Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық биші және актриса (1917–1961)
American dancer and actress (1917–1961)
Джоан Хьюм МакКракен (31 желтоқсан 1917 – 1 қараша 1961) – американдық биші және актриса, ол 1943 жылғы «Оклахома!» қойылымындағы Сильви («Құлайтын қыз») рөлімен танымал болды. Ол сонымен қатар Бродвейдегі «Гүлдейтін қыз» (1944), «Миллиард долларлық сәби» (1945) және «Мені билеме ән айт» (1950) шоуларында, сондай-ақ «Голливудтың асханасы» (1945) және «Жақсы жаңалықтар» (1947) фильмдеріндегі өнерлерімен де белгілі болды. МакКракен музыкалық комедиялық биде жаңа үрдістерді енгізді. «Оклахома!» рөлінде «Көптеген жаңа күн» биі кезінде мұқият хореографияланған құлауы үшін ол бірден сенсацияға айналды. Ол биді комедиямен үйлестірудегі инноватор саналды және Бродвей мен ерте теледидарда драматикалық рөлдерге көшті. Дегенмен, оның мансабы қысқа болды, ол қант диабетінен зардап шегіп, 43 жасында қайтыс болғанға дейін бірнеше жыл бұрын аяқталды. МакКракен басқа бишілердің, соның ішінде Ширли МакЛейннің мансабын дамытуға көмектесті және екінші күйеуі Боб Фосске үлкен әсер етіп, оны хореограф болуға ынталандырды. Ол әдеттен тыс мінез-құлқымен танымал болды және досы Трумэн Капотенің «Тиффанидегі таңғы аспап» повесіндегі Холли Голайтли кейіпкеріне шабыттанған нақты тұлғалардың бірі болды.
Joan Hume McCracken (December 31, 1917 – November 1, 1961) was an American dancer and actress who became famous for her role as Sylvie ("The Girl Who Falls Down") in the original 1943 production of Oklahoma! She also was noted for her performances in the Broadway shows Bloomer Girl (1944), Billion Dollar Baby (1945) and Dance Me a Song (1950), and the films Hollywood Canteen (1945) and Good News (1947). McCracken was a trendsetter in musical comedy dance. In her Oklahoma! role, she became an instant sensation for a carefully choreographed pratfall during the "Many a New Day" dance number. She was considered an innovator in combining dance with comedy, and branched into dramatic roles on Broadway and early television. However her career was cut short, ending several years before her death at age 43, as she suffered complications from diabetes. McCracken was generous in promoting the careers of other dancers, including Shirley MacLaine, and was a strong influence on her second husband, Bob Fosse, encouraging him to become a choreographer. She was noted for unconventional behavior and was one of a number of real life counterparts to inspire the character of Holly Golightly in her friend Truman Capote's novella Breakfast at Tiffany's.
Ерте өмір
Джоан Хьюм МакКракен 1917 жылдың 31 желтоқсанында Пенсильвания штатының Филадельфия қаласында Мэри Хьюм мен Франклин Т. МакКракеннің қызы болып дүниеге келді. Франклин Т. МакКракен Филадельфияның «Public Ledger» газетіндегі көрнекті спорт журналисі болған және гольф пен бокс саласындағы сарапшы ретінде танымал еді. 11 жасында ол Филадельфиядағы гимназияда акробатикалық өнерге стипендия алды, ал кейін Кэтрин Литтлфилдтен би өнерін үйренді. 1934 жылы Американдық балет мектебі ашылғанда, ол 10-сыныптан шығып, Нью-Йоркке хореограф Джордж Баланчинмен би оқуға кетті.
Joan Hume McCracken was born in Philadelphia, Pennsylvania, on December 31, 1917, the daughter of Mary Humes and Franklin T. McCracken, a prominent sportswriter at the Philadelphia Public Ledger who was an authority on golf and boxing. By age 11, she was awarded a scholarship for acrobatic work at a Philadelphia gymnasium, and later studied dance with Catherine Littlefield. She dropped out of West Philadelphia High School in the tenth grade to study dance in New York with choreographer George Balanchine at the opening of the School of American Ballet in 1934.
