Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Мунро (1728 - 27 қазан 1800) көбінесе "Капитан The Hon. Джон Мунро Фолисский" деп аталды, осы ат пен шен бойынша басқалармен шатастырмау үшін. Ол Таулы аймақтың сарбазы болды, жеті жылдық соғыстан кейін Нью-Йорк штатының Албани қаласында кең аумақты жер алды, көрнекті тори және Саймон МакТавишпен, сондай-ақ тері саудасымен байланысты саудагер атанды. Қатал мінезімен танылған ол сот судьясы болып тағайындалды және Вермонт штатында жер алып, Этан Аллен мен "Жасыл тау жігіттерін" тәртіпке келтіруге жіберілді. Әрқашан адал болған Мунро американдық революция кезінде британдықтар үшін күресті, нәтижесінде американдықтар жеңіске жеткен соң оның жерлерінен айырылды. Ол Жоғарғы Канадаға көшіп, судья болды және Жоғарғы Канаданың алғашқы Заң шығару кеңесіне мүше болып тағайындалды.
John Munro (1728 – October 27, 1800), was generally referred to as 'Captain The Hon. John Munro of Fowlis' to distinguish him from others with the same name and rank. He was a Highland soldier who after the Seven Years' War received extensive land grants at Albany, New York, becoming a prominent Tory and merchant associated with Simon McTavish and the fur trade. Having gained a reputation for no nonsense, he was made a magistrate and given further land at Vermont to bring Ethan Allen and the Green Mountain Boys to order. Ever the ardent Loyalist, Munro fought for the British during the American Revolutionary War which led to the loss of his land following the American victory. He re settled in Upper Canada, where he became a Judge and was appointed to the first Legislative Council of Upper Canada.
Таулы жерлер
Джон Мунро 1728 жылы "Шотландияның Росс графтығындағы Алнесс приходіндегі Файриш қаласының Хью Мунроның ұлы" болып дүниеге келді. Бұрын көп болжамдарға орын берген оның нақты тегі 1995 жылы Лорд Лион сотымен расталды. Оның екі ата-анасы да Фулис Мунроларынан, Мунро кланының басшыларынан тараған: әкесі Хью Мунро, Джордж Мунродан, Фулистің 10-шы бароны және Кейтвелл Мунроларынан; анасы Кристиана Мунро, Фириш Мунроларынан және Фулистің 14-ші бароны Роберт Мунродан. Капитан Мунро Нью-Йорк штатының Албани қаласындағы 11 000 акрлық иелігіне ата-бабаларының екі тарапынан да ордасы болған Фолис қамалының құрметіне "Фолис" деп ат қойды.
John Munro was born in 1728, "the son of Hugh Munro of Fyrish, Fowlis, in the parish of Alness, in the Shire of Ross, Scotland". His precise ancestry, previously the subject of much speculation, was successfully accepted by the Court of the Lord Lyon in 1995. Both of his parents were lineally descended from the Munros of Foulis, the Chiefs of Clan Munro: His father, Hugh Munro, from George Munro, 10th Baron of Foulis and the Munros of Katewell; his mother, Christiana Munro, from the Munros of Fyrish and Robert Munro, 14th Baron of Foulis. Captain Munro named his 11,000 acre estate in Albany, New York, 'Fowlis' for Foulis Castle, the seat of his ancestors on both sides.
Олбани, Нью-Йорк
Джон Манроның әкесі шаруасы жұқа болғандықтан, ұлына шынбасарлық сатып ала алмады. 48-ші (Нортгемптоншир) жаяу әскер полкінің сержант-майоры ретінде Джон 1756 жылы Солтүстік Америкаға келді, ол Жеті жылдық соғыста Луисбург және Квебек шайқастарында қатысты. Соғыс аяқталғаннан кейін ол демобилизацияланды және Нью-Йорк штатының Олбэни округіне қарасты Шенеқтади қаласында Гудзон өзенінің шығысындағы әскери қызметі үшін кең аумақты жер алды. Ол "Фоулис" деп атаған осы иелік көп ұзамай 11 000 акрдан асты. Ол саудагер болып, бизнесте, әсіресе тері саудасында қарқынды дамыды, ұлының бірін демеушілік еткен Саймон МакТавишпен өмір бойы жақын дос болды. Манро Олбанидегі ағылшын пресвитериан шіркеуінің қарттарының бірі және Олбани округі мен Нью-Йорк округінің әділет судьясы болды.
