Екінші Испан Республикасының еріктілер жасағы: Линкольн батальоны

Екінші Испан Республикасының еріктілер жасағы: АҚШ-тан келген еріктілерден құралған Линкольн батальоны Испан азамат соғысында Франкоға қарсы күресті. Тарихы, құрамы, қаза болғандар туралы ақпарат.

16 мин оқу

100%

Дереккөз: Lincoln Battalion — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Екінші испан республикасының еріктілер бөлімі.

Линкольн батальоны (lang es) – XV Халықаралық бригаданың 17-ші (кейін 58-ші) батальоны, Халықаралық бригадалардың аралас құрамы, сондай-ақ Абрахам Линкольн бригадасы деп белгілі. Ол Коммунистік Интернационал ұйымдастырды және Америка Құрама Штаттарының Азамат соғысы кезінде АҚШ-ты басқарған АҚШ президенті Абрахам Линкольннің құрметіне аталды. Линкольн батальоны АҚШ-тан келген еріктілерден құралды, олар испандық республикалық күштерге қарсы, нацистер қолдаған генерал Франсиско Франконың күштерімен және оның ұлтшыл фракциясымен Испания азамат соғысында әскерилер, техниктер, медициналық қызметкерлер және авиаторлар ретінде қызмет етті. Линкольн батальоны ақ және қара терілі еріктілерді тең құқықтармен біріктірді. АҚШ-тан келген шамамен 3015 еріктінің 681-і соғыста қаза тапты немесе жараланғандықтан немесе аурудан көз жұмды.

Жасау

Испаниядағы Азамат соғысы 1936 жылдың 17 шілдесінен 1939 жылдың 1 сәуіріне дейін Испания Республикасына адал республикашылар мен генерал Франсиско Франко бастаған көтерілісшілердің арасында өтті. 26 шілдеде, көтеріліс басталғалы сегіз күн өткен соң, Прагада республикалық үкіметке көмек көрсету жоспарларын ұйымдастыру үшін халықаралық коммунистік конференция өтті. Ол 5000 адамнан тұратын халықаралық бригада құру және 1 миллиард франк қаржы жинау туралы шешім қабылдады. Сонымен қатар, әлемнің барлық коммунистік партиялары Халықтық фронтты қолдап, кең ауқымды үгіт-насихат кампаниясын жылдам бастады. Коммунистік Интернационал бірден қызметін күшейтіп, Испанияға өз жетекшісі Георгий Димитровті және Италия Коммунистік партиясының басшысы Палмиро Тольяттиді жіберді. Тамыз айынан бастап Ресейден көмек жіберіле бастады, күніне бір кемеден асып, Испанияның Жерорта теңізіндегі портына оқ-дәрі, мылтық, пулемет, граната, артиллерия және жүк көліктері жеткізілді. Грузбен бірге советтік агенттер, техниктер, инструкторлар және үгітшілер де келді. Коммунистік Интернационал дереу Халықаралық бригадаларды ұйымдастыруға кірісті, бұл іс-шараның коммунистік сипатын жасыру немесе азайту үшін, Халықтық фронттың бағытында, және науқан прогрессивті демократия атынан жүзеге асырылып жатыр екенін көрсету үшін. Халықтық фронттың мәдениетіне сәйкес, американдықтар өз бөлімшелерін Абрахам Линкольн батальоны, Джордж Вашингтон батальоны және Джон Браун батареясы деп атады. Басқа елдер Италиядағы "Гарибальди" сияқты атауларды пайдаланды. Американың медициналық бюросында 125 американдық ер және әйел медбике, дәрігер, техник және жедел жәрдем жүргізушісі ретінде қызмет етті.

