Ядролық қару түрлері және жеткізілу жолдары

Кіріспе

Жарылғыш қару түрлері

Ядролық қаруды жеткізу – ядролық қаруды жару орнына, нысанасына немесе оның жанына жеткізу үшін қолданылатын технологиялар мен жүйелер. Бұл міндетті орындау үшін бірнеше әдіс әзірленген. Стратегиялық ядролық қарулар негізінен үлкен нысаналарға, мысалы қалаларға қауіп төндіру арқылы қорқыту доктринасының бір бөлігі ретінде қолданылады. Нақты әскери, байланыс немесе инфрақұрылымдық нысаналарды жою сияқты шектеулі әскери маневрлерде қолдануға арналған қарулар тактикалық ядролық қарулар деп аталады. Жарылыс қуаты тұрғысынан, қазіргі уақытта бұлардың қуаты соңғыларынан әлдеқайда жоғары, бірақ бұл міндетті ереже емес. 1945 жылы Хиросима мен Нагасакиді жойған бомбалар (ТНТ эквиваленті бойынша 15-22 килотонна) қазіргі көптеген тактикалық қарулардан әлсіз болды, бірақ стратегиялық мақсатта қолданылғанда қажетті нәтижеге қол жеткізді.

Ядролық үштік

Ядролық үштік – стратегиялық ядролық қару-жарақ, ол үш құрамдас бөліктен тұрады: дәстүрлі стратегиялық бомбалаушылар, құрлықтар аралық баллистикалық зымырандар (ICBM) және су астынан ұшырылатын баллистикалық зымырандар (SLBM). Үш тармақты ядролық мүмкіндіктерге ие болудың мақсаты – жаудың алғашқы соққысы кезінде бір елдің барлық ядролық күштерін жою ықтималдығын айтарлықтай төмендету; бұл өз кезегінде екінші соққының сенімді болуын қамтамасыз етеді, соның салдарынан елдің ядролық титімдеу қабілетін күшейтеді.

Гравитациялық бомба

Тарихи тұрғыдан алғанда, ядролық қару жеткізудің алғашқы әдісі және тарих бойы ядролық соғыстың екі рет қолданылған тәсілі – ұшақтан тасталған гравитациялық бомба болды. Ядролық қарулы зымырандарды әзірлеу және орналастыру алдындағы жылдары ядролық бомбалар ядролық қару жеткізудің ең тиімді құралы саналды; тіпті бүгін де, әсіресе ядролық зымырандарды қолданбайтын жағдайда, әуе шабуылы ядролық қару жеткізудің басты тәсілі болып табылады, ал АҚШ-тың ядролық оқ-дәрілерінің көп бөлігі бомба түрінде жасалған, бірақ бір бөлігі зымырандар түрінде. Гравитациялық бомбалар ұшақтан тастау үшін арналған, сондықтан қару ұшу кезіндегі дірілдерге және ауа температурасы мен қысымының өзгеруіне төтеп беруі керек. Алғашқы қаруларда қауіпсіздік үшін алынып тасталатын орталық бөлік болды, ол ұшу кезінде ұшақ экипажымен орнатылып немесе құрастырылды (in flight insertion - IFI). Олар кездейсоқ жарылыс немесе құлаудың алдын алу үшін қауіпсіздік талаптарына сай болуы тиіс болды. Сондай-ақ, жарылысты бастау үшін әртүрлі типтердегі детонаторлар қажет болды. Осы талаптарға сай келетін АҚШ ядролық қарулары "B" әрпімен белгіленеді, одан кейін, тыныс белгісіз, оның құрамындағы "физикалық пакеттің" реттік нөмірі келеді. Мысалы, "B61" бомбасы ондаған жылдар бойы АҚШ қару-жарағының негізгі бомбасы болды. Әуеден тастаудың әртүрлі техникалары бар, оның ішінде шашыратып тастау, парашютпен жылдамдығын төмендету және жатып тастау тәсілдері, бұл тастаушы ұшаққа жарылыстан кейін қашуға уақыт беруге арналған. АҚШ-тың ең алғашқы гравитациялық ядролық бомбалары ("Little Boy" және "Fat Man") жасалған кезеңде тек арнайы Silverplate сериясымен (1947 жылға дейін 65 ұшақ) шығарылған B-29 Superfortress ұшақтарымен ғана тасымалданатын болды. Келесі буын қарулар да өте үлкен және ауыр болғандықтан, оларды тек алты/он қозғалтқышты, жетпіс метр қанат көпірлі B-36 Peacemaker, сегіз реактивті қозғалтқышты B-52 Stratofortress және реактивті қозғалтқышты британдық RAF V бомбалаушылары сияқты бомбалаушылар ғана тасымалдай алды. Бірақ 1950 жылдардың ортасына қарай, шағын қарулар жасалды, оларды истребитель-бомбалаушылармен тасымалдауға және қолдануға болады. Қазіргі заманғы ядролық гравитациялық бомбалар соншалықты кішкентай, оларды (салыстырмалы түрде) кішкентай көп мақсатты истребительдермен, мысалы, бір қозғалтқышты F-16 және F-35 ұшақтарымен тасымалдауға болады.

