Кіріспе

Девон графтығындағы Арлингтон сотындағы ауылдық үй – 1820–23 жылдары салынған неоклассикалық стильдегі үй, Арлингтон приходында, Сент-Джеймс шіркеуінің жанында, Барнстапл қаласының солтүстік-шығысына қарай 5 1/4 миль жерде орналасқан. Бұл ғимарат II* санаттағы тізілімде. Парк пен бақшалар Ұлттық тарихи парктер мен бақшалар тізілімінде II* дәрежеде тіркелген. Үйді полковник Джон Палмер Чичестер (1769–1823) Солтүстік Девон сәулетшісі Томас Лидің жобасы бойынша салдырған. Бұл 1790 жылдары басқа жерде салынған және Джон Медоуздың жобасымен бұзылған бұрынғы георгиан стиліндегі үйдің орнына салынды. Арлингтон соты 1865 жылы Джон Палмер Чичестердің немересі, сэр Александр Палмер Брюс Чичестер, 2-ші баронет (1842–1881), сэр Джон Палмер Брюс Чичестердің ұлы, 1-ші баронеттің (1851 жылы қайтыс болған) ұлы сарапқа келтіріліп кеңейтілді. 1873 жылғы Жер иелерінің тізімінде Арлингтон иелігінде шамамен 5300 акр жер болғандығы көрсетілген. Сэр Брюстің үйленбеген қызы және мұрагері Розали Чичестер (1949 жылы қайтыс болған) 1949 жылы қайтыс болғаннан екі жыл бұрын осы үйді Ұлттық қорға сыйға берді. Бүгінде үй, Чичестер отбасының антикварлық жиһаздары мен отбасылық естеліктерден құралған әртүрлі коллекциясымен бірге жұртшылыққа ашық.

