Кіріспе
Француз жазушысы Кристин Арноти (шын аты Ирэн Ковач де Сэндро; 20 қараша 1930 жыл – 6 қазан 2015 жыл) – венгр туған француз жазушысы. Ол Будапештте дүниеге келген. Оның алғашқы кітабы «Мен он бес жастамын және өлгім келмейді» әдеби конкурстың ішінде ұсынылып, 1954 жылы Grand Prix Verité сыйлығын жеңіп алды. «Мен он бес жастамын және өлгім келмейді» кітабы 1945 жылы Будапешттің қамалға алыну кезіндегі жасөспірім кезіндегі тәжірибелерін тіркеген оның күнделігіне негізделген. Кітап 1956 жылы Harper's Magazine журналында, сондай-ақ The Daily Express, The New York Times, Herald Tribune, San Francisco Examiner, Chicago Sunday Tribune және The Times басылымдарында мақала жарияланды. Оның екінші романы «Dieu est en retard», Gallimard, 1955 («Құдай кешікті») және үшінші кітабы «Il n'est pas si facile de vivre», Fayard, 1957 («Өмір сүру оңай емес») паспорты жоқ, азаматтығы жоқ жас әйелдің саяхаттарын бейнелейді. Басқа романдары: «Кардинал тұтқын», Julliard, 1962 («Тұтқынға алынған кардинал»), «Американдықтар маусымы», Cercle du Nouveau Livre, 1964 («Американдық маусым») және Le Cavalier Mongol, Groupe Flammarion 1976, – осы кітабы үшін ол француз академиясының сыйлығын, Prix de la nouvelle de l'Académie Française сыйлығын алды.
Christine Arnothy (born Irène Kovach de Szendrö; 20 November 1930 – 6 October 2015) was a Hungarian born French writer. She was born in Budapest. Her first book, J'ai quinze ans et je ne veux pas mourir (I Am Fifteen and I Do Not Want to Die) was submitted for a literary competition and won the Grand Prix Verité in 1954. J'ai quinze ans et je ne veux pas mourir is based on her diary, which recorded her experiences as a teenager during the 1945 siege of Budapest. The book was reviewed in Harper's Magazine in 1956, The Daily Express, The New York Times,Herald Tribune, San Francisco Examiner, Chicago Sunday Tribune and The Times. Her second novel "Dieu est en retard", Gallimard, 1955 ("God is Late") and her third book, "Il n'est pas si facile de vivre ", Fayard, 1957 ("It Is Not So Easy To Live"), describe the travels of a stateless young woman without a passport. Other novels include "Le Cardinal Prisonnier", Julliard, 1962 ("The Captive Cardinal"), "La Saison des Américains", Cercle du Nouveau Livre, 1964 ("The American Season") and Le Cavalier Mongol, Groupe Flammarion 1976, for which she received the price from the French Academy, Prix de la nouvelle de l'Académie Française.
Жеке өмір
Арноти балалық шағын Будапештте өткізді. Оның отбасы Ресей басып алған Будапешт қаласынан қашып, 1948 жылы Австрияға синып келді. Оккупация кезінде және Австрияға қашуға дейін Арноти шам жарығында күнделікке өмірлік тәжірибесін жазып отырды, бұл оның алғашқы кітабы "Мен он бес жастамын және өлгім келмейді" негізі болды. Ол Австрияда француз тілді мектепте оқыды және жазуын жалғастырды. Кейін Францияға көшіп, Париждегі Сорбонна университетінде білімін күйзеді. Францияда ол Кристин Арноти деген французша есімімен жарияланды. 1964 жылы Арноти француз газет баспашысы Клод Беллангерге (1909–1978) үйленді, олардан Пьер және Франсуа есімді екі ұлы болды. Ол сонымен қатар Уильям Дикинсон псевдонімімен бірнеше детективтік әңгімелер және басқа да кітаптар жазды.