1937 жыл

Қарулы көтеріліске қарсы күресте көмек сұраған республикашылар әлемнің түкпір-түкпірінен ерікті жауынгерлер шақырып алды. Американдықтар ерікті жандап, 1937 жылы Испанияға келді. Авраам Линкольн есімін пайдаланып, АҚШ-тан келген коммунистерді біріктірген Линкольн батальоны 1937 жылдың қаңтарында XV Халықаралық бригада құрамында құрылды. Батальон бастапқыда екі жаяу әскер және бір пулемет ротасынан тұрды. Латын Америкасы және Ирландиядан келген еріктілер Centuria Guttieras және Connolly Column атты бөлімдерге біріктірілді. Екі айға жетпеген жаттығудан кейін Линкольншілер 1937 жылдың ақпанында шайқасқа түсті. Көптеген еріктілер жаттығуды: «Маған қару берді, жүз оқ берді, сосын соғысқа жіберді» деп еске алды. Халықаралық бригада көбінесе соққы жасағы ретінде қолданылып, көптеген қаза болды. Соғыс аяқталғанда Линкольн батальоны құрамының 22,5 пайызын жоғалтты. Линкольншілер Джарама шайқасында ауыр зардап шекті. 1937 жылдың 27 ақпанында бөлім ұлтшылдардың бекіністеріне жасаған сәтсіз шабуылда күшінің үштен екі бөлігін, соның ішінде командирі Роберт Хейл Мерриманды (ауыр жарақат алған) жоғалтты. Мерриман подполковник Владимир Копичке (оның «білімі жеткіліксіз» делінген) шабуылды тоқтатуды өтінді, қырғыннан қорқып. Копич шабуылды жалғастыруға талап етіп, әуе және бронетехникалық қолдау уәде берді, бірақ ол уаде орындалмады. Мерриман дереу жарақаттанды, ал батальон 136 адамнан айырылды. Батальон шайқаста қалып, алдыңғы шептегі позицияларын сақтап, бірте-бірте қайта құрылды. Брунеттегі шабуылға дейін бөлім қысқа ғана демалысқа алынды. Жаңадан дайындалған Джордж Вашингтон батальонымен бірігіп, XV бригада Брунете шабуылының екінші күні Вильянуэва де ла Канадтада шайқасқа түсіп, қатаң ұрыстан кейін қаланы басып алды. Вашингтондықтар ауылдың солтүстік жағына шабуыл жасады, ал британдықтар мен Димитров батальондары оңтүстіктен шабуылдады. XV бригада «Кілегей жотасына» қарсы орналасты, бірақ көптеген шабуылдарға қарамастан, ұлтшыл әскерлерді осы маңызды жерден ығыстыра алмады. Осы шайқаста батальон командирі Оливер Лоу қаза тапты. XV бригада тағы да ауыр зардап шекті, және жоғары деңгейдегі қаза болғандықтан Линкольн мен Вашингтон батальондары біріктірілді. Содан кейін бөлім ресми түрде Линкольн-Вашингтон батальоны деп аталды, бірақ көбінесе Линкольн батальоны деп аталатын. Тамыз, қыркүйек және қазан айларында Линкольн-Вашингтон батальоны Арагон шабуылында бірнеше шайқастарда қатысты. Олар Квинто мен Белкитте де жақсы шайқасты. Квинтодағы шайқаста Линкольн-Вашингтон батальоны екінші рет шабуылға совет танктерімен, Т-26 танктерімен және совет экипаждарымен бірге келді. Белкитте үйден-үйге шайқас болды, көптеген қаза болды. Белкиттен кейін XV бригада қайтадан қайта құрылды. Жаңа құрылған канадалық Маккензи Папино батальоны бригадаға қосылды, ал тәжірибелі Димитров батальоны таратылды. «Мак Папс» еріктілерінің көп бөлігі американдықтар болды. 1937 жылдың 13 қазанында XV бригада Фуэнтес-де-Эброда шайқасты. Бригаданың 24-ші (испан) батальонынан шыққан сарбаздар ресейлік танктерді айдап шабуылға шықты. Қалған батальондар танктердің соңынан еруі керек еді, бірақ шабуыл сәтсіз аяқталды, өйткені жаяу әскермен алға жылжуды үйлестіре алмады. 24-ші және Маккензи Папино батальондарында ең көп қаза болды. Фуэнтестен кейін XV бригада резервтік позицияға алынды, ол Джарамадағы шайқасқа шыққаннан бері алғашқы ұзақ демалыс алды. Желтоқсанның соңында Линкольн-Вашингтон батальоны Теруэльдегі қызметке шақырылды. XV бригада жақында басып алынған Теруэль қаласын күтілетін ұлтшылдардың қарсы шабуылынан қорғауға жіберілді. 1937/38 жылдары болған қыс ең суық қыстардың бірі болды, көптеген сарбаздар науқас танып, мұздықтан зардап шекті. Линкольн-Вашингтон бастапқыда Теруэльге қарап тұрған позицияны «Солтүстік полюс» деп атады. Кейін олар қалаға көшіп барды. Қаңтар айында ұлтшылдар республикалық қорғанысқа қарсы үйлестірілген шабуылдар жасады. XV бригаданың британдық батальоны мен Маккензи Папино батальоны аумақты ұстауға тырысқанда бүкіл ротасын жоғалтты. Ұлтшылдардың саны мен жабдықтауының басымдығы XV бригаданы Теруэльден ығыстырды. XV БДЭ, оның ішінде Линкольн-Вашингтон батальоны үш аптадан кейін тынығу үшін шектен шығарылды. Бірақ олар демалыс алатын жерге жетуден бұрын пойыздар мен жүк көліктері тоқтатылды, және олар қайтадан фронтқа жіберілді, онда Теруэльге көмектесу үшін күтілетін шабуылға қатысты. Таңғы шабуылда XV бригада Сегура-де-лос-Банос маңындағы ұлтшылдардың бекіністеріне шабуыл жасады. Шабуыл сәтті аяқталды, бірақ ұлтшылдар күштерін Теруэльден ауыстырмады.