Ерте мансап
1935 жылы Маккракен Филадельфияға Литтлфилдтің жаңа балет компаниясына, Литтлфилд балетіне (кейін Филадельфия балеті деп аталды) қосылу үшін оралды. 1935 жылы қарашада компанияның ресми тұсаукесері кезінде Маккракен оның негізгі солистерінің бірі болды. 1937 жылы ол компаниямен Еуропаға гастрольдік сапарға шықты, бұл американдық балет компаниясының Еуропадағы алғашқы гастролі болды. Бұл оның денсаулығына ауыр соққы тигізді. Маккракенге жақында І типті диабет (сол кезде "жасөспірімдер диабеті" деп аталған) диагнозы қойылған еді, сол кездегі медициналық технологиямен емдеу қиын болды, ал еуропалық сапар оның емдеу режимін сақтауды одан да қиындатты. Маккракен өмір бойы диабет ауруын жасырып, мансабына зиян келтірмеуге тырысты. Ауру оны есінен тануға бейім етті, кейде өнер көрсету кезінде, және кейін өмірінде медициналық проблемаларға әкелді. 1940 жылы Маккракен және оның жаңа күйеуі Джек Данфи, ол да биші, Нью-Йорк қаласына көшіп келді. Алғашқыда екеуі де жұмыс таба алмады, сондықтан Маккракен Radio City Music Hall балет компаниясында биледі. Келесі жылы ол Массачусетс штатының Беркшир тауларындағы Джейкобс Пиллоу балет компаниясымен биледі, содан кейін сол жылы хореограф Юджин Лоринг құрған Бишілер тобына қосылды, оның ассистенті және жетекші бишісі Майкл Кидд болды.
In 1935, McCracken returned to Philadelphia to join Littlefield's new ballet company, the Littlefield Ballet (later known as the Philadelphia Ballet). When the company made its official debut in November 1935, McCracken was one of its principal soloists. In 1937, she went on a European tour with the company, in what was the first tour of an American ballet company in Europe. This put a strain on her health. McCracken had been recently diagnosed with type I diabetes (then known as "juvenile diabetes"), which was difficult to treat with the medical technology at the time, and the European tour made it even harder for her to stay in compliance with her treatment regimen. McCracken kept her diabetes a secret throughout her life to prevent damage to her career. The disease made her prone to fainting spells, sometimes during performances, and led to medical complications later in her life. In 1940, McCracken and her new husband Jack Dunphy, also a dancer, moved to New York City. At first, neither failed to obtain employment, and McCracken danced in Radio City Music Hall's ballet company. The next year, she danced with the ballet company at Jacob's Pillow in the Berkshire Mountains of Massachusetts, and later that same year joined the Dance Players, formed by choreographer Eugene Loring, with Michael Kidd as Loring's assistant and leading male dancer.
