Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испания азамат соғысында республикашылдарды қолдаған жарымәскери күштер, Е.В. Лимоновтың "Басқа Ресейі" басқаратын жасақтар.
Paramilitary supporting the Republicans in the Spanish Civil War
the militia force run by The Other Russia of E. V. Limonov
Интернационалдық бригадалар (lang es) – Испания азамат соғысы кезінде Екінші Испания Республикасының Халық фронты үкіметіне көмек көрсету үшін Коммунистік Интернационал құрған әскерлер. Бұл ұйым 1936 жылдан 1938 жылға дейін екі жыл бойы жұмыс істеді. Соғыс барысында Интернационалдық бригадалар қатарында 40 000 мен 59 000 аралығында адам қызмет етті, оның ішінде 10 000-ға жуығы шайқаста қаза тапты. Испания азамат соғысынан өзге, "Интернационалдық бригадалар" термині кейде шетелдік легионмен бірдей мағынада қолданылады, яғни басқа мемлекеттің қарулы күштерінде ерікті түрде соғысуға келген шетелдік азаматтардан құралған әскери бөлімдерге қатысты айтылады. Бригада штабы Кастилия-Ла-Манча облысының Альбасете қаласындағы "Гран-Отельде" орналасқан. Олар Мадрид, Жарама, Гвадалахара, Брунете, Белхите, Теруэль, Арагон және Эбро шайқастарына қатысты. Олардың көпшілігі жеңіліспен аяқталды. Соңғы жылы Интернационалдық бригадалар Испания Республикалық армиясына, Испания шетелдік легионының құрамына енгізілді. 1938 жылдың 23 қыркүйегінде Испания премьер-министрі Хуан Негрин бұл ұйымды таратып жіберді, мұның мақсаты – араласпау комитетіндегі либералды демократиялардан көбірек қолдау алу болған, бірақ бұл әрекет нәтижесіз болды. Интернационалдық бригадалар Коминтерн тарапынан күшті қолдау алды және Кеңес Одағының Испания Республикасына (қару-жарақ, логистика, әскери кеңесшілер және НКВД арқылы) көмектесуге деген бейілділігін көрсетті, дәл сол сияқты Португалия, фашистік Италия және нацистік Германия қарсыласы ұлтшыл көтерілісшілерге көмектескендей. Ең көп еріктілер Франциядан (онда Франция Коммунистік партиясының көптеген мүшелері болды) және Италия мен Германиядан қуылған коммунистерден келді. Бригадалардың құрамында көптеген еврейлер болды, олар АҚШ, Польша, Франция, Англия және Аргентинадан келген еріктілердің арасында ерекше көзге түсті. Сталинизмге қарсы болған республикалық еріктілер Бригадаларға қосылмай, олардан бөлек Халық фронтына, ПОУМ-ға (троцкишілдер, бухариншілдер және басқа да антисталиндік топтардан құрылған, олар испандықтар мен шетелдік еріктілерді ажыратпады) немесе Дуррути колоннасы, IWA және CNT сияқты анархо-синдикалистік ұйымдарға қосылды.
The International Brigades (lang es) were soldiers set up by the Communist International to assist the Popular Front government of the Second Spanish Republic during the Spanish Civil War. The organization existed for two years, from 1936 until 1938. It is estimated that during the entire war, between 40,000 and 59,000 members served in the International Brigades, including some 10,000 who died in combat. Beyond the Spanish Civil War, "International Brigades" is also sometimes used interchangeably with the term foreign legion in reference to military units comprising foreigners who volunteer to fight in the military of another state, often in times of war. The headquarters of the brigade was located at the Gran Hotel, Albacete, Castilla La Mancha. They participated in the battles of Madrid, Jarama, Guadalajara, Brunete, Belchite, Teruel, Aragon and the Ebro. Most of these ended in defeat. For the last year of its existence, the International Brigades were integrated into the Spanish Republican Army as part of the Spanish Foreign Legion. The organisation was dissolved on 23 September 1938 by Spanish Prime Minister Juan Negrín in a vain attempt to get more support from the liberal democracies on the Non Intervention Committee. The International Brigades were strongly supported by the Comintern and represented the Soviet Union's commitment to assisting the Spanish Republic (with arms, logistics, military advisers and the NKVD), just as Portugal, Fascist Italy, and Nazi Germany were assisting the opposing Nationalist insurgency. The largest number of volunteers came from France (where the French Communist Party had many members) and communist exiles from Italy and Germany. Many Jews were part of the brigades, being particularly numerous within the volunteers coming from the United States, Poland, France, England and Argentina. Republican volunteers who were opposed to Stalinism did not join the Brigades but instead enlisted in the separate Popular Front, the POUM (formed from Trotskyist, Bukharinist, and other anti Stalinist groups, which did not separate Spaniards and foreign volunteers), or anarcho syndicalist groups such as the Durruti Column, the IWA, and the CNT.
