Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Арсе (Неаполитаноша: Арче) – Италиядағы Лацио аймағындағы Фрозиноне провинциясындағы коммуна (муниципалитет). Бұл – Латын аңғары мен Лири өзенінің орта аңғарында, Via Casilina көлігіне қарайтын төбеде орналасқан ауыл шаруашылығы орталығы. Арсе муниципалитеті Чепрано, Колфеличе, Фальватерра, Фонтана Лири, Монте Сан-Джованни Кампано, Рокка-д'Арсе, Сан-Джованни Инкарико және Странголагалли муниципалитеттерімен шектеседі.
Arce (Neapolitan: Arcë) is a comune (municipality) in the province of Frosinone, in the region of Lazio, Italy. it is an agricultural centre located on a hill overlooking the Via Casilina, in the Latin Valley and in the middle valley of the Liri. Arce borders with the municipalities of Ceprano, Colfelice, Falvaterra, Fontana Liri, Monte San Giovanni Campano, Rocca d'Arce, San Giovanni Incarico and Strangolagalli.
Тарих
Арке атауы әртүрлі дәуірлерде қолданылған римдік "аркс" немесе қамал сөзінен немесе Арканомнан, аймақтың орналасқан тауынан шыққан. Арке аты алғаш рет 7 ғасырға жататын Равенна космографиясында кездеседі. Ол кезде ол Шығыс Рим империясының құрамында болған. 702 жылы Арке Ломбардтардың Гиссулф I-і басып алып, осылайша Беневенто герцогтығының иелігіне өтті. 846 және 877 жылдары сарацендер Аркені басып алып, тонады, ал 937 жылы мадьярлар қайтадан шабуыл жасады. 10 ғасырдың соңында Арке Капуаның Ломбард князі Монтекассино монахтарына сыйға берілді, олар 1058 жылға дейін оны иеленді, содан кейін Норман Ричард, Аверса графы, оған қол жеткізді. 1191 жылы Аркені Киелі Рим императоры Генрих VI басып алды. 1230 жылы, Киелі жерден оралғаннан кейін, оның ұлы Фридрих II Аркені қайтадан иеленді. 1265 жылы Сицилияның Манфреди әскерлерінің бастан кешкен әрекеттеріне қарамастан, қала Анжудың Карл I-і тарапынан басып алынды. Анжу билігі кезінде Арке алдымен Кантелмо әулетіне, содан кейін Делла Ровере әулетіне феод ретінде берілді. Делла Ровере әулеті 1612 жылға дейін Аркеге иелік етті, содан кейін оны Джакомо Бонкомпани (Арке герцогтығы және Сора герцогтығы) сатып алды. 1796 жылы Бонкомпани әулетінің үстемдігі аяқталды және қала Неаполь Корольдігіне қосылды. Рим Папасы мемлекетінің шекарасы 14 таспен белгіленді. 1856 жылы Civita Farnese жолы салынды, ол бүгінге дейін Аркені Тиррен теңізі жағалауына жақын Итримен байланыстырып тұр. 1884 жылдың 4 желтоқсанында Роккасекка-Арке темір жолы ашылды, ол кейіннен Авеццаноға дейін созылды. 1927 жылы бұрынғы Казерта провинциясы таратылғаннан кейін, ол Фрозиноне провинциясының құрамына енді. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Арке 1944 жылдың 29 мамырына дейін неміс әскерлерінің бақылауында болды, содан кейін Кассинодан келген одақтас әскерлер қаланы азат етті.