Historically the first method of nuclear weapons delivery, and the method used in the twin instances of nuclear warfare in history, was a gravity bomb dropped by a plane. In the years leading up to the development and deployment of nuclear armed missiles, nuclear bombs represented the most practical means of nuclear weapons delivery; even today, and especially with the decommissioning of nuclear missiles, aerial bombing remains the primary means of offensive nuclear weapons delivery, and the majority of US nuclear warheads are represented in bombs, although some are in the form of missiles. Gravity bombs are designed to be dropped from planes, which requires that the weapon be able to withstand vibrations and changes in air temperature and pressure during the course of a flight. Early weapons often had a removable core for safety, known as in flight insertion (IFI) cores, being inserted or assembled by the air crew during flight. They had to meet safety conditions, to prevent accidental detonation or dropping. A variety of types also had to have a fuse to initiate detonation. US nuclear weapons that met these criteria are designated by the letter "B" followed, without a hyphen, by the sequential number of the "physics package" it contains. The "B61", for example, was the primary bomb in the US arsenal for decades. Various air dropping techniques exist, including toss bombing, parachute retarded delivery, and laydown modes, intended to give the dropping aircraft time to escape the ensuing blast. The earliest gravity nuclear bombs (Little Boy and Fat Man) of the United States could only be carried, during the era of their creation, by the special Silverplate limited production (65 airframes by 1947) version of the B 29 Superfortress. The next generation of weapons were still so big and heavy that they could only be carried by bombers such as the six/ten engined, seventy meter wingspan B 36 Peacemaker, the eight jet engined B 52 Stratofortress, and jet powered British RAF V bombers, but by the mid 1950s smaller weapons had been developed that could be carried and deployed by fighter bombers. Modern nuclear gravity bombs are so small that they can be carried by (relatively) small multirole fighter aircraft, such as the single engined F 16 and F 35.