Оклахома! және Голливуд
1942 жылы Маккракен мен Данфи екеуі де Роджерс пен Хаммерштейннің «Away We Go» мюзиклінің би ансамбліндегі рөлдерге қатысу үшін сәтті ойнауға үміткер болды. Агнес де Милль, ол жақында «Балет Рус де Монте-Карло» үшін Аарон Копландтың «Родео» спектаклін қойған болатын, осы қойылымды сахналады. Шоу 1943 жылдың басында репетицияларға кірісті. Әйелі сияқты, Маккракен де хорда анонимді биші рөліне шақырылды. Қала сыртындағы алдын ала көрсетімдерде ол өзін ерекшелей бастады, ал оның биін сыншылар назарына іліктірді. Шоудың Бродвейде ашылуына дейін, енді «Оклахома!» деп аталған, ол Сильвия рөліндегі комедиялық өнерін жетілдірді, Маккракен «Көп жаңа күн» би нөмірінде комедиялық құлау жасады. Ол «Құлаған қыз» деп танылды. Рөлдің ерекше құлауын Маккракен жасады ма, әлде де Милль жасады ма деген мәселеде көздердің пікірі әртүрлі. Маккракен бұл идеяның өзіндікі екенін айтса, де Милль және басқалар оны хореографтың идеясы деп еске алады. Алғашқы актерлік құрамның мүшесі Селесте Холм бұл идеяны композитор Ричард Роджерске жатқызды. Маккракеннің «Оклахома!» спектакліндегі өнері «Warner Brothers» компаниясымен келісімшартқа қол жеткізуге әкелді. Студия оны «Голливудтың қонақ үйі» (1944) фильміне алды, онда «Warner» компаниясымен келісімшарт жасасқан актерлер өздерін сомдады. Маккракен «Дживтегі балет» деп аталатын арнайы биде өнер көрсетті. Би нөмірі сыншылар тарапынан мақтауға ие болды. Маккракен бастапқыда фильмдерде жұмыс істеуге қуанғанмен, «Голливудтың қонақ үйінде» жұмыс істеген тәжірибесі оны көңілсіздікке түсірді. Оның күйеуі мен ағасы әскери қызметте болды, сонымен қатар фильмнің жоғарыдан қараушылық тон ұнамады, ол әскери қызметшілерді кездесетін киножұлдыздарға ғашық, қарапайым адамдар ретінде көрсетті. Маккракен «Warner Brothers» студиясындағы кәсіби емес тәртіпке және хореограф Лерой Принцтен алған жетекшілік жоқтығына наразы болды. Маккракен «Warner Brothers» компаниясымен келісімшартты бұзып, Бродвейге оралып, «Гүлдейтін қыз» (1944) мюзиклінде ойнады, ол АҚШ Азамат соғысы кезінде өтеді және феминизм туралы алғашқы Бродвей мюзиклі деп есептеледі. Ол комедиялық актерлік өнерін бимен үйлестірген өнері үшін мақтауға ие болды. Бұл шоудағы ең бағалы жұлдыз болмаса да, оның өнері, әсіресе «Ертең, ертең» сатирикалық стриптизі, оның комедиялық актер ретіндегі беделін арттырды.
In 1942, McCracken and Dunphy both successfully auditioned for roles in the dance ensemble of the new Rodgers and Hammerstein musical Away We Go. Agnes de Mille, who had just staged Aaron Copland's Rodeo for the Ballet Russe de Monte Carlo, was staging the production. The show went into rehearsals in early 1943. Like her husband, McCracken was cast in an anonymous dance role in the chorus. Early in out of town tryouts, she began to distinguish herself, and her dancing was noticed by reviewers. By the time of the Broadway opening of the show, now named Oklahoma!, she had developed her comic performance in the role of Sylvie, with McCracken taking a comic pratfall in the "Many a New Day" dance number. She became known as "The Girl Who Fell Down". Sources differ as to whether the role's distinctive fall was devised by McCracken or de Mille. McCracken has said the idea was hers, while de Mille and others recall it as being the choreographer's. Celeste Holm, a member of the original cast, attributed the idea to composer Richard Rodgers. McCracken's performance in Oklahoma! led to a contract with Warner Brothers. The studio cast her in Hollywood Canteen (1944), an all star extravaganza in which Warner contract players portrayed themselves. McCracken appeared in a specialty dance routine called "Ballet in Jive". The dance number received favorable critical attention. McCracken was initially enthusiastic about working in films, but she was discouraged by her experiences working on Hollywood Canteen. Her husband and brother were both serving in the military, and she disliked the film's patronizing tone, which treated servicemen as naive bumpkins who are starstruck by the movie stars they encounter. McCracken also was dismayed by the unprofessionalism she witnessed at Warner Brothers, and the lack of guidance she received from the choreographer, LeRoy Prinz. McCracken broke her Warner Brothers contract and went back to Broadway to appear in the musical Bloomer Girl (1944), set during the U. S. Civil War, which is widely considered to be the first Broadway musical about feminism. She received rave reviews for her performance, which combined comedy acting with dance. While not the highest billed star in that show, her performance, especially of the satiric striptease "T'morra, T'morra," enhanced her reputation as a comic performer.