John Munro's father was of modest means and unable to purchase a commission for his son. As a sergeant major of the 48th (Northamptonshire) Regiment of Foot, John came to North America in 1756, seeing active service in the Seven Years' War at the Battles of Louisburg and Quebec. Following the war, he was disbanded and received extensive land grants for his military service east of the Hudson River at Schenectady, Albany County, New York. This estate, which he named "Fowlis", soon came to encompass over 11,000 acres of land. He became a merchant and rapidly prospered in business, particularly in the fur trade, becoming a close lifelong friend of Simon McTavish, who sponsored one of his sons. Munro was an elder of the English Presbyterian Church in Albany, and a Magistrate for the County of Albany and the County of New York.
Шафтсбери, Вермонт штаты
1765 жылдары Мунроның принципиалдылығы мен қатал мінезі Нью-Йорктегі Джеймс Дюэн мен Джон Табор Кемпеге ұнады. Олар оған Олбанидегі бейбіт судья лауазымын алуға көмектесті, ал Мунро Вермонт штатының Шафтсбери қаласында жер алды және отбасын сонда көшірді. Аймақтағы санаулы торилердің бірі ретінде ол фермасын, диірмендерін, қыштан жасалған ыдыс шеберханасын, көмір өртетін орнын және шеге зауытын іске қосып, жұмыс істеді, бірақ оның басты міндеті – даулы Нью-Гэмпшир гранттары мәселесі бойынша Этан Аллен мен Грин Маунтин Бойз тобын бақылауда ұстау еді. 1771 жылы Мунро он екі адамнан тұратын топты бастап, Ремембер Бейкерді тұтқындады, оның диірменіне шабуыл жасап, оны тұтқынға алды. Бірақ олар Бейкерді Гудзон өзенінен өткізер алдынан, Грин Маунтин Бойз олардың тобына шабуыл жасап, тұтқынды босатып алды. Мунро Нью-Йорк губернаторына Бейкердің үйінде болған қақтығыстың өте қауіпті болғанын және өзінің және тобының өмірін сақтап қалғаны үшін Құдайға шүкіршілік ететінін хабарлады. Ол егер он қарулы адамы болғанда, Бейкерді Албаниге жеткізе алатынын айтты, бірақ олардың бәрі орманға қашып кетті. Бейкерді тұтқындау кезінде оның мылтығын Мунро алып қойды, бұл оның және Сет Уорнердің арасында қызу дауға әкелді. Уорнер семсерін суырып алып, Мунроның басына соқты. Айра Алленнің сөзіне сүйенсек, шотландтың қалың шашы мен мықты бас сүйегі оның миын сақтап, Уорнердің семсерін сындырды. Мунро белгілі тори болғандықтан, революцияға дейінгі кезеңде оның отбасы мен мүлкіне үнемі маза келтіріліп, ол екі рет көтерілісшілердің қолына түсті.
