Эквадор Құрлық Әскерлерінің құрамы және тарихы

Кіріспе

Эквадор қарулы күштерінің құрлық әскері

Эквадор армиясы (lang es) – Эквадор қарулы күштерінің құрлық әскері болып табылады. Оның 24 000 әсерлі әскері әскери доктринасына сәйкес дислокацияланған. Қазіргі Эквадор армиясы құрамына көптеген джунгли және арнайы күштер пехоталық бөлімшелері кіреді.

Негізгі мақсаттар

Ұлттық аумақты бірлескен міндеттік күштің құрамында қорғау. Эквадор қарулы күштерінің ұлттық және халықаралық деңгейде беделді әскери бейнесін қалыптастыру. Дағдарыс кезінде даму мен ынтымақтастыққа бағытталған іс-шараларға қатысу және қолдау көрсету. Бейбітшілік сақтау және халықаралық қауіпсіздік операцияларына қатысу. Құрлық әскерлерінде жоғары операциялық деңгейге қол жеткізу және оны сақтап тұру. Операциялық жүйеде біртілдік институтты ұсыну және іске асыру. Барлық міндеттер мен тапсырмаларды орындау үшін дайын әскери қызметкерлерді қамтамасыз ету. Ұлттық қорғанысқа бағытталған зерттеу және дамыту бөлімін құру. Барлық институционалдық мәселелер бойынша әкімшілік процедураларды дұрыс жүзеге асыру.

Миссия

Ұлттық аумақтың қауіпсіздігі мен егемендігін қамтамасыз етуге, елдің дамуына үлес қосуға және әскери стратегиялық жоспарлауда белгіленген барлық мақсаттарға қол жеткізу үшін, институционалдық міндеттерді орындау мақсатында аумақтық билікті дамыту қажет.

Көрініс

Жоғары деңгейдегі және қадір-қасиетті, жүйелі түрде интеграцияланған, кәсіби әскери кадрлармен, этика мен моральға бағытталған институт болу. Бейбітшілік, қауіпсіздік және ұлттың дамуын қамтамасыз ететін жаңа талаптарға бейімделе алатын қабілетке ие болу.