Бродвей және теледидар
Кейін ол 1945 жылдың желтоқсанында Бродвейде ашылған "Биллион долларлық сәби" спектаклінде ойнады, оның орындауы оң пікірлерге ие болды. Оның осы спектакльдегі басты рөлі оның мансабын одан әрі дамытуға көмектеспеді, себебі қойылымға тек жылы пікірлер ғана берілді. "Биллион долларлық сәбиден" кейін ол Metro Goldwyn Mayer компаниясынан 1947 жылғы колледж мюзиклі "Жақсы жаңалықтар" ("Good News") фильміне түсуге шақырылды, онда Жун Эллисон мен Питер Лоуфорд та ойнады. Ол өмірлік Бейб Дулиттл рөлін ойнағандықтан жақсы пікірлер алды. Оның "Pass That Peace Pipe" атты ән-биі ерекше көзге түсті, бірақ MGM онымен келісімшартты жаңартпады және оның кинодағы мансабы дамымады. "Good News" туралы "The Nation" журналына жазған сыншы және романист Джеймс Эджи МакКракенді "менде құмарлық оятарлық арахис сияқты көрінеді" деп сипаттады. Голливуд студияларының жұлдыздар жасау процесін зерттеген "Жұлдыз машинасы" ("The Star Machine") атты еңбегінде кинотарихшысы Жанин Бейсинджер Дебби Рейнольдсты МакКраккенмен салыстырды. Бейсинджер екі актрисаның арасындағы айырмашылықты атап өтті, Рейнольдс MGM-мен жұлдыздыққа дайындалған және шоу-бизнеске жаңа келген болса, МакКракен "сыртқы жаңашылдыққа" ие, жақыннан көрінгенде әсерлі болмайтын Бродвей ардагері еді және өзінің сөздерін қатты, Бродвей стилінде жеткізді, "балкондағы қарт әйелге жетіп алу үшін тырысты". МакКракеннің әнші ретінде мүмкіндіктері шектеулі болды, бұл оған Бродвейдің кейбір рөлдерін алуға кедергі келтірді. Ширли Маклейн оны "кішкентай, бірақ күшті дауысы бар әйел" деп сипаттады. Ол ұзақ уақыт бойы шынайы актриса болуды армандады, ал 1947 жылы актерлік өнерді Бобби Льюиспен, топтық театрдың түлегімен оқыды, ол жақын арада Элия Казан мен Шерил Кроуфордпен бірге Актерлер студиясын құрды. Сол күзде Льюис шақырғаннан кейін МакКракен студияның негізін қалаушы мүшелерінің бірі болды. Оның актерлік мансабындағы шешуші кезең 1947 жылдың желтоқсанында болды, ол Чарльз Лaughtonның бас рөлде ойнаған және Джозеф Лоузи режиссерлік еткен Бертольд Брехттің "Галилео" пьесасының Нью-Йорк қойылымында Галилеоның қызы Вирджиния рөлін ойнады. Бұрынғы рөлдерден айырмашылығы, "Галилео" бисіз, тікелей драмалық рөл болды. Бұл пьеса оның нағыз актриса ретіндегі беделін қалыптастыруға көмектесті. Ол сондай-ақ Санфорд Мейснер мен Герберт Бергхофпен көрші театрдан актерлік өнерді оқыды. 1949 жылы ол Голливудты қатаң сынаған Клиффорд Одетстің "The Big Knife" пьесасының Бродвей қойылымында ойнады. Бұл пьесаны Ли Страсберг режиссерлік етті және Джон Гарфилд киножұлдызының рөлін ойнады, оны бірнеше жыл бұрын болған жол апатында баланы өлтіргені үшін студия басшысы шантаж жасайды. Апат болған кезде студия оны жасырып, Гарфилд кейіпкеріне қарсы пайдаланды. МакКракен оқиғаға қатысы бар және оны жария етуге қауіптенетін Дикси Эванс атты қызды ойнайды. Оның бисіз рөлдегі ойыны сыншылар тарапынан мақтау алды, "The New York Times" газетінің Брукс Аткинсон оны "нағыз сапалы, өте тапқыр қойылым" деп атады. Келесі рөлі оның мансабына көп көмектеспеді. Ол 1950 жылы "Dance Me a Song" музыкалық комедиясында ойнады, ол сәтсіз аяқталды, бірақ оның хореографиясын Оклахома үшін мақтау алған Агнес де Милл жасады. Пьесаның басты жұлдыздарының бірі ретінде ол бірнеше сахнада пайда болды, бірақ хореографияны сыншылар, сондай-ақ пьесаны да сынады, ал оның өнерін бағалау әртүрлі болды. МакКракен Эдди Даулингпен, Бродвейдің тәжірибелі актерімен, 1950 жылғы гастрольде және 1951 жылы Бродвейде "Ангел ломбардта" ("Angel in the Pawnshop") пьесасында ойнады. Ол Доулингтің кейіпкеріне тиесілі ломбардта кісі өлтіретін ұрыдан қашып құтылуға тырысатын жас әйел рөлін ойнады. Ол ломбардта ескі киімдерді киіп, бақытты кезеңде өмір сүріп жатқанын елестетеді. Ол пьеса барысында кейбір хореографиялық билерге қатысқан болса да, бұл драмалық рөл болды. 