Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Израильдің үкімет басшысы
Head of government of Israel
тізім
a list
Израильдің премьер-министрі (רֹאשׁ הַמֶּמְשָׁלָה, еврейше:; رئيس الحكومة, Ra'īs al Ḥukūma) – Израиль мемлекетінің үкімет басшысы және бас атқарушы органы. Израиль – мемлекет басшысы ретінде президенті бар парламенттік республика. Президенттің өкілеттігі көбінесе рәсімдік сипатта болады, ал премьер-министр атқару билігін жүзеге асырады. Премьер-министрдің ресми резиденциясы Бейт Агион Иерусалимде орналасқан. Қазіргі премьер-министр – Ликуд партиясынан Бенжамин Нетаньяху, бұл лауазымды атқарган тоғызыншы адам (уақытша тағайындалғандарды есептемегенде). Сайлаудан кейін президент партия басшыларынан осы лауазымға кімді қолдайтындарын сұрап, Кнессет мүшесін премьер-министрлікке ұсынады. Президент ұсынған бірінші кандидатқа тиімді коалиция құруға 28 күн беріледі. Одан кейін ол үкімет бағдарламасын ұсынады және премьер-министр болу үшін Кнессеттен сенім дауысы алуы тиіс. Көбінесе премьер-министр үкіметтік коалициядағы ең ірі партияның жетекшісі болып табылады. 1996 және 2001 жылдар аралығында премьер-министр Кнессеттен тәуелсіз, тікелей сайланды.
The prime minister of Israel (רֹאשׁ הַמֶּמְשָׁלָה, Hebrew acronym: ; رئيس الحكومة, Ra'īs al Ḥukūma) is the head of government and chief executive of the State of Israel. Israel is a parliamentary republic with a president as the head of state. The president's powers are largely ceremonial, while the prime minister holds the executive power. The official residence of the prime minister, Beit Aghion, is in Jerusalem. The current prime minister is Benjamin Netanyahu of Likud, the ninth person to hold the position (excluding caretakers). Following an election, the president nominates a member of the Knesset to become prime minister after asking party leaders whom they support for the position. The first candidate the president nominates has 28 days to put together a viable coalition. He then presents a government platform and must receive a vote of confidence from the Knesset to become prime minister. In practice, the prime minister is usually the leader of the largest party in the governing coalition. Between 1996 and 2001, the prime minister was directly elected, separately from the Knesset.
Тарих
Премьер-министр лауазымы 1948 жылғы 14 мамырда, Израиль мемлекетінің құрылуы туралы декларация жарияланған күні, уақытша үкімет құрылған кезде пайда болды. Мапай партиясының басшысы және еврей агенттігінің басшысы Давид Бен-Гурион Израильдің алғашқы премьер-министрі болды. Бұл лауазым 1949 жылғы 8 наурызда, бірінші үкімет құрылған кезде тұрақты мәртебе алды. Бен-Гурион 1953 жылдың соңына дейін өз қызметін сақтап, Сде-Бокер кибуцында қоныстану үшін отставкаға кетті. Оның орнына Моше Шарет келді. Алайда, Бен-Гурион екі жылға жетпей, өзінің лауазымын қайтару үшін оралды. 1963 жылы ол екінші рет отставкаға шығып, Мапайдан бөлініп, Рафи партиясын құрды. Леви Ешколь Мапай партиясының басшысы және премьер-министр болды. 1965 жылы Мапай Ахдут ХаАводамен бірігіп, "Алианс" партиясын құрған кезде ол екі партияның туы астында елді басқарған алғашқы премьер-министр атанды. 1968 жылы Мапам мен Рафи партиялары "Тізілімге" қосылғаннан кейін, 120 орындық Кнессетте 63 орын алып, Кнессетте абсолютті көпшілікке ие болған жалғыз партия басшысы болды. 1969 жылғы 26 ақпанда Ешколь қызмет бабында қайтыс болған алғашқы премьер-министр атанды. Ол уақытша Игал Аллонмен ауыстырылды, оның қызметі бір айдан аспады, себебі партия Голда Меирді саяси өмірге қайта оралуға және 1969 жылғы наурыз айында премьер-министр болуға көндірді. Меир Израильдің тұңғыш әйел премьер-министрі және әлемдегі үшінші әйел премьер-министрі болды (Сиримаво Бандаранаике мен Индира Гандиден кейін). Меир 1974 жылы Йом Киппур соғысы бойынша Агранат комиссиясының қорытындыларын жариялағаннан кейін, комиссия оны кінәсінен босатса да, отставкаға кетті. Ицхак Рабин билікті иеленді, бірақ ол сегізінші Кнессеттің мерзімі аяқталар алдында бірқатар жанжалдардан кейін отставкаға кетті. Олардың ішінде тұрғын үй министрі Аврахам Офердің полиция оның партия қаражатын заңсыз пайдаланғаны туралы тергеуді бастағаннан кейін өзін-өзі өлтіруі, сондай-ақ Ашер Ядлиннің (Израиль банкінің тағайындалған губернаторы) пара алғаны үшін бес жылға бас бостандығынан айырылуы бар. Рабиннің әйелі Лияның да сол кезде Израильде заңсыз болған шетелдегі банк шоты болғаны анықталды. Менахим Бегин 1977 жылғы сайлауда жеңіске жеткенде бірінші оңшыл премьер-министр болды және 1981 жылғы сайлауда бұл лауазымды сақтап қалды. Ол 1983 жылы денсаулығына байланысты отставкаға кетіп, билікті Ытжақ Шамирге тапсырды. 