Баллистикалық зымыран

Баллистикалық траекторияны пайдаланатын зымырандар көрінесті горизонттан артыққа соғылуға қабілетті; олардың ең күштілері, яғни континенттер аралық баллистикалық зымырандар (ICBM) және су асты кемелерінен ұшырылатын баллистикалық зымырандар (SLBM), ондаған мың километрге дейін жете алады. Көптеген баллистикалық зымырандар Жер атмосферасынан шығып, орбиталық траекториямен қайта кіреді. Баллистикалық зымырандар міндетті түрде ядролық қарумен жабдықталмайды, бірақ олардың ұшырылуының айқын және алаңдатарлық сипаты ICBM және SLBM-нің, баллистикалық зымырандардың ең күшті түрлерінің, конвенциялық соғылу құралдарымен жабдықталуына мүмкіндік бермейді. Ядролық зымырандарды Жердің төменгі орбитасына орналастыру 1967 жылғы Сыртқы ғарыш шартымен тыйым салынды. Сонымен қатар, ұқсас мақсатта қолданылған, бірақ толық айналымды аяқтамай бұрын әдейі орбитадан шығаруға есептелген советтік фракциялық орбиталық бомбалау жүйесі (FOBS) 1983 жылғы қаңтарда SALT II шартына сәйкес тоқтатылды. ICBM бомбалаушы ұшақтан 20 есе жылдам, ал истребитель ұшағынан 10 есе жылдам, және биіктеп ұшатындықтан оны құлатқаны қиын. ICBM күтпеген шабуыл кезінде де жылдам ұшырылуы мүмкін. Алғашқы баллистикалық зымырандар бір ғана соғылу құралын алып жүрді, көбінесе мегатондық қуаттылықта. Зымырандардың дәлдігі шектеулі болғандықтан, нысананы жою үшін мұндай жоғары қуаттылық қажет деп есептелді. 1970 жылдардан бері заманауи баллистикалық қарулар инерциялық басқару жүйелерінің жақсаруының нәтижесінде нысананы анықтау технологияларында үлкен жетістіктерге қол жеткізді. Бұл жүздеген килотонналық қуаттылықтағы кішірек соғылу құралдарына және, демек, бірнеше тәуелсіз нысананы таңдай алатын қайта кіру бөлімшелеріне (MIRV) ие ICBM-нің пайда болуына жағдай жасады. Технологияның дамуы бір зымыранның бірнеше соғылу құралын алып жүретін жүк көлігін ұшыруына мүмкіндік берді, олардың саны зымыран мен жүк көлігінің конструкциясына байланысты болды. MIRV бір соғылу құралы бар зымыранға қарағанда бірнеше артықшылықтарға ие. Аз ғана қосымша шығынмен бір зымыран бірнеше нысананы жоюға немесе бір нысанаға бірнеше соғылу құралдарымен шабуылдап, максималды зиян келтіруге мүмкіндік береді. Бұл баллистикалық зымыранға қарсы қорғанысты одан да қиындатады және экономикалық тұрғыдан тиімсіз етеді. Американдық арсеналдағы зымырандық соғылу құралдары "W" әрпімен белгіленеді, мысалы, W61 зымырандық соғылу құралы жоғарыда сипатталған B61 гравитациялық бомбасымен бірдей физикалық бөлікке ие, бірақ оның қоршаған ортаға және қауіпсіздікке қатысты талаптары әртүрлі, өйткені ол ұшырылғаннан кейін экипажтың күтіміне ие болмайды және ұзақ уақыт бойы зымыранның үстінде қалады. Алғашқы заманауи баллистикалық зымыран қазіргі заманғы ракета және зымыран құрылысының негізі болғанымен, ол ешқашан ядролық соғылу құралын алып жүрген жоқ. Бірінші ICBM советтік R-7 зымыраны болды. Су асты кемесінде тасымалданатын алғашқы SLBM де советтік болды; модификацияланған Zulu класының прототипі және Golf класының баллистикалық зымыран су асты кемелері SLBM-дерін желкендерінде алып жүрді, бірақ бұл пионерлік жобалар баллистикалық зымыранды ұшыру үшін су бетіне шығуы керек болды. Американдықтар баллистикалық зымыран су асты кемелерінің алғашқы "заманауи дизайнымен" жауап берді; Джордж Вашингтон класы, ол Polaris SLBM-ді ұшырды. Келесі қарулану жарысы бұрын-соңды жасалған ең үлкен су асты кемелеріне әкелді; 24 дана 8 MIRV Trident зымыранымен қаруланған 170 метрлік Огайо класының су асты кемесі және 48 000 тонналық Project 941 Акула, Typhoon класының су асты кемесі, әрқайсысы 10 MIRV бар 20 R-39 зымыранымен қаруланған. Салқын соғыстан кейін SSBN және одан кейін SLBM дамуы баяулады, бірақ жаңа ядролық державалар SSB(N) жаңа кластарын құрап жатыр, ал бекітілген державалар, Біріккен Ұлттар Ұйымының Қауіпсіздік Кеңесінің барлық мүшелері, ядролық қуатпен жұмыс істейтін ядролық қаруланған баллистикалық зымыран су асты кемелерінің келесі буынын жоспарлап жатыр. Гипердыбыстық соғылу құралдары баллистикалық зымырандарды қаруландырудың жаңа түрі болып табылады. Бұл маневрлік құрылғылар қазіргі ABM қорғанысын ескіргенге дейін жеткізеді, сондықтан әртүрлі жаңадан пайда болған және қалыптасқан ядролық державалар мұндай жүйелердің үлгілерін іздестіруде.

