Жон Пинтар: Америка саудагері және қайырымдылық шаруасының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық саудагер және қайырымдылық шараларын қолдаушы (1759–1844)

Джон Пинтард кіші (18 мамыр 1759 – 21 маусым 1844) – американдық саудагер және қайырымдылық шараларын қолдаушы. Ол Массачусетс тарихи қоғамын және Нью-Йорк тарихи қоғамын бірлесіп құрды, сондай-ақ Нью-Йорк сауда палатасының хатшысы қызметін атқарды.

Өмірбаян

Ол Францияның Ла-Рошель қаласынан шыққан гугенот Антуан Пинтардтың ұрпағы еді. Анасы "бір бейіштен кейін", әкесі шамамен он сегіз айлық болғанда қайтыс болғаннан кейін ол жетім қалды. Оның әкесі Джон теңіз саудагері, ал анасы Мэри Кэннон еді. Ол өзінің ағасы Льюис Пинтардтың қолында өсті және Нью-Йорк штатының Хемпстед қаласында пастор Леонард Каттингтің басшылығымен грамматикалық мектепке барды. Ол Нью-Джерсидегі колледжге (кейін Принстон университеті болып өзгерді) оқуға түсті, бірақ британдықтар Нью-Йоркке келгенде патриоттар қатарына қосылу үшін мектепті тастады. Ол жауды мазалау үшін түрлі шабуылдарға қатысты. Біраз уақыттан кейін оқуға оралып, 1776 жылы "А" дәрежесін алды. Ол ағасы Льюиспен бірге Нью-Йорктегі тұтқындар комиссары қызметін атқарды. Оның міндеті - тұтқындардың қажеттіліктерін тексеру және көмектесу еді. 1784 жылдың 12 қарашасында ол Нью-Джерси штатының Парамус қаласында тұратын полковник Абрахам Брэйширдің қызы Элизабет Брэйширге үйленді. Пинтард анасының әкесі Джон Кэнноннан мұра алған, бұл оған Қытай және Шығыс Үндістан саудасына қатысуға мүмкіндік берді. Әкесі мен атасы сияқты, Джон да Нью-Йорк қаласының кенті болып қызмет етті. Пинтард Тамани қоғамының конституциясын жасады, мүшелерінің атақтарын әзірледі және қоғам ішінде Христофор Колумбты қасиетті деп жариялауға шақырды. 1780 жылдың соңында немесе 1790 жылдың басында қоғам Нью-Йорктегі Сент-Таммани қоғамы немесе Колумбиялық орден деп аталды, бірақ 1792 жылы атаудан қасиеттілік беру процесі мен атауларын алып тастады. 1792 жылы Уильям Дюермен ұлттық қарызды қаржыландыру схемасына қатысып, байлығын жоғалтқан кезде ол Нью-Йорктің ең сәтті және өнімді саудагерлерінің бірі ретінде танылды. Ол бір миллион доллардан астам сомаға жеке кепілдік берді және қарыз үшін түрмеге қамалған. Джон Пинтард Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласында сегіз жыл тұрып, Нью-Йоркте банкрот болды. Ол бұрынғы байлығын ешқашан қайтарып алмады, бірақ қоғамдағы мәртебесі мен құрметі оған өзі де демеушілік еткен жобаларға жомарттықпен үлес қосуға мүмкіндік берді. 1803 жылы Джон Пинтард Нью-Орлеанға бақ іздеуге барды, бірақ сол жерде қалмауға шешім қабылдады. Ол француз колониясы туралы өте жағымды есепті қазынашылық хатшысы Альберт Галлатинге және әйелінің туысы Франция елшісі Джеймс Монроға тапсырды. Пинтардтың есебі Томас Джефферсонды Луизиана аумағын сатып алуға көндірді. Ол 1804 жылдан кейін көп жылдар бойы Нью-Йорк қаласының бірінші қалалық инспекторы болып қызмет етті және 1812 жылғы соғыс кезінде Нью-Йорк корпорациясы оған бөлшек ноталарды шығаруға рұқсат берді. Джон 1809-1829 жылдары Өзара сақтандыру компаниясының хатшысы болды. 1819-1829 жылдары Нью-Йорк сауда палатасының хатшысы болды. Ол 1819-1823 жылдары "Майлор Снаг Харбордың" қазынашысы болды және үйдің қазіргі орналасқан Стейтен аралындағы мүлікті сатып алуда маңызды рөл атқарды. Ол сондай-ақ Нью-Йорк тарихи қоғамының және Массачусетс тарихи қоғамының негізін қалаушы болды. Джон Пинтард мемлекеттік лотереялардың менеджері болып қызмет етті және Таммани қоғамының алғашқы сагаморы болды. 1814 жылы Америка Антикварлар қоғамының мүшесі болып сайланды. 1832 жылы ол екінші холера пандемиясы кезінде Нью-Йоркте болды. 1805 жылы 19 ақпанда ол Нью-Йорктегі қазіргі тегін мектеп жүйесіне айналған күш-жігерді бастады. Ол сондай-ақ Эри каналын салуға және аяқтауға әкелген қозғалыста белсенді болды. Джон Пинтард Нью-Йорк қаласының жоғарғы бөлігіндегі көшелер мен даңғылдардың жоспарларын зерттеді. Ол терең діндар адам, ол Жалпы теологиялық семинарияның басты қолдаушыларының бірі болды және ол әрқашан өзінің "баласы" деп атаған Америкалық Киелі кітап қоғамын құруға көмектесті. Ол Нью-Йорк қаласындағы гугенот шіркеуінің отыз төрт жыл бойы құлшылық етушісі болды және оның ағылшын тілінен француз тіліне аударған "Бірыңғай дұғалар кітабы" әлі күнге дейін қолданылады. 1822 жылы LL. D. дәрежесін "Альлегейни" колледжі берді. Пинтард Нью-Йорктегі үйі үшін шебер ретінде қызмет ететін белсенді масон болды. Бірақ, оның американдық қоғамға қосқан ең үлкен үлесі - Голландияның Синтерклас аңызына негізделген Санта-Клаустың қазіргі заманғы танымал тұжырымдамасын құрудағы рөлі. Оның құжаттары, ол жеке өзінде атап өтті, оның Сент-Николас мерекесін Америкада осындай еске алулар әлі де жиі "қасиетсіздік" деп есептелген және сол кездегі альманахтар мұндай мереке күні туралы ешқандай сілтеме жасамаған заманда жеке бақылағанын көрсетеді. Көздері нашарлаған жылдары, ол 1844 жылдың 21 маусымында Нью-Йоркте қызы Луизаның үйінде қайтыс болды.