Оқыту және жұмысқа қабылдау
Шетелдік коммунистік партияларды пайдаланып, Испанияға еріктілерді тартуды алғаш рет 1936 жылдың тамызында Испанияға сапар шеккен британдық жазушы және әскери теоретик Том Уинтрингхэм ұсынды, бірақ бұл идея ресми түрде 1936 жылдың қыркүйегіне дейін Кеңес Одағындағы Коминтернмен талқыланбады. Қауіпсіздік шаралары ретінде коммунист емес еріктілер алдымен НКВД өкілімен сұхбаттасатын болды. Қыркүйек айының соңында британдық, итальяндық және француз коммунистік партиялары колонна құру туралы шешім қабылдады. Италиялық коммунистік жастардың бұрынғы жетекшісі Луиджи Лонго испан үкіметімен қажетті келісімдерді жасауға жауапты болды. Кеңес Одағының Қорғаныс министрлігі де көмектесті, себебі олар Ресей азамат соғысы кезінде халықаралық еріктілер корпусымен жұмыс істеу тәжірибесіне ие болды. Бұл идеяға бастапқыда Ларго Кабальеро қарсы болды, бірақ соғыстың алғашқы сәтсіздіктерінен кейін ол пікірін өзгертті және 22 қазанда операцияға келісті. Дегенмен, Кеңес Одағы Франция мен Ұлыбританиямен дипломатиялық қақтығыстан қашыңқырау үшін араласпау комитетінен шықпады. Негізгі жұмылдыру орталығы совет полковнигі Карол "Вальтер" Сверчевскийдің бақылауымен Парижде орналасқан. 1936 жылдың 17 қазанында Жозеф Сталиннің Хосе Диасқа жазған ашық хаты Mundo Obrero газетінде жарияланды, онда Испанияның екінші республикасының жеңісі тек испандықтар үшін ғана емес, сонымен қатар бүкіл "прогрессивті адамзат" үшін маңызды екені айтылды. Содан кейін коммунистік белсенділер бірнеше елде антифашистік "халық фронты" жасақтарын құру үшін орташа социалистер мен либералдармен бірікті. Еріктілердің Испанияға кіруі ұйымдастырылды, мысалы, маршал Тито ретінде танымал болған Югославиялық Иосип Броз Шығыс Еуропадан келген еріктілерге көмек, ақша және паспорттар беру үшін Парижге келді (оның ішінде Испания азамат соғысында көптеген югославиялық еріктілер болды). Франциядан Испанияға пойызбен немесе кемемен еріктілер жіберіліп, Альбасетедегі базаға жеткізілді. Көптеген еріктілер өздері де Испанияға келді. Еріктілер ешқандай келісімшартқа немесе белгілі бір мерзімге міндеттеме бермеді, бұл кейіннен мәселе тудырды. Сондай-ақ, көптеген итальяндықтар, немістер және басқа елдерден келген адамдар Испаниядағы күрес демократияны қалпына келтіру немесе өз елдерінде революциялық мақсаттарға жетудің алғашқы қадамы деп ойлап, қозғалысқа қосылды. Сонымен қатар, көптеген жұмыссыз жұмысшылар (әсіресе Франциядан) және авантюристтер де болды. Ақырында, Ресейге жер аударылған 500-ге жуық коммунист Испанияға жіберілді (олардың арасында Бірінші дүниежүзілік соғыста тәжірибелі әскери басшылар болды, мысалы, "Клебер" Стерн, "Гомез" Зайсер, "Лукач" Залка және "Гал" Галич, олар шайқаста өте құнды болып шықты). Коммунистер операцияны құлшыныспен қарсы алды, бірақ анархистер күмәнмен қарады. Бастапқыда Франциямен шекараны бақылаған анархистерге коммунистік еріктілерді қабылдамауға бұйрық берілді, бірақ наразылықтардан кейін олардың өтуіне рұқсат берілді. Кейіннен "Талман" батальонынан "қызметтен кеткен" журналист Кит Скотт Уотсон өзінің естеліктерінде анархист шекарашыларының қалай ұсталып, тексерілгенін, содан кейін елге кіруге рұқсат етілгенін айтты. 1936 жылдың 14 қазанында Альбасетеге 500 еріктілер тобы (көбінесе француздар, сондай-ақ бірнеше жер аударылған поляктар мен немістер) келді. Оларды Испанияда соғысып жүрген халықаралық еріктілер қарсы алды: Thälmann батальонынан немістер, Centuria Gastone Sozzi итальяндары және Commune de Paris батальонынан француздар. Олардың арасында ақын Джон Корнфорд болды, ол Франция мен Испанияны достар тобымен бірге саяхаттады, оларға Винтрингхэм, Джон Сомерфилд, Бернард Нокс, Ральф Бейтс және Ян Курцке кірді, олардың барлығы шайқас тәжірибесі туралы егжей-тегжейлі естеліктер қалдырды. 1937 жылдың 30 мамырында Марсельден Испанияға 200-ден 250 еріктілерді тасымалдаған испандық "Сиюдад де Барселона" кемесі Маграт де Мар жағалауында ұлтшылдардың су асты кемесімен торпедаланды. Кеме батып, шамамен 65 ерікті суға батып кетті. Альбасете тез арада Халықаралық бригадалардың штаб-пәтеріне және негізгі қоймасына айналды. Оны Коминтерннің ауыр салмақты өкілдерінен тұратын үштік басқарды: Андре Марти - командир, Луиджи Лонго (Галло) - бас инспектор, ал Джузеппе Ди Витторио (Николетти) - бас саяси комиссар. Бригадада көптеген еврей еріктілері болды - барлығының шамамен төрттен бірі. Польша батальонында 1925 жылы Польшада қаза тапқан жас еврей коммунисі Нафтали Ботвиннің атымен аталатын еврей ротасы құрылды. Франция коммунистік партиясы Бригадаларға форма берді. Олар Республикалық халық армиясының негізгі әскери бөлімі болып табылатын аралас бригадаларға ұйымдастырылды. Тәртіп қатаң болды. Бірнеше апта бойы Бригадалар қатаң әскери оқудан өтуде базада құлыпталған күйде болды.