Missiles using a ballistic trajectory deliver a warhead over the horizon; in the case of the most capable of these, classified as intercontinental ballistic missiles (ICBMs) (and submarine launched ballistic missiles (SLBMs) if transported by submarine), they can reach distances of nearly tens of thousands of kilometers. Most ballistic missiles exit the Earth's atmosphere and re enter it in their sub orbital spaceflight. Ballistic missiles aren't always nuclear armed, but the conspicuous and alarming nature of their launch often precludes arming ICBMs and SLBMs, the most capable classes of ballistic missiles, with conventional warheads. Placement of nuclear missiles on the low Earth orbit has been banned by the Outer Space Treaty as early as 1967. Also, the eventual Soviet Fractional Orbital Bombardment System (FOBS) that served a similar purpose—it was just deliberately designed to deorbit before completing a full circle—was phased out in January 1983 in compliance with the SALT II treaty. An ICBM is more than 20 times as fast as a bomber and more than 10 times as fast as a fighter plane, and also flying at a much higher altitude, and therefore more difficult to defend against. ICBMs can also be fired quickly in the event of a surprise attack. Early ballistic missiles carried a single warhead, often of megaton range yield. Because of the limited accuracy of the missiles, this kind of high yield was considered necessary in order to ensure a particular target's destruction. Since the 1970s modern ballistic weapons have seen the development of far more accurate targeting technologies, particularly due to improvements in inertial guidance systems. This set the stage for smaller warheads in the hundreds of kilotons range yield, and consequently for ICBMs having multiple independently targetable reentry vehicles (MIRV). Advances in technology have enabled a single missile to launch a payload containing several warheads; the number of which depended on the missile's and payload bus' design. MIRVs has a number of advantages over a missile with a single warhead. With few additional costs, it allows a single missile to strike multiple targets, or to inflict maximum damage on a single target by attacking it with multiple warheads. It makes anti ballistic missile defense even more difficult, and even less economically viable, than before. Missile warheads in the American arsenal are indicated by the letter "W"; for example, the W61 missile warhead would have the same physics package as the B61 gravity bomb described above, but it would have different environmental requirements, and different safety requirements since it would not be crew tended after launch and remain atop a missile for a great length of time. While the first modern ballistic missile designed is the basis of contemporary rocket and missilery, it never carried a nuclear warhead. The first ICBM ever designed was the Soviet R 7. The first SLBM carrying submarine was also Soviet; the prototype Modified Zulu class and the mass produced Golf class ballistic missile submarines carried their SLBMs in their sails, but these pioneering designs had to surface to launch their ballistic missiles. The Americans responded with the first "modern design" of ballistic missile subs; the George Washington class, which launched the Polaris SLBM. The subsequent arms race culminated in some of the largest submarines ever designed; the Trident armed 170 meter long Ohio class submarine armed with 24 x 8 MIRV Trident missiles, and the battlecruiser sized 48,000 tonne Project 941 Акула, the Typhoon class submarine, armed with 20 R 39s with 10 MIRVs each. After the Cold War, SSBN and subsequently SLBM development have slowed, but nascent nuclear powers are building novel classes of SSB(N)s, while the established powers, all members of the United Nations Security Council, are plotting the next generation of nuclear powered nuclear armed ballistic missile submarines. Hypersonically Gliding Warheads are a novel form of warhead to arm ballistic missiles. These maneuverable devices threaten to obsolate current forms of ABM defences, thus various nascent and established nuclear powers are racing to field examples of such systems.

Басқа жеткізу жүйелері

Басқа жеткізу тәсілдеріне ядролық артиллериялық снарядтар, Орташа атомдық жарылыс оқ-дәрісі және «Көк пиккок» сияқты миналар, ядролық тереңдік бомбалары және ядролық торпедалар кірді. Сонымен қатар, танктардың ірі колонналарына қарсы қолдануға арналған «Атомдық Базука» да қолданылды. 1950 жылдары АҚШ әуе қорғанысы үшін Nike Hercules сияқты кішкентай ядролық оқ-дәрілерді жасады. 1950 жылдардан 1980 жылдарға дейін АҚШ және Канада аз қуатты ядролық қаруланған әуеден әуеге зымыран, AIR 2 Genie-ді пайдаланды. Бұл концепцияның одан әрі дамуы, кейбіреулері әлдеқайда үлкен оқ-дәрілермен бірге, баллистикалық зымыранға қарсы алғашқы зымырандарға әкелді. АҚШ 1990 жылдардың басында Кеңес Одағының ыдырауымен ядролық әуе қорғаныс қаруларын қызметтен шығарды. 1995 жылы Ресей өзінің ядролық қаруланған кеңестік дәуірдегі баллистикалық зымыранға қарсы (АБМ) жүйесін жаңартты, ол A 135 баллистикалық зымыранға қарсы жүйесі деп аталады. Ядролық A-135-тің жаңаруы болып табылатын A 235 Samolet M ядролық ұрылыс оқ-дәрілерін қолданбай, нысанын жою үшін конвенциялық тіке соққыға негізделгендіктен, оларсыз жұмыс істейтіні күтілуде. Кішкентай, екі адам көтере алатын тактикалық қарулар (бұрмаланған түрде «чемодан бомбалары» деп аталады), мысалы, Арнайы атомдық жарылыс оқ-дәрісі жасалды, бірақ жеткілікті қуатты тасымалдау қиындығы олардың әскери тиімділігін шектейді.