1950 жылдың қазанында пьеса Бродвейге дайындалып жатқанда, ол Пулитцер сыйлығының премьерасында теледидарда Эсси рөлін ойнады ("You Can't Take It with You"). Сол кезде МакКракен теледидардың "артық коммерциялануын" сынап, жаңа ортадағы мансабына зиян келтіруі мүмкін сұхбат берді. "Ангел ломбардта" туралы пікірлер теріс болды, ал оның өнері әртүрлі бағаланды. 1952 жылы ол Дороти МакГайр ойнаған "Клаудия: Неке туралы әңгіме" ("Claudia: The Story of a Marriage") атты алғашқы теледидарлық комедиялардың бірінде басты рөлді ойнады. МакКракен Бродвей актері Хью Райлимен бірге ойнады. МакКракен 1953 жылы Бродвейде Роджерс пен Хаммерштейннің "Мен және Джульетта" ("Me and Juliet") мюзиклінде ойнады. Хореографияны Роберт Альтон жасады, ол бұрын "Жақсы жаңалықтар" ("Good News") сериалында МакКраккенмен жұмыс істеген. Пьесаның мақсаты – танымал Бродвей қойылымының артындағы жағдайды көрсету болды, ол Рей Уолстонмен бірге "қойылым ішіндегі қойылымда" ойнады. Оның өнері жақсы пікірлер алғанымен, пьесаға жағымсыз пікірлер берілді, ол оның мансабына көп көмектеспеді.
She subsequently starred in Billion Dollar Baby, which opened on Broadway in December 1945, winning positive reviews for her performance. Her starring role in the play failed to further her career, for the show received only lukewarm reviews. After Billion Dollar Baby, she was hired by Metro Goldwyn Mayer to appear in the 1947 college musical Good News, starring June Allyson and Peter Lawford. She received good reviews playing the vivacious Babe Doolittle. Her song and dance number, "Pass That Peace Pipe", was a standout, but MGM did not renew her contract and her movie career never took off. Reviewing Good News for The Nation, critic and novelist James Agee wrote that McCracken "makes me think of a libidinous peanut." In her study of the Hollywood studios' star making process, The Star Machine, film historian Jeanine Basinger compared Debbie Reynolds with McCracken. Basinger noted a contrast between the two actresses, noting that unlike Reynolds, who was groomed for stardom by MGM and was a show business novice, McCracken was "faux fresh", a Broadway veteran who lacked "close up appeal" and delivered her lines in the hard edged, Broadway style, "reaching for that little old lady in the balcony." McCracken had limited range as a singer, which prevented her from getting some Broadway parts. Shirley MacLaine described her as a "small, yet powerful woman with a foghorn voice." She long yearned to become a serious actress, and in 1947 she began studying acting with Bobby Lewis, Group Theatre alumnus, who would soon co found the Actors Studio with Elia Kazan and Cheryl Crawford. That fall, at Lewis' invitation, McCracken became one of the Studio's charter members. The turning point in her acting career came in December 1947, when she appeared as Galileo's daughter Virginia in the New York production of Bertolt Brecht's play Galileo, starring Charles Laughton in the title role and directed by Joseph Losey. Unlike her previous roles, Galileo was a straight dramatic role with no dancing. The play helped establish her reputation as a legitimate actress. She also studied acting with Sanford Meisner and Herbert Berghof at the Neighborhood Playhouse. In 1949, she appeared in the Broadway production of the Clifford Odets play The Big Knife, a fierce indictment