Using foreign communist parties to recruit volunteers for Spain was first proposed in August 1936 by British writer and military theorist Tom Wintringham who had already travelled to Spain, but the idea was not formally raised with the Comintern in the Soviet Union until September 1936—apparently at the suggestion of Maurice Thorez—by Willi Münzenberg, chief of Comintern propaganda for Western Europe. As a security measure, non communist volunteers would first be interviewed by an NKVD agent. By the end of September, the British, Italian and French Communist Parties had decided to set up a column. Luigi Longo, ex leader of the Italian Communist Youth, was charged to make the necessary arrangements with the Spanish government. The Soviet Ministry of Defense also helped, since they had an experience of dealing with corps of international volunteers during the Russian Civil War. The idea was initially opposed by Largo Caballero, but after the first setbacks of the war, he changed his mind and finally agreed to the operation on 22 October. However, the Soviet Union did not withdraw from the Non Intervention Committee, probably to avoid diplomatic conflict with France and the United Kingdom. The main recruitment center was in Paris, under the supervision of Soviet colonel Karol "Walter" Świerczewski. On 17 October 1936, an open letter by Joseph Stalin to José Díaz was published in Mundo Obrero, arguing that victory for the Spanish second republic was a matter not only for Spaniards but also for the whole of "progressive humanity"; in short order, communist activists joined with moderate socialist and liberal groups to form anti fascist "popular front" militias in several countries, most of them under the control of or influenced by the Comintern. Entry to Spain was arranged for volunteers, for instance, a Yugoslav, Josip Broz, who would become famous as Marshal Tito, was in Paris to provide assistance, money, and passports for volunteers from Eastern Europe (including numerous Yugoslav volunteers in the Spanish Civil War). Volunteers were sent by train or ship from France to Spain, and sent to the base at Albacete. Many of them also went by themselves to Spain. The volunteers were under no contract, nor defined engagement period, which would later prove a problem. Also, many Italians, Germans, and people from other countries joined the movement, with the idea that combat in Spain was the first step to restore democracy or advance a revolutionary cause in their own country. There were also many unemployed workers (especially from France), and adventurers. Finally, some 500 communists who had been exiled to Russia were sent to Spain (among them, experienced military leaders from the First World War like "Kléber" Stern, "Gomez" Zaisser, "Lukacs" Zalka and "Gal" Galicz, who would prove invaluable in combat). The operation was met with enthusiasm by communists, but by anarchists with skepticism, at best. At first, the anarchists, who controlled the borders with France, were told to refuse communist volunteers, but reluctantly allowed their passage after protests. Keith Scott Watson, a journalist who fought alongside Esmond Romilly at Cerro de los Ángeles and who later "resigned" from the Thälmann Battalion, describes in his memoirs how he was detained and interrogated by Anarchist border guards before eventually being allowed into the country. A group of 500 volunteers (mainly French, with a few exiled Poles and Germans) arrived in Albacete on 14 October 1936. They were met by international volunteers who had already been fighting in Spain: Germans from the Thälmann Battalion, Italians from the Centuria Gastone Sozzi and French from the Commune de Paris Battalion. Among them was the poet John Cornford, who had travelled down through France and Spain with a group of fellow intellectuals and artists including Wintringham, John Sommerfield, Bernard Knox, Ralph Bates and Jan Kurzke, all of whom left detailed memoirs of their battle experiences. On 30 May 1937, the Spanish liner Ciudad de Barcelona, carrying 200–250 volunteers from Marseille to Spain, was torpedoed by a Nationalist submarine off the coast of Malgrat de Mar. The ship sank and up to 65 volunteers are estimated to have drowned. Albacete soon became the International Brigades headquarters and its main depot. It was run by a troika of Comintern heavyweights: André Marty was commander; Luigi Longo (Gallo) was Inspector General; and Giuseppe Di Vittorio (Nicoletti) was chief political commissar. There were many Jewish volunteers amongst the brigaders – about a quarter of the total. A Jewish company was formed within the Polish battalion that was named after Naftali Botwin, a young Jewish communist killed in Poland in 1925. The French Communist Party provided uniforms for the Brigades. They were organized into mixed brigades, the basic military unit of the Republican People's Army. Discipline was severe. For several weeks, the Brigades were locked in their base while their strict military training was underway.
