Джордж Карлиннің «Class Clown» альбомы: 1972 ж. жазылған, Вьетнам соғысына қарсы сатиралық ойлар, табу тақырыптары мен өмірлік естеліктер. Комедия, сатира.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Class Clown – американдық комедиан Джордж Карлиннің төртінші альбомы. Ол 1972 жылдың 27 мамырында Калифорния штатының Санта-Моника қаласындағы Санта-Моника азаматтық орталығында жазылған және қыркүйек айында шығарылған.
Class Clown is the fourth album released by American comedian George Carlin. It was recorded on May 27, 1972 at the Santa Monica Civic Auditorium in Santa Monica, California, and released in September.
Өмірбаян
Сол кезде Карлин ойын-сауық индустриясы туралы жұмсақ сатиралық әңгімелерімен белгілі болды. Оның сол жылы шыққан FM & AM альбомы, ол контрамәдениет иконасына қарай бұрылып бара жатқанын көрсетті, бірақ Class Clown – маңызды туынды болды. Жастық шағы туралы ойлармен қатар, альбомда Вьетнам соғысына қарсы айқын сын мен тыйым салынған тақырыптарға деген ықыласы бар. Альбомда "Телевизияда ешқашан айта алмайтын жеті сөз" кірді, ол келесі жылы үкіметтің қысымына ұшырады және, мүмкін, Карлиннің ең танымал айдар белгісі болды. Карлин өмірінің соңына дейін дөрекі сөздерді қолдануды зерттеуді жалғастырды. Альбом Карлиннің жазбаларында "fuck" сөзін алғаш рет пайдаланғанын көрсетеді. Альбомның сырт жағында Карлин альбомды Ленни Брюске "барлық тәуекелдерді өз мойнына алғаны үшін" арнады. Ол сондай-ақ бала кезінде оқыған Корпус-Кристи мектебінде жұмыс істеген барлық монахтар мен дін қызметкерлерінің тізімін келтіреді, олар туралы альбом бойында кеңінен айтылады. 2004 жылы "Актерлер студиясының ішінде" (1013-эпизод) бағдарламасында Карлин былай деді: "Мен адамдардың католик догмасының, тұрақсыздығының және көп жағдайда қатыгездігіне деген құрметсіздігім, осы керемет ортаға деген махаббатым мен алғырыммен бірге келгенін білгім келді. Мен оны бақша сияқты санадым, онда олар маған өсуге, шығармашылықпен айналысуға және өз ойыммен ойлауға мүмкіндік берді, сондықтан мен оны көрсеткім келді, яғни, рахмет десем де, рахмет демеймін дегім келді".
At the time Carlin was relatively well known for tame satirical routines about the entertainment industry. His previous album FM & AM released the same year, showed that he was already drifting towards counter culture icon, but Class Clown was a landmark. Besides musings about his youth, the album featured strongly directed remarks against the Vietnam War and his attachment to taboo topics. The album contains "Seven Words You Can Never Say on Television", which became the focus of government harassment in the year that followed, and perhaps Carlin's most famous calling card. Carlin continued to explore the use of profanity for the rest of his career. The album marks the first time Carlin used the word "fuck" in any of his recordings. In the liner notes, Carlin dedicates the album to Lenny Bruce, "for taking all the risks". He also lists all the nuns and priests that worked at Corpus Christi School which he had attended as a child, and who are spoken of at length through the album. In a 2004 appearance on Inside the Actors Studio (episode 1013), Carlin explained that, "I wanted people to know that the disrespect that I had for the dogmatic aspect, and for the inconsistency, and in a lot of cases the cruelty of Catholic doctrine, was tempered with an affection and a gratitude that I had for this wonderful setting that I considered like a garden, where they let me grow, be a creative person and think for myself there, so I kind of wanted to kind of illustrate that, and go, thanks and no thanks".
Шығару және қабылдау
1973 жылы Newsday газеті үшін жазған рецензиясында Роберт Кристагау Карлиннің юморын "табиғи" деп бағалап, былай деп жазды: "Билл Косби сияқты, Карлиннің де мінезі шынайы жылы көрінеді. Оның бұрынғы діни мектептегі достары туралы әңгімелері мейірімді және құрметті. Бәлкім, осы себепті оның саяси юморы көбінесе әсерсіз болады – оған қажетті тұрақты ашу-ызаны жинауға шамасы жетпейді".
Reviewing the record in 1973 for Newsday, Robert Christgau found Carlin's humor "organic" and wrote, "Like Bill Cosby, Carlin seems genuinely good natured—his takeoffs on his old parochial school buddies are affectionate and respectful. This is probably why his political humor tends to go a little flat—he can't muster the sustained hostility it requires."