Seeking assistance in combating the armed rebellion, the Republicans asked for volunteer fighters worldwide. Americans volunteered and arrived in Spain in 1937. Utilizing the name of Abraham Lincoln, the communist supporting men from the US formed the Lincoln Battalion, which was organized in January 1937 as part of the XV International Brigade. The Lincoln Battalion initially fielded three companies: two infantry and one machine gun. Sections of Latin American and Irish volunteers were included, organized as the Centuria Guttieras and the Connolly Column, respectively. After less than two months of training, the Lincolns took action in February 1937. Many of the volunteers recalled that training as "They give me a gun, and they give me 100 bullets, and they send me to fight." The International Brigade was usually deployed as shock troops, resulting in high casualties. By the war's end, the Lincoln Battalion had lost 22.5% of its strength. The Lincolns suffered heavy losses during the Battle of Jarama. On February 27, 1937, the unit lost two thirds of its strength, including their commander, Robert Hale Merriman (who was badly wounded), in a futile assault on Nationalist positions. Merriman had begged Lieutenant Colonel Vladimir Ćopić (described as "rather inept") not to launch the attack, fearing slaughter. Ćopić insisted it proceed and promised air and armored support, which never came. Merriman was almost immediately wounded, and the Battalion suffered 136 deaths. The battalion remained in combat and was slowly rebuilt while maintaining its front line positions. The unit was finally pulled out of the lines for a brief rest before the offensive at Brunete. Joined by the newly trained George Washington Battalion, the XVth Brigade took action at Villanueva de la Cañada on the second day of the Brunete Offensive and secured the town after hard fighting. The Washingtons attacked the north end of the village, while the British and Dimitrov battalions attacked from the south. The XVth Brigade then deployed against "Mosquito Ridge", but despite repeated assaults, they could not dislodge the Nationalist troops holding that critical piece of terrain. The Battalion's commander, Oliver Law, was killed during this action. The XVth Brigade again sustained heavy losses, and due to the high rate of casualties, the Lincoln and Washington Battalions were merged. Thereafter, the unit was officially known as the Lincoln Washington Battalion, though it was more commonly referred to as the Lincoln Battalion. During August, September, and October, the Lincoln Washington Battalion fought in a series of battles in the Aragon Offensive. It fought well at both Quinto and Belchite. The engagement at Quinto was a combined arms action as the Lincoln Washington Battalion was led into their second assault on the town by Soviet tanks, T 26 tanks, and Soviet crews. Belchite was a hard battle with house to house fighting that produced heavy casualties. After Belchite, the XVth Brigade was again reorganized. The newly formed Canadian MacKenzie Papineau Battalion joined the brigade, and the veteran Dimitrov Battalion departed. A majority of the volunteers in the "Mac Paps" were Americans. On October 13, 1937, the XVth Brigade fought at Fuentes de Ebro. Men from the brigade's 24th (Spanish) Battalion rode Russian tanks into the attack. The remaining battalions were supposed to follow the tanks, but the attack fell apart because they did not coordinate their advance with the infantry. Casualties were especially heavy in the 24th and MacKenzie Papineau Battalions. After Fuentes, the XVth Brigade was pulled back to a reserve position, receiving its first extended period of rest and relaxation since going into combat at Jarama. In late December, the Lincoln Washington Battalion was alerted for service at Teruel. The XVth Brigade was deployed to hold the recently captured city of Teruel against the expected Nationalist counterattack. The winter of 1937/38 was among the coldest on record, and many troops suffered frostbite during the campaign. The Lincoln Washington's initially held positions overlooking Teruel that they called the North Pole. Later, they moved down into the city. During January, the Nationalists launched coordinated attacks against the Republican defenses. The XVth Brigade's British Battalion and MacKenzie Papineau Battalion both lost an entire company attempting to hold the territory. Nationalist superiority in both numbers and materiel eventually pushed the XVth Brigade out of Teruel. The XV BDE, including the Lincoln Washington Battalion, were pulled out of the line for rest after three weeks in the lines. But before the units could get to the rest areas, their trains and trucks were stopped, and they were redeployed to the front, where they participated in an offensive that was expected to relieve some of the pressure on Teruel. In a dawn attack, the XVth Brigade attacked a series of Nationalist fortifications at Segura de los Baños. While the attack succeeded, the Nationalist forces did not transfer any forces away from Teruel.

1938-1939 жылдар

Март айында «Линкольн Вашингтон» батальоны Арагон аймағындағы резервтік позицияда болды. Олардың демалысы қысқа ғана болды, себебі XV бригада «Шегініс» деп аталатын апатқа ұшырады. Ұлтшыл күштер республикалық шепті бұзып, теңізге қарай жылжып, Республиканы екіге бөлді. «Линкольн Вашингтон» батальоны шашырап, қайта құрылды, сосын тағы шашырады. Шатасқан ұрыс қимылдары мен шегіністер кезінде батальон құрамының көп бөлігі қаза тапты, тұтқындалды немесе хабарсыз жоғалып кетті. XV бригададағы ең жоғары шенді американдық офицерлердің екеуі – Роберт Мерриман мен Дэйв Доран тұтқындалып, ұлтшылдардың әдеті бойынша, барлық халықаралық тұтқындарды өлімге кесетіндіктен, олардың жазаланғаны болжамдалды. Батальонның қалдықтары Эбро өзенінің арғы бетіне жиналды, онда ауруханалар мен тылдан келген шектеулі сандағы халықаралық еріктілердің көмегімен баяу қайта құрылды. XV бригада батальондарын толықтыру үшін көптеген жас сарбаздардан тұратын испан әскерлері шақырылды. Испандықтар Линкольн батальонына әлде-бір Жарама шайқасы кезінде қосылған болатын. Солтүстік Америкадан еріктілер ағыны азайғандықтан, халықаралық батальондарға испандық роталар қосылды. Шегіністен кейін испан әскерлері барлық батальондарға біріктірілді және XV бригаданың күшінің басым бөлігін құрады. 1938 жылдың шілдесінде қайта құрылған «Линкольн Вашингтон» батальоны Эбро шабуылына қатысты. XV бригада Эбро өзенін кесіп өтіп, наурыз және сәуір айларында шегінген аумақтарды жылдам басып алды. Бірақ ұлтшыл күштер тез жиналды және шабуыл тоқтап қалды. Республика әскерлері қорғанысқа көшіп, шабуыл кезінде басып алынған аймақтар үшін күресті. 1938 жылдың 21 қыркүйегінде Испания премьер-министрі Хуан Негрин Ұлттар Лигасына Халықаралық бригадаларды жауынгерлік қимылдардан бір жақты түрде шығарып алу туралы хабарлады. Хуан Негрин бейбітшілікке келісімге келуді жалғыз үміт ретінде қарастырды. Ол Халықаралық бригадалардың әскери құндылығын жоғалтқаны туралы хабардар болды және ұлтшылдардың неміс және итальяндық әскерлерін шығарып тастауға үміттенді. Бірақ Франко соғыс аяқталғанға дейін итальяндық және неміс күштерін сақтап қалды. 1938 жылдың 1 қарашасында Барселонада 250 мың адам жиналып, Халықаралық бригадаларға жылы қоштасты. Танымал қоштасу сөзінде Долорес Ибаррури Пасиония: «Сіздер тарихсыз, сіздер аңызсыз, сіздер – ынтымақтастықтың және демократияның әмбебаптығының ерлік үлгісісіз». Испанияның түкпір-түкпірінен аман қалған американдықтар Рипольге жіберілді, онда Халықаралық Қызыл Крест пен АҚШ үкіметі олардың ұлттығын тексеріп, елдеріне қайтаруға көмектесті. Көптегендер қоштасу шараларына қатыса алды, соның ішінде Барселонадағы шеруге, онда Халықаралық бригадалар ресми түрде таратылды. Көптеген американдық еріктілер 1938 жылдың желтоқсаны мен 1939 жылдың қаңтары аралығында АҚШ-қа оралды. Республикалық үкімет құлағаннан кейін американдық әскери тұтқындар босатылды, бірақ соңғы тұтқындар 1939 жылдың қыркүйегіне дейін АҚШ-қа келген жоқ.