Тарих

Эквадор қарулы күштерінің тарихы 1531 жылы Инка империясында азаматтық соғыс басталған кездегі оқиғаларға дейін жетеді. Риобамба маңындағы шешуші шайқаста Хуаскардың әскері Атауальпаның әскерімен кездесіп, жеңілді. Бірақ бұл Атауальпа мен оның армиясын толық жеңілістен сақтамады, бір жылдан кейін Кахамарка шайқасында олар испан жаулап алушыларынан күйреп жеңілді. Шамамен 300 жыл өткен соң, Эквадордың испан отаршылдығынан азат болу күресі Пичинча шайқасындағы шарықталу шегіне жетті. Жеңіске жеткеннен кейін эквадорлық әскерлер Ұлы Колумбия коалициясына қосылды. Бұл жылдар соғысқа толы болды. Біріншіден, ел 1822 және 1825 жылдар аралығында Перуді испан билігінен босатуда Ұлы Колумбияның күш-жігерінің алдыңғы қатарында болды. Содан кейін, 1828 және 1829 жылдары эквадорлық әскерлер Перу мен Ұлы Колумбия арасындағы ортақ шекараның орналасуы үшін болған қарулы қақтығыстың ортасында болды. Теңізде жеңіске жеткеннен және Гуаякильді Перу армиясы блокадалағаннан кейін, құрлықтағы науқан Ұлы Колумбия күштеріне қолайлы болды. Маршал Сукре мен Венесуэла генералы Хуан Хосе Флорес басшылығымен Ұлы Колумбия күштері Портете-де-Тарки шайқасында жеңіске жетті, бірақ бұл нәтиже соғыстың соңғы нәтижесін анықтамады. Бірнеше айдан кейін Ұлы Колумбия толығымен тарап кетті. 1829 жылғы шартта Квито Аудиенциясы мен Перу Вице-корольдігін тәуелсіздік алғанға дейін бөлген шекара белгіленді. 1859 жылға қарай ел анархияның қаупіне тап болды. Бұл азаматтық соғысқа және Эквадор мен Перу арасындағы алғашқы соғысқа, Эквадор-Перу соғысына (1857-1860) әкелді. Гиллермо Франконың (эквадорлық генерал) қолдауымен генерал Рамон Кастилья басқарған Перу армиясы Гуаякильге келді және Эквадорды Перу жерлерін бөлуді жоққа шығаратын Мапасинге шартына қол қоюға мәжбүр етті, сонымен қатар Эквадордың ағылшын бизнесін тоқтатуға мәжбүрледі. Гиллермо Франконы перуандықтармен келісімге келгені үшін опасыздық жасады деп айыптаған Габриэль Гарсия Морено бұрынғы жауы генерал Хуан Хосе Флореспен одақтасып, Франконың әскеріне шабуыл жасады. Бірнеше шайқастан кейін Гарсия Мореноның әскерлері Франконың әскерін соңғы шайқас болған Гуаякильге қайта шегінуге мәжбүр етті. Эквадор әскерлері 1941 жылы даулы жағдайларда тағы бір Эквадор-Перу соғысының басталуымен ең үлкен қиындыққа және жеңіліске ұшырады. Перудің әлдеқайда үлкен және жақсы жабдықталған күштері эквадорлық күштерді тез жеңіп, оларды Зарумилладан кері қайтарды және Эквадордың Эль-Оро провинциясына басып кірді. Эквадор үкіметі Перудің аумақтық талаптарын қабылдауға мәжбүр болды. Кейін Перу әскерлері басып алынған Эль-Оро провинциясынан кері шегінді. Алайда, кездейсоқ қақтығыстар болып тұрды және 1981 жылдың қаңтарында Паквиша соғысы деп аталған, даулы шекара аймағында эквадорлық әскерлер орнатқан үш бақылау бекетін бақылау үшін ауыр шайқастар қайтадан басталды. Перу армиясы даулы аймақты басып алып, эквадорлық әскерлерді қуғаннан кейін қақтығыс тоқтатылды. 1995 жылы эквадорлық әскерлер Кордильера-дель-Кондорда екі жақтың да кездескенде Батыс жарты шардағы ең ұзаққа созылған халықаралық қарулы қақтығыстың бір бөлігіне айналды. Барлық ұрыстардың орталығы эквадорлықтардың (және перуандықтардың Тивинца немесе Тихуинца деп атаған) шағын бекінісі болды, атысты тоқтату туралы келісімге қол қойылғанға дейін. 1998 жылы Бразилия актісіне қол қойылып, Перуға даулы аумақ (Тивинца) берілді.

