсордың ауысуы) болуы керек пе деген мәселе бойынша инженерлік және маркетингтік күрес жүріп жатыр. Pentax жүйесіндегі қазіргі заманғы DSLR-дің барлық K байкоу линзаларымен (және адаптерлі M42 винтті линзаларымен) кері үйлесімділігі ескі линзалардың да толыққанды тұрақтандырылуын қамтамасыз етеді, бұл Canon немесе Nikon сияқты линзалық жүйелерде мүмкін емес. 1996 Minolta Vectis S 1 (Жапония/Малайзия): алғашқы Advanced Photo System (APS) IX240 пленкалық SLR камера. Полиэтилен нафталаты негізіндегі 16.7×30.2 мм кадрлардың 40-қа дейін экспозициясын жасады, 24 мм ені бар, көзге көрінбейтін магниттік деректерді кодтау жолағымен жабылған, алдын ала құлыпталатын, қолдануға дайын картридждерге салынды. Жақтан қарауға арналған, пентапризмасыз айна және оптикалық релелік видоискатель болды. Жақсы линзалармен және үлкен аксессуарлар жиынтығымен жабдықталған ықшам дизайн. APS пленкасын 1996 жылы Kodak, Canon, Fuji, Minolta және Nikon енгізді, бұл Kodak-тың пленканы жүктеуді жеңілдету бойынша көптеген әрекеттерінің бірі болды.

1991 Kodak Digital Camera System DCS (USA/Japan): first digital still capture SLR. Was a heavily modified Nikon F3 (Japan) 35 mm SLR and MD 4 motor drive with 1024×1280 pixel (1.3 MP) charge coupled device (CCD) sensor, 8 MB DRAM memory and a tethered 200 MB (160 images) Digital Storage Unit (DSU) hard drive. Used manual focus Nikon F mount lenses with 2× lens field of view factor compared to standard 135 film. List price was US$19,995 (standard Nikon F3HP was US$1295 list; MD 4, US$485). Electronic still (then using analogue processing and called still video) photography was first publicly demonstrated by original Sony Mavica (Japan) 490×570 pixel (280 kP) CCD, prototype SLR camera in 1981. The Institute of Electrical and Electronics Engineers has called the DCS's Kodak KAF 1300 (USA, 1986) image sensor one of "25 Microchips That Shook the World" because the DCS began the digital photography revolution. Digital photography did not alter the basic focal plane shutter, instant return mirror, pentaprism, auto diaphragm lens, TTL meter, autoexposure and autofocus formula of SLR camera design developed over the previous century – except, of course, it is filmless. 1992 Nikonos RS (Japan): first waterproof 35 mm system SLR for 100 m maximum depth, underwater diving use. Had autofocus, autoexposure, TTL autoflash, excellent interchangeable lenses and good accessory system. 1995 Canon EF 75 300mm f/4 5.6 IS USM (Japan): first SLR lens with built in image stabilization (called Image Stabilizer; for Canon EOS 35 mm SLRs). Had an electromechanical system to detect and counteract handheld camera/lens unsteadiness, allowing sharp photographs of static subjects at shutter speeds much slower than normally possible without a tripod. The first stabilized lens for consumer cameras was the 38 105mm f/4 7.8 lens built into the Nikon Zoom Touch 105 VR (Japan) 35 mm point and shoot of 1994. Image stabilized lenses were initially very expensive and used mostly by professional photographers. Stabilization surged into the amateur digital SLR market in 2006. However, the Konica Minolta Maxxum 7D (Japan) digital SLR introduced the first camera body based stabilization system in 2004 and there is now a great engineering and marketing battle over whether the system should be lens based (counter shift lens elements) or camera based (counter shift image sensor). In the case of the Pentax system, the backwards compatibility of the modern DSLRs for the entire K mount lens range (and the M42 screwmount lenses with an adapter) means that even these older lenses are fully stabilised, something not possible with in lens systems such as those of Canon or Nikon. 1996 Minolta Vectis S 1 (Japan/Malaysia): first Advanced Photo System (APS) IX240 film SLR. Took up to forty exposures of 16.7×30.2 mm frames on polyethylene naphthalate base, singly perforated 24 mm wide film coated with invisible magnetic data encoding stripe, pre loaded into self locking ready to use cartridges. Had flat topped non pentaprism sideways mirror reflex and optical relay viewfinder. Compact design with good lenses and large accessory system. APS film was introduced by Kodak, Canon, Fuji, Minolta and Nikon in 1996 as Kodak's last attempt (of many) at drop in film loading.

