Израиль парламент сайлауы: Шаронның жеңісі және «Интефада» әсері
2003 Israeli legislative election
Израиль сайлауы 2003: Ариэль Шаронның «Ликуд» партиясы жеңіске жетті. Басты өзгеріс – премьер-министр сайлау жойылды, коалиция басшысы тағайындалды. Палестина қақтығысы әсер етті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2003 жылғы 28 қаңтарда Израильде парламенттік сайлаулар өтті. Сайылаудың нәтижесінде Ариэль Шаронның "Ликуд" партиясы күшті жеңіске жетті. Бұрынғы премьер-министрді бөлек сайлау жойылды, және бұл лауазым жұмысқа қабілетті коалициялық үкімет құра білген партияның басшысына қайтарылды.
none
Legislative elections were held in Israel on 28 January 2003. The result was a resounding victory for Ariel Sharon's Likud. The previous separate election for Prime Minister was scrapped, and the post was returned to the leader of the party successfully forming the working coalition government.
Екінші интифада
2001 жылғы премьер-министр лауазымына өткен сайлауларға ұқсас, осы сайлауларға да Екінші интифада әсер етті, ол қақтығыстар мен палестиналық милитанттардың науқандарының қызу кезеңі болды. Соңғы сайлаудан бері Израильдегі қауіпсіздік жағдайы нашарлағанына қарамастан, 2002 жылдың мамырындағы «Қорғаныс қалқаны» және 2002 жылдың маусымындағы «Шешімді жол» операцияларынан кейін жағдай жақсарды. Беньямин Бен-Элиезердің осы кезеңнің көп бөлігінде (бірлік үкіметі таратылғанға дейін) қорғаныс министрі болғаны Еңбек партиясына үкімет саясатына балама ұсынуға мүмкіндік бермеді, себебі бұрынғы партиялық ұстанымға қайшы келетін позицияны ұсыну қиын болды. Мұндай жағдайға Израиль халқының көп бөлігінің милитаристтік көзқарасы ықпал етті, олар палестиналықтарға қарсы жасалған террористік және жауынгерлік шабуылдарға жауап ретінде қолданылған шаралардан гөрі қатаң шараларды қолдады. Бұл тенденция Израильдің интифадаға қалай ден қоюы керек деген мәселедегі маңызды айырмашылықтар Еңбек партиясы мен Ликуд партиясы арасында емес, Еңбек партиясының бейбітшіл фракциясы (солшыл «Мерец» партиясының ұстанымдарын қолдаған) және Еңбек партиясының консервативтік фракциясы (Ликуд партиясының ұстанымына жақын болған) арасында қалыптасқан жағдайға әкелді. Премьер-министр Эхуд Барак осы сайлауға қатыспағанымен (де-факто саяси аренадан шамамен екі жылға шыққан), сол кезде Эхуд Барак пен Еңбек партиясы көптеген израильдіктер тарапынан екінші интифаданың басталуына тікелей жауапты деп есептелді. Жалпы алғанда, бұрынғы сайлаулардағыдай, интифада қоғамдық пікірде айтарлықтай жік тудырды, өйткені бұрын өзін «орталық солшыл» деп санаған азаматтар солшылдардан айтарлықтай алшақтады, соның салдарынан солшыл топ пен олардың арасында кеңістік пайда болды. Бұл жағдай 1977 жылдан бері негізінен орталық солшылдарға сүйенген Еңбек партиясының сайлаушыларына елеулі әсер етті. Сонымен қатар, Премьер-министр Ариэль Шаронның Еңбек партиясы біртұтас үкіметтен кеткеннен кейін бірнеше күн өткен соң мерзімінен бұрын сайлау жариялағаны Еңбек партиясын партия төрағасын сайлауға үлкермейтін жағдайға түсірді. Ақыры Амрам Мицна сайланғаннан кейін, Израиль халқының назарын аударуға және оларды өз ұстанымдарына көндіруге бір айдан аспайтын уақыт болды, олардың ең маңыздысы Израильдің Газа секторы мен Батыс жағалаудағы бақылауын жалғастыруға мүдделі еместігі туралы мәлімдемесі болды.