Бірінші жекпе-жектер: Мадрид қоршауы
Мадрид шайқасы Республика үшін маңызды жеңіс болды және Франсиско Франко күштерінен жедел жеңіліс мүмкіндігін болдырмады. Бұл жеңісте Халықаралық бригадалардың ролі жалпы мойындалды, бірақ Коминтерн үгітімен шамадан тыс көрсетілді, сондықтан сыртқы әлем тек олардың жеңістері туралы естіді, испан бөлімшелерінің жеңістері туралы емес. Мұндай үгіт осылай табысқа жетті, британ елшісі сэр Генри Чилтон Мадридті қорғаған армияда испандықтар жоқ деді. Мадридте соғысқан Халықаралық бригада күштері тағы бір сәтті республикалық шайқастан кейін келді. Қаладағы 40 мың республикалық әскердің арасында шетелдік әскерлер 3 мыңнан аз болды. Халықаралық бригадалар шайқасты өздері жеңіп алған жоқ, жағдайды айтарлықтай өзгерткен жоқ болса да, олар өздерінің нық күресімен үлгі көрсетті және халықтың көтеріңкі рухын арттырды, өйткені басқа елдердің күреске қатысуын көрсетті. Халықаралық бригадалардың көптеген ескі мүшелері Бірінші дүниежүзілік соғыста (Испания 1914-1918 жылдары бейтарап болды) және Ирландия Тәуелсіздік соғысында (кейбіреулері британ армиясында, ал басқалары Ирландия Республикалық армиясында (ИРА) соғысқан) бағалы жауынгерлік тәжірибе алды. Мадридтегі стратегиялық позициялардың бірі – Каса-де-Кампо болды. Онда генерал Хосе Энрике Варела басқаратын марокколықтар орналасқан. Оларды Испания Республикалық армиясының III және IV бригадалары тоқтатты. 1936 жылдың 9 қарашасында Эдгар Андре батальонынан, Париж Коммунасы батальонынан және Дабровский батальонынан 1900 сарбаз бен британдық пулемет ротасынан құралған XI Халықаралық бригада Каса-де-Кампода орналасты. Кешке командирі генерал Клебер ұлтшылдардың позицияларына шабуыл жасады. Бұл түн бойы және келесі күні таңға дейін жалғасты. Ұрыс аяқталған соң ұлтшыл әскерлер кері шегінуге мәжбүр болды, Каса-де-Кампо арқылы Мадридке тікелей шабуыл жасау үмітінен бас тартты, ал XI бригада өз құрамының үштен бірін жоғалтты. 13 қарашада 1550 сарбаздық XII Халықаралық бригада, Тальман батальонынан, Гарибальди батальонынан және Андре Марти батальонынан құралды. Генерал "Лукац" басқаруымен олар Лос-Анджелес тауларындағы ұлтшылдардың позицияларына шабуыл жасады. Тіл және байланыс мәселелері, басқару қиындықтары, демалыс жетіспеуі, бронетехникамен нашар үйлестіру және артиллерияның жеткіліксіз қолдауы салдарынан шабуыл сәтсіз аяқталды. 19 қарашада анархист жасақтары кері шегінуге мәжбүр болды, ал нацистік "Кондор" легионымен қамтамасыз етілген марокколық және испандық әскерилер Университет қаласын басып алды. 11-бригада ұлтшылдарды Университет қаласынан ығыстыру үшін жіберілді. Бұл шайқас өте қанды болды, артиллерия мен әуе шабуылдары, бөлмелерде штык пен гранатамен ұрыстар болды. 1936 жылдың 19 қарашасында анархист көшбасшысы Буэнавентура Дуррути атып өлтіріліп, келесі күні қайтыс болды. Университеттегі шайқас Университет қаласының үштен екі бөлігі ұлтшылдардың бақылауына өткенге дейін жалғасты. Екі тарап та окоптар мен бекіністерді салуды бастады. Кез келген шабуылдың өте қымбатқа түсетіні анық болды; ұлтшыл көшбасшылары Мадридке тікелей шабуыл жасау туралы идеядан бас тартып, астананы қоршауға дайындалуға мәжбүр болды. 1936 жылдың 13 желтоқсанында 18 мың ұлтшыл әскер Гуадаррамада Мадридті қоршауға алу үшін шабуыл жасады – бұл шайқас Коруна жолы шайқасы деп аталды. Республикашылар генерал Дмитрий Павлов басқаратын кеңестік бронетанктік бөлімді, сондай-ақ XI және XII Халықаралық бригадаларды жіберді. Қатыгез шайқастар болды, олар ұлтшылдардың жорығын тоқтатты. Содан кейін Республика Кордова майданында шабуыл жасады. Шайқас белгілі бір деңгейде тоқтады, содан кейін мынадай хабарлама жарияланды: "Күн бойы алға жылжу жалғасты, ешқандай аумақ жоғалған жоқ". Лопера шайқасында ақындар Ральф Уинстон Фокс пен Джон Корнфорд, 17 жастағы дублиндік Томми Вуд қаза тапты. Ақырында ұлтшылдар алға жылжып, Эль-Камподағы гидроэлектр стансасын басып алды. Андре Марти Марселье батальонының командирі Гастон Деласалледі тыңшылық және опасыздықпен айыптап, өлім жазасын берді. (Деласаль Франсиско Франконың тыңшысы болмауы мүмкін; оны оның екінші командирі Андре Гейслер айыптады, ол кейіннен екінші дүниежүзілік соғыс кезінде француз қарсыластарымен опасыздық үшін өлім жазасына кесілді.) Рождестводан кейін Мадридті қоршауға жасалған ұлтшылдардың тағы бір әрекеті сәтсіз аяқталды, бірақ бұл өте қанағатсыз шайқас болды. 