21 ғасыр

2000 Canon EOS D30 (Жапония): бірінші қосымша металл оксид жартылай өткізгіш (CMOS) сенсорлы цифрлық SLR; салыстырмалы түрде қолжетімді, жоғары деңгейдегі камера ретінде жасалған алғашқы цифрлық SLR. 1440×2160 пикселдік (3,11 МП) цифрлық суреттерді түсірді. 135 пленкамен салыстырғанда 1,6× линза факторымен Canon EF линзаларын қолданды. Арзан және төмен сапалы CMOS сенсорын пайдалану арқасында бағасы (бастапқы тізімдегі бағасы 3499 АҚШ доллары; 2001 жылы 2999 АҚШ доллары; тек корпусы) заманауи кәсіби CCD цифрлық SLR-лердің бағасынан шамамен екі есе төмен болды; бұл амбициялы әуесқойларға 1990 жылдардың соңында кең таралған цифрлық «түс және түсір» камераларынан өзгеше, линзаларын ауыстыруға болатын цифрлық SLR таңдау мүмкіндігін берді. 2003 Canon EOS Kiss Digital (Жапония; АҚШ-та EOS Digital Rebel деп аталады, Еуропада EOS 300D Digital): 1000 АҚШ долларынан кем тұратын алғашқы жоғары ажыратымдылықтағы цифрлық SLR. Жақсы интеграцияланған фокустық жазықтыққақпақшасы, жылдам қайта оралатын айна, пента айна, автоматты диафрагма, автоматты экспозиция, матрицалық өлшеу, автофокус, кірістірілген автофолашы, тамаша линзалармен және жақсы аксессуарлар жүйесімен жабдықталған компьютерлік басқару дизайны. 15,1×22,7 мм қосымша металл оксид жартылай өткізгіш (CMOS) сенсорын (1,6× линза факторы) пайдалана отырып, 2048×3072 пикселдік (6,3 МП) цифрлық суреттерді түсірді. Бастапқы тізімдік бағасы 899 АҚШ доллары (тек корпусы; 18-55 мм f/3.5-5.6 Canon EF-S зум линзасымен 999 АҚШ доллары) болды, он алты айда бүкіл әлемде 1,2 миллион дана сатылды және 2004 жылы цифрлық SLR сатылымы фильмдік SLR сатылымын басып өтуіне басты себепкер болды. 2006 Olympus Evolt E 330 (Жапония): алғашқы тікелей көрініс цифрлық SLR. Екіншілік CCD сенсоры тікелей бейне ағынын айналатын түсті LCD панеліне (әдетте камера функциясының деректері үшін қолданылады) жіберіп, фотографтың көзі SLR видоискательдік окулярына жақын болмаған жағдайда оны қосымша видоискатель ретінде пайдалануға мүмкіндік берді. Нақты көрініс режимі уақытша рефлекс айнаны (негізгі порро айна SLR видоискательін қаратып) бір жағына бұрып, 2352×3136 пикселдік (7,5 МП) Төрттен Бір форматтағы MOS бейне сенсорынан тікелей ағынды жіберу үшін затворды ашты. 2008 жылы шыққан цифрлық SLR-лердің көпшілігі тікелей көрініс режимін қолдады. Бүгінде тікелей көріністің шектеулері бар (жарқын күн сәулесінде түсінбеушілік, қозғалатын нысандарда бейнедегі кідіріс, батареяның тез тозуы және т.б.), бірақ оның жетілуі, сондай-ақ электрондық затвор фокустық жазықтыққақпақшасының, жылдам қайта оралатын айнаның және пентапризманың үлкен және қымбат дәлдік тетіктері мен оптикасын қажетсіз етеді және камераның толыққанды электрондық құрылғы болуына мүмкіндік береді. (Бұл құбылыс фотосурет камераларында орын алған – көптеген цифрлық камераларда оптикалық видоискатель жоқ.) Басқаша айтқанда, Micro Four Thirds форматындағы Panasonic LUMIX DMC G1 (Жапония, 2008) айнасыз, SLR емес, линзаларын ауыстыруға болатын цифрлық камера, жоғары ажыратымдылықтағы электрондық тікелей көрініс видоискателегі және ЖК экранымен, бір линзалы рефлекстік камераның тарихын аяқтауға мүмкіндік беретін жаңа камералардың алғашқысы болуы мүмкін. 2008 Nikon D90 (Жапония): жоғары сапалы бейне жазу мүмкіндігі бар алғашқы цифрлық SLR. Қыркүйек айында 12,3 МП APS өлшемді CMOS сенсорымен, екіншілік 1280×720 пикселдік (720p), секундына 24 кадрлық HD бейне түсірілімін монуралды дыбыспен бес минут бойы жазуға мүмкіндік берді. Екі айдан кейін Canon EOS 5D Mark II (Жапония) 21,1 МП толық кадрлы CMOS D SLR 1920×1080 пикселдік (1080p), 30 кадр/с HD бейнесін монуралды дыбыспен (сыртқы микрофонмен стерео) он екі минут бойы жазу мүмкіндігімен шықты. D90 және 5D II басқа жағынан 2008 жылғы D SLR-лерге ұқсас. Цифрлық «түс және түсір» камералары бірнеше жылдан бері бейне жазу мүмкіндігіне ие (әдетте стандартты сапада, бірақ соңғы уақытта HD сапасы да қолжетімді) және HD бейне жазу жақын арада стандартты D SLR мүмкіндігіне айналады деп күтілуде.