Similarly to the 2001 elections for the position of prime minister, these elections were also affected by the Second Intifada, which was a period of intense fighting and Palestinian militancy campaigns. Despite the fact that since the last elections there was a significant deterioration in the security situation in Israel, after Operation Defensive Shield in May 2002 and Operation Determined Path in June 2002, there was an improvement in the security situation. The fact that Binyamin Ben Eliezer was the defense minister in most of this period (until the unity government was dismantled) did not allow the Labor party to establish an alternative to government policies, mainly because it was difficult to present a position contrary to that which was supported by the party up until then. Contributing this was the militaristic tendency of large sections from the Israeli public that supported more severe measures than those which were actually implemented against the Palestinians for militant and terrorist attacks against Israelis. This tendency led to a situation in which the significant differences regarding the way Israel should react to the Intifada were not split between the Labor party and the Likud party, but rather between the dovish faction in the Labor party (which supported the positions of the left wing Meretz party) and the hawkish faction in the Labor party (whose position was very close to that of the Likud party). Although Prime Minister Ehud Barak did not run in these elections (and in practice was almost two years out of the political system), at the time Ehud Barak and the Labor Party were widely considered by many in the Israeli public as those directly responsible for the outbreak of the second intifada. In general, similar to previous elections, the Intifada created a significant gap in the public opinions, as the public which once identified itself as "moderate left" drifted significantly away from the left, leaving a vacuum between it and the far left group. This situation significantly affected the potential voters of the Labor Party, which since 1977 relied primarily on the moderate left. In addition, the situation in which Prime Minister Ariel Sharon announced that early elections would be held, just several days after the Labor party left the unity government, caught the Labor party in a situation in which it did not yet receive a chance to elect the head of the party. When it eventually elected Amram Mitzna, he had little more than one month to gather the attention of the Israeli public and convince the Israeli public of his positions—the most prominent among them being his claim that Israel had no interest in continuing to have control in the Gaza Strip and in the West Bank.
Еңбек партиясының басшылығы
Барак 2001 жылдың ақпан айының соңында саясаттан демалыс алғаннан кейін, Еңбек партиясы Ликуд партиясымен бірігіп үкімет құрды, онда Шимон Перес Еңбек партиясының ең жоғары лауазымды министрі ретінде өкілдік етті. Сонымен қатар, Беньямин Бен Элиезер біріккен үкіметте қорғаныс министрі лауазымы үшін Матан Вилнаймен бәсекелесті (Шимон Перес Сыртқы істер министрі болып тағайындалды). Еңбек партиясының ішкі сайлауы 2001 жылдың 4 қыркүйегіне белгіленді. Бұл сайлауда Авраам Бург (сол кезде Кнессет спикері) жеңіске жеткені хабарланды, бірақ шындығында дауыс саны өте аз болды (Бургтың пайдасына бар болғаны 1000 дауыс), бұл көптеген алаяқтық туралы, әсіресе Израильдің друздар қауымдастығының бюллетеньдеріндегі алаяқтық туралы шағымдарға әкелді. Друздарға қатысты этникалық кемсітушілік туралы ұзақ талқылаулар мен айыптаулардан кейін, сайлау 51 сайлау учаскесінде (көбінесе друздар қауымдастығында) 26 желтоқсанда қайта өткізілуі шешілді. Бұл сайлауда сайлауға қатысу деңгейі салыстырмалы түрде төмен болды, ал сайлау соңында Бен Элиезер 1900 дауыс айырмасымен жеңіске жетті. Еңбек партиясының төрағасы болып сайлану Бен Элиезерге премьер-министрліке үміткер болуге мүмкіндік беретін болса да, іс жүзінде сайлау процесінің қиындықтары көптеген мәселелер тудырды, сонымен қатар Еңбек партиясының бейбітшілдікке бағытталған фракциясы Бен Элиезердің қорғаныс министрі ретіндегі саясатына ықылас танытпады. Сефардтық тегіне байланысты нәсілдік дискриминация жасады деген айыптауларға ұшыраған Бен Элиезер тағы бір сайлауға келісуге мәжбүр болды. Тағы бір сайлауды өткізу туралы шешім мен 2002 жылдың 19 қарашасына белгіленген сайлау арасында Еңбек партиясы біріккен үкіметтен шықты, бұл олардың бас тартуының басты себебі сайлау екені туралы әңгімелер тарады. Ақырында, сайлауда Амрам Мицна жеңіске жетті, ол сол кезде Хайфа қаласының әкімі болды. Ол дауыстардың 53% -ын алды, ал Бен Элиезер 38% -ын, ал Хаим Рамон 7% -ын ғана алды.
