Колумбияның 18-ші президенті Лауреано Гомес Кастро
Laureano Gómez
Лауреан Гомес: Колумбияның 18-ші президенті (1950-1953). Саясаткер, инженер, консерватор. Денсаулығына байланысты биліктен бас тартып, әскери төңкеріспен құлатылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Колумбияның 18-ші президенті (1950–1953)
18th President of Colombia (1950–53)
Лауреано Элеутерио Гомес Кастро (20 ақпан 1889 – 13 шілде 1965) – колумбиялық саясаткер және инженер, 1950 жылдан 1953 жылға дейін Колумбияның 18-ші президенті болған. 1951 жылдың қараша айында нашар денсаулығы салдарынан президенттік өкілеттігін Роберто Урданета Арбелаеске беруге мәжбүр болды. 1953 жылдың 13 маусымында президенттік лауазымға қайта оралуға тырысқанда Густаво Рохас Пинилья басқарған әскери төңкеріспен құлатылды. Президенттікке сайлануға дейінгі три он жылдық бойы Гомес Консервативтік партияның радикалды көшбасшысы болды және Колумбия Конгресінің ең дарынды және ықпалды сөз шешендерінің бірі деп есептеледі. Дегенмен, ол авторитарлық режимдерге деген симпатиясы және үкіметінің диктаторлық сипаты салдарынан әлі де даулы тұлға болып қана қоймай, сонымен қатар сынға ұшырауда.
Laureano Eleuterio Gómez Castro (20 February 1889 – 13 July 1965) was a Colombian politician and civil engineer who served as the 18th President of Colombia from 1950 to 1953. In November 1951 poor health led him to cede presidential power to Roberto Urdaneta Arbelaez. On 13 June 1953, when he tried to resume his presidency, he was overthrown in a military coup led by Gustavo Rojas Pinilla. During the three decades prior to being elected president, Gómez was a radical leader of the Conservative Party and is widely considered to be one of the most brilliant and potent orators of the Congress of Colombia. However, he remains a controversial figure because of his sympathy for authoritarian regimes and the dictatorial nature of his government.
Ерте өмір және саяси мансап
Гомес 1889 жылдың 20 ақпанында Богота қаласында дүниеге келген. Ол Колумбияның Ұлттық университетінде инженерлік мамандықты оқып, 1909 жылы бітірді. 1909 жылдан 1916 жылға дейін "La Unidad" мерзімді басылымының негізін қалаушысы және редакторы болды. 1911 жылы парламентке алғаш рет сайланып, 1918 жылға дейін қызмет етті. 1921 жылы қайта сайланды және келесі жиырма жыл бойы түрлі министрлік лауазымдарда болды. Гомес зор парламентші және саяси тактик ретінде кеңінен танылды. 1932 жылы Гомес Колумбиядағы Консервативтік партияны бақылауға алды, бұл рөл оған өте ұнады. Оның басшылығымен партия жоғары дәрежеде ұйымдастырылды және биліктегі Либералдық үкіметке күшті оппозиция көрсетті. Дегенмен, ол диктатура мен тоталитарлық державаларға деген симпатиясы үшін қиындыққа тап болды. Ол сондай-ақ Франсиско Франконы құрметтеді және оны ашық қолдады. Ол сонымен қатар, "қоғамның иерархиялық сипатына қайшы" деген негізде жалпыға бірдей сайлау құқығына қарсы болды.
Gómez was born in Bogotá on 20 February 1889. He studied engineering at the National University of Colombia, graduating in 1909. He was the founder and editor of the periodical La Unidad from 1909 to 1916. He was first elected to parliament in 1911 and served until 1918. He was reelected in 1921 and served in various cabinet roles throughout the next twenty years. Gómez was widely viewed as a brilliant parliamentarian and political tactician. In 1932, Gómez gained control of the Conservative party in Colombia, a role which he relished. Under his leadership, the party became highly disciplined and provided strong opposition to the ruling Liberal Government. However, he got into trouble because of his sympathy for the dictatorship and totalitarian Axis powers. He was also an admirer of Francisco Franco and openly supported him. He also opposed universal suffrage on the grounds of it being "contradictory with the hierarchical nature of the society".