The Ecuadorian Armed Forces' history could be traced as early as 1531, when civil war ravaged through the Inca Empire. In a key battle near Riobamba, where Huascar's troops were met and defeated by Atahualpa's troops. This did not save Atahualpa and his army from total defeat, only a year later at the Battle of Cajamarca against the Spanish conquerors. It would take almost 300 years, when Ecuador's struggle for emancipation from the Spanish colonial rule would reach its peak at the Battle of Pichincha. Following a victory, Ecuadorian troops would become part of the Gran Colombian coalition. These were years in which warfare dominated. First, the country was on the front line of Gran Colombia's efforts to free Peru from Spanish rule between 1822 and 1825; then, in 1828 and 1829, the Ecuadorian troops would be in the middle of an armed struggle between Peru and Gran Colombia for the location of their common border. After the naval victory and the blockade of Guayaquil by the Peruvian army the land campaign became favorable to the great Colombians, the forces of Gran Colombia, under the leadership of Marechal Sucre and the Venezuelan general Juan José Flores, were victorious in the battle of the Portete de Tarqui but this result did not define the final result of the war. Months later, Gran Colombia dissolved for good. The Treaty of 1829 fixed the border on the line that had divided the Quito Audiencia and the Viceroyalty of Peru before independence. By 1859 the nation was on the brink of anarchy. This led to a civil war and the first war between Ecuador and Peru, the Ecuadorian–Peruvian War of 1857–1860. Backed by Guillermo Franco (an Ecuadorian General) the Peruvian army led by General Ramón Castilla arrived in Guayaquil and forced Ecuador to sign the Mapasingue Treaty which declared the allocation of Peruvian lands null and forced the suspension of the Ecuadorian English business. Accusing Guillermo Franco of treason for signing a treaty with the Peruvians, Gabriel García Moreno, allied with former enemy General Juan José Flores, attacked Franco's forces. After several battles, García Moreno's forces were able to force Franco's troops to retreat back to Guayaquil, the site of the final battle. Ecuadorian troops would face their greatest challenge and defeat, when in 1941, under controversial circumstances, another Ecuadorian–Peruvian War erupted. A much larger and better equipped Peruvian force, quickly overwhelmed the Ecuadorian forces, driving them back from Zarumilla and invading the Ecuadorian province of El Oro. The government of Ecuador saw itself forced to accept Peru's territorial claims. Subsequently, Peruvian troops withdrew from the invaded El Oro province. However, occasional clashes kept occurring and flared into another outbreak of serious fighting in January 1981 called the Paquisha War, for the control of three watch posts set up by Ecuadorian troops inside a disputed border area. The conflict ceased with the Peruvian army controlling the disputed area, evicting the Ecuadorian troops. In 1995, Ecuadorian troops would become part of the longest running source of armed international conflict in the Western Hemisphere when both sides encountered again in the Cordillera del Cóndor. The focus of all fighting would become a small outpost called Tiwintza by the Ecuadorians (and Tiwinza or Tihuintsa by the Peruvians) until the signing of a ceasefire. In 1998 the Brasilia Act was signed, where Perú was granted the disputed territory (Tiwinza).

Құрылымы

1989 жылы армия шамамен 40 мың сарбазбен, әскери-теңіз және әуе күштерінің біріктірілген күшінен шамамен төрт есе көп болды. 2003 жылы ол 25 жаяу әскер батальонымен жұмыс істейтін төрт тәуелсіз армия дивизиясына құрылымдық өзгерістер енгізілді. Бұл батальондар қатарынан нөмірленбеген, бірақ 1-ден 27-ге дейінгі тақ нөмірлермен белгіленген бригадалар құрамында іске асырылды. Барлық бригадаларда арнайы күштер және инженерлік бөлімшелер, немесе кемінде байланыс және логистикалық қолдау компаниясы болды. 2008 жылдан бастап Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштерімен бірге Армия (сонымен қатар Құрлық әскерлері деп те аталады) өзінің бірлескен мүмкіндіктерін барынша арттыру мақсатында реформадан өтуде. Бұл процеске АҚШ-тағыдай Операциялық басқару орталықтарын құру кіреді. Географиялық принцип бойынша орналастырылатын 4 бірлескен операциялық басқару орталығы құрылмақ.

Көшбасшылық

Армия генералы – Эквадор армиясының жоғарғы шені. Көбінесе Армия Бас штабының бастығы да Армия генералы болады, және бұл генералдың Бірлескен штаб бастығы қызметін де атқаруы жиі кездеседі.