1937 жылдың 6 қаңтарында Тальман батальоны Лас-Розасқа келді және күшін жоғалтқанға дейін позицияларын ұстады. 9 қаңтарда ұлтшылдар 10 шақырым аумақты жоғалтқанда XIII және XIV Халықаралық бригадалар мен 1-ші британдық ротасы Мадридке келді. Республикашылар жоғалған жерді қайтару үшін қарқынды шабуылдар жасады, бірақ сәттілікке жете алмады. 15 қаңтарда екі тарап та окоптар мен бекіністер салды, нәтижесінде тоқтау орнады. Ұлтшылдар Мадридті соғыстың соңына дейін, 1939 жылдың наурызында, қарсылықсыз кіргенге дейін басып алмады. Кейіннен бірнеше ай бойы қарсылық ошақтары болды.
The Battle of Madrid was a major success for the Republic, and staved off the prospect of a rapid defeat at the hands of Francisco Franco's forces. The role of the International Brigades in this victory was generally recognized but was exaggerated by Comintern propaganda so that the outside world heard only of their victories and not those of Spanish units. So successful was such propaganda that the British Ambassador, Sir Henry Chilton, declared that there were no Spaniards in the army which had defended Madrid. The International Brigade forces that fought in Madrid arrived after another successful Republican fighting. Of the 40,000 Republican troops in the city, the foreign troops numbered less than 3,000. Even though the International Brigades did not win the battle by themselves, nor significantly change the situation, they certainly did provide an example by their determined fighting and improved the morale of the population by demonstrating the concern of other nations in the fight. Many of the older members of the International Brigades provided valuable combat experience, having fought during the First World War (Spain remained neutral in 1914–1918) and the Irish War of Independence (some had fought in the British Army while others had fought in the Irish Republican Army (IRA)). One of the strategic positions in Madrid was the Casa de Campo. There the Nationalist troops were Moroccans, commanded by General José Enrique Varela. They were stopped by III and IV Brigades of the Spanish Republican Army. On 9 November 1936, the XI International Brigade – comprising 1,900 men from the Edgar André Battalion, the Commune de Paris Battalion and the Dabrowski Battalion, together with a British machine gun company — took up position at the Casa de Campo. In the evening, its commander, General Kléber, launched an assault on the Nationalist positions. This lasted for the whole night and part of the next morning. At the end of the fight, the Nationalist troops had been forced to retreat, abandoning all hopes of a direct assault on Madrid by Casa de Campo, while the XIth Brigade had lost a third of its personnel. On 13 November, the 1,550 man strong XII International Brigade, made up of the Thälmann Battalion, the Garibaldi Battalion and the André Marty Battalion, deployed. Commanded by General "Lukacs", they assaulted Nationalist positions on the high ground of Cerro de Los Angeles. As a result of language and communication problems, command issues, lack of rest, poor coordination with armored units, and insufficient artillery support, the attack failed. On 19 November, the anarchist militias were forced to retreat, and Nationalist troops — Moroccans and Spanish Foreign Legionnaires, covered by the Nazi Condor Legion — captured a foothold in the University City. The 11th Brigade was sent to drive the Nationalists out of the University City. The battle was extremely bloody, a mix of artillery and aerial bombardment, with bayonet and grenade fights, room by room. Anarchist leader Buenaventura Durruti was shot there on 19 November 1936 and died the next day. The battle in the university went on until three quarters of the University City was under Nationalist control. Both sides then started setting up trenches and fortifications. It was then