of Hollywood. The play was directed by Lee Strasberg and starred John Garfield as a film star who is being blackmailed by a studio boss for killing a child during a car accident some years earlier. At the time of the accident, the studio covered it up, and then used it as leverage on the Garfield character. McCracken plays a call girl, Dixie Evans, who was involved in the incident and threatens to talk about it. Her acting in the non dancing role was praised by critics, with Brooks Atkinson of The New York Times calling it an "inventive performance of real quality." Her next role was not as helpful to her career. She appeared in the 1950 musical comedy Dance Me a Song, which turned out to be a flop, though it was choreographed by Agnes de Mille, who had won acclaim for Oklahoma! a few years earlier. As one of the play's principal stars, she appeared in several scenes, but the choreography was ravaged by critics, as was the play, and reviews of her performance were mixed. McCracken starred with Eddie Dowling, a veteran Broadway actor, in the play Angel in the Pawnshop, in a 1950 tour and on Broadway in 1951. She played a young woman seeking to escape from her marriage to a homicidal thief, in a pawnshop owned by Dowling's character. While in the pawnshop, she puts on old clothing and fantasizes that she is living in happier times. Although she engaged in some choreographed dancing during the play, it was a straight dramatic role. While the play was being prepared for Broadway, in October 1950, she appeared on television in the premiere of the Pulitzer Prize Playhouse, playing Essie in You Can't Take It with You. At that time, McCracken gave an interview disparaging what she described as the "over commercialization" of television, which might have hurt her career in the new medium. Reviews for Angel in the Pawnshop were negative, and she received mixed reviews for her performance. In 1952, she had the title role in one of the first television situation comedies, Claudia: The Story of a Marriage, based on a film series in which the title role was played by Dorothy McGuire. McCracken played opposite Broadway actor Hugh Reilly. McCracken next appeared on Broadway in the 1953 Rodgers and Hammerstein musical Me and Juliet. The choreography was by Robert Alton, who had worked with McCracken on Good News. The play was meant to show what it was like to be backstage during the run of a hit Broadway show, and she performed opposite Ray Walston in the "show within a show." Although her performance received good reviews, the play did not, and it did little to help her career.
Құлдырау
"Үлкен пышақ" және "Петер Пэн" спектакльдеріндегі өнерлеген рөлдеріне жағымды пікірлер түссе де, денсаулығының нашарлауы және соңғы бродвейлік қойылымдарының сәтсіздігі оның мансабына кері әсер етті. Денсаулығы нашарлаған сайын, оның билеу қабілетіне де зиян келді. 1955 жылы ол ауыр жүрек талмасына ұшырады, одан кейін тағы да жүрек талмасы болуы мүмкін еді, сосын пневмония ауруына шалдықты, ол үшін ұзақ уақыт ауруханада жату қажет болды. Ол денсаулығының нашарлығын жасырды, бірақ кейбір мәліметтер жарияланды. Ауруханадан шыққаннан кейін дәрігерлер МакКракенге енді билей алмайтынын айтты. Бұл жаңалық оны қатты күйзелді. Ол телеарнада және драмалық рөлдерде пайда болғанымен, 1950-ші жылдардың соңында диабетінің асқынулары салдарынан жұмыс істеуі қиын болды, осылайша мансабы тоқырап қалды. Оның сахнадағы соңғы өнері 1958 жылы бродвей емес, Жан Коктоның 1934 жылғы "The Infernal Machine" пьесасы болды, онда Джон Керр және Джун Хавокпен бірге ойнады.