Сәулет

Үйдің сәулеті, қатаң неоклассикалық стильде шешілген, ол көп жағынан 19-ғасырдың басында сэр Джон Соанның танымал болған сәулетімен ұқсас, оның басшылығымен Арлингтонның сәулетшісі Томас Ли білім алған. Көбінесе грек жаңғыруының сәулетімен шатастырылатын бұл стиль, әшекейлеудің көп бөлігін үйдің ішкі кеңістігіне шоғырландырады, симметриялық сыртқы жағын көбінесе әшекейсіз және қарапайым қалдырады, терезе және есік ашылымдарына, сондай-ақ шағын ойыстар мен апсидерлерге және кейде қасбеттің қаталдығын жұмсарту үшін пилястрларға сүйенеді. Арлингтонда мұны екі негізгі қасбетті аяқтаған жасыл жұп пилястрлар, терезелердегі алжапқыштар мен фронтондардың болмауы, және дәуірдің дәстүрлі классикалық кіреберіс порталының орнына бір қабатты, жартылай дөңгелек пішіндес бағаналы галерея көрсетеді. Дизайнның қарапайымдылығы төмен, тесілмеген парапетпен одан әрі күшейтіледі, ол шатыр сызығын көзден тасалап, ғимаратқа төменгі, қорап тәрізді көрініс береді. Салынғаннан бастап үй 1860 жылдарға дейін көп өзгеріске ұшырамады, ол кезде Сэр Александр Брюс Чичестер үйді шамамен екі есе кеңейтті, 9-дан 16-ға дейінгі бөлмелерді қамтитын үлкен тұрмыстық қанатты қосты, онда қызметшілер орналастырылып, Виктория дәуірінде қажет деп есептелген кеңейтілген тұрмыстық кеңселерге орын жасалды. Қоңырау тартудың пайда болуынан кейін, бұл ыңғайлы құрылғы қызметшілердің негізгі үйден үнемі шақыру қашықтығында болу қажеттілігін жойды, қызметшілерді арнайы қанатқа орналастыруға мүмкіндік берді, осылайша олардың жұмыс берушілеріне көбірек жеке өмір құпиялылығын қамтамасыз етті. Сэр Александр (экстравагантты талғамдарға ие адам, оның шығындары отбасын қаржылық қиындыққа жеткізді) сонымен қатар үлкен, орталық баспалдақ залын (жоспарда 1 нөмірмен белгіленген) жасады, бұл бірнеше кіші бөлмелерді біріктіру арқылы іске асырылды. Залдың стилі, Ренессанс ауласы, биік баспалдақтан қол жетімді галереядан көрініп тұрды, сол кездегі сәнді ел үйінің ерекшелігі болды, үй қонақтарына ортақ жиналыс алаңын және өнер туындыларын және қызықты заттарды көрсетуге ыңғайлы кеңістік ұсынды. Көбінесе лаунж-залдар деп аталатын бұл залдар әдетте ыңғайлы орындықтармен, дивандармен және көбінесе рояльмен жабдықталған. Заманауи суреттер Арлингтонда да осылай болғанын көрсетеді. Залдың үстінен жоғарыдағы галереяға қарай көтерілетін үлкен сарай баспалдағы орналасқан. Баспалдақтар 1505 жылдан 1865 жылға дейінгі Чичестердің әртүрлі гербтерін көрсететін ішкі терезе арқылы жарықтандырылған. Үйдің негізгі қабылдау бөлмелері енфилада орналасқан; скальйола иондық бағаналармен жасырылған бүгілетін экрандар енфиладаны жеті метрлік үш бөліктен тұратын галереяға айналдыруға мүмкіндік береді. Бастапқыда қонақ бөлмесі (5), антре бөлмесі (4) және ас бөлмесі (3) ретінде жоспарланған ас бөлмесі 1860 жылдардағы өзгерістер кезінде таңғы ас бөлмесіне айналдырылды. Архитектуралық тұрғыдан ең қызықты бөлме - антре бөлмесі. Квадрат пішіндес бөлмеде табақ күмбезі, сегменттік доғалар және ілмек шынылар бар, бәрі де Соан стилінде шешілген, ал үйдің сәулетшісі Ли оның шәкірті болған. Будуар (6) да ерекше көзге түседі; үйдің әйелдері үшін отыру бөлмесі ретінде жоспарланған бұл кішкентай бөлме көбінесе бастапқы гипстелген әрлеуін және Соан стиліндегі безендіруін сақтайды. Кейінірек қосылғандарға мәрмәр камин, айналысқан нишалар мен Соан стиліндегі бұрыштардағы пилястрлар кіреді, бұл сонымен қатар ұзынша алтыбұрышты пішін құрайды. Басқа бөлмелер қазір көп өзгерген, ас бөлмесі (8) 1860 жылдары бұрынғы кітапханадан жасалған, ал музыка бөлмесінің бір кездері әшекейленген және боялған папье-маше төбесі Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі қиындықтар салдарынан жоғалып кетті. Сол кезде Ұлттық трестке шектеулі жұмыс жүргізуге рұқсат берілді, үйді сақтаудан гөрі жоғарғы қабатта қызметкерлерге арналған пәтерлерді құруға басымдық берді. Ұлыбританияда 19-ғасырдың басында барокколық конвенция, ең үлкен қабылдау бөлмелерін жоғарғы қабатқа немесе пиано нобилеге орналастыру, тоқтатылды; сондықтан Арлингтонның жоғарғы қабатында тек жатын бөлмелері, киім ауыстыру бөлмелері және балалар бөлмелері бар. Олардың көпшілігі қазір Ұлттық трест қызметкерлерінің тұруына айналдырылған. Жоғарғы қабаттағы аз ғана бөлмелер, көпшілікке ашық, олардың ішінде Мисс Чичестердің жатын бөлмесі, бұрынғы күндізгі балалар бөлмесі, Көк жатын бөлмесі және Портико жатын бөлмесі бар. Соңғысы кіреберіс залының үстінде орналасқан, дәстүрлі түрде үйдің иесінің жатын бөлмесі болды; ол күмбезді төбесімен ерекшеленеді.