clear that any assault from either side would be far too costly; the Nationalist leaders had to renounce the idea of a direct assault on Madrid, and prepare for a siege of the capital. On 13 December 1936, 18,000 nationalist troops attempted an attack to close the encirclement of Madrid at Guadarrama — an engagement known as the Battle of the Corunna Road. The Republicans sent in a Soviet armored unit, under General Dmitry Pavlov, and both XI and XII International Brigades. Violent combat followed, and they stopped the Nationalist advance. An attack was then launched by the Republic on the Córdoba front. The battle ended in a form of stalemate; a communique was issued, saying: "During the day the advance continued without the loss of any territory." Poets Ralph Winston Fox and John Cornford were killed at the Battle of Lopera, as was Dubliner Tommy Wood, aged 17. Eventually, the Nationalists advanced, taking the hydroelectric station at El Campo. André Marty accused the commander of the Marseillaise Battalion, Gaston Delasalle, of espionage and treason and had him executed. (It is doubtful that Delasalle would have been a spy for Francisco Franco; he was denounced by his second in command, André Heussler, who was subsequently executed for treason during World War II by the French Resistance.) Further Nationalist attempts after Christmas to encircle Madrid met with failure, but not without extremely violent combat. On 6 January 1937, the Thälmann Battalion arrived at Las Rozas and held its positions until it was destroyed as a fighting force. On 9 January, only 10 km had been lost to the Nationalists, when the XIII International Brigade and XIV International Brigade and the 1st British Company, arrived in Madrid. Violent Republican assaults were launched in an attempt to retake the land, with little success. On 15 January, trenches and fortifications were built by both sides, resulting in a stalemate. The Nationalists did not take Madrid until the very end of the war, in March 1939, when they marched in unopposed. There were some pockets of resistance during the subsequent months.
Жарама шайқасы
1937 жылдың 6 ақпанында Малаганың түсуінен кейін ұлтшылдар Мадридтен оңтүстікке қарай, Мадрид пен Андалусия жолына шабуыл жасады. Ұлтшылдар XV Халықаралық бригадасының қолында болған Ciempozuelos кішкентай қаласына жылдам шабуылдады. Бригада британдық батальоннан (Британдық достастық және ирландтар), Димитров батальонынан (әртүрлі Балқан ұлттары), Алтыншы ақпан батальонынан (бельгиялықтар мен француздықтар), канадалық Маккензи Папино батальонынан және Авраам Линкольн бригадасынан құралды. Сонымен қатар, кейін Коннолли колоннасы деп аталған, негізінен 80 адамнан тұратын тәуелсіз ирландтық бөлім де шайқасқа қатысты. Батальондар көбінесе бір ұлттан ғана тұрмай, көптеген ұлттардың араласуынан құралды. 1937 жылдың 11 ақпанында ұлтшыл бригадасы Андре Марти батальонына (XIV Халықаралық бригада) күтпеген шабуыл жасап, күзетшілерін үнсіз өлтіріп, Харама өзенін кесіп өтті. Гарибальди батальоны қарсы шабуылды ауыр оқпен тоқтатты. Басқа бір жерде, ұлтшылдар осы тактиканы пайдаланып, әскерлерін өзен арқылы жылжытуға мүмкіндік алды. 12 ақпанда XV Халықаралық бригаданың британдық батальоны шабуылдың негізгі күшіне тап болды және жеті сағат бойы ауыр оқ астында қалды. Бұл орын "Өлім төбесі" деп аталды. Күннің соңында британдық батальонның 600 мүшесінің тек 225-і ғана тірі қалды. Бір рота алданып тұтқынға түсті, ұлтшылдар қатарына "Интернационал" әнін айтып кіргенде. 17 ақпанда Республикалық армия қарсы шабуыл жасады. 23 және 27 ақпанда Халықаралық бригадалар қатысты, бірақ көп табысқа жете алмады. Линкольн батальоны үлкен қысымға ұшырады, артиллериядан қолдау алмады. 120 адам қаза тауып, 175 адам жараланды. Қаза тапқандардың арасында ирланд ақыны Чарльз Доннелли және Лео Грин болды. Екі тарап та ауыр шығынға ұшырады, және "екі жақ та жеңіске жеткенін мәлімдеді, бірақ екеуі де жеңілді". Шабуыл тең түсті, екі тарап та бекініп, кеңейтілген окоп жүйелерін құрды. 1937 жылдың 22 ақпанында Ұлттар лигасының араласпау комитеті шетелдік еріктілерге тыйым салды.