Despite favorable reviews of her performances in The Big Knife and Peter Pan, her worsening health and the failure of her most recent Broadway plays took a toll on her career. As her health declined, she found that her dancing ability was affected. She suffered a severe heart attack in 1955, followed by a possible second attack, and then developed pneumonia which required an extended stay in the hospital. She hid the severity of her health problems, but some details became public. Upon release from the hospital, McCracken was told by her doctors that she could no longer dance. The news was devastating to her. Although she appeared on television and in dramatic roles, her career petered out in the late 1950s, as complications from her diabetes made it increasingly difficult for her to work. Her final stage appearance was in a 1958 off Broadway production of Jean Cocteau's 1934 play, The Infernal Machine, appearing alongside John Kerr and June Havoc.
Жеке өмір
МакКракен эксцентрикалық мінез-құлқымен белгілі болды. Ол өзін ұстамайтын, кейде тіпті ашық мінезді болуға бейім болған. MGM вокал жаттықтырушысы Кей Томпсонмен болған бір кездесуде, ол "қолайлырақ сезіну" үшін көйлегі мен ішкі киімін шешіп тастаған. 1937 жылы ол Литтлфилд труппасының бишісі Джек Данфимен танысты. Олар 1939 жылы үйленді, бірақ екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Данфи әскери қызметтен кейін ажырасып кетті. Соғыс кезінде МакКракен француз композиторы Руди Ревильмен махаббатқа түсті. Кейін Данфи жеке өзінің гомосексуал екенін мойындады, Труман Капотемен романтикалық қарым-қатынасқа түсті, ал МакКракен мен ол 1948 жылы ажырасты. Данфи Капоте 1984 жылы қайтыс болғанға дейін оның серігі болды. МакКракен 1950 жылы Бродвей мюзиклі "Dance Me a Song" қойылымында басты рөлде ойнағанда, биші-хореограф Боб Фоссемен танысты. Олар 1952 жылдың желтоқсанынан 1959 жылға дейін некеде тұрды. Ол оның мансабын дамыту үшін белсенді жұмыс істеді және оны хореограф ретінде қолдады. Оның продюсер Джордж Эбботтқа жасаған ұсынысы оның "Пижама ойынында" хореограф ретінде алғашқы маңызды жұмысына әкелді. Олардың ажырасуы оның денсаулығы нашарлаған кезде болды, ал Фоссе, некелерінде адал болмағандықтан, МакКракенді Гвен Вердонға тастап кетті. Өмірінің соңында ол актер Марк Адамспен қарым-қатынаста болды және көп жылдарын Нью-Йорк штатындағы Fire Island аралындағы The Pines аймағының шалғай орналасқан жағажай үйінде өткізді. МакКракен 1961 жылдың 1 қарашасында қант диабетінен туған жүрек талмасынан ұйықтағанда қайтыс болды. Оның өтініші бойынша денесі кремацияланды. Оның күлі анасына тапсырылды, бірақ кейіннен жоғалып кетті.
McCracken was noted for her eccentric behavior. She was uninhibited, and at times seemed to enjoy behaving outrageously. In one meeting with MGM vocal coach Kay Thompson, she removed her blouse and bra to become "more comfortable." She met Jack Dunphy, then a dancer with the Littlefield company, in 1937. They married in 1939 and separated after Dunphy's service during World War II, during which McCracken had an affair with French composer Rudi Revil. Dunphy later privately came out as gay, became romantically involved with Truman Capote, and McCracken and he were divorced in 1948. Dunphy remained Capote's partner until Capote died in 1984. McCracken met dancer choreographer Bob Fosse while both were appearing in the 1950 Broadway musical Dance Me a Song, in which she had a starring role and he was a specialty dancer. She was married to him from December 1952 to 1959. She worked actively to advance his career and encouraged his work as a choreographer. Her intervention with producer George Abbott led to his first major job as a choreographer, in The Pajama Game. They divorced as her health worsened, and as Fosse, who was serially unfaithful in his marriages, left McCracken for Gwen Verdon. Later in life, she was in a relationship with actor Marc Adams, and spent many of her final years at a beach house in what was then an isolated section of The Pines on Fire Island, New York. McCracken died in her sleep from a heart attack brought on by her diabetes, on November 1, 1961. She was cremated at her request. Her ashes, which were given to her mother, were subsequently lost.
