Кіріспе
Горда тақтасының, Солтүстік Америка тақтасының және Тынық мұхиты тақтасының кездесетін нүктесі – Мендосино үштік тұйықтамасы (MTJ). Бұл нүкте Тынық мұхитында, Солтүстік Калифорниядағы Мендосино мүйісіне жақын орналасқан. Бұл үштік тұйықтама Солтүстік Американың батыс жағалауындағы кең тақта қозғалыстарының өзгеру ортасы болып табылады, солтүстік Каскадия субдукциялық аймағының конвергенциясын және оңтүстік Сан-Андреас жарылыс жүйесінің жылжуын байланыстырады. Осы тұста, Солтүстік Американың астындағы Горда литосферасының субдукциясы астеносфераның жоғары көтерілуіне себеп болады. Бұл жер бетінің көтерілуі, жер қыртысының деформациясы, күшті сейсмикалық белсенділік, жоғары жылу ағыны және тіпті жанартаулық тау жыныстарының шығарылуы сияқты түрлі тектоникалық процестерді қозғайды. Бұл белсенділік қазіргі үштік тұйықтама орнында шоғырланған, бірақ оның жылжуының дәлелдері Калифорния жағалауының геологиялық құрамында, Лос-Анджелеске дейін оңтүстікке қарай табылған. Төменгі қабықтың жоғарғы мантиясының тұтқыр байланысы аккрециялық шеттік материалдарды континенттік қабыққа айналдыруда маңызды рөл атқарады.
The Mendocino Triple Junction (MTJ) is the point where the Gorda plate, the North American plate, and the Pacific plate meet, in the Pacific Ocean near Cape Mendocino in northern California. This triple junction is the location of a change in the broad plate motions which dominate the west coast of North America, linking convergence of the northern Cascadia subduction zone and translation of the southern San Andreas Fault system. At this point, removal of the subducting Gorda lithosphere from beneath North America causes asthenospheric upwelling. This instigates different tectonic processes, which include surficial uplift, crustal deformation, intense seismic activity, high heat flow, and even the extrusion of volcanic rocks. This activity is centred on the current triple junction position, but evidence for its migration is found in the geology all along the California coast, starting as far south as Los Angeles. Lower crust upper mantle viscous coupling plays a dominant role in converting accretionary margin materials into continent like crust.
Геолитология
Бұл аймақ мезозой және креда дәуіріне жататын жыныстар басым, олар Францискан кешені деп аталатын көтерілген субдукциялық аймақтың аккрециялық жинағын құрайды. Бұл бірлік құмтастардан, сазды тақтатастардан, черттерден, метагрейвактерден, мелангтардан, сондай-ақ майда түйірлі магмалық тау жыныстарынан тұрады және көбінесе көк шпатты және эклогит фациесіне дейін метаморфозға ұшырайды.
Жылу режимі
МТЖ маңындағы жылу ағынының кеңістікте таралуы субдукциялық аймақта күтілетіндей. Яғни, жылу ағыны 40 және 50 мВт/м² аралығында, батып бара жатқан Горда плитасының үстінде төмен. МТЖ-ден оңтүстікке қарай Калифорния жағалауы арқылы жылу ағыны жоғары, шамамен 90 мВт/м². МТЖ-ден оңтүстікке қарай жылу ағынының арту қашықтығы жылу ағыны аномалиясының қалыптасу уақытын көрсетеді. Байқалған беттік жылу ағыны ~200 км қашықтықта екі есеге өседі, бұл 4-5 миллион жылдық көші-қон мерзіміне сәйкес келеді. Бұл аномалияның астеносфералық мантия материалынан туындағанымен де сәйкес келеді, ол 15-25 км тереңдікте, яғни плита терезесінде орналасқан. Жылу ағыны аномалиясының уақыт бойынша өсуі плита терезесінің үстінде қабыршақтың жұқа қабаты бар екенін көрсетеді.
Жанартаулардың пайда болуы
Солтүстік Американың батыс шетінің астыңғы қабаттарында ыстық астеносфералық мантияның болуы балқымалардың пайда болуына және магматизмге ықпал етуі мүмкін. Осыған байланысты, МТЖ өткелінен кейін жанартаулар тізбегі белсендірілді; бұл магматизм аймақтағы жататын қыртыстың ішінде плутондардың енуіне себеп болуы мүмкін. Магманың жоғары көтерілуі мен қатаюы нәтижесінде пайда болған жанартаулық денелердің мысалы – Калифорниядағы Морро шығанағы мен Сан-Луис-Обиспо арасында орналасқан Тоғыз әпке-қарындас. Плита терезесіне ағып түсетін материалдың қандай көзден келгендігі, атап айтқанда, ол тікелей астыңғы мантиядан немесе мантия клинінен шыққандығы туралы пікірталас жүріп жатыр. МТЖ-мен байланысты шығарылған базальттардың химиялық құрамы мантия клинінен алынған балқымаларға тән, олардың ірі иондық литофильді элементтерге қанығуымен және жоғары өріс күшті элементтерге азайтылуымен сипатталады. Жалпы, мантия клинінен алынған балқымалар салыстырмалы түрде сулы, субпласт мантиясынан алынған балқымаларға қарағанда төменгі тұтқырлыққа және температураға ие.
Сейсмикалық
МТЖ маңындағы сейсмикалық белсенділіктің көп бөлігі жағалауда, Мендосино трансформациялық жарығы бойымен шоғырланған. Дегенмен, сейсмикалық оқиғалар Горда плитасының өзінде де таралады, оның кішкентай мөлшеріне, жас жасына және салыстырмалы түрде жұқа литосферасына байланысты. Горда плитасының Тынық мұхиты плитасына қарай көлбеу жақындасуы қарқынды солтүстік-оңтүстік бағыттағы қысымды тудырады және бұл плитада аномалиялық күшті ішкі деформацияға себеп болады, нәтижесінде Горда деформациялық аймағы (GDZ) пайда болып, көптеген жер сілкінісіне әкеледі. Мендосино трансформациялық жарығы (MTF) бойымен қозғалыс, шығыс-батысқа бағытталған тік жазықтықта оң жақты болып келеді. Солтүстік Америка қыртысының Горда плитасының үстіндегі бөлігіндегі жарықтардағы қозғалыс кері бағытталған, ал 1992 жылдың сәуірінде M = 7.1 магнитудалы жер сілкінісі Каскадия субдукциялық аймағының оңтүстік бөлігін жарып жіберді. Аймақтағы жалпы сейсмикалық үлгілерге ұқсас, осы оқиғаның көптеген серпілістері тік соққылы қозғалысқа ие болды және Горда плитасының ішінде немесе МТФ-та 23 және 35 км тереңдікте орналасқан. Серпілістердің ешқайсысы негізгі оқиғада болғандай, Солтүстік Американың астындағы Горда плитасының солтүстік-шығысқа қарай итерілуімен сәйкес келмеді. Бұл жер сілкінісінің геометриясы N-Солтүстік-батыс бағытындағы көлденең басты қысымдық кернеумен сипатталатын кернеу өрісін көрсетеді; бұл МТЖ-ның солтүстік-батысындағы GDZ-дегі қысым бағытына сәйкес келеді.