The name Arce derives from the Roman word "arx", or fortress, to which it was used in various eras, or from Arcanum, the mountain on which the area is lying. The first time that the name of Arce is found in a document is in the Ravenna Cosmography from the 7th century AD. At the time it was part of the Eastern Roman Empire. In 702, Arce was taken by the Lombard Gisulf I, thus becoming the possession of the Duchy of Benevento. In 846 and in 877 Arce was taken and plundered by the Saracens and again, in 937, by the Magyars. At the end of the 10th century Arce was donated by the Lombard prince of Capua to the monks of Montecassino, who held it until 1058, when the Norman Richard, Count of Aversa, took possession of it. In 1191 Arce was taken by Holy Roman Emperor Henry VI. In 1230, when he returned from the Holy Land, the latter's son Frederick II took over Arce again. In 1265 the town, defended in vain by the troops of Manfredi of Sicily, was taken by Charles I of Anjou. Under the Anjou, Arce was granted in fief first to the Cantelmo family, then to the Della Rovere family. The Della Rovere family held Arce as a fief until 1612, when it was bought by Giacomo Boncompagni (Duchy of Arce and Duchy of Sora). In 1796 the domination of the Boncompagni family ended and the town was aggregated to the Kingdom of Naples. The boundary with the Papal State was marked by 14 stones. In 1856 the Civita Farnese road was opened, which still today connects Arce with Itri, near to the Tyrrhenian Sea coast. On December 4, 1884, the Roccasecca Arce railway line was inaugurated, which was subsequently extended to Avezzano. In 1927, with the dismemberment of the former province of Caserta, of which it was part, was included in the province of Frosinone. During late World War II, Arce was occupied by German troops until May 29, 1944, when Allied troops from Cassino arrived.
Негізгі көрікті жерлер
Негізгі көрікті орындарға Санти Пьетро е Паоло барокколық шіркеуі (17 ғасырдың соңы), 13 ғасырдың порталын сақтап қалған Сант-Антонио шіркеуі және Торре-дель-Педагжио кіретін болады. Жақын маңда Фрегелланың археологиялық аймағы орналасқан.
Main sights include the Baroque Parrocchiale of Santi Pietro e Paolo (late 17th century), the church of Sant'Antonio, which has maintained a 13th century portal, and the Torre del Pedaggio. The archaeological area of Fregellae is located nearby.
Экономика
Экономика биодинамикалық шарап, дәнді дақылдар, жеміс-жидектер, зәйтүн және мал азырағын өндіруді қамтиды. Бұл төбелер мен таулардан тұратын аймақ, ол өте қолайлы климаты, топырақтың бай және әртүрлі геологиялық құрамы (оның ішінде жанартаулық топырақтар), жағалау желдері, жеткілікті жауын-шашын, күндізгі және түнгі температураның айырмашылығы және сирек кездесетін, жоғары сапалы жергілікті жүзім сорттарының көптігіне байланысты ерекше өсімдік шаруашылығына (виноградарствоға) өте ыңғайлы. Қызыл жүзім Lecinaro, ақ жүзім Capolongo, Pampanaro және ақ Maturano сорттары осы аймақтың ерекшелігі. Сондай-ақ, қызыл жүзім Maturano және Olivella сорттары Enology орталығында зерттелуде. Шарап әуесқойлары заманауи эко-шарапхананы, жүзім бақтарын және ауылдық ландшафты зерттеуге келеді. Бұл кішкентай ортағасырлық қаланың тарихи маңызы да келушілерді қызықтырады және оның табиғи сұлулығына тартады.
Economy includes the production of biodynamic wines, cereals, fruit, olives and forage. It is a region composed of hills, and mountains and is uniquely suited to viticulture because of its mild climate, a rich and varied geological mix of soils of which volcanic soils are prominent, coastal breezes, adequate rainfall, variations in day night temperatures and an abundance of rare, unknown high quality native grape varieties, Red grape Lecinaro, white grape Capolongo, Pampanaro and white Maturano. Also the red grape Maturano, still the subject of research at the centre of Enology along with the red grape Olivella. Low level tourism, Wine enthusiasts visit a state of the art eco winery, vineyards and rural landscape. Visitors are also intrigued by the historical element to this small medieval town and are drawn to it for its unspoilt location.