Бримптон д'Эверси – Сомерсет, Англиядағы I санаттағы тарихи сарай. 1220 ж. салынған, Англияның ең әдемі үйлерінің бірі. Тарихы, архитектурасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сомерсет графтығындағы Йевил қаласының жанындағы ағылшын сарайы
Manor house near Yeovil, Somerset, England
Бримпто́н д’Эве́рси (немесе Бримпто́н Ха́ус) – Сомерсет графтығындағы Йевил қаласының жанында орналасқан, Англияның ең әдемі сарайы деп аталған I санаттағы мәдени ескерткіш. 1927 жылы британдық Country Life журналы оған үш мақала арнады, онда 50 жылдық сәулет өнері сардары болған Кристофер Хасси оны "ең үлкен әсер қалдырған және ағылшыл елдік өмір салтының ең көркем бейнесін беретін" деп атады. Оның мақалалары үйдің толыққанды сипаттамасы болып табылады және ол алты отбасыға тиесілі болған: Д’Эверсилер, Стоуртондықтар, Сиденхэмдер, Фандар, Уикстер (1992–2008 жж.) және Глоссоптар (2008 жылдан бері).
Brympton d'Evercy (alternatively Brympton House), a grade I listed manor house near Yeovil in the county of Somerset, England, has been called the most beautiful in England. In 1927 the British magazine Country Life devoted three articles to it, in which Christopher Hussey, near the start of a 50 year career as an architectural authority, termed it "the one which created the greatest impression and summarises so exquisitely English country life qualities." His articles remain the only detailed account of the house, which has belonged to six families: the D'Evercys, Stourtons, Sydenhams, Fanes, Weeks (1992–2008), and Glossops (since 2008).
Тарих
Құрылысы шамамен 1220 жылы Д'Эверси отбасы бастаған және 18 ғасырға дейін ақырындап жалғасқан. 750 жыл бойы ол көпке танылмады және жазылған деректер аз болды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін бірнеше жыл бойында ұлдар мектебі орналасқан, содан кейін иелері оны жеке үй ретінде қайтарып алды. Қазір де ол осылай болып қалыпты, бірақ кейде түсірілімдерге немесе мерекелік шараларға жалданады. Ғимараттар кешеніне төбежай, оның сарайлары және қосалқы ғимараттары, шіркеу және дін қызметкерінің үйі деп аталатын жұмбақ ғимарат кіреді. 1220 мен 1325 жылдар аралығында салынған алғашқы Д'Эверси төбежайынан көп нәрсе қалмаған, өйткені қазіргі үй сол жерде бой көтерген. Бримптон д'Эверси 1086 жылғы "Domesday Book" кітабында "Брунетон" деп тіркелген, бұл "қоңыр қоршау" дегенді білдіреді (ескі ағылшын тіліндегі "brun" және "tun" сөздерінен). Бримптон ауылы тарихындағы кез келген уақыттан қазіргіге қарағанда үлкен. 20 ғасырға дейін ол ауыл деп санауға шамасы келмейтін, 14 ғасырда көбінесе тасталып қалған. Ондағы бірнеше шағын үйлер оқшауланған төбежайға апаратын жол бойында шашырап жатыр, олардың кейбіреулерін Книффтің суретінен көруге болады. Бүгінде Бримптон деп аталатын жаңа қалалық аймақ Йеуил қаласының шеткі аймағы болып табылады және үйдің тыныштығына қол сұғып жатыр. Сомерсет және оған іргелес Дорсет аймақтарында Бримптон д'Эверси сияқты көптеген үйлерде жергілікті сәулетшілер мен шеберлер салған әртүрлі сәулеттік стильдегі қанаттар бар. Олардың иелерінің көпшілігі бір жолмен немесе екінші жолмен туыс болған, және олардың арасында бәсеке күшті болған. Соның салдарынан әртүрлі үйлердің қанаттары бір-біріне ұқсас болуы мүмкін, оларды сәулетші емес, бір шебер салған, Рим сияқты алыс елдерден келген шебер сәулетшілердің суреттерін пайдаланған. Бұл әсіресе 17 ғасырдан бастап кеңінен таралған. Бримптон д'Эверсидің әртүрлі иелері Престон Плюкнеттен Стуртон отбасымен, Хинтон үйінен Пулетт отбасымен, Монтакут үйінен Фелипс отбасымен және Мелбери үйінен Стрэнгвей отбасымен байланысты болған. "Аудандық" отбасылар туыс болмаса да, көбінесе жақын достар болған, сондықтан сәулеттік идеялармен қатар жергілікті әңгімелер де олардың арасындағы жиі сапарларда алмасылған. 17 ғасырға дейін сәулетшінің кәсібі белгісіз болған, сэр Джон Саммерсон атап көрсеткендей: барлық үйлерді жергілікті шеберлер өздерінің тапсырыс берушілерінің идеяларына сәйкес салған. Иниго Джонс, ағылшын сәулетінің алғашқы танымал шеберлерінің бірі, ағылшын сәулетіне палладиандық стильді енгізді: оның 1619 жылғы Уайтхоллдағы банкет залы стандартты белгіледі және көп көшірілді. 1630 жылдары оның идеялары Сомерсетке дейін жетті. Бай отбасыларда әдетте Парламент мүшесі болған, немесе Илчестер графтарының жағдайында, отбасы басшысы Лондон үйін ұстаған. Осы провинциялық қоғамның саяхаттап жүретін мүшелері Сомерсетке және ауыл үйлеріне жаңа сәулеттік идеялармен оралып қайтқан. Кейде бай отбасылар Джон Вебб сияқты белгілі сәулетшілерді, Джонстың күйеу баласын жалдаған. Сомерсетте туған Вебб Лондонға көшіп барды, бірақ космополиттік табысынан кейін Дорсетте Кингстон Лейсиде жұмыс істеді. Бұл үйді Банкс отбасы Граждандық соғыста Кромвель әскерлері қиратқан Корф замкасының орнына салған. Көршілес Уилтширдегі Уилтон-хауста Иниго Джонстың өзі дизайнына үлкен үлес қосқан деп есептеледі. Сомерсет практикасына енгізілгеннен кейін, сәулет өнерінің жаңа жанрларын жергілікті суретшілер мен тас шеберлері түсіндіріп, оларды жергілікті ақсүйектердің ескі үйлеріне жиі кездейсоқ қолданған. Осылайша Бримптон д'Эверси және оның көршілері ақырындап дамып жетілді.
Building was begun by the D'Evercy family about 1220 and proceeded slowly into the 18th century. For 750 years it remained little known or recorded. For a few years after the Second World War it held a boys' school, before being reclaimed by its owners as a private house. This it remains, although it is occasionally hired out as a location for filming or a hospitality event. The complex of buildings consists of the mansion, its stables and other outbuildings, the parish church and a puzzling building known as the Priest House. Little remains of the original D'Evercy manor built between 1220 and 1325, as the present house has evolved on the same site. Brympton d'Evercy was listed in the Domesday Book of 1086 as Brunetone, meaning "brown enclosure", from the Old English brun and tun. The village of Brympton is larger today than at any time in its history. Until the 20th century, it barely qualified as a village, having been largely deserted in the 14th century. Its few cottages were scattered along the drive to the secluded mansion, a few of which can be discerned in the view by Knyff (illustrated right). Today a new urban area known as Brympton is a suburb of Yeovil and encroaches on the seclusion of the house. In Somerset and adjoining Dorset, many such houses as Brympton d'Evercy contain wings in several architectural styles by unrecorded local architects and builders. Their owners were nearly all related to each other in some way, and competition among them was great. As a result, the wings in various houses can be almost identical, having been constructed by the same builder, rather than an architect, using drawings based on the works of the master architects from as far afield as Rome. This applies particularly from the 17th century onwards. Various owners of Brympton d'Evercy were related to the Stourtons of Preston Plucknett, the Pouletts of Hinton House, the Phelips of Montacute House, and the Strangways of Melbury House. The "county" families not actually akin were usually close friends, so that architectural ideas would be exchanged along with local gossip in frequent visits between them. Before the 17th century, the architect's profession was unknown, Sir John Summerson has observed: all houses were built by local builders following the ideas of their patrons. Inigo Jones, perhaps the first widely noted English architect, introduced Palladian ideals to English architecture: his Banqueting House at Whitehall of 1619 set a standard and was much copied. By the 1630s his ideas had permeated as far as Somerset. In the grander families, there was generally a Member of Parliament, or as in the case of the Earls of Ilchester, the head of the family kept a London house. These more travelled members of provincial society would return to their Somerset estates and country houses with recent architectural ideas. Occasionally one of the richer county families would employ a renowned architect, such as John Webb, Jones's son in law. Born in Somerset, Webb moved to London, but after his cosmopolitan success worked in Dorset at Kingston Lacy – a new mansion, built by the Banks family to replace Corfe Castle, destroyed by Cromwellian troops in the Civil War. At Wilton House in neighbouring Wiltshire, Inigo Jones himself is believed to have put much into the design. Once introduced into Somerset practice, the new genres of architecture were interpreted by local draughtsmen and masons, then applied, often haphazardly, to the old houses of the local gentry. In this way Brympton d'Evercy and its neighbours slowly evolved.