1984 жылғы сайлауда "Алианс" де, "Ликуд" та үкімет құра алмағаны анықталғаннан кейін, премьер-министрлік кезекпен алмасатын ұлттық бірлік үкіметі құрылды. Шимон Перес алғашқы екі жылды басқарды, ал оны Кнессет мерзімінің ортасында Шамир алмастырды. 1988 жылғы сайлауда тағы бір ұлттық бірлік үкіметі құрылса да, Шамир бұл лауазымды жалғыз өзі атқара алды. Перес 1990 жылы солшыл үкімет құруға тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды, Шамир 1992 жылға дейін билікте қалды. Рабин 1992 жылғы сайлауда Лейборист партиясын жеңіске жеткізгеннен кейін екінші рет премьер-министр болды. 1995 жылғы 4 қарашада оның қазасынан кейін Перес премьер-министр лауазымын иеленді.
The office of Prime Minister came into existence on 14 May 1948, the date of the Declaration of the Establishment of the State of Israel, when the provisional government was created. David Ben Gurion, leader of Mapai and head of the Jewish Agency, became Israel's first prime minister. The position became permanent on 8 March 1949, when the first government was formed. Ben Gurion retained his role until late 1953, when he resigned to settle in the Kibbutz of Sde Boker. He was replaced by Moshe Sharett. However, Ben Gurion returned in a little under two years to reclaim his position. He resigned for a second time in 1963, breaking away from Mapai to form Rafi. Levi Eshkol took over as head of Mapai and prime minister. He became the first prime minister to head the country under the banner of two parties when Mapai formed the Alignment with Ahdut HaAvoda in 1965. In 1968 he also became the only party leader to command an absolute majority in the Knesset, after Mapam and Rafi merged into the Alignment, giving it 63 seats in the 120 seat Knesset. On 26 February 1969, Eshkol became the first prime minister to die in office. He was temporarily replaced by Yigal Allon, whose stint lasted less than a month, as the party persuaded Golda Meir to return to political life and become prime minister in March 1969. Meir was Israel's first woman prime minister, and the third in the world (after Sirimavo Bandaranaike and Indira Gandhi). Meir resigned in 1974 after the Agranat Commission published its findings on the Yom Kippur War, even though it had absolved her of blame. Yitzhak Rabin took over, though he also resigned towards the end of the eighth Knesset's term following a series of scandals. Those included the suicide of Housing Minister Avraham Ofer after police began investigating allegations that he had used party funds illegally, and the affair involving Asher Yadlin (the governor designate of the Bank of Israel), who was sentenced to five years in prison for having accepted bribes. Rabin's wife, Leah, was also found to have had an overseas bank account, which was illegal in Israel at the time. Menachem Begin became the first right wing prime minister when his Likud won the 1977 elections, and retained the post in the 1981 elections. He resigned in 1983 for health reasons, passing the reins of power to Yitzhak Shamir. After the 1984 elections had proved inconclusive with neither the Alignment nor Likud able to form a government, a national unity government was formed with a rotating prime ministership – Shimon Peres took the first two years, and was replaced by Shamir midway through the Knesset term. Although the 1988 elections produced another national unity government, Shamir was able to take the role alone. Peres made an abortive bid to form a left wing government in 1990, but failed, leaving Shamir in power until 1992. Rabin became prime minister for the second time when he led Labour to victory in the 1992 elections. After his assassination on 4 November 1995, Peres took over as prime minister.