2000 Canon EOS D30 (Japan): first complementary metal–oxide–semiconductor (CMOS) sensor digital SLR; first digital SLR intended to be a relatively affordable, advanced amateur level camera. Took up to 1440×2160 pixel (3.11 MP) digital images. Used Canon EF mount lenses with a 1.6× lens factor, compared to 135 film. The use of a cheaper and lower quality CMOS sensor allowed a price (US$3499 initial list price; US$2999 in 2001; body only) about half of contemporary professional CCD digital SLRs; giving ambitious amateurs the choice of an interchangeable lens digital SLR, in addition to the digital point and shoots common in the late 1990s. 2003 Canon EOS Kiss Digital (Japan; called EOS Digital Rebel in USA, EOS 300D Digital in Europe): first sub US$1000 high resolution digital SLR. Well integrated focal plane shutter, instant return mirror, pentamirror, auto diaphragm, autoexposure, matrix metering, autofocus, built in autoflash, computer controlled design with excellent lenses and good accessory system. Took up to 2048×3072 pixel (6.3 MP) digital images using a 15.1×22.7 mm complementary metal–oxide–semiconductor (CMOS) sensor (1.6× lens factor). With an original list price of US$899 (body only; US$999 with 18 55mm f/3.5 5.6 Canon EF S zoom lens), it sold 1.2 million units around the world in sixteen months and was primarily responsible for digital SLR sales vaulting past film SLR sales worldwide in 2004. 2006 Olympus Evolt E 330 (Japan): first live view digital SLR. Had a secondary CCD sensor to send a live video feed to a swiveling color LCD panel (normally used for camera function data) and allow its use as an auxiliary viewfinder when the photographer's eye cannot be at the SLR viewfinder eyepiece. A sharper live view mode was available that temporarily flipped aside the reflex mirror (blacking out the primary porro mirror SLR viewfinder) and opened the shutter to send a live feed from the primary 2352×3136 pixel (7.5 MP) Four Thirds format MOS image sensor. Most new for 2008 digital SLRs had a live view mode. Although today live view has limitations (unintelligibility in bright sunlight, image lag with moving subjects, rapid battery drain, etc. ), its perfection, plus an electronic shutter, would make the bulky and expensive precision mechanisms and optics of a focal plane shutter, instant return mirror and pentaprism unnecessary and allow the camera to be a completely electronic device. (This has already occurred with snapshot cameras – the vast majority of point and shoot digital cameras lack an optical viewfinder.) In other words, the Micro Four Thirds format Panasonic LUMIX DMC G1 (Japan, 2008) mirror less non SLR, interchangeable lens digital camera with high resolution electronic live view viewfinder and LCD might be the first of a new breed of camera with the potential to end the history of the single lens reflex camera. 2008 Nikon D90 (Japan): first digital SLR with high definition video recording capability. Had 12.3 MP APS sized CMOS sensor with secondary 1280×720 pixel (720p), 24 frames per second HD video capture with monaural sound for five minutes in September. Two months later, the Canon EOS 5D Mark II (Japan) 21.1MP full frame CMOS D SLR came out with 1920×1080 pixel (1080p), 30 frame/s HD video with monaural sound (stereo with external microphone) for twelve minutes. The D90 and 5D II are otherwise straightforward 2008 D SLRs. Point and shoot digital cameras have had video recording (usually standard definition, but HD recently) for a few years and it is expected that HD video recording will soon become a standard D SLR feature.