Сәулет бағасы
1434 жылдан бастап 250 жыл бойы Сиденхэм отбасы Бримптон д'Эверсиді қазіргі күйінде ақырындап жасады. Әр буын үйді өз қалауынша немесе сол кездегі сәндік үлгіге сәйкес кеңейтіп, өзгертіп келді. 40 метрлік (130 фут) батыс фасады (беттің жоғарғы бөлігінде көрсетілген) Тюдор дәуірінің соңында салынған. Есіктің екі жағындағы екі үлкен терезе екі қабатты биіктіктегі Үлкен залға жарық береді, ол жаңа батыс фасадының арқасында айтарлықтай кеңейтілді. Үлкен залға іргелес жатқан солтүстік қанатта үйдің құрылысшысы Джон Сиденхэмнің жеке бөлмелері орналасқан болуы мүмкін. Үйдің архитектурасы 400 жылдан астам уақыт бойы оның сыртқы келбетіне әсер еткен адамдардың сан алуандығындай әртүрлі. Ол толығымен Йеувилге жақын орналасқан бірнеше ауылдардың ғимараттарында ғана кездесетін жергілікті, алтын сары түсті хомстон тасынан салынған. Иеліктің алғашқы жылдарында Сиденхэмдер оны д'Эверси ұрпақтарынан сатып алғандағы қалпына қанағаттанғандай көрінеді. Алайда, 15 ғасырдың ортасынан бастап ағылшын үй архитектурасында кеңінен тараған жеке өмір мен жайлылыққа қатысты ұғымдар, егер тек үйдің бастығының отбасы үшін болса да, қолданыла бастады. Бұл 1460 жылы Бримптон д'Эверсиде Сиденхэмдер жасаған алғашқы ірі құрылыс жұмыстарында көрініс тапты.
For 250 years from 1434 the Sydenham family slowly created Brympton d'Evercy as it appears today. Each generation enlarged and altered the house according to whim or current fashion. The 130 feet (40 m) long west front (shown at the top of the page) was built in the late Tudor period. Two large windows on either side of the door provide light for the double height Great Hall, which was much increased in size by the new west front. The older north wing adjacent to the great hall probably contained the private rooms of its builder, John Sydenham. The architecture of the house is as diverse as the people who influenced its appearance over 400 years. It is built entirely of the same local, golden yellow hamstone found only in the buildings of a few villages close to Yeovil. For the first few years of ownership, the Sydenhams appear content with the way it was when purchased from d'Evercy heirs. However, considerations of privacy and comfort that spread in English domestic architecture from the mid 15th century began to be applied, if only for the immediate family of the head of household. These are reflected at Brympton d'Evercy in the first major building works of the Sydenhams in 1460.
1460-шы қанаты
Бұл түпнұсқа д'Эверси үйінің алғашқы кеңейтілуі, бәлкім, қазіргі баспалдақ залының орнында ("K" жоспарында көрсетілгендей), 1460 жылы Сиденхэмдер оңтүстік-батыс бөлімін ("B" жоспарында көрсетілгендей) салған кезде болды. Бұл үйдің залдағыдан басқа алғашқы қабылдау бөлмелерін қамтыды, олар үй иесі мен оның отбасы үшін күн бөлмесі және демалыс немесе жеке бөлмелерден тұрды. Осыған дейін бүкіл шаңырақ бірге тұрып, бірге тамақтанатын. Бұл қанатта көптеген өзгерістер болды, 17 ғасырда оңтүстік қанат салынған кезде жаңа терезелермен жабдықталды. Дегенмен, ол өзінің бастапқы жартас тәрізді тік бұрыштардан жасалған қоршауларын сақтап қалды, олар оның ескілігін көрсетеді, сондай-ақ терезелердің орналасуындағы шамалы дұрыс еместік, жақын орналасқан, кейінірек салынған оңтүстік қанаттың мінсіз симметриясымен салыстырғанда байқалады.
This first expansion of the original d'Evercy house, probably on the site of the present staircase hall ("K" on plan), occurred in 1460, when the Sydenhams added the south west block ("B" on plan). This held the house's first reception rooms other than the hall, consisting of a solar and retiring or withdrawing rooms for the lord of the manor and his family. Until then the whole household would have lived and dined together in the hall. This wing has been much altered, having been given a new window arrangement in the 17th century, when the south wing was built. However, it retains its original mock battlements, which betray its age, as does a slight irregularity in the placements of the windows, compared to the perfect symmetry of the adjoining, later south wing.
Діни қызметкердің үйі
15 ғасырдың соңында ертеректе тұрған, дербес құрылыс (жоспарда "Е" деп белгіленген) жақсартудан өтті; ол сарайды, тіпті үйдің бір бөлігі сияқты, қанаттап қоршап тұр. Оның пайда болуы мен мақсаты ұзақ жылдар бойы даулы болды. Бұл Д’Эверси әулеті салған деп есептелетін шағын шіркеу болуы мүмкін. Дін қызметкерінің үйі деп аталғанымен, кіреберісі шіркеуге емес, 15 ғасырлық үйдің бұрынғы алаңына қарап тұр. Бір дерек бойынша, «бұл бастапқыда қызметшілер мен қонақтарға арналған жатақ болған болуы мүмкін». Оның бастапқы мақсаты қандай болса да, 1434 жылы Джон Сиденхэмге үйленген Джоан Стоуртон оны жесірлер үйі ретінде қайта жасатқан, өйткені ол өзінің ұлы өліміне дейін қайтысатынын білмеген, соның арқасында өмірінің соңына дейін басты үйінде қалуға мүмкіндік алған. Бұл ғимарат – екі қабаттан тұратын, тіктөртбұрышты құрылысы бар, ортағасырлық шағын ауыл үйінің сирек кездесетін мысалы. Жоғарғы қабатында зал, күнге шомылатын бөлме және жатын бөлме орналасқан, ал төменгі қабатындағы қызметшілерге жоғарғы қабатқа тікелей өтуге мүмкіндік болмаған, мұнарадағы спиральді баспалдақ арқылы ғана қол жеткізуге болады. Әрине, мәдениетті адамға арналған бұл үйде екі дәретхана түрінде ерекше жақсы санитарлық жағдайлар болған; ағаш құбырлары 20 ғасырдың басында да сақталған. Дәретханалардың осы жерде шіркеуге қарап орналасуы, бұл үйдің артқы жағы екенін көрсетеді; егер бұл шынымен дін қызметкерінің үйі болса, мұндай орналасқан жағдай болмас еді. 17 ғасырда жоғарғы қабаттағы басты бөлмесіне әшекейлі гипстен жасалған төбе қойылған. Жоғарғы қабатта көк сазды әктас және қызыл кірпіштен жасалған римдік мозаикалық едендер бар. Бұл 1923 жылы Ралег Радфорд Йевилдегі Вестленд жолының жанындағы ғимараттан қазып шығарған.
In the late 15th century, a free standing earlier structure (marked "E" on plan) was much enhanced; it flanks the mansion almost as though it were a wing of the house itself. Its origins and uses have long been debated. Possibly this was the chantry said to have been built by the D'Evercy family. Though it is known traditionally as the Priest House, its entrance faces away from the church, into the former forecourt of the 15th century house. According to one account, "It may originally have been a range of lodgings for retainers or guests." Whatever its original use, it seems certain that it was remade as a dower house by Joan Stourton, who had married John Sydenham in 1434, not realising that her own son would predecease her, so allowing her to remain in the main house for the rest of her life. The building is a rare example of a complete small medieval country house, an oblong structure on two floors, the upper containing a hall, solar and bedroom, while the lower for servants had no internal means of reaching the upper floor, to which access was obtained by a newel staircase in a turret opening outside. The house, obviously designed for a person of refinement, had unusually good sanitation in the form of two garderobes; the wooden chutes were still in existence in the early 20th century. The siting of the garderobes here facing the church reinforces the idea that this was the rear of the house; no such arrangement would have been made if this were truly the Priest's House. In the 17th century its principal room on the upper storey was given a decorative plaster ceiling. Upstairs is a tessellated Roman pavement of blue lias limestone and red tile. This was excavated in 1923 by Ralegh Radford from a building near Westland Road in Yeovil.