Тікелей сайлау
Он үшінші Кнессеттің (1992–1996) кезінде премьер-министрді сайлау үшін, американдық президенттік сайлау үлгісінде жеке дауыс беру жүйесі енгізілуі шешілді. Бұл жүйе, Израильдің сайлау жүйесінің бір партияның көпшілік дауысын алуын тиімсіз ететініне байланысты қабылданды. Тек екі партия – Мапай/Еңбекшілер партиясы және Ликуд – үкіметке жетекшілік еткен, бірақ әдеттегі Кнессеттегі көптеген партиялар мен фракциялардың болуы, бір партияның көпшілікке қажетті 61 орынды жеңіп алуына кедергі келтіреді. 1996 жылы, мұндай сайлау алғаш рет өткен кезде, сайлау алдындағы сауалнамалар Перестің жеңіске жететінін болжаған болатын, бірақ нәтижесінде Бенжамин Нетаньяху күтпеген жеңіске ие болды. Алайда, сол уақытта өткен Кнессет сайлауында Еңбекшілер партиясы басқа партиялардың барлығынан көп дауыс жинады (27%). Осылайша, Нетаньяху, теориялық билікке ие болғанына қарамастан, тиімді үкімет құру үшін діни партиялардың қолдауына мұқтаж болды. Соңында Нетаньяху үкіметті тұрақтандыра алмады, нәтижесінде 1999 жылы премьер-министр мен Кнессетке мерзімінен бұрын сайлаулар жарияланды. Басқаруға бес кандидат ниет білдіргенімен, үш кіші партияның өкілдері (Херут – Ұлттық қозғалысынан Бенни Бегин, Баладтан Азми Бишара және Орталық партиядан Ицхак Мордехай) сайлау күніне дейін жарыстан бас тарды, ал Ехуд Барак Нетаньяхуды жеңді. Алайда, жаңа жүйе тағы да сәтсіздікке ұшырады; Барактың «Бір Израиль» альянсы (Еңбекшілер партиясы, Гешер және Меймад альянсы) Кнессет сайлауында басқа партияларға қарағанда көп дауыс жинағанымен, олар тек 26 орынға ие болды, бұл жеңіске жеткен партия немесе альянс үшін ең төменгі көрсеткіш. Баракқа үкімет құру үшін алты кіші партиямен коалиция құру қажет болды. 2001 жылдың басында Барак әл-Ақса интифадасының басталуына байланысты отставкаға кетті. Алайда, үкімет құлатылмады, тек премьер-министрді сайлау қажет болды. Сайлауда Ликуд партиясынан Ариэль Шарон Баракты сенімді түрде жеңіп, дауыстардың 62,4%-ын алды. Алайда, Ликуд Кнессетте тек 21 орынға ие болғандықтан, Шарон Ұлттық бірлік үкіметін құруға мәжбүр болды. Шаронның жеңісінен кейін премьер-министрді жеке сайлау жүйесін тоқтатып, бұрынғы жүйеге оралу туралы шешім қабылданды.
During the thirteenth Knesset (1992–1996) it was decided to hold a separate ballot for prime minister modeled after American presidential elections. This system was instituted in part because the Israeli electoral system makes it all but impossible for one party to win a majority. While only two parties—Mapai/Labour and Likud—had ever led governments, the large number of parties or factions in a typical Knesset usually prevents one party from winning the 61 seats needed for a majority. In 1996, when the first such election took place, the outcome was a surprise win for Benjamin Netanyahu after election polls predicted that Peres was the winner. However, in the Knesset election held at the same time, Labour won more votes than any other party (27%). Thus Netanyahu, despite his theoretical position of power, needed the support of the religious parties to form a viable government. Ultimately Netanyahu failed to hold the government together, and early elections for both prime minister and the Knesset were called in 1999. Although five candidates intended to run, the three representing minor parties (Benny Begin of Herut – The National Movement, Azmi Bishara of Balad, and Yitzhak Mordechai of the Centre Party) dropped out before election day, and Ehud Barak beat Netanyahu in the election. However, the new system again appeared to have failed; although Barak's One Israel alliance (an alliance of Labour, Gesher, and Meimad) won more votes than any other party in the Knesset election, they garnered only 26 seats, the lowest ever by a winning party or alliance. Barak needed to form a coalition with six smaller parties to form a government. In early 2001, Barak resigned following the outbreak of the al Aqsa Intifada. However, the government was not brought down, and only elections for prime minister were necessary. In the election itself, Ariel Sharon of Likud comfortably beat Barak, taking 62.4% of the vote. However, because Likud only had 21 seats in the Knesset, Sharon had to form a national unity government. Following Sharon's victory, it was decided to do away with separate elections for prime minister and return to the previous system.