March found the Lincoln Washington in reserve positions in Aragon. Their rest proved short lived as the XVth Brigade was swept up in the disaster known as The Retreats. Nationalist forces punched through the Republican lines and drove to the sea, cutting the Republic in two. The Lincoln Washington Battalion was dispersed, reformed, and dispersed again in a confused series of holding actions and retreats in which it lost most of its personnel killed, captured, or missing. Robert Merriman and Dave Doran, two of the highest ranking American officers in the XVth Brigade, were presumed captured and executed as Nationalist forces normally executed all international prisoners. The remnants of the Battalion gathered on the far side of the Ebro River, where they were slowly reconstituted with a limited number of international volunteers from the hospitals and rear areas. Spanish troops, many young conscripts, were drafted into the XVth Brigade's battalions to bring them fully up to strength. Spaniards were integrated into the Lincoln Battalion as early as Jarama. Spanish companies were added to the international battalions as the flow of volunteers from North America decreased. After the Retreats, Spanish troops were integrated across all battalions and comprised most of the XVth Brigade's strength in its last action. In July 1938, the rebuilt Lincoln Washington Battalion participated in the Ebro offensive. The XVth Brigade crossed the Ebro and rapidly advanced across the territory they had retreated through in March and April. However, the Nationalist forces quickly rallied, and the offensive stalled. The Republican troops returned to the defensive, contesting the area captured in the offensive. On September 21, 1938, Juan Negrín, the Spanish prime minister, announced to the League of Nations the unilateral withdrawal of the International Brigades from battle. Juan Negrín was trying to negotiate peace as his only hope. He had been informed that the International Brigades were no longer of military value, and he had the vain hope that the Nationalists would withdraw their German and Italian troops. Franco would keep his Italian and German forces until the war's end. On November 1, 1938, International Brigadists received a warm farewell from the people in Barcelona, where 250,000 people gathered to say goodbye to the international brigades for freedom. In a famous farewell speech, Dolores Ibárruri Pasionària declared, "You are history, you are legend, you are the heroic example of solidarity and the universality of democracy". Surviving Americans from across Spain were sent to Ripoll, where the International Red Cross and the US government verified their nationality before repatriating them. Many were able to participate in the farewell activities, including a parade in Barcelona where the International Brigades were officially disbanded. Most American volunteers returned to the US between December 1938 and January 1939. American POWs were released after the fall of the Republican government, although the last POWs did not arrive in the United States until September 1939.

Құрамы

Линкольн батальонында және оның мұрагері Линкольн Вашингтон батальонында 3015 америкалық сарбаз қызмет етті. Осы еріктілердің көпшілігі басқа елдердің азаматтығын да иеленсе де, олардың өзіндік санасы американдық болды. Шамамен 1681 ер адам Маккензи Папино ("Мак Пап") батальонында да соғысты, себебі екі батальондағы қатыгез шығындар бірігуге және сарбаздардың ауысуына әкелді. Көптеген еріктілердің тегі – бірінші немесе екінші буын иммигранттар еді, ал батальонның басым бөлігі ақ нәсілді адамдардан құралды. Линкольн бригадасындағы американдықтардың орташа жасы 27-ге жуық болды. АҚШ-тың 48 штатының 46-сынан еріктілер келді, ал Нью-Йорк қаласы ең көп сарбаз берді – қаланың өзінен немесе бұрын осы қалада тұрғандардың саны 1/5-тен 1/3-ке дейін жетті. Испан тілінде сөйлейтін еріктілердің көп бөлігі Флорида штатының Тампа қаласындағы Ибор қаласынан немесе Нью-Йорк қаласынан келді. АҚШ Коммунистік партиясы өтініш білдірген американдықтарды арнайы комиссия арқылы жеке сұхбаттан өткізіп тексерді. Олар "фашизмге қарсы күрестің саяси мәнін түсінбеген" және авантюристтерді іріктеуге тырысты. Коммунистік партияда бригадаға қосылу міндетті емес еді. Құпиялылыққа басымдық берілді, еріктілер партия басшыларынан тек қана қажетті ақпаратты алды және емтиханды ғана сәтті тапсырғаннан кейін ғана паспортына қатысты мәліметтерді білді. Комиссия еріктілерге саяхаттары туралы жалған мәлімдемелер жасауды ұсынды. Америкалықтар көбінесе Францияға эмиграция жасап, содан кейін Испанияға өтті, себебі АҚШ үкіметі өзінің араласпау саясатының аясында Испанияға виза бермеді. 1937 жылдың қыркүйегінен кейін америкалық еріктілердің саны азайып кетті. Батальон мүшелері түрлі себептермен соғысқа қатысты. Батальонның 85 афроамерикандық мүшесі үшін ұлттық күштер АҚШ-тағы оларға жасалған әділетсіздіктің көрінісі болды. Ұлтшыл армия негізінен Испанияның Африкадағы отарларынан келген колониялық әскерлерден немесе кедейліктен қашуға тырысқан қара нәсілділерден тұрды. Сонымен қатар Франкоға Италия армиясы мен әуе күштері қолдау көрсетті, олар жақында ғана Африкадағы Эфиопияны жаулап алған еді. Кейбір басшылар соғысты Испанияны "африкаландыруға" қарсы крест жорығы деп сипаттады, бірақ ұлтшылдар африкалық жауынгерлерге сүйенді. Сол кездегі Балтимор Afro-American газетінің тілшісі Лэнгстон Хьюз: "Франкоға капот кигізсеңіз, ол Ку-клукс-кланның мүшесі болар еді" деп жазды. Линкольн батальонының көп бөлігі ақ нәсілді болғанымен, ол әртүрлі этникалық топтарды біріктірген. Батальонның алғашқы еріктілерінің көпшілігі коммунистер немесе кеңестік идеологияны қолдайтындар еді. Батальонның қанша мүшесі коммунист болғанын нақты анықтау қиын, себебі саяси көзқарас соғыста қызмет ету үшін міндетті талап емес еді. Тарихшылар мен батальонның ардагерлері батальонның 50-80% коммунистер болған деп есептейді. Дегенмен, батальон командирлерінің көп бөлігі коммунистер болғаны сөзсіз. Халықаралық бригададағы американдықтар еуропалық әріптестерінен өзгеше, көбінесе студенттер болды және соғысқа дейін әскери қызметте болған емес. Барлық жауынгерлердің де идеологиялық немесе саяси мақсаттары болған жоқ. Батальонның ардагері Мо Фишман 2006 жылы еске алғандай: "Кейбір адамдар жаман некеден немесе махаббаттан қашып келді, бірақ бізді біріктірген нәрсе – фашизмді жек көру болды". Фашизмге қарсылық, басқа факторлардан гөрі, Линкольн батальонының еріктілерін ынталандырып, біріктірді.