Солтүстік немесе Генрих VIII қанаты
Үйге келесі үлкен қосымша – солтүстік қанат ("C" жоспарда көрсетілген). Оның мұнарасы, оюлы терезелері және сыртқы мүсіндік безендірулері оны дерлік шағын ауылдық үйге айналдырады. Бұл қанат 1520 жылы салынғалы бері көбінесе өзгеріссіз қалпында сақталған. Джон Сиденхэм үй тапсырылғаннан кейін оны жеке тұрғын үй ретінде сақтап қалуды қалаған. Ол әр қабатында бір бөлмеден бар үш қабатты үй салды, оған жеке сыртқы кіреберісі мен баспалдақ мұнарасы болды – үйдің ішіндегі үй. Сәулет тұрғысынан алғанда, ол сол кезде өте заманауи болған болуы керек. Фасады елтаңбалармен және геометриялық өрнектермен бай безендірілген. Шатыр жиегі тіктеп салынған, қамалдар қорғаныс мақсатында емес, әсемдеу үшін жасалған. Жоғарғы екі қабатта үлкен оюлы терезелер бар; олардың арасында Генрих VIII патшаның мүсінделген елтаңбасы орналасқан. Сиденхэмдерге бұл елтаңбаны көрсетуге рұқсат етілді, себебі олардың Стуртон әулетімен байланысы бар еді, ал ол әулет патшалық қанмен туыстық байланыста екенін мәлімдеген. Сондықтан үйдің бұл бөлігі кейде Генрих VIII қанаты деп аталады, бірақ король ешқашан мұнда келген емес. Үйдің әртүрлі қанаттарының ішінде, осы солтүстік қанат ең жетілген архитектуралық шешімдерге ие, заманауи Тюдор сәулетінің ең соңғы үлгілерін және сән-салтанатын көрсетеді.
The next major addition to the house was the north wing ("C" on plan). Its turret, oriels and external sculpted moulding make it almost a miniature country house in itself. This wing has remained largely unchanged since it was built about 1520. John Sydenham wished to retain an independent lodging at the house after its handover. He built for himself three floors with a room on each, its own external entrance and staircase turret – a house within a house. Architecturally it must have been strikingly modern at the time. The façade is richly ornamented with coats of arms and tracery. The roof line is castellated, the battlements purely for ornament, not defence. The two upper floors have large oriel windows; between these is the finely sculpted the coat of arms of King Henry VIII. This the Sydenhams were permitted displaying due to their relationship to the Stourton family, who claimed connections with the blood royal. Thus this part of the house is sometimes called the Henry VIII wing, though the King never visited. Of all the house's varied wings, this north is probably the most architecturally accomplished, displaying the most up to date traits and flamboyance of contemporary Tudor architecture.
Батыс майдан
Батыс қасбеттің орталық бөлігінде бірінші қабатта зал орналасқан (жоспарда "А" деп белгіленген); залдың артқы бөлігі, 1450 жылы Сиденхемдер қайта жаңартып салған бастапқы, кішкентай д'Эверси үйінің үлкен залы болған деседі. Бірақ, үлкен зал 16 ғасырдың соңында батыс қасбеті ("F" жоспарында) салынғанға дейін қазіргі өлшеміне жеткен жоқ. Жаңа қасбет бұрынғыдан әлдеқайда ілгері шығып тұрғандықтан, солтүстік қанаттың ескі мұнарасы көзден жасырынды, өйткені оның үштен екі бөлігі кеңейтілген залға сіңіп кетті. Батыс қасбетінің екі жағында басты кіреберістің екі жағынан екі үлкен, терезелі, екі қабатты терезелер орналасқан. 1722 жылы қазіргі әйнектелген, готикалық стильдегі қамалданған кіреберіс ("G" жоспарында) қосылды, сол кезде бұрынғы 15 ғасырлық кіреберіс баққа көшіріліп, қосымша қабат салынды және сағат мұнарасына ("H" жоспарында) айналдырылды. Залдағы орталық ашық отын, мұржасы бар каминмен алмастырды, соның арқасында залдың үстіне екінші қабатты орналастыру мүмкін болды.
The central section of the west front contains on the ground floor the hall (marked "A" on the plan); the rear section of the hall almost certainly was once the great hall of the original smaller d'Evercy manor rebuilt by the Sydenhams in 1450. The great hall, though, did not achieve its present size until the building of the west front ("F" on plan) in the late 16th century. The new front projects further forward than the previous, so that the older turret of the north wing became less obvious, as three quarters of its mass was absorbed into the enlarged hall. The west front has two large mullioned double height windows flanking the principal entrance. The present glazed Gothick castellated porch (G on plan) was added in 1722, when the existing 15th century porch was moved into the garden, given an extra storey and transformed into a clock tower ("H" on plan). The hall's central open fire, was replaced by a fireplace complete with chimney, so that it became possible to place a second floor above the hall.
Ас үйдің қанаты
Келесі маңызды қосымша, әлі де 16 ғасырда, ас үй блогы ("O" жоспарда), үлкен пропорцияларымен және баррельді күмбезді шатырымен қызығушылық тудырады, бұл ас үйден гөрі бастапқыда қарапайым емес қызмет атқарғанын көрсетеді. Ас үй екі деңгейлі, жоғарғы деңгейге төменгі деңгейден әр жағынан қысқа баспалдақтармен көтерілуге болады, бірақ кеңістік ешқашан бөлінгендей көрінбейді. Ас үйдің пешінен (жоспарда O мен K аралығында оң жақта) спиральді баспалдақпен және шаңырақпен жабдықталған мұнара шығады. Бұл бастапқыда үйдің жоғарғы қабатына екінші кіреберіс болған, бірақ қазір Палладиан стиліндегі оңтүстік қанатпен алмастырылған. Ас үйден тағы бір қанат ("P" жоспарда) созылады, оның құрылыс мерзімі нақты белгісіз (бірақ 1690 жылдан кешікпеген). Бұл әрқашан "Ферма үйі" деп аталған және үй шаруашылығының басшысының отбасы мұнда тұрған. Бұл, мүмкін, қосымша немесе шаруашылық қанат ретінде, тіпті толық аяқталмаған ірі жобаның бір бөлігі ретінде жоспарланған болуы мүмкін.
The next major addition, still in 16th century, was the kitchen block ("O" on plan), interesting for its huge proportions and barrel vaulted roof, suggesting an original function less humble than a kitchen. The kitchen is on two levels, the upper reached by a flight of short steps from the lower at each side of its width, yet the space does not appear ever to have been divided. From the kitchen range projects a turret (on the right hand between O and K on the plan) containing a spiral staircase, crowned by a belfry. This would have originally given a second access to the upper floor of the original house, now replaced by the Palladian south wing. From the kitchen stretches another wing ("P" on plan) of indeterminate date (no later than 1690). This seems always to have been known as the Farmhouse and inhabited by the family of the home farm tenant. It may possibly have been intended as a secondary or service wing, or even part of a grander, never completed scheme.
Оңтүстік фронт және қанаты
Оңтүстік қанат, соңғы кезде үйге қазіргі келбетін берген, үйдің қалған бөлігінен гөрі нашар құжатталған. Қанаттың нақты құрылыс мерзімі туралы пікірлер 1670 және 1680 жылдар аралығында (“L” жоспарында көрсетілгендей) бөлінеді, ал кейбіреулер оның құрылысы 1636 жылы немесе 1660 жылғы жаңарудың алғашқы жылдары басталғанын айтады. Қанаттың мерзімін анықтау сәулетшіні анықтау үшін өте маңызды: егер оңтүстік қанат 1630-шы жылдарға дейін салынған деп есептелсе, оны көбінесе Иниго Джонс салған деп есептеген – көптеген ағылшын үйлері осыны мәлімдейді, кейбіреулері, мысалы Уилтон үйі, басқаларына қарағанда осы талапқа көбірек сәйкес келеді. 1927 жылы Кристофер Хасси оңтүстік қанат 1680 жылы аяқталғаны, ал Джонс бұл кезде 20 жыл бұрын қайтыс болғаны туралы болжамға негізделген мифті жоққа шығарғанша, бұл пікір басым болды. Джонстың құжатталған жұмысы мен Бримптон д'Эверси арасындағы ең айқын ұқсастық – үшбұрышты және сегменттік терезе қаптамаларын қолдану, бірақ Джонс бұл мотивті тек пиано нобиле қабатының терезелерін бөліп көрсету үшін қолданған. Бримптон д'Эверсидегі пиано нобиле ерекшелігі – ол бірінші қабатта орналасқан. Патшалық отбасы мен аристократияның жоғарғы эшелондары үшін жобалар жасаған шебер сәулетшінің мұндай орналасқан жерді қарастыруы күмәнді. Джонстың стиліне тән, бірақ сол кездегі кең таралған ерекшелік – бұл жасыратын шатырлы шатырдың үстінде орналасқан балюстрадалық парапет. Алайда, Джонстың сарайды жобалауға қатысы болмағанын көрсететін ең маңызды сәулеттік белгілер қарапайым: Бримптон д'Эверсидің сәулетшісі фасадна 10 бөлім берді, яғни терезелер сегменттік қаптамамен басталып, үшбұрышты қаптамамен аяқталады, және ешбір шебер сәулетші мұндай теңгерімсіздікке жол бермес еді. Соңында, үйдің 10 бөлімі болғандықтан, оның орталық осі жоқ: бұл сәулеттік кемшілік емес, бірақ оңтүстік фасадының ортасында назар аударатын нүкте бар: ғимарат салынғаннан бері сонда орналасқан суағар трубасы. Дәлелдер оңтүстік фасадының шабыттанып, сэр Джон Постхумус Сиденхэмнің әйелінің балалық шағындағы үйі, Хинтон-Сент-Джордждағы Хинтон Хаусынан алынғанын көрсетеді, ол 1638 жылы салынған. Бұл екі үй Лонг Эштон үйімен бірге, 1611 жылы Лондонда бес томдық нұсқада жарық көрген Серлионың сәулет туралы трактатының суреттеріне сүйене отырып, жұмыс істеген жергілікті сәулетшілер мен тас шеберлерінің отбасымен жобаланып, салынған болуы мүмкін.