After Barak took a break from politics in late February 2001, the Labor party established a unity government with the Likud party, in which Shimon Peres represented the Labor party as the most senior figure of its ministers. At the same time, Benyamin Ben Eliezer competed against Matan Vilnai for the position of defense minister in the unity government (Shimon Peres was appointed to the position of Minister of Foreign Affairs). The Labor party primaries were set for September 4, 2001. These primaries were supposedly won by Avraham Burg (who was the Speaker of the Knesset at the time), although in practice there was a very small number of votes (only 1,000 votes in favor of Burg), which led to many claims of fraud, especially of fraud within ballots of the Israeli Druze community. After a long series of discussions and accusations regarding ethnic discrimination of the Druze public, it was decided that the primaries would be held again in 51 polling stations (mostly within the Druze community) on 26 December. Those elections had a relatively low voter turnout and at the end of those elections, Ben Eliezer won with a small gap of just 1,900 votes. Although winning the Labor party's leader position allegedly promised Ben Eliezer his candidacy for prime minister for the Labor party, in practice the problematic election process led to many issues which were also affected by the lack of enthusiasm from the dovish faction of the Labor party to Ben Eliezer's policy as defense minister. After making serious allegations of racial discrimination against him due to being Sephardi, Ben Eliezer was forced to agree to another round of primaries. During the period of time between the decision to hold another primary and the primaries themselves, which were set for 19 November 2002, the Labor party withdrew from the unity government, which led to rumors that the main reason they withdrew was due to the considerations regarding the primaries. The primaries were eventually won by Amram Mitzna, who at that point in time was the mayor of Haifa. He won 53% of the votes while Ben Eliezer won 38% of the votes and Haim Ramon won only 7% of the votes.
Біріккен үкіметтің ыдырауы
Палестиналық террористік шабуылдарға жауап ретінде Израильдің ұстамдылық саясатын тоқтатқан "Қорғаныс қалқаны" және "Шешімді жол" операциялары Израильге қарсы жасалған террористік шабуылдардың санын едәуір азайтуға жетістікке жетті, бірақ олар біртұтас үкіметтің ыдырауына әкелді. Сонымен қатар, экономикалық жағдай да айтарлықтай нашарлады, ал "Қорғаныс қалқаны" операциясынан кейін 2002 жылдың 25 сәуірінде "Экономикалық қорғаныс қалқаны" (חומת מגן כלכלית) деп аталған төтенше экономикалық жоспар ұсынылды. Израильдіктерге қарсы террористік шабуылдардың уақытша тоқтауы "Шас" партиясының министрлерінің төтенше экономикалық жоспарға қарсы шығуына және Кнессетте оған қарсы дауыс беруіне себеп болды. Бұл жағдай 20 мамырда премьер-министр Ариэль Шаронның "Шас" министрлерін қызметтен босатуына әкелді. Дегенмен, "Шас" 3 маусымда үкіметке қайта қосылды, бірақ бұл қадам біртұтас үкіметтің аяқталуының бастамасы болды. 