Чичестер отбасы

Чичестер отбасы, 2012 жылы әлі де бірнеше тармақта бар және Солтүстік Девондағы Холлде тірі қалған, тарихта Девонның ежелгі, жетекші ақсүйек отбасыларының бірі болды. 1384 жылы Барнстапл маңындағы Пилтон приходындағы Рали иелігінде, Джон Чичестердің Сомерсеттен келген Томас де Ралегке, сэр Джон де Ралегтің қызы және мұрагеріне үйленуімен құрылған. Ралидің үлкен сарайының орны, сэр Артур Чичестер, 3-ші барон (шамамен 1662-1718 жж.), Барнстапл саудагері, депутат Артур Шампнейске сатқан, қазір Солтүстік Девон аудандық ауруханасының кешенінің бөлігі болып табылатын 1960 жылдарғы бетонды ғимараттармен алмастырылды. Қазіргі георгиандық сарай, Рали Хаусы, Николас Хупер салған, ол ескі сарайдың тікелей үстінде орналасқан, ал оның әкесі, депутат сэр Николас Хупер, 1703 жылы Чампнейден иелікті сатып алған. Содан бері Чичестер отбасы Юлстон қаласында тұрды. 1664 жылғы ошақ салығының мәліметтері бойынша, Рали әлі де Ралидің 1-ші баронеті, сэр Джон Чичестерге (1623-1667) тиесілі болған, онда 24 ошақ болды, бұл оны Солтүстік Девондағы ең үлкен үйлердің біріне айналдырды, мүмкін Тоусток сотынан кейін екінші орынды иеленді. Арлингтон иелігі де де Ралег отбасынан мұрагерлікке көшкен, сондықтан отбасының ең көне Девон иеліктерінің бірі болды. Кейінірек Чичестерлер оны екінші некеден туған кіші ұлына, Эмиас Чичестерге (1577 ж. қайтыс болды) сыйлады. Ол Читтлхэмптон приходындағы Брайтлидің сэр Роджер Гиффардтың қызы Джейн Гиффардқа үйленді және одан он тоғыз ұл мен төрт қыздан тұратын отбасы дүниеге келді, соның арқасында ол отбасының жеке тармағын құрды. Шарль Кингсли "Уэствард Хо!" романында Амиас отбасы туралы айтады. Бишоп Таутон приходындағы Холл 1461 жылы Ричард Чичестерге Саймон де Халдің қызы және мұрагері Томас де Халге үйленгеннен кейін мұрагерлікке көшті. Юлстон үйі орналасқан Ширвелл иелігі Генрих VII (1485-1509) тұсында, Генрих I (1100-1135) тұсында Юлстонде тұрған сэр Томас Бомонттың қызы және мұрагері Маргарет Бомонтқа үйлену арқылы Чичестер отбасына мұрагерлікке көшті. Ширвелл Арлингтонның оңтүстігіне жақын орналасқан. Маргарет Бомонттың қарындасы және мұрагері Джоан Бомонт Уайтчепель мен Техидидің Басеттер отбасына үйленді, оларға оның басқа Бомонт жерлерін, яғни Умберли мен Хэнтон Панчардонды әкелді. Танымал яхтшы, сэр Фрэнсис Чичестер (1901-1972) - Ширвеллдің пасторы болып тағайындалған, сэр Артур Чичестердің жетінші ұлы, 8-ші баронның (1822-1898) ұлы, Рев. Чарльз Чичестердің ұлы. Ол Ширвеллдегі Санкт-Петер шіркеуіне жерленді, онда оған екі ескерткіш орнатылған. Оның кіші ұлы - Джайлз Чичестер (т. 1946), 2014 жылы орнынан бас тартқан Оңтүстік-Батыс Англия және Гибралтардың бұрынғы консервативті Еуропалық Парламент депутаты. (Отбасы тарихының толық мәліметтері үшін Донегалл маркизі мен Чичестер барондықтарын қараңыз). Арлингтон сотының соңғы еркек баронеті, сэр Александр Палмер Брюс Чичестер 1842 жылы Мальтада дүниеге келді және кейін 1865 жылы Розали Амели Чемберлинге үйленді. 16 жыл бірге тұрғандарына қарамастан, олардың некесінен бір ғана бала, Розали Кэролайн Чичестер дүниеге келді. Сэр Брюс 1881 жылы, небәрі 38 жасында кенеттен қайтыс болғаннан кейін, оның жас отбасы үлкен қарыздармен қалды, олар тек 45 жылдан кейін ғана төленді. Оның жесірі 1908 жылы қайтыс болғанға дейін Арлингтонда 16 жасар қызы Розалимен бірге тұрды. Анасы қайтыс болғаннан кейін Мисс Чичестер үйде Клара "Крисси" Петерспен бірге тұрды.