The south wing, which finally gave the mansion its present appearance, is no better documented than the rest of the house. Opinion on the exact date of construction of the wing is divided ("L" on plan) between 1670 and 1680, with some suggesting it had been started as early as 1636 or the early years of the Restoration of 1660. Dating the wing is essential to identifying the architect: the south wing, if considered to date from the 1630s, was often attributed to Inigo Jones – many English houses make this claim, some like Wilton House with more plausibility than others – until Christopher Hussey debunked the myth in 1927, largely based on the assumption that the south wing was completed in 1680, when Jones would have been dead for 20 years. The most noticeable similarity between Jones's documented work and Brympton d'Evercy is the use of alternating triangular and segmental window pediments, but Jones only ever used this motif to give importance to the windows of the piano nobile, for at Brympton d'Evercy the alternating pediments give both floors equal value. The piano nobile at Brympton is most unusual in being on the ground floor. It is doubtful that a master architect who had designed for the royal family, and the highest echelons of the aristocracy, would have considered such a placing. Also typical of Jones, but a common feature of the time, is the balustrade parapet hiding a hipped roof. However, the greatest architectural clues that suggest Jones had no hand in the design of the mansion are basic ones: the architect of Brympton d'Evercy gave the façade 10 bays, which means the windows begin with a segmental pediment and end with a triangular one, and no master architect would have permitted such an affront to balance. Finally, as the house is of ten bays, it has no central focus: this is not an architectural crime, but what is such is that the South front in its centre has a focal point: a drain pipe sited there since the building's completion. The evidence would suggest that the South facade was inspired by Hinton House, at nearby Hinton St George, the childhood home of Sir John Posthumous Sydenham's wife, completed in 1638. These two houses, along with Long Ashton House, were probably designed and built by the same local family of architects and masons, working from drawings by Serlio's treatise on architecture, which had been published in five volumes in London in 1611.
Барокко стиліне тән мемлекеттік пәтерлер
Архитектор кім болса да, жаңа оңтүстік қанаты Бримптон д'Эверсиді елдік үйден салтанатты үйге айналдыруды мақсат еткен. Он қабаттан тұратын екі қабатты ғимараттың бірінші қабатында үйдің ең әдемі және сәнді безендірілген бөлмелері орналасқан. Мемлекеттік пәтерлер деп аталатын бұл бөлмелер, шамамен 1720 жылға дейін салынған үйлердегідей, маңызды қонақтарды орналастыру үшін белгілі бір ретпен құрылған. Барлық бөлмелері бір осқа орналасқан үлкен жатын бөлмелер жиынтығы, үлкен екі есік арқылы байланысып, енфилада құрады. Бірінші, ең үлкен және сәнді бөлме, салон деп аталды, ол келуші билік өкілінің үйдің барлық мүшелерін қабылдауы үшін арналған еді, олардың барлығына осы бөлмеге кіруге рұқсат етілді. Содан кейін, салоннан сәл кем сәнді, үлкен отыру бөлмесі келеді; мұнда қонақ адамдарды салонға қарағанда жеке қабылдайтын еді. Келесі бөлме де осы үлгіні ұстанды, енфилада бойымен әр кеңістік жеке және жабық бола түсті. Соңғы және ең жеке бөлме – мемлекеттік жатын бөлмесі: одан кейін қызметшілерге арналған екі кішкентай шкаф және жеке гигиеналық процедуралар үшін бөлмелер орналасқан. Мұндай барокко стиліндегі пәтерлер үлгісі бүкіл Англиядағы ірі үйлерде кездеседі. Бленхейм сарайы сияқты ең ірілерінде салонның екі жағынан екі мұндай люкс болуы мүмкін еді, бірақ Бримптон д'Эверси мұндай салтанатты үй емес еді. Оған мемлекеттік пәтерлер жиынтығының қажеттілігінің себебі әлі анықталған жоқ. Көптеген жағдайда бұл королева Аннаның жоспарланған сапары деп есептеледі, бірақ ол таққа отырған кезде олар кем дегенде он жыл бұрын салынған еді, және ол ешқашан мұндай сапар жасаған жоқ. Мемлекеттік жатын бөлмесі 1956 жылға дейін өз орнында қалды, бірақ ешбір монарх онда ұйықтаған емес. 1720 жылға таман мұндай мемлекеттік бөлмелер көнеріп, көбінесе жалпы және жиі пайдалану үшін қайта жабдықталды. Бримптон д'Эверсиде салон – Қонақ бөлмесіне, одан кейінгі бөлме – Емен немесе Кішкентай Қонақ бөлмесіне, ал келесі бөлме – Асханаға айналды. Тек мемлекеттік жатын бөлмесі ғана өз сәнін сақтап, құрметті, бірақ патша емес қонақтардың ұйықтауына арналды. Бримптон д'Эверсиде бұл билеушілер емес, талантты крикетшілер болуы ықтимал.
Whoever the architect was, the new south wing was intended to transform Brympton d'Evercy from a country manor into a grand house. Of ten bays, the two storied building housed on its ground floor the finest and most lavishly decorated rooms of the house. Known as the state apartments, they follow an arrangement common in houses built before about 1720, where important guests were lodged: a series of rooms in a strict order of precedence. A large bedroom suite or apartment, with all rooms on an axis, was connected by large double doors to create an enfilade. The first, largest and grandest room, known as the salon, was intended for a visiting dignitary to grant audience to the household, all of whom would be given access to this room. Then comes a large withdrawing room, slightly less grand; here the guest would receive people more privately than in the saloon. The next room followed the same pattern, each space becoming more intimate and private as the enfilade progressed. The final and most private room was the state bedroom: beyond this were two small closets for staff and private ablutions. This pattern of Baroque apartments exists in large houses all over England. In the very largest, such as Blenheim Palace, it could have two such suites branching from either side of the saloon, but Brympton d'Evercy was not such a grand house. Why it needed a suite of state apartments has never been settled. Often presumed is an intended visit by Queen Anne, but they were at the very least ten years old when she ascended the throne, and she certainly never made such a visit. The state bed remained in situ until 1956, but was never slept in by a sovereign. About 1720, such state rooms became old fashioned and often transformed for more general and frequent use. At Brympton d'Evercy the saloon became the Drawing Room, the following room became known as the Oak or Small Drawing Room, and the next room the Dining Room. Only the state bedroom remained in solitary magnificence, slept in by honoured, if non royal guests. At Brympton d'Evercy these were more likely to be talented cricketers than potentates.
XIX ғасырдағы шығармалар
XIX ғасырдың ортасында Бримптон д'Эверсиде Уэстморлендтің 10-шы графы Джон Фэйннің қызы, үлкен және сәнді үй шаруашылығына мұқтаж емес, қарапайым жағдайдағы жалғыз ханым Лэди Джорджина Фэйн тұрды. Көптеген тарихи үйлерге ойсыздықпен қосылғандай Викториялық қанаттар бұл үйге қосылмады. Лэди Джорджиана бақшаны және үй маңындағы жерді жақсартумен айналысты. Ол батыс фасадының алдындағы алаңды қоршап тұрған қабырғаларға балюстрада қосты; балюстрадамен аяқталған қабырғалар дін қызметкерінің үйін, оңтүстік жағындағы шіркеу қорытын, солтүстік жағындағы сағат мұнарасын және шаруашылық ғимараттарын байланыстырады. Бұл Бримптон д'Эверсиден гөрі ірі үйлерде "құрмет алаңы" деп аталатын кеңістік құруға әкелді. Үлкен қақпа арқылы кіретін қақпа бағаналары (беттің жоғарғы жағындағы суретті қараңыз), газон мен ағылшын стиліндегі гүлзарлармен жұмсатылып, ресмилігі азайтылған. Оңтүстік жаққа қараған кең шағыл терраса да осы кезде, оны көзге көрінетін үлкен көлмен бірге салынды. 19 ғасырдан бері үйге қажетті жөндеу жұмыстарынан және заманауи су құбыры мен электр желісінен басқа ештеңе қосылмады. 1961 жылдан бері Англия мұрасы бұл ғимаратты I санаттағы ескерткіш ретінде таныды.