Корей соғысы
Инаугурациядан кейін Гомес колумбиялық әскерлерге Біріккен Ұлттар Ұйымының қолбасшылығы мен Корей соғысындағы АҚШ күштеріне қолдау көрсетуді бұйырды. Басқа консервативті партия басшылары Колумбияның осы соғысқа араласуына қарсы болды. Партияда фракциялықтардың өсуі байқалып, Гомес Кореяға әскер жіберу туралы шешімі оның билігіне қарсы наразылықты күшейтті. 1951 жылғы 28 қазанда Гомес ауыр жүрек ұстамасына шалдығып, өмірінің соңына дейін жартылай параличке ұшырады. Дегенмен, екі күннен кейін, ауруханада жатып, ол Конгреске конституцияны реформалау жоспарын баяндаған хат жолдады. Кейіннен ол президенттік лауазымнан уақытша қанағаттануға мәжбүр болса да, 1951 жылғы 5 қарашада президент міндетін атқарушы болып тағайындалған Роберто Урданета Арбелаес арқылы конституциялық реформа процесін басқаруды жалғастырды. 1952 жылдың басында Урданета Ұлттық Конституциялық Ассамблеяны шақырды. Либералдар оны бойкоттады, сондай-ақ Консервативті партияның Гилберто Алзате Аведано мен Мариано Оспина Перес басқаратын оппозициялық топтары да бойкоттады. Ассамблея 1952 жыл бойы жұмыс істеді және нәтижесінде халық билігін шектеуге, атқарушы билікті нығайтуға және Колумбияның саяси өмірінің секуляризациялануына тосқауыл қоюға бағытталған көптеген ережелерді қамтитын құжатты жасады. Президенттік мерзім төрт жылдан алты жылға дейін ұзартылды. Конгресс сессияларының ұзақтығы керісінше қысқарды. Конгресс президентті импичментке тарту немесе Жоғарғы Сот мүшелерін сайлау өкілеттігінен айырылды. Конгресс мүшелері екі түрлі жолмен сайланды: тікелей халық сайлауы арқылы немесе әртүрлі корпоративтік топтардың (кәсіби одақтар, бизнес қауымдастықтары, өнеркәсіпшілер, фермерлер және т.б.) өкілдері ретінде. Конгресс сенаторлардың екі түріне тең бөлінетін болды. Католик шіркеуі тағы да мемлекет тарапынан ерекше қорғауға ие болды: шіркеудің тәуелсіздігі кепілдендірілді және католик доктринасы қоғамдық білім беруді басқаруға бағытталды. Сол уақытта басқа діни ұйымдардың қызметі шектелді. Отбасылар жеке тұлғалардан гөрі қоғамның маңызды саяси акторы ретінде қарастырылды, сондықтан оларға арнайы қорғау берілді, соның ішінде үйленген ерлерге жергілікті сайлауда екі дауыс беруге, ал жалғыз ерлерге бір дауыс беруге рұқсат етілді. Конституциялық Ассамблея жұмысын аяқтағаннан кейін Гомес құжатты мақтап, атқарушы биліктің күшеюі Мәскеудің Колумбияда коммунистік үкімет орнатуына кедергі келтіретінін және ауылдағы коммунистік идеологиялық зорлық-зомбылықты тоқтатуға көмектесетінін мәлімдеді. Ол сондай-ақ корпоративтік басқарудың жалпыға бірдей сайлау құқығынан туындаған, деп оның ойынша, даулы саяси ахуалды жоятынын айтты. Жаңа конституция 1953 жылдың ортасында күшіне енуі тиіс еді. Бірақ бұл орын алмас бұрын Гомес әскери төңкеріспен құлатылды. Оның ізбасары Густаво Рохас Пинилья Гомес бастаған конституциялық реформа процесін жалғастыру үшін арнайы таңдалған жиналысты шақырды. Алайда, бұл жиналыс ешқандай шешім қабылдамады және Гоместің жер аударылуымен реформаға деген ниет әлсіреп қалды.