28 шілдеде Дэвид Леви және оның бөлініп шыққан "Гешер" фракциясы бюджетке қарсылық білдіргендіктен үкіметтен кетті. Олардың кетуі сол кезде маңызды болмаса да, кейіннен біртұтас үкіметтің жалғасуына қиындықтар туғызды. Еңбек партиясы қыркүйек айында экономикалық саясатқа, мемлекеттік бюджетке және жаңа қорғаныс саясатына қарсылық білдіргендіктен біртұтас үкіметтен шықты, нәтижесінде премьер-министр Ариэль Шарон үкіметінде бірнеше жаңа министрлерді қайта тағайындауға мәжбүр болды. Соның салдарынан, 1 қарашада Бенджамин Нетаньяху Сыртқы істер министрі болып тағайындалды, ал келесі күні Шаул Мофаз қорғаныс министрі болып тағайындалды (бұл қадам уақытына байланысты көп сынға ұшырады, өйткені Мофаз Израиль Қорғаныс күштері Бас штабының бастығы қызметінен кейін төрт ай өткен соң ғана осы лауазымға тағайындалды). Ақырында Шарон Кнессетті тарату және мерзімінен бұрын сайлау жариялау туралы шешім қабылдады.
Operation Defensive Shield and Operation Determined Path, which ended the Israeli policy of restraint in response to Palestinian terrorist attacks, succeeded in considerably reducing the numbers of terrorist attacks carried out against Israel; nevertheless, they led to the disintegration of the unity government. In addition, the economic situation also deteriorated significantly, and after Operation Defensive Shield, an emergency economic plan was brought forth on April 25, 2002, which was called Economic Defensive Shield (חומת מגן כלכלית). A temporary lull in terrorist attacks against Israelis was among the reasons that the Shas party ministers opposed the emergency economic plan and voted against it in the Knesset. This situation caused Prime Minister Ariel Sharon to fire the Shas ministers on May 20. Nevertheless, Shas rejoined the government on June 3, but this step was the beginning of the end of the unity government. On July 28 David Levy and his breakaway Gesher faction left the government due to their opposition to the budget. Although their departure was not significant at the time, further ahead this caused difficulties for the continued existence of the unity government. When the Labor party withdrew from the unity government in September due to their opposition to the economic policy, the state budget, and the new defense policy, Prime Minister Ariel Sharon's government had to re appoint several new ministers to his government. As a result, Benjamin Netanyahu was appointed as the Foreign Minister on November 1, and Shaul Mofaz was appointed as the defense minister the next day (a move which aroused much criticism due to its timing Mofaz was appointed to this position only four months after he finished serving in the military as the Chief of Staff of the Israeli Defense Forces). Eventually Sharon announced the dissolution of the Knesset and early elections.
Тал заң және оның әсері
2002 жылдың 23 шілдесінде Кнессет Тал заңын Израильдің ультраортодоксал азаматтарының басқа израильдік азаматтармен бірдей міндеттерді орындауы жөніндегі қоғамдық талапқа келісім табуға жасалған тытырыс ретінде мақұлдады, атап айтқанда, оларды Израиль қорғаныс күштерінде қызмет етуге міндеттеу. Коалициялық дау-дамағдарлықтар Тал заңын бастапқыда қабылдауды кешіктірді. Заңның қабылдануы, іс жүзінде, ультраортодоксал қауымдастығында кең таралған әскерден қашуды заңдастырды (оларға 18 жасқа толғаннан кейін бір жыл жұмыс істеуге мүмкіндік берілді, содан кейін әскери немесе азаматтық қызметке қатысу немесе ешиваға оралу мүмкіндігі ұсынылды), бұл израильдік қоғамның ультраортодоксал қауымдастығына деген наразылығын күшейтті, себебі мұсылман емес, ультраортодоксал емес израильдіктердің көпшілігі 18 жасқа толғаннан кейін бірнеше жыл әскери қызметке шақырылуға міндетті. Тал заңының осы сайлаудағы басты салдары – Шинуи партиясының күшеюі болды.