In the mid 19th century, Brympton d'Evercy was the home of Lady Georgiana Fane, the daughter of John Fane, 10th Earl of Westmorland, a single lady of modest means who had no need of a large and lavish household. The house was not given the Victorian wings added so carelessly to many historic houses. Lady Georgiana confined herself to improving the gardens and grounds. She added a balustrade to the walls enclosing the forecourt in front of the west facade; the walls, topped by balustrading, link the Priest House, the churchyard on the south side, and the clock tower and stables on the north. The effect was to create what in a grander house than Brympton d'Evercy would be known as a cour d'honneur. Entered through great gate piers crowned by urns (see the illustration at the top of page), such an effect is softened and de formalised by lawns and some very English style flower beds. The broad gravel terrace across the south front was also created at this time, along with the large pond which reflects it. Other than necessary restoration work and modern plumbing and electricity, little has been added to the house since the 19th century. It has been recognised by English Heritage as a grade I listed building since 1961.
Д'Эверсилер
Д'Эверси отбасы іргелес орналасқан шіркеуді салуға жауапты болды. Кристофер Хасси Сэр Питер 1325 жылы қайтыс болды деп санайды, сол кезде мүлік "жанында бақшалар мен қосымша құрылыстар бар маңызды үй" деп сипатталған. Ол кезде ауылда 17 шағын шаруа және үш жалға берілген шаруа болған. Сэр Питердің әйелі осы жерде тұрды, ал ол қайтыс болғаннан кейін мүлік Гламорган отбасына өтті, себебі д'Эверсидің қызы Амис Джон де Гламорганға үйленді. Кейіннен ол Wynford отбасына белгісіз жолмен өткен сияқты, олар туралы тек қана есімдері жазылған. 1343 жылы мүлік "бірнеше алма ағаштары отырғызылған бақпен бірге, шамамен екі акр жерді алып жатқан, жақсы салынған үй" деп тіркелген. Тізімде тағы қырық үй шаруасы бар екені көрсетілген, олардың барлығы "ауылдың ұстасы, малшы немесе үй қызметшісі" ретінде өздерінің феодалына қызмет етуге міндетті болған. Бұл ауылдың 20 ғасырдың соңына дейінгі ең жоғары халқы болды.
The D'Evercy family were responsible for building the almost adjoining church. Christopher Hussey suggests Sir Peter died in 1325, when the estate was described as "a certain capital messuage, with gardens and closes adjoining". The village at the time contained 17 smallholders and three tenant farmers. Sir Peter's widow remained in occupation, and on her death the estate passed to the Glamorgan family, the d'Evercy's daughter Amice having married John de Glamorgan. Later it seems to have passed through obscure descent to the Wynford family, of whom nothing other than their names is recorded. In 1343 the estate was recorded as "a manor house sufficiently built with a certain garden adjoining planted with divers and many apple trees, the whole covering some two acres." The record goes on to record some forty householders all charged to serve their lord as "village blacksmith, drover or domestic servant". This was the highest population the village was to have until the late 20th century.
Сиденхэмдер
1430 жылы даулы титулдар бойынша сот таласынан кейін Уинфордтар 1419, 1420, 1421 жылғы желтоқсан, 1423, 1426, 1429 және 1435 жылдары Сомерсеттен 7 рет парламент депутаты болған Джон Стуртонға (1438 жылы қайтыс болды) меншіктің құқығын сатты. Стуртон оны 1434 жылы Сомерсеттегі Комб Сиденхемнің депутаты Джон Сиденхемге үйленген екінші қызы Джоан Стуртонға (оның үш қызының бірі және мұрагерлерінің бірі) қалыңдық ретінде берді. Сиденхэм әулеті Бриджуотер, Сомерсет маңындағы Сиденхэм поместьесінде пайда болды және бір кезде Англиядағы ең ірі жер иелері болған, бірақ олардың байлығы әр буынмен өзгеретін секілді. Алайда, Бримптон Д’Эверси сол кезде отбасының негізгі резиденциясы болған жоқ. 1534 жылы Джон Сиденхэм үйді ұлына, сондай-ақ Джонға берді – алдымен ол кейінірек келу үшін жеке жатақханасы болу үшін солтүстік қанатты салдырды. Жаңа иесі Иоанн III өзінің көптеген балаларына мүлік қалдырған ірі жер иесі болды. Тұңғыш ұлдың болмауы Сиденхэмдердің құлдырауына себеп болды. Иоанн III-нің ізбасары Иоанн IV (1585 жылы қайтыс болды) және оның ұлы Иоанн V (1625 жылы қайтыс болды) ата-бабаларына қарағанда әлдеқайда кедей болды және үйді жалғыз тұрғын үйі ретінде пайдаланды, нәтижесінде салыстырмалы жағдайына қарамастан, олар үйге көп қосты. Иоанн IV залды кеңейтіп, қазіргі батыс фасадын салдырды, ал Иоанн V үлкен ас үй блогын салдырды. Сэр Джон Постхумус Сиденхэм («Постхумус», өйткені әкесі қайтыс болғаннан кейін дүниеге келген) 17 ғасырда оңтүстік қанатты салдырды. Ол Сер Амиас Паулеттің ұрпағы және Сомерсеттегі ең көне және ең танымал отбасылардың бірінің мүшесі Элизабет Пулетке үйленді. Пулеттер Хинтон Сент-Джордждағы жақын жердегі Хинтон Хаусында тұрды. Сэр Джон 1696 жылы қайтыс болды, үйдің мемлекеттік бөлмелерін салып, отбасының бұрынғы байлығын қатты азайтып жіберді. Сэр Джонның орнын ұлы Филип иеленді, ол әлсіз және ысырапшыл болды, сонымен қатар Сомерсеттен парламент депутаты болды. Ол кезде парламент мүшелігі – қымбат, бай адамның кәсібі еді және Сиденхэмдердің ақшасы таусылып бара жатты. 1697 жылы Филип Сиденхэм мүлікті 16 000 – 20 000 фунт стерлингке сатуға тырысты. Егер сатып алушы табылмайтын болса, Сиденхэм мүлікті Томас Пенниге, Сомерсеттің салықтарын патша үшін жинаған Сомерсеттің бас қабылдаушысына кепілге берді. Пенни сарайға бірнеше өзгерістер енгізді: ол оңтүстік фасадына қоршалған және шыныланған портик қосты, ал бұрынғы портикті баққа көшірді, онда ол сағат мұнарасына айналды. Сондай-ақ ол діни қызметкер үйіне жаңа кіреберіс жасады. Пенни содан кейін өзінің бақытына соққы алды: ол жинаған салықтарды Корольге беруде өте бейтарап екені анықталды және қызметтен босатылды. Ол 1730 жылы қайтыс болды және мүлікке ешқандай жұмыс істемеді. Үй мен мүлік 1731 жылы аукционға қойылып, 15 492,10 фунт стерлингке сатылды.
In 1430 following a legal battle over disputed titles, the Wynfords sold the reversion of the estate to John Stourton (died 1438) of Preston Plucknett in Somerset, 7 times MP for Somerset, in 1419, 1420, December 1421, 1423, 1426, 1429 and 1435. Stourton used it as a dowry for his second daughter Joan Stourton (one of his three daughters and co heiresses) when in 1434 she married John Sydenham MP, of Combe Sydenham in Somerset. The Sydenham family originated at the manor of Sydenham near Bridgwater, Somerset and were said at one time to have been England's largest landowners, yet their wealth seems to have fluctuated with each generation. John Sydenham as an infant inherited the estate from his grandmother, the original Joan Sydenham (née Stourton). However, Brympton D'Evercy was not the principal family residence at this time. In 1534 John Sydenham made over the house to his son, also, John – having first built the North wing to be his private lodgings for later visits. The new owner John III, was a great landowner bequeathing to each of his many children an estate. This lack of primogeniture proved to be the Sydenham's downfall. John III's successor John IV (died 1585), and his son John V (died 1625) were considerably less wealthy than their forebears, and used the house as their sole residence, the result of which was, despite their comparative penury, they added much to the house. John IV built the present west front thus enlarging the hall, and John V built the large kitchen block. Sir John Posthumous Sydenham ("Posthumous" because born after the death of his father) built the south wing in the 17th century. He married Elizabeth Poulett, a descendant of Sir Amias Paulet, and member of one of Somerset's oldest and most notable families. The Pouletts lived at nearby Hinton House at Hinton St George. Sir John died in 1696, having severely depleted the family's already precarious fortunes by building the house's state apartments. Sir John was succeeded by his son Philip, a weak spendthrift, but also a Member of Parliament for Somerset. At the time membership of Parliament was an expensive rich man's occupation and the Sydenham's money was running out. By 1697 Philip Sydenham was attempting to sell the estate for a price between £16,000 and £20,000. In the event of no purchaser being found, Sydenham mortgaged the estate to Thomas Penny, the Receiver General of Somerset who collected Somerset's taxes for the crown. Penny made a few alterations to the mansion: he added the castellated and glazed porch to the South front, removing the earlier porch to the garden, where it became a clock tower. He also and made a new entrance to the Priest House. Penny then suffered a blow to his own fortunes: he was found to be rather cavalier in passing on the taxes he collected to the Crown, and was dismissed from office. He died in 1730 having executed no further work to the estate. The house and estate were then put up for auction in 1731 and sold for £15,492.10s.