3,015 Americans manned the Lincoln Battalion and its successor, the Lincoln Washington Battalion. While several of these volunteers also held citizenship in other countries, they identified primarily as Americans. Approximately 1,681 of these men also served in the Mackenzie Papineau ("Mac Pap") Battalion as heavy losses in both battalions led to mergers and transfers of men. Many of the volunteers were either first or second generation immigrants, and the battalion was overwhelmingly white. The average age of Americans who served in the Lincoln brigade was 27. Volunteers came from 46 out of 48 states in the United States, with New York City providing the single largest number of recruits, with 1/5th to 1/3rd being of or formerly from the city before going to Spain. Most of the volunteers who could speak Spanish were from either New York City or Ybor City located in Tampa, Florida. Americans who applied were screened by the Communist Party USA with an in person interview by a special committee. They would try to eliminate those who they believed " lacked a political understanding of the anti fascist struggle." and adventurers. In the Communist Party, joining the brigade was never mandatory. Secrecy was a high priority, and volunteers were only given minimal information by party leaders and only got information regarding their passports when they had passed their examination. The committee recommended volunteers provide false information about where they were traveling. Americans usually entered Spain by first emigrating to France because the United States Government was not issuing visas to Spain as part of its non intervention policy. Few American volunteers arrived after September 1937. Battalion members fought for many different reasons. For the 85 African American members of the battalion, the National forces represented some of the injustices they faced back in the US. The Nationalist army primarily consisted of colonial troops from Spain's African colonies or of conscripted blacks who were desperate to escape poverty. Furthermore, Franco was supported by the Italian army and air force, which had only recently conquered the African nation of Ethiopia. Several leaders characterized the war as a crusade against the "Africanization" of Spain, although it was the Nationalists who relied on African fighters. Langston Hughes, a journalist for the Baltimore Afro American at the time, wrote, "Give Franco a hood, and he would be a member of the Ku Klux Klan." Though the Lincoln Battalion was predominantly white, it was integrated. Most of the original volunteers in the battalion were communists or Soviet sympathizers. It is difficult to list exactly how many members of the battalion were communists because political ideology was not a litmus test for serving in the war. Historians and veterans of the battalion estimate that between 50 and 80% of the battalion were actively communist. It is certain, though, that the vast majority of the commanding officers were communists. Unlike most of their European counterparts, the Americans in the International Brigade were much more likely to be students and not to have ever seen military service before the war. Not all combatants were motivated by ideological or political concerns. As Mo Fishman, a veteran of the battalion, recalled in 2006, "Some men were running away from bad marital or love situations, but what united all of us was that we hated fascism." Anti fascism, more than any other single factor, is what motivated and united the volunteers of the Lincoln Battalion.]]

20-шы батальон, 86-шы бригада

Америкалық компания 86-шы аралас бригадаға қосылған 20-шы халықаралық батальонда қызмет етті. Бұл бөлім Кордоба фронтында соғысты. Көптеген американдық еріктілер Брунет шабуылына дейін бөлімнен XV бригадаға ауыстырылды.

Джордж Вашингтон батальоны

Вашингтон батальоны – екінші американдық батальон болды. Бұл бөлім Брунете науқаны барысында Линкольн батальонымен біріктірілді. Оған Мирко Маркович басшылық етті, ал комиссары – Дейв Мэйтс болды.

Маккензи-Папино батальоны

Канадалықтар деп аталатын бөлімшенің үштен екісі американдықтардан тұрды. Оның алғашқы командирі – Линкольн батальонының американдық ардагері Роберт Томпсон. Алғашқы комиссары – сондай-ақ америкалық Джозеф Даллет болды.