Шығындар

Брукингс институтының жүргізген аудитіне сәйкес, 1940-1996 жылдар аралығында АҚШ ядролық қару бағдарламасына қазіргі күнгі шарттармен есептегенде белгілі бір соманы жұмсады. Оның 57 пайызы ядролық қару жеткізу құралдарын құруға жұмсалды. Жалпы соманың 6,3 пайызы, қазіргі күнгі шарттармен есептегенде, ядролық қалдықтарды басқаруға жұмсалды, мысалы, Ханфорд полигонының экологиялық жағдайын жақсартуға, ал жалпы соманың 7 пайызы, белгілі бір сома ядролық қару өндірісіне жұмсалды.

Технологияның бөліністері

Дегенмен, нақты айтқанда, бұл 57 проценттің бәрі тек "қару-жарақ бағдарламалары" мен жеткізу жүйелеріне жұмсалған жоқ.

Ұшыру құралдары

Мысалы, екі мұндай жеткізу құралы – Atlas ICBM және Titan II адаммен ғарышқа ұшу үшін қайта қолданылды, олардың екеуі де азаматтық Mercury және Gemini бағдарламаларында пайдаланылды, бұл АҚШ-тың адамды ғарышқа ұшу эволюциясының қадамдары ретінде қарастырылады. "Атлас" құралы Джон Гленнді орбитаға шығарды. Ұқсас түрде, Кеңес Одағында R-7 ICBM/ұшыру құралы 1957 жылдың 4 қазанында бірінші жасанды спутникті, "Спутник"ті ғарышқа жіберді, ал тарихтағы алғашқы адаммен ғарышқа ұшу R-7-нің түйіндемесі – "Восток" арқылы 1961 жылдың 12 сәуірінде космонавт Юрий Гагарин тарапынан жүзеге асырылды. R-7-нің жаңартылған нұсқасы бүгінге дейін Ресей Федерациясының ұшыру құралы ретінде "Союз" ғарыш кемесі түрінде қолданылуда.

Ауа райы спутниктері

Бірінші нақты ауа райы спутнигі TIROS 1 1960 жылғы сәуір айында Thor Able ұшыру құралымен ұшырылды. PGM 17 Thor – АҚШ Әскери-әуе күштері (USAF) қолданған алғашқы операциялық IRBM (орташа қашықтықтағы баллистикалық зымыран). КСРО-ның алғашқы толыққанды жұмыс істейтін метеорологиялық спутнигі "Метеор 1" 1969 жылғы 26 наурызда "Восток" зымыранымен ұшырылды, ол Р-7 континентаралық баллистикалық зымыранының түрі.

Майлау материалдары

WD-40 алғаш рет Convair компаниясымен Atlas зымырасының сыртқы қабығын, және одан да маңыздысы, қағаздей жұқа "баллонды бактарын" тот басудан және коррозиядан қорғау үшін қолданылған. Бұл тот баспайтын болаттан жасалған жанар май бактары соншалықты жұқа болғандықтан, бос тұрғанда олардың құлауын болдырмау үшін азот газымен толтырып отыру қажет болды.

Жылу оқшаулауы

1953 жылы Corning Research and Development Division бөлімінің докторы С. Дональд Стоуки 450 °C-қа дейінгі температуралық соққыға (күрт температура өзгерісіне) төтеп бере алатын ақ шыны-керамикалық материал – пироцерамды ойлап тапты. Ол бастапқыда АҚШ-тың баллистикалық зымырандар бағдарламасы үшін әзірленген материалдардан дамыды, ал Стоукидің зерттеулері жарықшаларға арналған жылуға төзімді материалды қамтыды.