Фандар
Жаңа иесі – адвокат және парламент мүшесі Фрэнсис Фэйн болды. Фандар мемлекеттік бөлмелердің ішкі әрлеуін аяқтады, бірақ одан басқа олар құрылымдық өзгерістерге қарағанда ерекше болмыстарымен көзге түседі. Фрэнсис Фэйн Бримптон д'Эверсиде 26 жыл тұрды, содан кейін оны ағасы Томасқа мұра етіп қалдырды, ол Вестморлендтің 8-ші графы атанды. Осылайша, үй екінші реттік резиденцияға айналып, Джонның 10-шы графқа дейінгі кезеңде көбінесе бос тұрды. Бұл махаббатқа құштар саяхатшы өзінің екінші әйелі ретінде хирург Ричард Сондерс Хактың қызы Джейн Сондерсті алды, ол өте ерекше болғандықтан Чарльз Фокс оны «әлдеқайда ақылсыз емес, бірақ оған соншалықты жақын болған ешкім жоқ» деп сипаттады. Графиня консервативті қоғамды таң қалдырып, күйеуінен ажырасып, қызы леди Джорджиана Фэйнді өзімен бірге алып кетті. Осы ерекше әйелдер Бримптон д'Эверсиде үй салды. Графиня бүгінге дейін сақталған классикалық каминдерді орнатуға және 1950 жылдардың соңында үлкен саудада таратылмаған жиһаз бен өнер коллекциясын жинауға жауапты болды. Анасы сияқты жанға жақын Леди Джорджиана Фэйн Лорд Палмерстонның неке ұсынысынан бас тарды, оның орнына Веллингтон герцогымен қарым-қатынас жасауды жөн көрді. «Темір герцогпен» болған қарым-қатынасы оның ең басты жетістігі болып саналады. Веллингтонның досы миссис Арбутноттың туысы Леди Джорджиана да герцогтің жақын досы болды; алайда, кейінірек ол герцогтің оған үйленуге берген уәдесін бұзғанын мәлімдеді. Ол кезде бұл құқық бұзушылық болып саналды; сондай-ақ ол герцогтің өзіне жазған махаббат хаттарын жариялаумен қорқытты. Сол кездегі қатаң викториялық стандарттар бойынша бұл ұлттық дауға айналуы мүмкін еді. Бұл оқиға «жасырын қалды», бірақ Веллингтон герцогының Леди Джорджиананың анасына жазған хатында ол «қызын күнделікті жала жабу хаттарымен мазалауын тоқтатуға шақыруда». Сондай-ақ, Леди Джорджиана жас болашақ Веллингтон герцогының ұсынысынан бас тартты, себебі ол қарапайым сарбазға үйленгісі келмеді. Осы оқиғаның тағы бір нұсқасы бойынша, Леди Джорджиананың әкесі, Вестморлендтің 10-шы графы, қызының перспективасы шектеулі сарбазға үйленуіне тыйым салған. Алайда, бұл екі оқиға да шындыққа жатпауы мүмкін, өйткені Леди Джорджиана оны «үлкен адам» болғанға дейін танымаған. Ол 1801 жылы дүниеге келді; Веллингтон (содан кейін сэр Артур Уэлсли) 1806 жылы үйленді және 1814 жылы герцог атанды. Оның әйелі 1831 жылы қайтыс болды. Кейін Леди Джорджиана оның артынан ілесе бастады. Графиня 1857 жылдың 26 наурызында қайтыс болды. Леди Джорджиана Бримптонның жалғыз иесі ретінде өмір сүрді: оның солтүстік қанаттағы жатын бөлмесі 20-ғасырға дейін оның атымен аталып келді. Ол үйді көп өзгертпеді, бірақ бақтағы үлкен тоғанды жасауға және жерді жақсартуға жауапты болды. Ол 1874 жылдың 4 желтоқсанында қайтыс болды, ауыр қарызға батқан мүліктің иесін өзінің жүрекжары Спенсер Понсонбиге, Бессбороның 4-ші графының кіші ұлына қалдырды.
The new owner was Francis Fane, a barrister and Member of Parliament. The Fanes completed the interior decoration of the state rooms, but other than that they are remarkable only for various eccentricities rather than their structural alterations. Francis Fane lived at Brympton d'Evercy for 26 years before bequeathing it to his brother Thomas, who became the 8th Earl of Westmorland. Thus again the house became a secondary residence and seemingly left largely empty until the time of John 10th Earl. This amorous adventurer had taken as his second wife Jane Saunders, the surgeon Richard Saunders Huck's daughter, who was so wildly eccentric that Charles Fox described her as "perhaps not mad, but nobody ever approached so near it with so much reason." The Countess decided to shock conventional society and leave her husband, taking her daughter Lady Georgiana Fane with her. This unconventional pair of ladies set up home at Brympton d'Evercy. The countess was responsible for installing the classical fireplaces which remain today, and assembling the furniture and art collection that were not dispersed until in a large sale in the late 1950s. Lady Georgiana Fane, like her mother of a lively disposition, declined a proposal of marriage from Lord Palmerston, preferring instead to conduct a liaison with the Duke of Wellington. This relationship with the Iron Duke is her chief claim to fame. A cousin of Wellington's friend Mrs. Arbuthnot, Lady Georgiana too became a close friend of the Duke; however, in later life she claimed the Duke had reneged on a promise to marry her. At that time this was a civil offence; she also threatened to publish the Duke's love letters to her. By the strict Victorian standards of the day this would have been a national scandal. The affair was "hushed up," but a letter exists from the Duke of Wellington to Lady Georgiana's mother urging her "to prevail upon her daughter to cease molesting him with daily vituperative letters." It has also been claimed that Lady Georgiana in fact refused the young future Duke of Wellington's proposal, on the grounds she could not marry so lowly a soldier. Another version of the same story is that Lady Georgiana's father the 10th Earl of Westmorland forbade the marriage of his daughter to an untitled soldier with apparently limited prospects. Both of these stories, however, must be apocryphal, as Lady Georgiana never knew him before he was a "great man". She was born in 1801; Wellington (then Sir Arthur Wellesley) was married in 1806, and was created a duke in 1814. His wife died in 1831. Lady Georgiana began pursuing him some time after that. The Countess died 26 March 1857. Lady Georgiana lived on as the sole châtelaine of Brympton: her bedroom in the North wing retained her name until the 20th century. She altered the house little, but was responsible for the large pond in the garden, and some other improvements in the grounds. She died 4 December 1874, leaving the heavily indebted estate to her nephew the Hon. Spencer Ponsonby, younger son of the 4th Earl of Bessborough
Понсонби-Фендер
Спенсер Понсонби сол кезде ағасы Фредерикпен бірге Ирландияда болған, сотқа шақырудан қашып, алдымен телеграмманы ағасына арналған деп ойлап, мұра туралы хабарламаны алудан бас тартты. Осы отбасында бейшаралық жиі кездесетін сияқты: леди Кэролайн Лэмб оның тәтесі болды. Фэйн отбасының аңызында және көптеген анықтамалық кітаптарда екі бауырдың британдық соттарға және қарызға батқан мүлікке кімнің қайтып келуін шешу үшін карта тартқандығы айтылады. Спенсер Понсонби төменгі картаны таңдап, мұрасын алу үшін оралды: ол Бримптон д'Эверсиді көріп, оны кез келген бағамен сақтап қалуға ант берді. Аңыздың шындығы қандай болса да, Спенсер Понсонби, енді Спенсер Понсонби Фэйн деп аталған (леди Джорджиана Фэйннің соңғы тілегіне сәйкес), британдық элитаның бірі болды, бір кезде лорд Палмерстонның жеке хатшысы, ал кейін король Эдуард VII тұсында Букингем сарайының басқарушысы болды. Дегенмен, оның бірінші махаббаты крикет болды, одан он бір балаға әке болды. Сэр Спенсер Понсонби Фэйн арқылы Бримптон д'Эверси крикетке құмар адамдардың кездесу орнына айналды. Онда өз крикет алаңы болды, онда үлкен үй иелері жергілікті және қонақ командаларымен ойнады. Әр жылы крикетке арналған үй кештері өткізілді, бұл дәстүр сэр Спенсердің қайтысынан кейін де, тіпті 1950 жылдарға дейін сақталды. МКК қазынашысы ретінде сэр Спенсер Лордс павильонының іргетасын салды. Ол Кентерберидегі «Олд Стейджерс» клубын және ең ерекшесі – әртүрлі аристократтар мен Виктория және Эдуард дәуірлерінің белгілі тұлғаларынан құралған, саяхаттайтын крикет клубы «I Zingari»-ді құрды. Сэр Спенсердің Бримптонға иелік ету кезеңінде үй мен мүлік сақталды, бірақ төмен салықтар мен ауыл шаруашылығының жалға алу ақысының арқасында ғана аман қалды. Фэйн отбасының бұл тармағы ешқашан бай болған емес, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс Бримптон д'Эверсиге ғана емес, бүкіл Ұлыбританиядағы ауылдық үйлерге де үлкен өзгерістер әкелді. Спенсер Понсонби Фэйн 1915 жылы қайтыс болды, мүлкін үлкен ұлы Джонға қалдырды, ол мұрагерлік алғаннан кейін бір жыл өткен соң қайтыс болды, мүлкін ұлы Ричардқа қалдырды. Ричард Понсонби Фэйн эстетикалық ойлы, сонымен қатар денсаулығы нашар адам болды. Ол үйленбегендіктен, жылдың көп бөлігін Жапонияда өткізуді жөн көрді, ол туралы бірнеше кітаптар мен мақалалар жариялады. 1937 жылы қайтыс болғанға дейін ол әр жазда бірнеше аптаға Англияға және Бримптон д'Эверсиге крикетті көру үшін оралып тұрды. Оның ұзақ уақыт болмауы кезінде үйді оның әпкесі Вайолет және оның күйеуі, Үндістанның Кливтің ұрпағы капитан Эдвард Клив басқарды. Келесі иесі Вайолет Клайв «Англияның батысында хоккей ойнаған, Леандер клубында қайық шалған, шебер ағаш өңдеуші және бау-бақшаға құштар ерекше әйел» деп сипатталды. Ол жақын маңдағы Шығыс Ламбрук қожалығындағы ықпалды жазушы Марджери Фиштің бағбандық серігі болды. Лондонға жыл сайынғы бір күндік сапардан басқа Челси гүл шоуына және Ирландиядағы балық аулау үйіндегі қысқа жылдық демалысқа шығып, ол Бримптон д'Эверсиден сирек кететін, күндерін Гертруда Джекилл стилінде бау-бақшамен айналысуға арнаған. Бұл тыныш өмір отбасының қаржылық жағдайына өте қолайлы болды, өйткені 1955 жылы қайтыс болғанда оның жалғыз ұлы және мұрагері Николас Клайв Понсонби Фэйн үйдің барлық мүлкін сатуға мәжбүр болды. Бұл үлкен көркем өнер мен антиквариаттар коллекциясын Вестморленд графесі мен леди Джорджиана Фэйн жинаған. Сатудан кейін Клайв Понсонби Фэйн отбасы жақын маңдағы ескі пасторханаға көшіп кетті.