2003 жылдан бастап
2003 жылғы сайлау 1996 жылға дейінгідей өткізілді. Ликуд партиясы 38 орын жеңіп алды, бұл он жылдан астам уақыттан бері бір партияның ең жоғары көрсеткіші болды. Партия басшысы ретінде Шарон Премьер-министр болып тағайындалды. Бірақ, өкілеттігінің соңына қарай және Израильдің бір жақты келісімнен бас тарту жоспары бойынша Ликуд ішіндегі терең даулардың нәтижесінде Шарон партиясынан бөлініп, «Кадима» партиясын құрды. Ол Премьер-министр лауазымын сақтап қана қоймай, сонымен қатар Еңбек партиясы немесе Ликуд (немесе олардың ізбасарлары) мүшесі емес алғашқы Премьер-министр атанды. Дегенмен, 2006 жылдың қаңтарында, сайлау науқанының қайнаған кезінде ол инсульт алды, нәтижесінде Эхуд Ольмерт сайлауға дейінгі апталарда Премьер-министр міндетін атқарушы болды. 2006 жылғы сайлаулардан кейін Шаронның 100 күнге қабілетсіздікке түсуінен кейін, Ольмерт кабинет шешімімен уақытша Премьер-министр болып тағайындалды. Осылайша ол Израильдің үшінші уақытша Премьер-министрі болды және Израильдің ресми Премьер-министрі ретінде жаңа үкіметін құруға бірнеше күн қалғанда бұл мәртебеге ие болды. 2008 жылы жемқорлыққа қатысты айыптаулар мен өз партиясынан туған қиындықтардың нәтижесінде Ольмерт отставкаға кетті. Бірақ, оның орнын баскан Ципи Ливни коалициялық үкімет құра алмады. Келесі жылы өткен сайлауда «Кадима» партиясы ең көп орын жеңіп алғанымен, үкімет құру міндеті Ликуд партиясының көшбасшысы Бенджамин Нетаньяхуға жүктелді. Ол бұл міндетті орындап, Израиль Премьер-министрі лауазымында екінші мерзімін бастады. 2013 жылғы сайлауда «Ликуд Исраэль Бейтейн» альянсы ең ірі фракция болып шықты. Коалиция құрғаннан кейін Нетаньяху үшінші рет Премьер-министр болды. 2015 жылы Нетаньяху билікте қалуға қол жеткізді. Коалиция мүшелерімен болған көптеген келіспеушіліктер 2019-2022 жылдардағы Израильдегі саяси дағдарысқа әкеп соқты. 2021 жылы Нафтали Беннет Премьер-министр болды. 2022 жылдың шілдесінде оның орнын коалициялық әріптесі Яир Лапид басты. 2022 жылдың желтоқсанында Бенджамин Нетаньяху өткен айда өткен сайлаудың нәтижесінде Премьер-министр лауазымына қайта келді.
The 2003 elections were carried out in the same manner as prior to 1996. Likud won 38 seats, the highest by a party for over a decade, and as party leader Sharon was duly appointed Prime Minister. However, towards the end of his term and largely as a result of the deep divisions within Likud over Israel's unilateral disengagement plan, Sharon broke away from his party to form Kadima, managing to maintain his position as prime minister and also becoming the first prime minister not to be a member of either Labour or Likud (or their predecessors). However, he suffered a stroke in January 2006, in the midst of election season, leading Ehud Olmert to become acting prime minister in the weeks leading to the elections. He was voted by the cabinet to be interim prime minister just after the 2006 elections, when Sharon had reached 100 days of incapacitation. He thus became Israel's third interim prime minister, only days before forming his own new government as the official Prime Minister of Israel. In 2008, amid accusations of corruption and challenges from his own party, Olmert resigned. However, his successor Tzipi Livni was unable to form a coalition government. In the election in the following year, while Kadima won the most seats, it was the Likud leader Benjamin Netanyahu who was given the task of forming a government. He was able to do so, thus beginning his second term as Prime Minister of Israel. In the 2013 election, the Likud Yisrael Beiteinu alliance emerged as the largest faction. After forming a coalition, Netanyahu secured his third prime ministership. In 2015, Netanyahu managed to stay in power. Multiple disagreements with his coalition members led to the 2019–2022 Israeli political crisis. In 2021, Naftali Bennett became prime minister. He was succeeded in July 2022 by his coalition partner, Yair Lapid. In December 2022, Benjamin Netanyahu returned to the prime ministership, as a result of the previous month's election.