Спутниктік көмекпен орналасу

Нақты навигация АҚШ су асты кемелеріне SLBM-дерді ұшырмас бұрын өздерінің орналасқан жерін дәл анықтауға мүмкіндік берді, бұл үшбұрыш тәсілдерін дамытуға түрткі болды, нәтижесінде GPS пайда болды. Ұшыру орнының және ракета жылдамдығының дәлдігінің екі маңызды себебі бар. Біріншіден, бұл нысанаға тигізудің ықтимал дөңгелек қатесін азайтады, демек, нысананы жоюды қамтамасыз ету үшін W53 сияқты ауыр, көп мегатондық ядролық қарулардың бұрынғы буынының қажеттілігін төмендетеді. Нысананың дәлдігі жоғарылаған сайын, бір зымыранға көбірек, килотондық диапазондағы жеңіл қаруларды орналастыруға болады, бұл әр зымыранмен соғылатын жеке нысаналардың санын арттырады.

Жаһандық орналасу жүйесі

1973 жылы Еңбек күні демалысы кезінде Пентагонда он екі әскери шенеунік Қорғаныс навигациялық спутниктік жүйесін (DNSS) құруды талқылады. Осы кездесуде «кейіннен GPS-ке айналған түпкілікті синтез жасалды». Сол жылы DNSS бағдарламасы Navstar, яғни уақыт және қашықтықты пайдаланатын навигациялық жүйе деп аталды. Су астынан ұшырылатын Polaris зымыранын жасау кезінде, оқ-дәрінің нысанаға тигізу дәлдігін қамтамасыз ету үшін су асты кемесінің орналасқан жерін дәл білу қажет болды. Бұл АҚШ-ты Transit жүйесін дамытуға итермеледі. 1959 жылы ARPA (1972 жылы DARPA деп қайта аталды) Transit дамуына да қатысты. АҚШ Әскери-теңіз күштері қолданған алғашқы спутниктік навигациялық жүйе Transit 1960 жылы сәтті сынақтан өтті. Ол бес спутниктен тұратын шоқжұлдызды пайдаланып, шамамен сағатына бір рет навигациялық мәліметтерді ұсынуға қабілетті болды. 1967 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері Timation спутнигін жасады, ол кейіннен болашақ Global Positioning System үшін қажетті технологияны – ғарышқа дәл сағаттарды орналастыру мүмкіндігін дәлелдеді. 1970 жылдары станциялар жұбынан берілетін сигналдардың фазалық салыстыруына негізделген, құрлықтағы Omega навигациялық жүйесі әлемдегі алғашқы радио навигациялық жүйе болды. Бұл жүйелердің шектеулері жоғары дәлдігі бар, әмбебап навигациялық шешімді қажет етті. Әскери және азаматтық секторларда дәл навигацияға үлкен қажеттілік болғанымен, навигациялық спутниктер шоқжұлдызын зерттеу, жасау, іске қосу және пайдалану үшін миллиардтаған доллар жұмсаудың қажеттілігіне ешқайсысы толыққанды негіз болмады. Салқын соғыс кезіндегі қарулану жарысы, АҚШ-тың ядролық қауіпсіздігіне төнген қатер АҚШ Конгресінің пікірінше, осы шығындарды ақтауға жеткілікті жалғыз себеп болды. GPS осы себеппен қаржыландырылды. Ядролық үштікке АҚШ Әскери-теңіз күштерінің баллистикалық зымырандары (SLBM), АҚШ Әскери-әуе күштерінің (USAF) стратегиялық бомбалаушылары және құрлықтар аралық баллистикалық зымырандар (ICBM) кірді. Ядролық тежеуге маңызды деп есептелетін SLBM-нің ұшырылу орнын дәл анықтау күшті арттыратын фактор болды. Нақты навигация АҚШ су асты кемелеріне SLBM-ді ұшыру алдында олардың орналасқан жерін дәл анықтауға мүмкіндік беретін еді, сондай-ақ Әскери-әуе күштерінің бомбалаушылары мен ICBM-дері үшін де дәлдікті арттыруға уәде берді. Әскери-теңіз күштерінің Transit жүйесінен алынатын жаңартулар Әскери-әуе күштері операцияларының жоғары жылдамдығы үшін тым баяу болды. Әскери-теңіз зерттеу зертханасы 1967 жылы алғаш рет ұшырылған және 1974 жылы үшіншісінде алғашқы атомдық сағатты орбитаға шығарған Timation (Уақыттық навигация) спутниктеріндегі жетістіктерін жалғастырды. GPS-тің тағы бір маңызды алғышарты АҚШ әскери күштерінің басқа бір бөлімінен келді. 1964 жылы АҚШ армиясы геодезиялық зерттеулер үшін пайдаланылған Sequential Collation of Range (SECOR) спутнигін орбитаға шығарды. SECOR жүйесі белгілі жерлерде орналасқан үш хабар тарату станциясын қамтыды, олар орбитадағы спутниктік қайталағышқа сигналдар жіберетін. Белгісіз орналасқан төртінші құрлықтағы станция бұл сигналдарды пайдаланып өзінің орналасқан жерін дәл анықтай алатын. Соңғы SECOR спутнигі 1969 жылы ұшырылды. Он жылдар өткен соң, GPS-тің алғашқы жылдары, азаматтық геодезия жаңа технологияны пайдаланған алғашқы салалардың бірі болды, себебі геодезистер GPS-тің толық емес шоқжұлдызынан жылдар бұрын, оның іске қосылғанға дейін пайда көре алды. GPS-ті SECOR жүйесінің эволюциясы ретінде қарастыруға болады, онда құрлықтағы хабар тарату станциялары орбитаға көшірілді.