Розали Чичестер

Розали Кэролайн Чичестер (1865-1949) – ерік-жігері мықты, флора мен фаунаны ерекше жақсы көретін дарынды суретші. Әкесі Арлингтонда «Сэр Брюс Чичестердің Foxhounds» деп аталатын өз иттәрін ұстағанмен, ол аң аулауға қатысты үлкен қарсылық білдірді. Арлингтондық жерлерде сэр Ян Аморидің Стагхаундтары (немесе Барнстапл Стагхаундтары) және басқа да топтар аң аулағандықтан, аң аулау аяқталғанда егіндер жиі Арлингтон үйінің алдындағы сәндік көлде тоқтаған. 1897 жылы осындай оқиға болғанда, бұғы көлге түскен кезде, 31 жастағы Мисс Чичестердің көлігі Девон және Сомерсет Стагхаундтарының шебері Р. Сандерске мөрленген хатты Стагхаундтардың жиынында жеткізді. Хатта «Арлингтонның жеріндегі Локхор аймағында аң аулауға тыйым салынады» делінген. Бұл күні аң аулау жосықсыздыққа ұшырады, сонымен қатар бұл әрекет сол кезде аң аулауды жақтаған Солтүстік Девонның жоғары қоғамында үлкен алаңдау тудырып, бірнеше жергілікті аң аулауға кедергі келтірді. Оның тілегі мүмкіндігінше орындалса да, тыйым салынған аймаққа итттердің кіруіне бірнеше рет кедергі келтірілді. Аң аулаушылар аң аулаған бұғыларды Арлингтон жеріне кіргізбеу үшін қоршау салуға ақша төледі, бірақ толыққанды нәтижеге қол жеткізе алмады. 1900 жылы тағы да аң аулаған бұғы көлде өлтірілді, ал Мисс Чичестер Сэр Ян Мюррей Хиткоут Амориге, 2-ші баронетке (1865–1931), содан кейін Тивертонның Хенсли қаласында тұратын, тыйым салу туралы шешім шығаруымен қорқытты. Шеберлер оның тілегін орындауға бар күштерін салды, бірақ аң аулаушылар ашуланды, ал оның нұсқауларына ашық қарсылық білдірген шағын топ үйдің толық көрінісінде оның көгалданынан қашып өтті. Ол сэр Ян Амориге ескерту жеделхатын жіберіп, оған тыйым салу туралы ескерту жіберді және ақырында Питер Ормродтың Стагхаундтарының шебері Питер Ормродқа қарсы екі шақыру қағазын жіберді. Ол сондай-ақ Барнстапл Стагхаундтарының шеберлерін шақырды және іс 1902 жылғы 23 қаңтарда Жоғары сотқа берілді. Аң аулаушылар оның тыйым салуын мүмкіндігінше орындауға келісті, және бұл қазіргі күнге дейін кез-келген бұзушылықтармен осылай болды. 1920 жылы Тивертон Стагхаундтарының аңшысы кішкентай топпен бірге үйдің ауласына аң аулаған бұғыны ертіп, шынжырмен бекітілген және жабық үлкен ағаш қақпаны иықтарымен бұзып, елеулі бұзушылық жасады. Ол бұғының әдемі тоғанға қарай бағытталатынын дұрыс болжады және итттерді басқару үшін кіруі керек болды. Нәтижесін топтың бірі былай деп сипаттады: «Біздің келуіміздің шуы мен дүркіреті жағдайды бұзды және біз учаскелерді және Мисс Чичестердің тасқатайдай қарауынан мүмкіндігінше тез шығып кеттік». Мисс Чичестердің әкесі және Youlston-дағы көршісі, 9-шы баронет сэр Эдвард Чичестер, өзі аң аулаумен айналыспағанмен, оған көңіл жарытпады және 1904 жылғы 25 ақпанда Солтүстік Девон журналына оның атуды бұрқақты бақылаудың адамгершілік әдісі деп қарсылық білдірген хатында: «Құрметті мырза, соңғы уақытта газеттерде осы аудандағы қызыл бұғыны аң аулау туралы көптеген жаңылмаларды оқыдым, оны адамгершіліксіз және қатыгез деп сипаттады, және Арлингтонның иесі маған өзінің заңгері арқылы оларды атудың баламасын ұсынды». Розали ешқашан үйленбеді және фотосуретке түсіру, сурет салу және әлемді аралау сияқты түрлі қызығушылықтармен айналысты. Оның көптеген суреттерін әлі күнге дейін Арлингтонда көруге болады, оның ішінде сүйікті «Полли» попугайы, сондай-ақ көптеген басқа суреттер де өлі заттар мен жануарлар бейнеленген. 1949 жылы Мисс Чичестер 85 жасында Вулкомбтегі басқа үйінде қайтыс болды. Оның күлін Арлингтонға қайтарды және көлдің жанына жерледі, бұл жер ескерткіш урнамен және тұғырымен белгіленді.

Көлік мұражайы

Арлингтон сотының арбалар музейі 50-ден астам атпен жүретін арбалар коллекциясына ие, "тіршілікке келгеннен бастап қабірге дейін" кез келген жағдайға арналған арба бар. Коллекциядағы екі маңызды арба – 1830 және 1846 жылдар аралығында Адамс пен Хупер жасаған Лондондық Мемлекеттік карета, және 1815 және 1820 жылдар аралығында Хау мен Шенкс жасаған Лондондық Саяхаттаушы карета.