Мұрагерлік реті
Егер премьер-министр қызмет бабында қайтыс болса, кабинет жаңа үкімет билікке келгенге дейін үкіметті басқару үшін уақытша премьер-министрді тағайындайды. Игал Аллон Леви Ешколдың қайтысынан кейін уақытша премьер-министр болды, ал Ицхак Рабиннің қазасынан кейін Шимон Перес та уақытша премьер-министр қызметін атқарды. Израиль заңнамасына сәйкес, егер премьер-министр қайтыс болмай, уақытша қабілетсіздікке ұшыраса (мысалы, Ариэль Шаронның 2006 жылдың басындағы инсульті), премьер-министр жазылғанша билік 100 күнге дейін міндетін атқарушы премьер-министрге беріледі (Эхуд Ольмерт Шароннан билікті қабылдады). Егер премьер-министрдің қабілетсіздігі туралы мәлімдеме жасалса немесе бұл мерзім аяқталса, Израиль президенті жаңа үкіметтік коалиция құру процесін қадағалайды, ал осы уақыт аралығында міндетін атқарушы премьер-министр немесе басқа да қолданыстағы министр кабинет шешімімен уақытша премьер-министр болып тағайындалады. Шаронның жағдайында, оның комасы басталғаннан кейін 100 күн ішінде сайлау өтуі керек болды; демек, сайлаудан кейінгі коалиция құру процесі премьер-министрді таңдау бойынша төтенше шараларды алдын ала болды. Дегенмен, Ольмерт 2006 жылдың 16 сәуірінде сайлаудан кейін уақытша премьер-министр болып тағайындалды, ал 2006 жылдың 4 мамырында үкімет құрып, ресми премьер-министр атанды.
If the prime minister dies in office, the cabinet chooses an interim prime minister to run the government until a new government is placed in power. Yigal Allon served as interim prime minister following Levi Eshkol's death, as did Shimon Peres following the assassination of Yitzhak Rabin. According to Israeli law, if a prime minister is temporarily incapacitated rather than dies (as was the case following Ariel Sharon's stroke in early 2006), power is transferred to the acting prime minister, until the prime minister recovers (Ehud Olmert took over from Sharon), for up to 100 days. If the prime minister is declared permanently incapacitated, or that period expires, the president of Israel oversees the process of assembling a new governing coalition, and in the meantime the acting prime minister or other incumbent minister is appointed by the cabinet to serve as interim prime minister. In the case of Sharon, elections were already due to occur within 100 days of the beginning of his coma; thus, the post election coalition building process pre empted the emergency provisions for the selection of a new prime minister. Nevertheless, Olmert was appointed interim prime minister on 16 April 2006, after the elections, just days before he formed a government on 4 May 2006, becoming the official prime minister.
Премьер-министрдің орынбасары және орынбасары
Премьер-министрдің міндетін атқарудан өзге, вице-премьерлер мен премьер-министрдің орынбасарлары да бар.
Aside from the position of Acting Prime Minister, there are also vice prime ministers and deputy prime ministers.