On 6 February 1937, following the fall of Málaga, the nationalists launched an attack on the Madrid–Andalusia road, south of Madrid. The Nationalists quickly advanced on the little town of Ciempozuelos, held by the XV International Brigade. was composed of the British Battalion (British Commonwealth and Irish), the Dimitrov Battalion (miscellaneous Balkan nationalities), the Sixth February Battalion (Belgians and French), the Canadian Mackenzie Papineau Battalion and the Abraham Lincoln Brigade. An independent 80 men strong (mainly) Irish unit, known afterward as the Connolly Column, also fought. Battalions were rarely composed entirely of one nationality, rather they were, for the most part, a mix of many. On 11 February 1937, a Nationalist brigade launched a surprise attack on the André Marty Battalion (XIV International Brigade), killing its sentries silently and crossing the Jarama. The Garibaldi Battalion stopped the advance with heavy fire. At another point, the same tactic allowed the Nationalists to move their troops across the river. On 12 February, the British Battalion, XV International Brigade took the brunt of the attack, remaining under heavy fire for seven hours. The position became known as "Suicide Hill". At the end of the day, only 225 of the 600 members of the British battalion remained. One company was captured by ruse, when Nationalists advanced among their ranks singing The Internationale. On 17 February, the Republican Army counterattacked. On 23 and 27 February, the International Brigades were engaged, but with little success. The Lincoln Battalion was put under great pressure, with no artillery support. It suffered 120 killed and 175 wounded. Amongst the dead was the Irish poet Charles Donnelly and Leo Greene. There were heavy casualties on both sides, and although "both claimed victory both suffered defeats". The battle resulted in a stalemate, with both sides digging in and creating elaborate trench systems. On 22 February 1937, the League of Nations Non Intervention Committee ban on foreign volunteers went into effect.
Гвадалахара шайқасы
Жарамаға жасалған сәтсіз шабуылдан кейін ұлтшылдар Мадридке тағы бір шабуыл жасады, бұл жолы солтүстік-шығыстан. Мақсаты – Мадридтен 50 шақырым қашықтықтағы Гвадалахара қаласы. Бенито Муссолини жеңісті Италияға жатқызуды қалағандықтан, 35 000 сарбаз, 80 жауынгерлік танк және 200 далалық артиллериядан тұратын бүкіл итальяндық экспедициялық корпусы жұмылдырылды. 1937 жылдың 9 наурызында итальяндықтар республикалық шепті бұзды, бірақ шабуылды тиімді пайдалана алмады. Дегенмен, ұлтшылдар армиясының қалған бөлігі ілгері жылжыды, республикашылдар үшін жағдай қиын бола бастады. Республика армиясының ең жақсы бөлімдерінен, соның ішінде XI және XII Халықаралық бригадаларынан құралған топ жылдам жиналды. 10 наурыз күні таңертең ұлтшылдар жақындасып, түске дейін Гарибальди батальоны қарсы шабуылға көшті. Шатасудың себебі – екі тараптың да бір-бірінің қозғалысын білмеуі және екі тарап та итальян тілінде сөйлеуі болды. Осыдан әскери барлаушылар өздерінің жау екенін сезбей, ақпарат алмасып қалды. Республикашылдар алға жылжып, XI Халықаралық бригадамен байланыс орнатты. Ұлтшылдардың танктеріне оқ атылып, жаяу әскерлік топтары әрекетке кірісті. 11 наурызда ұлтшылдар армиясы республикашылдардың фронтын жарып өтті. Тельман батальоны ауыр шығынға ұшырады, бірақ Триюэке–Тория жолын ұстап тұруға қол жеткізді. Гарибальдилер де өз позицияларын сақтап қалды. 12 наурызда республикалық авиация мен танктер шабуыл жасады. Тельман батальоны Трихуэтеге штыкпен шабуылдап, қаланы қайта басып алып, көптеген тұтқындарды ұстады.
After the failed assault on the Jarama, the Nationalists attempted another assault on Madrid, this time from the northeast. The objective was the town of Guadalajara, 50 km from Madrid. The whole Italian expeditionary corps — 35,000 men, with 80 battle tanks and 200 field artillery — was deployed, as Benito Mussolini wanted the victory to be credited to Italy. On 9 March 1937, the Italians made a breach in the Republican lines but did not properly exploit the advance. However, the rest of the Nationalist army was advancing, and the situation appeared critical for the Republicans. A formation drawn from the best available units of the Republican army, including the XI and XII International Brigades, was quickly assembled. At dawn on 10 March, the Nationalists closed in, and by noon, the Garibaldi Battalion counterattacked. Some confusion arose from the fact that the sides were not aware of each other's movements, and that both sides spoke Italian; this resulted in scouts from both sides exchanging information without realizing they were enemies. The Republican lines advanced and made contact with XI International Brigade. Nationalist tanks were shot at and infantry patrols came into action. On 11 March, the Nationalist army broke the front of the Republican army. The Thälmann Battalion suffered heavy losses but succeeded in holding the Trijueque–Torija road. The Garibaldi also held its positions. On 12 March, Republican planes and tanks attacked. The Thälmann Battalion attacked Trijuete in a bayonet charge and re took the town, capturing numerous prisoners.