Spencer Ponsonby, at the time in Ireland with his elder brother Frederick, escaping a court subpoena for an indiscretion, at first refused to receive the telegram informing him of his inheritance, assuming it was for his elder brother. Indiscretion appears to have been habitual in this family: Lady Caroline Lamb was his aunt. Fane family legend, and most reference books relate that the two brothers cut cards to decide who was to return to face the British courts and the debt ridden estate, Spencer Ponsonby picked the lower card and returned to claim his inheritance: he is said to have seen Brympton d'Evercy and vowed to retain it at all costs. Whatever the truth of the legend, Spencer Ponsonby, newly renamed Spencer Ponsonby Fane (in accordance with Lady Georgiana Fane's last wishes), was a pillar of the British establishment, one time private secretary to Lord Palmerston, and later comptroller of Buckingham Palace in the reign of King Edward VII. However it was cricket that was his first love, although he did father eleven children. Through Sir Spencer Ponsonby Fane Brympton d'Evercy became a meeting place of cricket lovers. It had its own cricket pitch, where large house parties played against local and visiting teams. A house party devoted to cricket took place each year, a tradition which survived long after Sir Spencer's death and into the 1950s. As treasurer of the MCC, Sir Spencer laid the foundation stone for the pavilion at Lord's. He founded the Old Stagers club of Canterbury, and most eccentrically the team known as I Zingari, a wandering cricket club of assorted aristocrats and Victorian and Edwardian notables. Throughout Sir Spencer's ownership of Brympton the house and estate were maintained, but survived only through the good fortune of low taxation and agricultural rents. This branch of the Fane family had never been wealthy, and the First World War was to bring sweeping changes to not just Brympton d'Evercy but country houses all over Britain. Spencer Ponsonby Fane died in 1915, leaving his estate to his eldest son John, who in turn died just a year after inheriting, leaving the estate to his son Richard. Richard Ponsonby Fane was an aesthetic intellectual and also an invalid. Unmarried, he chose to spend most of the year in Japan, a subject on which he published several books and papers. Until his death in 1937, he returned to England and Brympton d'Evercy for just a few weeks of each summer in order to follow the cricket. In his prolonged absences, the house was occupied by his sister Violet and her husband Captain Edward Clive, a descendant of Clive of India. Violet Clive, the next owner of the property, has been described as "a grand eccentric and remarkable woman [who] played hockey for the west of England, rowed for the Leander Club, was a master carpenter and keen landscape gardener." She was a keen gardening ally of the influential writer Margery Fish at nearby East Lambrook Manor. Apart from an annual day trip to London to the Chelsea Flower Show and a short annual holiday at her fishing lodge in Ireland, she seldom left Brympton d'Evercy, preferring to spend her days in endless gardening in the style of Gertrude Jekyll. This quiet existence admirably suited the family's finances, because on her death in 1955, her only son and heir Nicholas Clive Ponsonby Fane was forced to sell the contents of the house. This large collection of fine art and antiques had been assembled by the Countess of Westmorland and Lady Georgiana Fane. After the sale the Clive Ponsonby Fane family moved to the nearby old vicarage.
Весткрофт дайындық мектебі
1939 жылдан 1940 жылға дейін Весткрофт дайындық мектебі Солтүстік Лондондағы Криклвудтан эвакуацияланып, Бримптонға көшірілген.
From 1939 to 1940, Westcroft Preparatory School was housed at Brympton, having been evacuated from Cricklewood in north London.
Құралды сату, 1956 жыл
Үйдің ішкі заттары 1956 жылдың 26 қарашасынан 1 желтоқсанына дейінгі бес күн ішінде үйдің сыртында орнатылған шатыр астында аукцион арқылы сатылды. Лондондық аукциондық үй John D Wood & Co. бұл заттарды кеңінен, бірақ сәл ескіше стильде сипаттады: "16, 17 және 18 ғасырларға тән қызықты үлгілер, Джордж II орындықтарының әсем жинағы, королева Анна мен Чиппендейл айналары, шкафтар, сандықтар, үстелдер, буфеттер, орындықтар жинағы, сағаттар, Якоб стиліндегі кестелер, француздық комодтар, витриналар, үстелдер, сондай-ақ көптеген ескі суреттер мен кітаптардан тұратын кітапхана". Шындығында, бұл коллекцияда ұлттық маңызы бар заттар да болды, бірақ 1950-жылдар британдық ауылдық үйлерді бұзу және тарату дәуірі болды, мұндай сатулар осы заманда жиі кездесетін. Бұл 1974 жылғы "Ауылдық үйлердің бұзылуы" көрмесінде де көрсетілген. "Ескі шеберлер" деп аталған 909 суреттің ішінде Томас Лоуренстің туындылары да болды, оның ішінде Джордж IV-нің мемлекеттік портреті және Вестморленд графының 10-шы графының портреті бар еді, бұл графтың әйелі оны толығымен ұмытпағанын көрсетеді. Сатуға сонымен қатар Кнеллер, Ромни, Лели, Снайдерс және кем дегенде он туындысы Ван Дейкке жатқызылған суреттер қосылды. Суреттермен бірге Тюдор, Чиппендейл, Шератон және Людовик XV стиліндегі жиһаз, сондай-ақ "жатын жамылғыларының жиынтығы", "3 жаңа сүлгі" және "ескі көрпе" тізімге енгізілді. Бұл жайт облыстық баспасөз тарапынан лайықты құрметпен және салмақпен жарияланды. "Сатып алушылардың ыңғайлылығы үшін қойылған 400 орындық, компанияны қабылдауға жеткіліксіз болды. Аптаның ең қымбат лоты – 2000 фунтқа сатылған қытайлық кешкі ас жинағы, оның көптеген бөліктері зақымдалған, Чиппендейл айналарының жұбы – 1350 фунт, кішкентай кілем – 800 фунт". Осылайша тізім жалғасты, Бримптон д'Эверсидің бұрынғы қазыналары үшін алынған бағаларды, соның ішінде Чарльз Диккенс және Дэниел Дефоның алғашқы басылымдарын көрсетеді. Сатудың соңғы күні темірден жасалған бақшадағы орындық 14 фунтқа сатылды. Мақалада суреттердің бағасы көрсетілмеген, тек Ван Дейк салған суреттердің бірі 85 фунтқа сатылғаны жазылған.