In about 1765, the no nonsense attitude of Munro led him to be favoured by James Duane and John Tabor Kempe in New York. They gained for him his commission of the peace for Albany and Munro received land at Shaftsbury, Vermont, moving his family there. As one of a handful of Tories in the region he continued to farm, operating mills, a pottery, an ashery and a nail factory, but was ostensibly placed there to bring Ethan Allen and the Green Mountain Boys to order over the disputed the New Hampshire Grants. In 1771, Munro led a group of twelve men to capture Remember Baker, raiding his mill and taking him away as a prisoner but before they could get him across the Hudson River, the Green Mountain Boys ambushed their party and rescued the prisoner. Munro reported to the governor of New York that the conflict at Baker's house was very desperate and that he had "some reason to be thankful to Divine Providence for the preservation of his life and that of his party" but that he should have succeeded in carrying Baker to Albany, if he could have had ten men in arms, but they all ran into the woods. During the capture of Baker, his gun had been taken by Munro which led to a fierce argument between him and Seth Warner, who drew his sword and struck Munro on the head. According to Ira Allen, the Scotsman's thick hair and skull saved his brains and broke Warner's sword. Munro was a prominent Tory and as such his family and property were continuously harassed in the pre revolutionary period and he was twice imprisoned by the rebel forces.
Америка революциялық соғысы
Мунро Америка Төңкерісі басталар алдында-ақ Тәжге адалдығын ашық жариялаған еді. Ол Тольскойс полковнигі Аллан Маклинге және оның жаңа құрылған 84-ші жаяу полкіне (Royal Highland Emigrants) қызметін ұсынған алғашқы лоялист болды. Мунро Маклинге (жасырын түрде) екі жүз миль қашықтықты жауыз Нью-Йорк провинциясы арқылы "өз өміріне зор тәуекел етіп" өтіп, көптеген жалға алушыларын және көршілерін (олардың көпшілігі британдық және Хайленд полктерінің таратылған әскерлері болған) Royal Highland Emigrants қатарына жасырын түрде тартқанда маңызды рөл атқарды. Ол тұтқындалып, Олбани түрмесіне қамалды. 1776 жылы Мунроға өлім жазасы берілді, бірақ келесі жылы ол Канада шекарасы арқылы қашып құтылуға үміттенді. Дундас округінде Мунро сэр Джон Джонсонға қосылды (оның әкесі, сэр Уильям, Мунроның ескі досы және екінші ұлының куәгері болған), ол оны Нью-Йорк Корольдік полкінің 1-ші батальонының капитаны етіп тағайындады. Оның әйелі мен жеті баласы да Канадаға қашып, алдымен Монреальде, содан кейін Квебек провинциясының Л’Ассомпшн қаласында қоныстанды, ал Мунро шекара сыртында активті қызметте болды. 1780 жылы Мунро әлі де капитан шенінде болды, бірақ ополчениеде майор болып, Балстонға шабуыл ұйымдастырды.
Munro had openly declared his loyalty to the Crown even before the outset of the American Revolutionary War. He was the first Loyalist to offer his services to Colonel Allan Maclean of Torloisk and his newly formed 84th Regiment of Foot (Royal Highland Emigrants). Munro accompanied Maclean (in disguise) for two hundred miles through the hostile Province of New York "at great risk to his own life", and was instrumental in secretly enlisting many of his tenants and neighbours (many of whom were disbanded soldiers of the British and Highland Regiments) into the Royal Highland Emigrants before he was arrested and thrown into gaol at Albany. In 1776, Munro was sentenced to hang, but the following year managed to escape across the border to Canada. At Dundas County, Munro joined Sir John Johnson (whose father, Sir William, was an old friend of Munro's and the godfather of his second son), who appointed him captain of the 1st Battalion of the King's Royal Regiment of New York. His wife and their seven children also made their escape to Canada, first settling at Montreal and then L'Assomption, Quebec, while Munro was deployed in active service over the border. By 1780, Munro was still a Captain, but promoted to major in the militia, leading a raid on Ballston,
1780 жылдың 16 қазанында Канададан келген 400 регулярлы әскер мен үндістер тобы, Шенеқтадиден шыққан тори майоры Мунро басшылығымен Балстон қонысына келді. Олар Шенеқтадиге шабуыл жасауды ниеттенген, бірақ мақсатына жетпей кері қайтты. Олар бірнеше үйді тонап, 24 тұтқын алды.