On 23 July 2002, the Knesset approved the Tal Law as an attempt to reach a compromise to the public demand that the Israeli ultra Orthodox citizens would share an equal extent of obligations which other Israeli citizens are required to fulfill, specifically requiring them to serve in the Israel Defense Forces. The coalition upheavals delayed the initial adoption of the Tal law. The adoption of the law, which in practice legitimized the existing massive draft dodging within the ultra Orthodox community (while giving them the option to work for a whole year after they get to the age of 18, and afterwards giving them the option to choose whether to join the military or civilian service, or return to the yeshiva), caused a significant strengthening of contempt among the Israeli public towards the ultra Orthodox community, as most non Muslim non ultra Orthodox Israelis are obligated to serve in the military for several years when they reach age 18. The main effect the Tal Law had in this elections was a significant strengthening to the Shinui party.
Ариэль Шаронның тергеулері
1999 жылдың соңында Ариэль Шаронның Ликуд партиясының төрағалыққа сайлау науқаны барысында Шарон саяси партияларды қаржыландыруды реттейтін заңмен тыйым салынған тәсілдермен жалпы сомасы алты миллион шекелге жететін қаржы жинады. 2001 жылдың қыркүйек айының басында жарияланған Бақылаушының есебінде осы үлестер заңды бұзатыны айтылды (бұрынғы Нетаньяхуға қатысты ұқсас шағым ескертуге, ал Эхуд Баракқа қатысты ұқсас шағым оны сайлауға көмектескен ұйымдарды зерттеуге әкелді). Осының салдарынан Шарон 4 қазанда донорларға 1,5 миллион шекел қайтарды, бірақ одан әрі қаржы жинауда қиындықтарға тап болды. 22 қазанда Шаронның ұлы Гилад Леуми банкінен салыстырмалы түрде жоғары пайызбен несие алып, содан кейін Оңтүстік Африкалық бизнесмен Сирил Кернмен байланысқа шықты, ол 30 қарашада қалған сомаға несие берді (дегенмен ақша 2002 жылдың 17 қаңтарында ғана аударылды). Сирил Керннің ақшасы 2002 жылдың 30 сәуірінде Израиль есептесу банкіне аударылып, 17 желтоқсанда Сирил Кернге қайтарылды. Бұл фактілер, сондай-ақ Сирил Керннің Израильдегі бизнесінің ауқымы туралы нақтылықтың болмауы "саяси жарылыс заттарына" айналып, сайлау науқаны кезінде Бас прокуратурамен тергелді. 2003 жылдың 6 қаңтарында "Хаарец" газеті бұл оқиғаның толық мәліметтерін жариялады. (Кейіннен тергеуді жүргізген адвокат Лиора Глатт Берковиц ақпаратты жариялағандығы анықталды.) Оқиғаның жария болуы саяси дауыл тудырып, оппозиция Ариэль Шаронның отставкаға кетуін талап етті. Екінші жағынан, Ликуд мүшелері оқиғаның мәліметтерінің жариялануы саяси мақсатта жасалғанын және Шаронның беделін түсіруге бағытталғанын мәлімдеді.
In late 1999, during Ariel Sharon's election campaign for the Likud leadership, Sharon collected donations totaling six million NIS in ways that were prohibited under the law regulating the funding of political parties. The Comptroller's Report published in early September 2001 stated that these contributions were breaking the law (a previous similar complaint against Netanyahu led to the issuing of a warning, and a similar complaint against Ehud Barak even led to an investigation regarding the organizations that helped him get elected). As a result, Sharon returned 1.5 million NIS to the donors on October 4, but had difficulties in raising the more funds. On October 22, Sharon's son Gilad was able to get a loan at a relatively high interest from Bank Leumi, and then made contact with the South African businessman Cyril Kern, who gave him a loan for the rest of the balance on November 30 (even though the money was actually transferred only on 17 January 2002). Cyril Kern's money was transferred to the Israel Discount Bank on 30 April 2002 and was returned to Cyril Kern on 17 December. These facts, coupled with the lack of clarity regarding the extent of Cyril Kern's businesses in Israel, became "political dynamite", and were investigated during the election campaign by the State Attorney's Office. On 6 January 2003, the details of the affair were revealed by Haaretz. (It turned out later on that the attorney Liora Glatt Berkowitz, who was in charge of the investigation, leaked the information.) The exposure of the affair caused a political storm and led to calls for the resignation of Ariel Sharon from the opposition. On the other hand, Likud members alleged that the leak of the affair's details was politically motivated and intended to harm Sharon's popularity.