PATRIA I

2009 жылдан бастап Эквадор Қарулы Күштерінде PATRIA I деген атпен қайта құрылымдау басталды. Ол 2011 жылға дейін аяқталуы тиіс болды және Эквадор аумағындағы әскери құрылымды, жабдықты және операцияларды жақсарту мақсатында жүзеге асырылды. Эквадор аумағы сондай-ақ бес бірлескен оперативтік топ аймағына немесе Fuerzas de Tarea Conjunta-ға жаңадан бөлінді, олардың төртеуі материктік Эквадорда, ал бесіншісі – теңіз аумағында (Ғалапагос аралдарын қоса алғанда) орналасқан. Эквадор Қарулы Күштері осындай ақпаратты құпия сақтайтындықтан, 2010 жылдан бастапғы құрылым мен әскерлерді дислокациялауға қатысты өзгерістер туралы мәліметтер жоқ. 1-ші Солтүстік немесе Fuerza de Tarea Conjunta No. 1 "Norte" (Штаб-пәтері Ибаррада). 2-ші Батыс немесе Fuerza de Tarea Conjunta No. 2 "Guayas" (Штаб-пәтері Гуаякильде). 3-ші Оңтүстік немесе Fuerza de Tarea Conjunta No. 3 "Cuenca" (Штаб-пәтері Куэнкада). 4-ші Орталық немесе Fuerza de Tarea Conjunta No. 4 "Central" (Штаб-пәтері Китода). 5-ші Теңіз немесе Fuerza de Tarea Conjunta No. 5 "Mar y Galapagos" (Штаб-пәтері ?).

Арнайы күштер

Әскери барлау қызметі бүгінгі күнге дейін Құрлық әскерлерінің барлау қаруының ең ірі бөлімшесі болып табылады. 9-шы арнайы бригаданың құрамына десантшылар, коммандос, операциялық еркін секірушілер, тау соғысы шеберлері, су астындағы диверсанттар, снайперлер және иттерді бағыттайтын мамандар кіреді. Командалық арнайы күштер мектебі, ГЭК 9 – солдаттарды болашақ коммандостарға айналдыратын тәуелсіз операциялық орган. 1985 жылы құрылған GEO (Grupo Especial de Operaciones) терроризмге қарсы күрес тобы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Navy Seals және британдық SAS-ымен оқытылған және ең жоғары стандарттарды сақтайды. "Жаңғыл соғысы және көтеріліске қарсы күрес" Ивиа мектебі Ориентедегі Кока қаласында орналасқан.

Әскери авиация

Әскери авиацияның бөлімі 1954 жылы құрылды және бастапқыда Servicio Aéreo del Ejército (SAE) деп аталды. 1978 жылы Aviación del Ejército Equatorina (AEE) деп қайта аталды. 1981 жылдан бастап ұшу бөлімдері авиациялық бригадаға шоғырландырылды, нәтижесінде әскери авиация армия құрылымындағы операциялық бригадаға айналды. 1981 жылғы Пакиша соғысындағы әскери авиацияның рөлін құрметтеу мақсатында, 1987 жылдың 1 шілдесінде бөлім No.15 "Пакиша" (BAE) әскери авиациялық бригадасы деп аталды. Соңында, 1996 жылы BAE 1995 жылғы Сенапа соғысындағы маңызды рөлін мойындап, әскердің толық құрамына енді. Қазіргі уақытта No.15 BAE құрамында:
Grupo Aero del Ejercito No. 43 "PORTOVIEJO"
Grupo Aero del Ejercito No. 44 "PASTAZA"
Grupo Aero del Ejercito No. 45 "PICHINCHA"
Escuela de Aviación del Ejército "CAPT. FERNANDO VASCONEZ"

Жабдық

Тарихи тұрғыдан алғанда, армияның барлық жабдықтарын шетелдік жеткізушілерден алуға тәуелділігі болды. Тек 1980 жылдары ғана Армия өнеркәсібі дирекциясы мылтық оқ-дәрілерін, киім-кешек, аяқ киім және басқа да тұтыну тауарларын өндіре бастады, осылайша шағын жергілікті қару-жарақ өнеркәсібі дамыды. Қазіргі армия жабдықтарының көп бөлігі батыстық шығу тегінде.