On the 16th October, 1780, a party of 400 Regulars and Indians from Canada, under Major Munro, a Tory from Schenectady, made their appearance in the Ballston settlement. They designed to attack Schenectady, but returned without effecting this object. They pillaged several houses and took 24 prisoners
1781 жылы Мунро Монреальде орналасқан, ол көптеген лоялист босқындарына баспана беру және күтім жасауды басқарды, содан кейін Квебек провинциясының Кото-дю-Лак гарнизонына басшылық етті. 1783 жылы сэр Фредерик Холдиманның өтініші бойынша ол Нова Скотияда жер алған лоялистер тобының атынан Темискуата жолы арқылы Квебек қаласынан Галифаксқа барлау сапарына шықты. Мунро Нова Скотия және қазіргі Нью-Брансуик жерлерінің жолы мен жарамдылығы туралы есеп берді.
In 1781, Munro was stationed in Montreal, in charge of the housing and care of the many Loyalists refugees who ended up there, before being placed in command of the garrison at Coteau du Lac, Quebec. In 1783, at Sir Frederick Haldimand's request, he undertook a tour of exploration from Quebec City to Halifax via the Témiscouata route on behalf of a group of Loyalists who had obtained land in Nova Scotia. Munro reported on the route and on the suitability of lands in Nova Scotia and present day New Brunswick.
Жоғарғы Канада
1784 жылы Америка Тәуелсіздік соғысы аяқталғаннан кейін Мунро жартылай жалақыға өтіп, сол жылы компаниясымен бірге Жоғарғы Канаданың Шығыс округінде орналасты. 1784 жылдан 1787 жылға дейін ол Англияда болды, Канададағы отбасын және өзін қарызға алған ақшамен асырап, Нью-Йорктегі мүлкінің жоғалғаны үшін лайықты өтемақы алуға тырысты, оның құны 10 000 фунт стерлингтен астам деп есептеді. Соңында ол 300 фунттан да аз алды және көңілі қалған күйде, дерлік ақшасыз Канадаға оралды. Дегенмен, оның мінезі мен беделді достары оған басқа жолдармен де көмектесуге мұрындық болды. 1788 жылы ол Лунебург округінің шерифі және жер кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. 1791 жылға дейін Сент-Лоуренс өзенінде астық және жұқа ағаш өңдейтін шағын фабрикалар салып, басқарды. Мунро 1792 және 1793 жылдары жаңа қоныстар үшін қалашықтар алған көптеген лоялист көшбасшыларының бірі болды. Бұл гранттар кейіннен күштен шығарылғанмен, Мунро мен оның отбасына Матильда қалашығында, Онтариода және Шығыс округінің басқа жерлерінде үлкен жерлер берілді. 1792 жылдың 12 шілдесінде ол Жоғарғы Канаданың Заң шығару кеңесінің алғашқы мүшесі болып тағайындалды, ал сол жылдың желтоқсан айында аудандық соттың жалпы істер жөніндегі судьясы болды. Мунро сонымен қатар бірқатар маңызсыз немесе уақытша лауазымдарды атқарды. Ол Шығыс округінің әкімі болды; 1794 жылы ол кедендік баждарды бөлу мәселесі бойынша Төменгі Канаданың өкілдерімен келіссөздер жүргізген комиссарлардың бірі болды, бұл Жоғарғы Канадаға осы провинцияға бағытталған тауарлардан түсетін кірістің үлесін алуға мүмкіндік беруді мақсат етті. 1797 жылы ол мұрагерлер және девизи комиссиясында қызмет етті, ол бастапқы грант иелерінің қолынан өткен лоялист гранттарына қатысты талаптарды қарау үшін құрылды. Мунро жауапкершілігі жоғары заң шығарушы және судья болды, бірақ оның қоғамдық мансабы негізінен британдық тәжге деген тұрақты адалдығымен ерекшеленді. Мунро Жоғарғы Канадада тағы 10 000 акр жер және жоғары лауазымды қызметтерге ие болды, бірақ ол Америка революциясынан бұрынғыдай байлығын қайта қалпына келтіре алмады және Дикинсонның жағажайындағы үйінде қарапайым жағдайда қайтыс болды. Онтарионың Моррисбург қаласында Мунро мен оның әйеліне арналған ескерткіш орнатылған.