Парламент фракциялары
Төмендегі кестеде 15-ші Кнессеттегі парламенттік фракциялар тізімі берілген. Атауы Идеология Символ 1999 жылғы нәтиже 2002 жылғы таратылудағы орындықтар Дауыс (%) Орындықтар Еңбек Меймад Әлеуметтік демократия אמת Амрам Мицна 20.3% Гешер Либералды консерватизм Экономикалық теңдік Дэвид Леви Ликуд Ұлттық либерализм מחל Ариэль Шарон 14.1% Шас Діни консерватизм Популизм שס Ели Ишай 13.0% Мерец Әлеуметтік демократия Секуляризм מרצ Йоси Сарид 7.6% Исраил БаАлиях Ресей тіліндегілердің мүдделері כן Натан Шаранский 5.1% Шинуи Либерализм Секуляризм יש Томи Лапид 5.0% Орталық партия Центризм פה Дан Меридор 5.0% Мафдал Діни сионизм ב Зевул Орулев 4.2% UTJ Діни консерватизм ג Яаков Литцман 3.7% Раам Араб ұлтшылдығы Исламизм עם Ибрагим Сарсур 3.4% Ұлттық одақ Оңшыл популизм Ұлттық консерватизм יט Бенни Элон 3.0% Хадаш Коммунизм Социализм ו Мухаммад Бараке 2.6% Исраил Бейтейну Ұлтшылдық Секуляризм ל Авигдор Либерман 2.6% Балад Араб ұлтшылдығы Пан-арабтық д Азми Бишара 1.9% Бір Ұлт Әлеуметтік демократия Демократиялық социализм ם Амир Перец 1.9%
The table below lists the parliamentary factions represented in the 15th Knesset. Name Ideology Symbol Leader 1999 resultSeats at 2002dissolution Votes (%) Seats Labor Meimad Social democracy אמת Amram Mitzna20.3% Gesher Liberal conservatismEconomic egalitarianism David Levy Likud National liberalism מחל Ariel Sharon14.1% Shas Religious conservatismPopulism שס Eli Yishai13.0% Meretz Social democracySecularism מרצ Yossi Sarid7.6% Yisrael BaAliyah Russian speakers' interests כן Natan Sharansky5.1% Shinui LiberalismSecularism יש Tommy Lapid5.0% Centre Party Centrism פה Dan Meridor5.0% Mafdal Religious Zionism ב Zevulun Orlev4.2% UTJ Religious conservatism ג Yaakov Litzman3.7% Ra'am Arab nationalismIslamism עם Ibrahim Sarsur3.4% National Union Right wing populismNational conservatism יט Benny Elon3.0% Hadash CommunismSocialism ו Mohammad Barakeh2.6% Yisrael BeiteinuNationalismSecularism לAvigdor Lieberman2.6% Balad Arab nationalismPan arabism ד Azmi Bishara1.9% One Nation Social democracyDemocratic socialism ם Amir Peretz1.9%
Салдары
Ликудтың айқын жеңісінен басқа, сайлаулар секулярлық Шинуи партиясы үшін де сәтті аяқталды. Сайлауда оңшылдардың күшейгеніне қарамастан, көптеген сауалнамалар солшылдар ұсынған саясатқа (мысалы, елді мекендерді тарату, Газадан бір жақты түрде шығу және Палестина мемлекетін құру) халықтың күшті қолдауын көрсетті. Ариэль Шарон 2003 жылдың 28 ақпанында 30-шы үкіметті құрды. Оның коалициясына бастапқыда тек Шинуи және Ұлттық одақ кірді, бірақ Исраэль БаАлия сайлаудан кейін көп ұзамай Ликуд партиясына бірікті. 