Уақытша премьер-министр
Уақытша премьер-министр (Рош ХаМемшала Ба фоал, "де-факто премьер-министр") – егер биліктегі адам қайтыс болса немесе тұрақты түрде қызметке қабілетсіз болса, немесе қылмыстық айыптама салдарынан өкілеттігі тоқтатылса, үкімет тағайындайды. Израиль заңнамасы премьер-министрдің міндетін уақытша атқарушы (מלא מקום ראש הממשלה), биліктегі премьер-министрдің орнына уақытша тұрып, оның кеңсесінде жұмыс істейтін және уақытша премьер-министрдің лауазымын толықтырушы екі ұғымды ажыратады. Тек биліктегі премьер-министр уақытша қызметке қабілетсіз болған жағдайда ғана, премьер-министрдің міндетін уақытша атқарушы премьер-министрдің кеңсесінде оның орнына 100 күнге дейін, бірақ премьер-министр билікте болған кезде, оның орнына тұрады. Заң бойынша, заң тіліндегі "100 күн қатарынан" деген шектеу, тек қана биліктегі премьер-министрдің тұрақты түрде қабілетсіз деп есептелетінін және премьер-министрдің міндетін атқарушының өкілеттігінің мерзімі аяқталғанын көрсетеді. 2006 жылы Эхуд Олмерт премьер-министр Шаронның орнын 100 күн қатарынан атқарушы премьер-министр ретінде басқарғаннан кейін, уақытша премьер-министр лауазымына автоматты түрде кірмеді. Үкімет оны тағайындау үшін дауыс берді, сонымен қатар ол премьер-министрдің партиясының мүшесі болды, бұл оны осы лауазымға тағайындауға мүмкіндік берді. Шимон Перес премьер-министр Ицхак Рабин қаза болған кезде сыртқы істер министрі болды және жаңа үкімет құрылғанға дейін (кейін ол өзі құрған) уақытша премьер-министр лауазымына бірауыздан сайланды. Игал Аллон да премьер-министр Леви Ешкол күрт қайтыс болғаннан кейін уақытша премьер-министр болып сайланды және Голда Меир үкіметін құрғанға дейін қызмет етті. Уақытша және премьер-министрдің міндетін уақытша атқарушының өкілеттіктері премьер-министрдің өкілеттіктерімен бірдей, бірақ Кнессетті таратуға құқығы жоқ.
The interim prime minister (, Rosh HaMemshala Ba foal lit. "prime minister de facto") is appointed by the government if the incumbent is dead or permanently incapacitated, or if his tenure was ended due to a criminal conviction. Israeli law distinguishes the terms acting prime minister (מלא מקום ראש הממשלה), filling in for the incumbent prime minister, temporarily, and acting in the incumbent's office, while the incumbent is in office, and an interim prime minister in office. Only if the incumbent prime minister becomes temporarily incapacitated will the acting prime minister act in the incumbent's office and will be standing in for him for up to 100 consecutive days, while the incumbent is in office. Legally, the "100 consecutive days" limit, in the language of the law, only stipulates that the incumbent then is deemed to be permanently incapacitated and that the limited time for an acting prime minister to act in the incumbent's office is over. In 2006, Ehud Olmert, after standing in for Prime Minister Sharon for 100 consecutive days, as acting prime minister, did not automatically assume office as an interim prime minister. The government voted to appoint him, and in addition, he was also a member of prime minister's party, which enabled them to appoint him to the role. Shimon Peres was the foreign minister when Prime Minister Yitzhak Rabin was assassinated, and was voted unanimously to assume office as an interim prime minister until a new Government would be placed in power (that he later formed by himself). Yigal Allon was also voted to be the interim prime minister after Prime Minister Levi Eshkol suddenly died and served until Golda Meir formed her government. Both the interim and acting prime ministers' authorities are identical to those of a prime minister, with the exception of not having the authority to dissolve the Knesset.
Уақытша үкімет
"Үкілетті үкімет" (Memshelet Ma'avar, "өткінші үкімет" деген мағынада) – премьер-министрдің қайтысы, отставкасы, қанағаттандырмас жағдайдағы қабілетсіздігі немесе қылмыстық айыпталуынан кейін, сондай-ақ премьер-министрдің Кнессетті (Израиль Парламенті) тарату туралы өтініші президент жарлығы арқылы жарияланғаннан кейін немесе сенімсіздік дауысымен жеңілгеннен кейін (бұл әрекеттер заң бойынша "Үкімет отставкаға кеткені деп есептеледі") немесе сайлаудан кейін және жаңа үкімет құрылғанға дейін заңдық мәртебесі өзгерген үкімет.
An 'interim government' (, Memshelet Ma'avar lit. "transitional government") is the same government, having been changed in their legal status, after the death, resignation, permanent incapacitation, or criminal conviction of the prime minister, as well as after the prime minister's request to dissolve the Knesset (Israeli parliament) was published through the president's decree, or after it was defeated by a motion of no confidence (these actions are regarded by the law as "the Government shall be deemed to have resigned"), or after election and before the forming of a new government.
Премьер-Министрдің резиденциясы
1974 жылдан бері премьер-министрдің ресми резиденциясы Иерусалимнің Рехавия ауданындағы Балфур және Смоленскин көшелерінің қиылысында орналасқан Бейт Агион болып табылады.
Since 1974, the official residence of the prime minister is Beit Aghion, at the corner of Balfour and Smolenskin streets in Rehavia, Jerusalem.