In 1784, at the conclusion of the American War of Independence, Munro was placed on half pay and settled that year with his company in Eastern District, Upper Canada. From 1784 to 1787 he was in England, supporting himself and his family in Canada on borrowed money while trying to get adequate compensation for the loss of his New York property, whose worth he estimated at more than £10,000. He eventually received less than £300 and returned to Canada disillusioned and nearly penniless. However, his character and influential friends made sure he was rewarded in other ways. In 1788, he was made Sheriff and a member of the land board for the Luneburg District. He built and operated grist and sawmills on the Saint Lawrence River as early as 1791. Munro was one of a number of Loyalist leaders who were granted townships for settlement in 1792 and 1793. Although these grants were later rescinded, Munro and his family were given large amounts of land in Matilda Township, Ontario and elsewhere in the Eastern District. He was appointed an original member of the Legislative Council of Upper Canada on 12 July 1792, and in December of that year he became a Justice of the District Court of Common Pleas. Munro also held a number of minor or temporary posts. He was a magistrate of the Eastern District; in 1794 he served as one of the Commissioners who conferred with representatives from Lower Canada on the division of customs duties in an attempt to secure for Upper Canada a share of the revenue from goods destined for that province. In 1797, he served on the Heir and Devisee Commission, which was established to hear claims to Loyalist grants which had passed out of the hands of the original grantees. Munro was a conscientious legislator and judge, but his public career was notable mainly for unswerving loyalty to the British Crown. Munro had acquired a further 10,000 acres of land and senior offices in Upper Canada, but he never regained the affluence he had enjoyed before the American Revolution and he died in relatively modest circumstances at his home at Dickinson's Landing. There is a memorial at Morrisburg, Ontario to Munro and his wife.
Отбасы
1760 жылы Мунро Олбаниде "танымал голланд отбасысының" мүшесі Мари Талбот Гилберт Брауверге (1738-1815) үйленді, ол Корнелиус Браувердің (1703-1765) қызы болды, ол 1655 жылы Жаңа Амстердамға келген саудагер еді. Олардың он баласы болды. Олардың үш ұлы Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде оның басшылығымен қызмет етті, содан кейін отбасы досы Исаак Тоддтың қолдауымен Солтүстік-Батыс компаниясына қатысты. Бір ұлы шашыраған әйелге үйленді, ал екіншісі, Корнелиус, құрметті Доминик Монделеттің күйеуі болды. Ұлы қызы Кристиана Мунро Монреальдік дәрігер Филип Маунтқа үйленді. Екінші қызы Корнелия Солтүстік-Батыс компаниясының негізгі мүшелерінің бірі Аллан Патерсонға үйленді. Кіші қызы Мэри Шарлотта Мунро құрметті Мишель Эсташ Гаспар Ален Шартье де Лотбиньерге, заң бойынша 2-ші Лотбиньер маркизіне үйленді.
In 1760, Munro married a member of 'a prominent Dutch family' at Albany, Marie Talbot Gilbert Brouwer (1738–1815), daughter of Cornelius Brouwer (1703–1765), a merchant whose family had come out to New Amsterdam in 1655. They were the parents of ten children. Three of their sons served under him during the American Revolutionary War and afterwards became involved with the North West Company, under the auspices of family friend, Isaac Todd. One son married the widowed sister of the fur trader Laurent Leroux, and another, Cornelius, was the father in law of the Hon. Dominique Mondelet. The eldest daughter, Christiana Munro, married Dr Phillip Mount of Montreal. The next daughter, Cornelia, married Allan Paterson, one of the original members of the North West Company. The youngest daughter, Mary Charlotte Munro, married The Hon. Michel Eustache Gaspard Alain Chartier de Lotbinière, de jure 2nd Marquis de Lotbinière.