Following his inauguration Gómez ordered Colombian troops to support the United Nations Command and United States forces in the Korean War. Other Conservative Party leaders opposed Colombian involvement in this war. The party was already experiencing growing factionalism and Gomez's decision to send troops to Korea further galvanized increasing internal opposition to his rule. On 28 October 1951 Gómez suffered a massive heart attack that partially paralyzed him for the remainder of his life. Nevertheless, two days later, while still in the hospital, he sent a letter to Congress outlining his plan for reforming the constitution. Although he subsequently had to request a temporary retirement from the presidency, he continued to direct the process of constitutional reform through his proxy, Roberto Urdaneta Arbeláez, who was named acting president on 5 November 1951. In early 1952, Urdaneta convened a National Constitutional Assembly; Liberals boycotted it, as did dissident factions of the Conservative Party, led alternately by Gilberto Alzáte Avedaño and Mariano Ospina Pérez. The Assembly worked throughout 1952 and ultimately produced a document with numerous provisions designed to curb popular power, strengthen executive power, and stem the secularization of Colombian political life. Presidential terms increased from four to six years. The length of congressional sessions, on the other hand, decreased. Congress was stripped of its authority to impeach the president or to elect members of the Supreme Court. Members of congress were elected through two different means: either direct popular election, or as representatives of various corporate groups (labor unions, business associations, industrialists, farmers, etc.). Congress was to be split evenly among these two different kinds of senators. The Catholic Church once again enjoyed special state protections: Church sovereignty was guaranteed and Catholic doctrine was to guide public education. Meanwhile, the activities of other religious groups were restricted. Families rather than individuals were seen as society's most important political actor, and were therefore afforded special protection, including the provision that married men be granted two votes in local elections, while single men had only one. When the Constitutional Assembly finished its work, Gómez praised the document, claiming that enhanced executive power would prevent Moscow from asserting communist rule in Colombia and end what he described as communist inspired violence in the countryside. He also claimed that corporate rule would eliminate the contentious political climate which he believed was caused by universal suffrage. The new constitution was to take effect in mid 1953. Before that happened, however, Gómez was overthrown in a military coup. His successor, Gustavo Rojas Pinilla, eventually convened a hand picked assembly, which was to continue the process of constitutional reform begun by Gómez. The assembly never did so, however, and the impetus for such reform withered with Gómez's exile.
Жер аудару
Гомес 1951 жылы жүрек талмасынан зардап шекті. Өміріне қауіп сезінгенімен, ол Роберто Урданета Арбелаэз сияқты марионеткалық ізбасар арқылы үкіметті басқаруын жалғастырды. Қоғамдық тәртіп күйреген кезде, 1953 жылы генерал Густаво Рохас Пинилья билікті қолға алды, ал Гомес Испанияға қашып кетті. Ол жерде ол эмиграциядағы консерваторларға жетекшілік етті. Ол екі басты партия арасындағы 1956 жылғы Бенидорм келісіміне зор үлес қосты, бұл келісім либералдық көшбасшы Альберто Ллерас Кармагомен әскери режимге қарсы күресу мақсатында жүргізілді.
Gómez suffered a heart attack in 1951. Although fearing for his life, he continued to control the government through a puppet successor, Roberto Urdaneta Arbeláez. With public order collapsing, General Gustavo Rojas Pinilla seized power in 1953 and Gómez fled to Spain. There he continued to lead the Conservatives in exile. He was instrumental in a 1956 agreement, the Pact of Benidorm, between the two main parties, negotiated with Liberal leader Alberto Lleras Carmago to counter the military regime.
Қайту
Әскери режим құлағаннан кейін бір жыл өткен соң, Консервативтік партияны Гомес, ал Либералдық партияны Ллерас Кармарго ұсынып, келесі 15 жылға Колумбия саясатын анықтаған Ситжес декларациясына қол қойды. Бұл ерекше келісімде президенттікке консерваторлар мен либералдардың кезекпен сайлануы, министрліктер мен басқа да мемлекеттік лауазымдардың тең бөлінуі қарастырылған. Декларация және оның нәтижесінде құрылған коалиция 1974 жылға дейін билікті партиялар арасында бөлісті. Бұл кезең Ұлттық фронт деп белгілі. Гомес Колумбияға оралды және 1965 жылғы 13 шілдеде Туньяда қайтыс болғанға дейін Консервативтік партияға жетекшілік етіп келді.
A year after the collapse of the military regime, Gómez, representing the Conservative Party, and Lleras Carmargo, representing the Liberals, signed the Declaration of Sitges, which defined the next 15 years of Colombian politics. The unique agreement provided for alternation of Conservatives and Liberals in the presidency, an equal sharing of ministerial and other government posts. The declaration and the resulting coalition divided authority between the parties until 1974. This period is known as the National Front. Gómez returned to Colombia, where he continued to dominate the Conservative party until his death on 13 July 1965 in Tunja.
Автор
Гомес жазушы болғанмен, сонымен қатар танымал консервативті өнер сыншысы еді; ол өнерді қолдаушы болды және Колумбиядағы көркем мәдениеттің дамуына үлкен үлес қосты. Ол сынға түсірген суретшілермен (мысалы, Эладио Велес) де, мақтаған суретшілермен де (мысалы, Сантьяго Мартинес Дельгадо) ашық пікір таласты болды.
Gómez was also a writer and a well known conservative art critic; he was a patron of the arts and did much for artistic culture in Colombia. He had candid disputes with artists he criticized (such as Eladio Velez) and artists he acclaimed (such as Santiago Martinez Delgado).