Мұра
МакКракен өзінің сиқырлы сахналық және экрандық бейнесімен, сондай-ақ "Нью-Йорк Таймс" газетінде "Оклахома!" мюзиклында комедиялық биші ретінде "бір түнде" жеткен сәттілігімен танымал болды. Газет оны "күлкілі комедияға бейім, жаңа талант" деп сипаттады. МакКракеннің өмірбаянында, "The Girl Who Fell Down" еңбегінде би сыншысы Лиза Джо Саголла МакКракеннің бүгінде көп есімдерде сақталмайтынын және оның Фосске тигізген әсері мен оны биден хореографияға көшуге ынталандыруы үшін лайықты бағаланбағанын айтады. Оның мансабы 1950 жылдары қант диабеті салдарынан күрт төмендеді, бірақ ол Маклейннің мансабына тікелей әсер етті, сондай-ақ Фосске де ықпал етті және комедия мен биді үйлестірудегі алғашқылардың бірі болды. МакКракен – Трумэн Капотенің танымал повесі "Тиффанидегі таңғы ас" романындағы Холли Голайтли прототипінің бірі. 1944 жылдың қазан айында "Блумер қыз" спектаклінде ойнап тұрғанда, ол Соғыс департаментінен ағасы Бадди МакКраккеннің бір ай бұрын Тынық мұхитындағы Пелелиу аралындағы қаһарлы шайқаста қаза тапқаны туралы телеграмма алды. Жаңалықты естігенде ол қатты ашуланып, гримеркасын қиратты. МакКракен Капотеге оқиғаны айтты, ол оны повесте пайдаланды. Кітапта Холли Голайтли ағасының шетелдегі әскери қызметте қаза болуына байланысты күйреп, ашуға беріледі. Голайтли "Оклахома!" мюзиклынан әндер шырқап, гитарамен сүйемелдейді және МакКракеннің ағасы Джеймс Исамингер бас редакторы болған "The Baseball Guide" кітабына ие. МакКракенді Сьюзан Миснер "Фосс/Вердон" телесериалында, Фосс пен Гвен Вердонның қарым-қатынасы туралы шығармада сомдады.
McCracken was known for her pixieish stage and screen persona, and for what The New York Times described as her "overnight" success as a comic dancer in Oklahoma! The Times described her as "an enchanting new talent with a flair for puckish comedy." In her biography of McCracken, The Girl Who Fell Down, dance critic Lisa Jo Sagolla says that McCracken is little remembered today, and not widely appreciated for her influence on Fosse, and for her efforts to encourage him to move from dance to choreography. Though her career went into a sharp decline in the 1950s due to her diabetes, she directly influenced the career of MacLaine, as well as Fosse, and was a pioneer in combining comedy and dance. McCracken was one of the real life counterparts of Holly Golightly in Truman Capote's popular novella Breakfast at Tiffany's. While playing in Bloomer Girl in October 1944, she received a War Department telegram telling her of the death of her brother, Buddy McCracken, a month earlier during particularly vicious combat on the Pacific island of Peleliu. She reacted violently when she heard the news, tearing up her dressing room. McCracken told Capote of the incident, and he used it in the novella. In the book, Holly Golightly has a violent outburst in reaction to her brother's death during Army service overseas. Golightly is shown singing songs from Oklahoma!, accompanying herself on a guitar, and owning The Baseball Guide, which was edited by McCracken's uncle James Isaminger. McCracken is played by Susan Misner in Fosse/Verdon, a television limited series about the relationship between Fosse and Gwen Verdon.