3 наурызда Ұлттық діни партия үкіметке қосылды. Шаронның Газадан шығу жоспарын іске асыру шешімі Ұлттық одақ пен Ұлттық діни партияның 2004 жылдың маусым және қараша айларында коалициядан кетуіне әкелді. Шинуи 2004 жылдың желтоқсанында бюджет мәселелері бойынша келіспеушіліктерге байланысты үкіметтен кетті. Партия кейіннен даулы көшбасшы сайлаудан кейін тарап кетті, он бір депутат Секулярлық фракцияны құрды, ал біреуі ХаОлимді құрды, ол Ұлттық одаққа қосылды. Кейіннен екі депутат Ұлттық үйді құру үшін Секулярлық фракциядан шықты. Еңбек–Меймад 2005 жылдың қаңтарында коалицияға қосылды, ал 2005 жылдың наурыз айында Агудат Исраэль үкіметке қосылды. Еңбек–Меймад соңынан сол жылдың қараша айында коалициядан шықты, сол айда Шарон Ликудтан он төрт депутатты бөліп алып, Кадима партиясын құрды. Ликуд 2006 жылдың қаңтарында коалициядан шықты. Шаронның инсульт алғаннан кейін Эхуд Ольмерт премьер-министр міндетін атқарушы болды. Кнессет сессиясында Бір Ұлттың депутаттарының бірі Ликудқа қосылғанға дейін Ной партиясын құрды. Бір Ұлт кейіннен Еңбек партиясына бірікті. Исраэль Бейтейну Ұлттық одақтан бөлінді, ал екі депутат Ұлттық діни партиядан бөлініп, Жаңа діни ұлттық-сионистік партияны құрды. 2006 жылғы сайлауға дейін Біріккен Тора Иудаизмі Агудат Исраэль (үш орын) және Дегель ХаТора (екі орын) болып бөлінді, ал Таал (бір орын) Хадаштан бөлінді.
Apart from Likud's clear victory, the election was also a success for the secularist Shinui. Despite gains by the right in the election, multiple polls showed strong public support for policies advocated by the left (such as dismantling settlements, unilaterally withdrawing from Gaza, and creating a Palestinian state). Ariel Sharon formed the 30th government on 28 February 2003. His coalition initially included just Shinui and the National Union, although Yisrael BaAliyah had merged into Likud soon after the election. On 3 March the National Religious Party joined the government. Sharon's decision to implement the Gaza disengagement plan led to the National Union and the National Religious Party leaving the coalition during June and November 2004 respectively. Shinui left the government in December 2004 following disagreements over the budget. The party later disintegrated following a disputed leadership election, with eleven MKs leaving to form the Secular Faction and one left to establish HaOlim, which merged into the National Union. Two MKs later left the Secular Faction to establish National Home. Labor–Meimad joined the coalition in January 2005, with Agudat Yisrael added to the government in March 2005. Labor–Meimad later pulled out in November that year, the same month in which Sharon led a breakaway of fourteen MKs from Likud to form Kadima. Likud left the coalition in January 2006. Following Sharon's stroke, Ehud Olmert took over as Acting Prime Minister. The Knesset term also saw one of One Nation's MKs leave to form Noy, before joining Likud. One Nation then merged into Labor. Yisrael Beiteinu broke away from the National Union, whilst two MKs left the National Religious Party to establish the Renewed Religious National Zionist Party. Prior to the 2006 elections, United Torah Judaism split into Agudat Yisrael (three seats) and Degel HaTorah (two seats), whilst Ta'al (one seat) broke away from Hadash.