2-ші эскадрилья, 1-ші де Трен полкі

Регимент де Трен республикалық күштерді қолдаған көлік бөлімі болды. Екінші эскадрильяның көп бөлігі американдықтардан құралды. Оның командирі – Дюрвард Кларк.

Джон Браунның батареясы

Бұл бөлімнің ресми атауы 14-ші батарея, 2-ші топ, 11-ші полк еді. Ол 155 мм-лік зеңбіректерді қолданатын ауыр артиллериялық бөлім болды. Батарея командирі Артур Тимпсон, ал комиссары Джек Уотерс еді.

4-топ, 35-батарея

Бастапқыда бұл бөлім 155 мм-лік зеңбіректермен қаруланған, бірақ кейін 45 мм-лік танкке қарсы зеңбіректермен жабдықталды, олар 129-шы халықаралық бригада құрамына енді. Батарея командирі – Натан Будиш, ал оның комиссары – Сид Кауфман болды.

Америка медициналық бюросы

Доктор Эдвард К. Барски ұйымдастырған Америка медициналық бюросы (АМБ) испан республикасын қолдау үшін дәрігерлерді, тіс дәрігерлерін, медбикелерді, әкімшілерді және жедел жәрдем жүргізушілерін тартты. Оның қайырымдылық шараларында «Испания демократиясын сақтау үшін американдық медициналық бюро» және «Испания демократиясына көмек көрсету үшін Медициналық бюро және Солтүстік Америка комитеті» аттары да қолданылды. АҚШ-та АМБ қоғамдық пікірді испан Республикасына көмек көрсетуге қарсы бойкоттан аулаққа жылжыту мақсатында шаралар ұйымдастырды, бұл АҚШ үкіметінің араласпау комитетінің келісімдерінен кейін жүзеге асты. Испанияда АМБ испан әскери медициналық қызметтеріне (Cuerpo de Sanidad) қарасты ауруханалар мен медициналық орталықтарға, мысалы, Мадридтегі Гомес-Улла әскери ауруханасына, сондай-ақ майдан желісіндегі нысандарға бекітілді. АМБ мүшелері, олардың арасында әйелдер де болды, халықаралық және испан жауынгерлерін емдеді. Соғыс аяқталған кезде испандық көмек комитеттері мен АМБ басшылық кеңестерінің көп бөлігі әйелдерден құралды. Көмек қозғалысының көптеген әйелдер-жетекшілері көрнекті американдық солшылдардың немесе Линкольн батальонындағы сарбаздардың жұбайлары болды. Губернатор Ла Фолетттің хатшысы Кэтрин Дунканның әйелі және коммунистік партияның жетекшісі Пегги Деннис белсенді Мэдисон, Висконсин бөлімшесінің жетекшілері болды. Марион Мерриман, Авраам Линкольн батальонының командирі Роберт Мерриманның әйелі (Хемингуэйдің «Кім үшін қоңырау соғылады» романындағы кейіпкерінің шабыт көзі болған), ұйымның Сан-Францискодағы кең филиалының төрағасы болды. Ол және тағы бір әйел, Фредерика Мартин, испан Республикасынан офицерлік шен алған жалғыз әйелдер еді. Эвелин Хатчинс, АМБ-ның белсенді мүшесі, майдан желісіндегі аурухана жүргізушісі болу үшін жылдар бойы күресті. Дегенмен, испан Республикасының саясаты 1938 жылға дейін әйелдерге майдан желісінде қызмет етуге тыйым салды, содан кейін Хатчинс майдан желісінде жүргізуші ретінде қызмет ету құқығын жеңіп алды. Линкольн батальонындағы еріктілер АҚШ үкіметінен, олардың командирлерінен, шетелдіктерден күдікпен қараған испандықтардан және олардың көпшілігін троцкистер деп санайтын Коминтерннен бастап қанау мен қуғын-сүргінге ұшырады. Батальон сарбаздары Испанияға иерархия мен тирандықты құлатуға сеніп келді, сондықтан олар испан Республикасы оларға таңған жоғарыдан төменге қарайғы басқару құрылымын аз қолдады. Соғыстағы басқа да республикалық бөлімшелер сияқты Линкольн батальоны да бұйрықтарды орындамас бұрын көпшілігінің дауыс беруін қажет етті. Нәтижесінде Коминтерннің басшылығымен Республика тәртіп пен моральды нығайту үшін саяси комиссарларды немесе сарбаздардың айтуынша, «комик жұлдыздарды» тағайындады. Комиссарлар «кәсібилікті, бұйрықтарды орындауды және жеңіске сенуді» мәжбүрлеп айтуға бейім болды. Еріктілер бұл комиссарларды адалдығын жоғалтқан сарбаздарды іздеу үшін құпия хабаршылар деп санайтын. Соғыс созылып, жеңіліс жақын болғанда, батальон моральдық құлдырау мен дезертирлік дағдарысына тап болды. Арагонның бір командирі дезертирлерді атқылау үшін күштерді шақыруға мәжбүр болды, өйткені оның қалған сарбаздарының азы ынтымақтасты. Республикашыл командирлер батальонның тарауынан немесе одан да жаманы, ұлтшылдарға қолдау көрсетуінен қорқып отырды. Республика батальонның адалдығын қамтамасыз ету үшін жаңа испандық сарбаздарды халықаралық бөлімшелерге қосуды бастады. Соғыс аяқталған кезде Линкольн батальонында американдықтарға қарағанда испан сарбаздары көбірек болды. Америкалық ардагерлер мен испандық жаңадан келген сарбаздардың арасында көп шиеленіс болды. Америкалықтар дағдысыз испандықтарды тұрақты түрде қысымға алды. Батальон құрылғанға дейін Коминтерн американдық коммунистерге күдікпен қарады. Американдық коммунистік қозғалыстың негізін қалаушы және Линкольн батальонындағы ақыры CO болған Бертрам Вулф, Мәскеуге сын көзқарас білдірген испандық коммунистік партия POUM-ды қолдады. Нәтижесінде Кеңес Одағы Азамат соғысы кезінде Вулф пен басқа да американдық командирлерді бақылады. Соғыс барысында Коминтерн кем дегенде 500 халықаралық жауынгерді тазартты. 1939 жылы Испаниядағы Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Линкольн батальонының ардагерлері Гитлерге қарсы соғысқа араласпау туралы Коминтерннің ресми саясатымен бөлінді. Мәскеу Гитлер Кеңес Одағына шабуыл жасағанға дейін, АҚШ пен Германия арасындағы соғысқа араласпау үшін барлық коммунистерге бұйрық берді. Фашизмге қарсы күресте өмірін қауіпке тіккен көптеген ардагерлер Гитлерді дереу тоқтату керек деп сенді, кейін емес. Коммунистік бағытталған ардагерлер ұйымының жетекшісі Милтон Вольф, қазір Гитлерге қарсы соғысты қолдағандар «Испан Республикасын арқасынан қағып алған» деді, Ұлыбритания және Франция сияқты елдерді қолдағандықтары үшін. Ол және басқа американдық коммунистер соғысты қолдаған ардагерлер Республиканы тастап кеткенін, оның ұлтшылдарға жеңілуіне себеп болғанын мәлімдеді. Дегенмен, басқалары Испанияға барған антифашистік позицияларын сақтап қалды. Кеңес Одағына неміс шабуылынан кейін VALB өз ұстанымын өзгертті және соғысты толық қолдады. Бұрынғы Линкольн Вашингтон командирі Милтон Вольф 1940 жылы британдық арнайы операциялар тобына ерікті болып тіркелді және еуропалық қарсылық ұйымдарына қару-жарақ жеткізілуін ұйымдастырды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ үкіметі бригаданың бұрынғы мүшелерін қауіпсіздік тәуекелі деп санады. ФБР директоры Дж. Эдгар Гувер президент Рузвельттен Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ күштерінде күресіп жатқан бұрынғы ALB мүшелеріне офицерлік шен бермеуді және оларға ешқандай артықшылық бермеуді сұрады. Ардагерлер осы белгіні алғаннан кейін 1970 жылға дейін сақталатын бес топтың бірі болды. АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Федералдық тергеу бюросы Линкольн батальонының барлық ардагерлеріне әскери жақсартудан бас тартуды ұсынды, коммунистердің қарулы күштерде өрлеуіне жол бермеу үшін. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Линкольн батальонының ардагерлері әскери қызметке қабылданудан және үкіметтік жұмыстан бас тартты. «Америкаға қарсы іс-қимылдар комитеті» Линкольн батальонының барлық ардагерлерінің есімдерін қара тізімге енгізді. Бригада 1953 жылдың 29 сәуір күні Бас прокурордың субверсивті ұйымдар тізіміне де қосылды. Ардагерлер жұмыстан шығарылды, тыңшылық жасалды, мазаланды, жұмыс берушілерге коммунист деп таныстырылды, тұрғын үйден бас тартты және ондаған жылдар бойы төлқұжаттардан бас тартты. ФБР ардагерлердің тізімін сақтамағанын жоққа шығарды, бірақ ардагерлер тобы федералдық үкімет өз қылмыстарын жасырып жатыр деп мәлімдеді. Линкольн батальонының соңғы тірі мүшесі Делмер Берг 2016 жылдың 28 ақпанында 100 жасында қайтыс болды.