During a Labor Day weekend in 1973, a meeting of about twelve military officers at the Pentagon discussed the creation of a Defense Navigation Satellite System (DNSS). It was at this meeting that "the real synthesis that became GPS was created." Later that year, the DNSS program was named Navstar, or Navigation System Using Timing and Ranging. During the development of the submarine launched Polaris missile, a requirement to accurately know the submarine's location was needed to ensure a high circular error probable warhead target accuracy. This led the US to develop the Transit system. In 1959, ARPA (renamed DARPA in 1972) also played a role in Transit. The first satellite navigation system, Transit, used by the United States Navy, was first successfully tested in 1960. It used a constellation of five satellites and could provide a navigational fix approximately once per hour. In 1967, the US Navy developed the Timation satellite that proved the ability to place accurate clocks in space, a technology required by the latter Global Positioning System. In the 1970s, the ground based Omega Navigation System, based on phase comparison of signal transmission from pairs of stations, became the first worldwide radio navigation system. Limitations of these systems drove the need for a more universal navigation solution with greater accuracy. While there were wide needs for accurate navigation in military and civilian sectors, almost none of those was seen as justification for the billions of dollars it would cost in research, development, deployment, and operation for a constellation of navigation satellites. During the Cold War arms race, the nuclear threat to the existence of the United States was the one need that did justify this cost in the view of the United States Congress. This deterrent effect is why GPS was funded. The nuclear triad consisted of the United States Navy's submarine launched ballistic missiles (SLBMs) along with United States Air Force (USAF) strategic bombers and intercontinental ballistic missiles (ICBMs). Considered vital to the nuclear deterrence posture, accurate determination of the SLBM launch position was a force multiplier. Precise navigation would enable United States submarines to get an accurate fix of their positions before they launched their SLBMs. and promised increased accuracy for Air Force bombers as well as ICBMs. Updates from the Navy Transit system were too slow for the high speeds of Air Force operation. The Navy Research Laboratory continued advancements with their Timation (Time Navigation) satellites, first launched in 1967, and with the third one in 1974 carrying the first atomic clock into orbit. Another important predecessor to GPS came from a different branch of the United States military. In 1964, the United States Army orbited its first Sequential Collation of Range (SECOR) satellite used for geodetic surveying. The SECOR system included three ground based transmitters from known locations that would send signals to the satellite transponder in orbit. A fourth ground based station, at an undetermined position, could then use those signals to fix its location precisely. The last SECOR satellite was launched in 1969. Decades later, during the early years of GPS, civilian surveying became one of the first fields to make use of the new technology, because surveyors could reap benefits of signals from the less than complete GPS constellation years before it was declared operational. GPS can be thought of as an evolution of the SECOR system where the ground based transmitters have been migrated into orbit.