He was a descendant of Antoine Pintard, a Huguenot from La Rochelle, France. He was orphaned when his mother died when he was "a fortnight old" and his father died when he was about eighteen months old. His father, John, was a seagoing merchant, and his mother was Mary Cannon. He was raised by his uncle, Lewis Pintard, and attended grammar school under the Reverend Leonard Cutting at Hempstead, New York. He attended the College at New Jersey (which later became Princeton University), but left school to join the patriot forces when the British arrived at New York. He went on various expeditions to harass the enemy. He returned to school briefly and received the degree of A. B. in 1776. He served as deputy commissary of prisoners at New York under his uncle Lewis. His duties were to examine and relieve the wants of the prisoners. On November 12, 1784, he married Elizabeth Brashear, daughter of Colonel Abraham Brashear of Paramus, New Jersey. Pintard had inherited a legacy from his maternal grandfather, John Cannon, and this allowed him to go into the China and East India trade. Like his father and his grandfather before him, John served as an alderman to the City of New York. Pintard drafted the constitution of the Tammany Society, developed the titles of the members, and urged the canonization of Christopher Columbus within the society. The society was renamed The Society of St. Tammany or Columbian Order in the City of New York in the late 1780 or early 1790s but removed the canonization process and names from its title in 1792. He was rated as one of New York's most successful and prosperous merchants when in 1792 he lost his fortune by engaging with William Duer in a scheme to fund the national debt. He had personally endorsed notes for over a million dollars and was imprisoned for the debt. John Pintard resided in Newark, New Jersey for eight years and declared bankruptcy in New York. He never recovered his old fortune, but his position and respect in the community enabled him to contribute generously to the projects he sponsored. In 1803, John Pintard went to New Orleans to seek his fortune but decided not to settle there. He filed a very favorable report of the French colony to Albert Gallatin, secretary of the treasury, and minister to France James Monroe, a relative by marriage to his wife's aunt. Pintard's report was instrumental in convincing Thomas Jefferson to purchase the Louisiana Territory. He served as first city inspector of New York City for many years after 1804, and was authorized by the corporation of New York to issue fractional notes during the War of 1812. John was secretary of the Mutual Assurance Company from 1809 to 1829. From 1819 to 1829 he served as Secretary of the New York Chamber of Commerce. He served as treasurer of the Sailor's Snug Harbor from 1819 to 1823 and was instrumental in the purchase of the property on Staten Island where the home is now located. He also was a founder of the New York Historical Society and the Massachusetts Historical Society. John Pintard served as manager of the state lotteries and was first sagamore of the Tammany Society. He was also elected a member of the American Antiquarian Society in 1814. In 1832 he was in New York City during the second cholera pandemic. On February 19, 1805 he began the efforts which became the present free school system in New York. He was also active in the movement that resulted in the building and completion of the Erie Canal. John Pintard surveyed the plans for the streets and avenues in upper New York City. A deeply religious man, he was one of the chief supporters of the General Theological Seminary and helped found the American Bible Society, which he always called his "brat." He was vestryman for the Huguenot Church of New York City for thirty four years and his translation of the "Book of Common Prayer" from English to French is still used today. In 1822, the degree of LL. D. was conferred on him by Allegheny College. Pintard was an active Freemason, serving as Master for his Lodge in New York. Perhaps his greatest contribution to American society, however, was his role in establishing the modern popular conception of Santa Claus based upon the Dutch legend of Sinterklaas. His papers demonstrate that he personally observed the feast of St. Nicholas in an era when such remembrances were still frequently considered "hagiolatry" in America and when almanacs of the day omitted reference to such a feast day. Blind in his later years, he died at the home of his daughter, Louise, in New York on June 21, 1844.