Organized by Dr. Edward K. Barsky, the American Medical Bureau (AMB) recruited doctors, dentists, nurses, administrators, and ambulance drivers to support the Spanish Republic. In its fundraising events, the names 'American Medical Bureau to Save Spanish Democracy' and 'Medical Bureau & North American Committee to Aid Spanish Democracy' were also used. In the United States, the AMB staged events to shift public opinion away from supporting the aid boycott to the Spanish Republic imposed by the American government following the agreements of the Non intervention Committee. In Spain, the AMB was assigned to hospitals and medical centers of the Spanish Military Medical Services (Cuerpo de Sanidad), such as the Gómez Ulla Military Hospital in Madrid, and also to front line locations. AMB members, who also included women, treated both international as well as Spanish combatants. By the end of the war, a majority of both the Spanish aid committees and the leadership councils of the AMB were women. Many women leaders in the aid movement were wives of prominent American leftists or soldiers in the Lincoln Battalion. Katherine Duncan, wife to Governor La Follette's secretary, and Peggy Dennis, a communist party leader, were leaders in the active Madison, Wisconsin chapter. Marion Merriman, wife to Abraham Lincoln Battalion commander Robert Merriman (the supposed inspiration of Hemingway's hero in For Whom the Bell Tolls), was the chairwoman of the extensive San Francisco branch of the organization. She and another woman, Fredericka Martin, are the only women to receive officer commissions from the Spanish Republic. Evelyn Hutchins, an active member of the AMB, agitated for years to be a hospital driver on the front lines. Still, Spanish Republican policies prevented women from serving on the front line until 1938, when Hutchins won the right to serve on the front line as a driver.<! ==Internal conflict==