The contents of the house were sold by auction under a marquee outside the house over a five day period of 26 November – 1 December 1956. Described extensively, if a little quaintly, by the auctioneers John D Wood & Co. of London as "including interesting examples of 16th, 17th and 18th centuries, a fine set of George II chairs, Queen Anne and Chippendale mirrors, cabinets, chests, tables, buffets, sets of chairs, clocks, Jacobean needlework, French commodes, vitrines, tables and numerous other period piece old paintings and a library of books." In truth the collection included items of national importance, but the 1950s were an era of destruction and dismantling of British country houses, and such sales were not uncommon, as was exemplified in the Destruction of the Country House exhibition of 1974. Among the 909 paintings described as old masters were works by Thomas Lawrence, including a version of his state portrait of George IV, and his portrait of the 10th Earl of Westmorland, proving the earl's estranged wife did not totally forget him. Also in the sale were numerous works by Kneller, Romney, Lely, Snyders and at least ten attributed to Van Dyke: the paintings are listed in the "contents of the house" together with Tudor, Chippendale, Sheraton and Louis XV furniture, and an "assortment of bed sheets", "3 new towels and an "old bedspread". The sale was reported with due gravity and deference by the provincial press. "The 400 chairs provided for the convenience of the buyers proved insufficient to accommodate the company Top price of the week was £2000 for a Chinese dinner service many of the pieces being badly damaged a pair of Chippendale mirrors £1,350 a small carpet £800". And so the list continued, detailing the prices fetched for Brympton d'Evercy's former treasures, including first editions of works by Charles Dickens and Daniel Defoe. On the last day of the sale an iron garden seat was sold for £14. Prices for the paintings are not recorded in the article except one of those "after" Vandyck, which fetched £85.
Клэр мектебі
Клайв Понсонби Фэйн отбасы бірнеше отбасылық портреттерді және кішігірім жиһаздарды сақтап қалды, ал 1957 жылы сатылымнан кейін жақын жердегі кішірек үйге көшіп кетті. Үлкен үй екі жыл бойы бос тұрды, содан кейін 1959 жылы Клэр мектебіне жалға берілді. Клэр мектебі 13-18 жастағы ұлдарды, пансионда және күндізгі оқушылар ретінде оқытты, сонымен қатар Шығыс Кокердегі Кокер Кортында 7 жастан бастап ұлдарға арналған дайындық мектебі де болды. Николас Клайв Понсонби Фэйн үйді және қалған мүлкін 1963 жылы, 49 жасында күрт қайтыс болғанға дейін иелене берді. Кейін мүлік оның жесірі Петронилла Клайв Понсонби Фэйн мен олардың ұлы Чарльзға (1941 жылы туған) өтті. Ол анасы 1967 жылы қайта үйленгеннен кейін мұрасының бақылауын өзіне алды. Ал Клэр мектебі 1974 жылға дейін бас үйді пайдалануын жалғастырды, содан кейін Сомерсеттегі Кроукомб Кортына көшіп, 1974-1976 жылдар аралығында онда орналасты.
The Clive Ponsonby Fane family retained a few of the family portraits and smaller items of furniture and in 1957, after the sale, moved into a smaller house nearby. The big house stood empty for two years before being let to Clare School in 1959. Clare School taught boys, both as boarders and day pupils aged 13–18, and also had its own prep school at Coker Court, East Coker, for boys from the age of seven. Nicholas Clive Ponsonby Fane continued to own the house and what remained of the estate until his sudden death in 1963, at the age of 49. The estate then passed into the possession of his widow Petronilla Clive Ponsonby Fane and their son Charles (born 1941). He took over control of his inheritance after his mother remarried in 1967. Meanwhile, Clare School continued its use of the main house until 1974, when it moved to Crowcombe Court, also in Somerset, which it occupied between 1974 and 1976.
Клайв-Понсонби-Фендер
1974 жылы Чарльз Клайв Понсонби Фэйн Джуди Бушбиге үйленіп, әулеттік үйін қайтарып алды. Жаңа әйелімен бірге Бримптон д'Эверсиге көшіп келді, оны қалпына келтіріп, жұртшылыққа салтанатты үй ретінде ашуды жоспарлады. Бірақ мәселесі – үйі бос әрі ұмытылған болғанымен, ол салтанатты емес еді. Үйдің құрылысы жақсы күйде болды, бірақ ол 18-ғасырдан бері жөнделмеген еді және 15 жыл бойы ұлдар мектебі ретінде пайдаланылуынан болған зиянды көтерген. Салтанатты бөлмелердің жөнделуі өте шектеулі бюджетпен жасалды. Иелерінің басты мәселесі – үйді жиһазбен жабдықтау болатын. Бұрынғы заттарының көбі сақталмаған, және Бримптон д'Эверси Бленхайм сарайымен салыстырғанда шағын болғанымен, оған әлі де үлкен және жоғары сапалы антикварлық жиһаз көп қажет еді, бұл үйді салтанатты үй ретінде табысты ашуға кедергі келтірді. Фэнс отбасы ауыл шаруашылығы мұражайы, жүзімдік және алмадан спирт жасау зауыдымен көпшіліктің назарын аударуға тырысты, бірақ бұл Лондоннан тіпті шетелден келген қонақтарды қызықтыра алмады. Нәтижесінде, коммерциялық жоба ретінде, үйді жұртқа ашу сәтсіз аяқталды. 1992 жылы, үйді 300 жылдан бері иеленгеннен кейін, отбасы Бримптон д'Эверсиді сатты. Сатирик Оберон Во бұл жағдайды былай деп түйіндеді: «Өткен аптада Сомерсеттегі ең әдемі үй сатылғанын білдік. Әрине, оған ие болған отбасы үшін өкінішті, олар оны сақтап қалуға батыл күш салды. Бірақ ол көрнекілікке лайық болмады: олардың ақшасы бітті, ішкі безендіруі жаман болды, және оны дайындық мектебінен гөрі басқаша көрсету үшін қажетті жабдықтары болмады. Енді Англиядағы ең әдемі үй тағы да жеке отбасылық үйге айналады». Тойлар жақын маңдағы Сент-Эндрю шіркеуінде немесе үйдің ішінде өтуі мүмкін. 17-ғасырлық атқосымдарды қоса алғанда, алаңда да мерекелік шаралар мен банкеттер өткізілуі мүмкін, сондай-ақ мұндай жағдайлар үшін 31 жатын бөлмесі бар. Бримптон д'Эверси фильм түсіру орны ретінде де пайдаланылды. Бақтар Англиядағы ерекше тарихи маңызы бар тарихи парктер мен бақтардың тізілімінде II* дәрежеде тізімделген. Жылдың көп бөлігінде үй көпшілікке таныс емес. Қазіргі уақытта үйге ең үлкен қауіп – бұл үнемі кеңейіп келе жатқан Йеуил қаласы. Бұрын бірнеше шақырым қашықтықта болған қала маңындағы аудандары мен өнеркәсіптік аймақтары қазір үйдің терезелерінен көрінеді. 2005 жылдың маусым айында үйге жақын орналасқан 15 гектар жерді бизнес-парк ретінде дамытудың мақұлдығын анықтау үшін қоғамдық жоспарлау тыңдауы өтті.
In 1974, Charles Clive Ponsonby Fane married Judy Bushby and reclaimed his ancestral home. With his new wife, he moved back into Brympton d'Evercy, with the plan of restoring it and opening it to the public as a stately home. His problem was that, while the empty and neglected house may have been his home, it was far from stately. The house was structurally in a fair condition, but it had not been redecorated since the 18th century and had endured the obvious ravages caused by its use as a boys' school for some 15 years. The redecoration of the state rooms was done on a very limited budget. The principal problem facing the owners was furnishing the house. Few of its former contents remained, and while Brympton d'Evercy is not on a par with Blenheim Palace in size, it still required large items and quantities of high quality antique furniture, and this proved to be the stumbling block to opening it successfully to stately home visitors. The Clive Ponsonby Fanes made great efforts to draw in the crowds, with an agricultural museum, a vineyard, and a distillery of apple brandy, but none of this was interesting enough to attract visitors from as far afield as London, let alone from overseas. Ultimately, as a financial enterprise, opening to the public failed. In 1992, after owning the house for almost 300 years, the family sold Brympton d'Evercy. The situation was summed up at the time by the satirist Auberon Waugh: "Last week we learnt that the most beautiful house in Somerset has been sold It is sad of course for the family who owned it, who had made a valiant effort to keep it going It did not succeed as a showpiece: they had run out of money, the internal decorations were dreadful, and they lacked the proper kit to make it look like anything more than a prep school on open day. So now the most beautiful house in England will be a private family home once again " Marriages can take place at St Andrew's Church nearby or in the house. Receptions and functions can also be held in the grounds, including the 17th century stables, and there are 31 bedrooms available for such occasions. Brympton d'Evercy has also been hired as a film location. The gardens are listed Grade II* on the Register of Historic Parks and Gardens of special historic interest in England. For the greater part of the year, the house remains a little known home. The greatest threat to the house, now without its former estate, is the ever encroaching town of Yeovil. Once some miles distant, its suburbs and industrial estates are now almost visible from the windows of the house. As recently as June 2005 a public planning enquiry was held to investigate the suitability of 15 hectares of land adjacent to the house to be developed as a business park.
Танымал мәдениетте
"Шикірегінің бұрылысы", 2009 жылы BBC жасаған, Мишель Докерри мен Дэн Стивенс бас рөлдерде ойнаған Генри Джеймс классикалық романының бейімделуі, осы үй мен үйдің аумағында түсірілді.
The Turn of the Screw, a 2009 adaptation by the BBC of classic Henry James novel starring Michelle Dockery and Dan Stevens, was filmed at the house and grounds.