Volunteers in the Lincoln Battalion faced scrutiny and persecution from the very beginning from the U. S. Government, their commanding officers, Spaniards wary of foreigners, and the Comintern, which believed most of them to be Trotskyists. Soldiers in the battalion went to Spain because they believed in overthrowing hierarchy and tyranny, and because of this, very few were supportive of the top down command structure that the Spanish Republic imposed on them. Like other Republican units in the war, the Lincoln Battalion often required that most soldiers vote for orders before they were carried out. As a result, the Republic, guided by the Comintern, appointed political commissars or "comic stars" as the soldiers called them to instill discipline and morale. The commissars were infamous for leading forced chants of "professionalism, follow orders and faith in triumph". Volunteers often believed these commissars were secret informants seeking to purge disloyal soldiers. As the war dragged on and defeat became more imminent, the battalion faced the same crisis of morale and desertion that the Republican forces as a whole did. One commanding officer in Aragon had to call for reinforcements to execute deserters because too few of his remaining men would cooperate. Republican commanders feared the possibility of the battalion disbanding or, worse, giving support to the Nationalists. The Republic began to incorporate new Spanish recruits into international units until the loyalty of the battalion could be ensured. By the war's end, more Spanish soldiers were serving in the Lincoln Battalion than Americans. There was much friction between the veteran Americans and the new Spanish recruits. Americans routinely mocked the untrained Spaniards. Before the battalion even formed, the Comintern was suspicious of American Communists. Bertram Wolfe, a founder of the American Communist movement and eventual CO in the Lincoln Battalion, supported the POUM, a Spanish Communist Party critical of Moscow. As a result, the Soviet Union spied on Wolfe and all other American commanders during the Civil War. Throughout the war, the Comintern would purge at least 500 international combatants. Once the Spanish Civil War ended in 1939, the veterans of the Lincoln Battalion were divided by the official Comintern policy of non intervention in the war against Hitler. Until Hitler invaded the Soviet Union, Moscow ordered all communists to oppose joining the war in Europe between the Anglo French alliance and Nazi Germany. Many veterans who had risked their lives fighting fascism believed that Hitler needed to be stopped immediately and not later. Milton Wolff, the leader of the communist aligned veterans' organization of Americans, claimed that those who now supported war with Hitler had "[stabbed] Republican Spain in the back" by supporting countries like Britain and France. He and other American communists would assert that veterans who supported war had deserted the Republic, causing her defeat to the Nationalists. Others, however, persisted with the anti Fascist line which they had followed to Spain. After the German invasion of the Soviet Union, the VALB changed its stance and fully backed the war. Former Lincoln Washington commander Milton Wolff volunteered in 1940 for the British Special Operations Executive and arranged the provision of arms for the European resistance organizations. During the Second World War, the U. S. government considered former members of the brigade to be security risks. FBI Director J. Edgar Hoover requested that President Roosevelt ensure that former ALB members fighting in U. S. Forces in World War II not be considered for commissioning as officers or to have any positive distinction conferred upon them. The veterans would be one of only five groups that would stay intact to at least 1970 after receiving this designation. Once the US entered World War II, the Federal Bureau of Investigation recommended that all veterans of the Lincoln Battalion be denied military promotion to prevent communists from rising in the armed forces. After World War II ended, veterans of the Lincoln Battalion were denied military enlistment and government jobs. The House Un American Activities Committee blacklisted the names of all veterans of the Lincoln Battalion. The Brigade was also included in the Attorney General's List of Subversive Organizations on April 29, 1953. Veterans were fired, spied upon, harassed, labeled communists to employers, denied housing, and refused passports for decades. The FBI has denied that it maintained any files on the veterans of the Lincoln Battalion, but veterans groups claim that the federal government is merely covering up its crimes. The last known surviving member of the Lincoln Battalion, Delmer Berg, died on February 28, 2016, at the age of 100.

Гимн: "Жарама аңғары"

XV Халықаралық бригада мүшелері Алекс МакДейдтің әнін Жарама шайқасындағы қазаларды көрсету үшін өңдеді. Red River Valley дәстүрлі ел әнінің әуенімен орындалған бұл ән олардың әнұраны болды.

Ескерткіштер мен марапаттар

Қазіргі уақытта Абрахам Линкольн бригадасының ардагерлеріне арналған төрт ескерткіш бар. Біріншісі Сиэтл қаласындағы Вашингтон университетінің кампусында орналасқан. Екіншісі Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Джеймс Мэдисон паркінде. Үшінші ескерткіш 2008 жылдың 30 наурызында Сан-Францискодағы Эмбаркадерода Абрахам Линкольн бригадасының ардагерлеріне арналды. Сөз сөйлегендердің арасында Сан-Франциско қаласының мэрі Гавин Ньюсом және әлі де тірі қалған бірнеше ALB ардагерлері болды. Төртінші ескерткіш Нью-Йорк қалалық колледжінің (CCNY) студенттері мен оқытушыларын, испандық азаматтық соғыста шайқасқандарды, соның ішінде осы соғыста қаза болған он үш түлекті еске алады. Ескерткіш CCNY-дің Солтүстік академиялық орталығында орналасқан.

Музейлерде

2007 жылы Нью-Йорк қаласы мұражайында "Фашизмге қарсы тұру: Нью-Йорк және испандық азаматтық соғысы" көрмесі көрсетілді. Бұл көрмеде Нью-Йорк тұрғындарының осы қақтығыста атқарған рөлі, сондай-ақ оларды қолдау шараларын ұйымдастыру, қаржы жинау, гуманитарлық көмек көрсету және тіпті Испания майданында күресуге, кейде қаза болуға итермелеген саяси және әлеуметтік идеологиялар зерттелді.

Пайдаланылған әдебиеттер

Голдштейн, Роберт Джастин (2009). Американдық қара тізім: Бас прокурордың төңкершіл ұйымдар тізімі. Канзас университетінің баспасы.