Басқа шайқастар
Халықаралық бригадалар 1938 жылдың қаңтарында Теруэль шайқасына да қатысты. Бұл шайқаста 35-ші халықаралық дивизия әуе шабуылынан, сондай-ақ азық-түлік, қысқы киім және оқ-дәрі тапшылығынан ауыр қатыгездік көрді. XIV Халықаралық бригада 1938 жылдың шілдесінде Эбро шайқасында соғысты, бұл соғыстың соңғы республикалық ұтқырлығы болды.
The International Brigades also saw combat in the Battle of Teruel in January 1938. The 35th International Division suffered heavily in this battle from aerial bombardment as well as shortages of food, winter clothing, and ammunition. The XIV International Brigade fought in the Battle of Ebro in July 1938, the last Republican offensive of the war.
Шығындар
Қазіргі қолданыстағы негізгі деректер бригадалықтардың қаза табу саны туралы қайшылы мәліметтер береді; 1938 жылдың наурыз айының соңында IB Albacete штабының баяндамасы 4,575 қаза тапқанды көрсетсе, 1938 жылдың шілде айының соңында НКВД майоры Семен Гендиннің Мәскеуге жолдаған құпия хатында 3,615 қаза тапқанды, ал премьер-министр Хуан Негрин 1938 жылдың 28 қазанында Барселонадағы қоштасу сөзінде 5,000 қаза тапқанды айтқан. Сонымен қатар, тарихнамада қаза тапқандардың саны бойынша да келісім жоқ. Ең жоғары бағалау бойынша 15,000 адам қаза тапқан. Көптеген ғалымдар 10,000 санын ұсынады, сондай-ақ жақында жарық көрген еңбектерде де осы сан жиі кездеседі. Нақты сан ретінде 9,934 көрсетілген, ол 1970 жылдардың ортасында есептелген және кейде бүгінге дейін қайталанады. "Osprey" сериясының мәліметінше, кем дегенде 7,800 адам қаза тапқан. Дегенмен, басқа авторлар 6,100-ден 6,500-ға дейінгі аралықтағы бағалауларды ұсынады. Кейбір ғылыми емес жариялымдарда бұл сан 4,900 деп көрсетілген. Жоғарыда аталған сандарға жауынгерлік қимылдарда қаза тапқандар, кейін жараларынан қайтыс болғандар және тұтқын ретінде өлімге ұшырағандар кіреді. Оларға өз жағынан өлімге ұшыраған бригадалықтар кірмейді, олардың саны шамамен 500-ге жетеді деп есептеледі; сонымен қатар, оларға оқиғалар салдарынан (өзін-өзі атқылау, көлік апаттары, суға бату және т.б.) қаза тапқандар немесе денсаулық проблемаларынан (ауру, суық тию, улану және т.б.) қайтыс болғандар кірмейді. Қаза тапқандардың жалпы саны 48,909 немесе 55,162 адамды құрайды. Бұл қаза тапқандарды, жоғалғандарды және жарақат алғандарды қамтиды, бірақ көптеген жағдайларда қайталаулар/көбейтулер болуы мүмкін, өйткені бір адам бірнеше рет жарақат алған болуы мүмкін. Жоғалғандардың арасында әскери тұтқындар да бар; олардың жалпы саны белгісіз, бірақ Сан-Педро-де-Карденядағы шетелдік жауынгерлер үшін негізгі түрме лагерінде тұтқынға алынған интербригадистердің саны 700-ден асып түседі. Тарихшылар есептегендей, IB-нің барлық жауынгерлеріне қатысты қаза тапқандардың үлесі одан да жоғары болуы мүмкін, өйткені ол тек қаза тапқандардың санына ғана емес, сонымен қатар еріктілердің жалпы санына қатысты бағалауларға байланысты. Кейбір деректер 8,3% көрсеткішін ұсынады, ал кейбір авторлар 15%, басқалары 16,8%, 24,7% немесе 28,6% санын ұсынады; бір автор 33%-ға жеткен, ал біреуі "жартысы" дейді. Салыстыру үшін, ұлтшылдар қолданған шабуылдық бөлімдерде (толық салыстыруға келмейтін болса да) карлистік рекеттер үшін бұл көрсеткіш 11,3%, ал марокколық регулярлар үшін 14,6% болған. Екі тараптың әскерлеріндегі қаза тапқандардың жалпы үлесі шамамен 7% құрайды. Ірі ұлттық контингенттер үшін қаза тапқандардың үлесінің бағалаулары өте әртүрлі және көбінесе бригадалар үшін есептелген жалпы қаза тапқандардың үлесімен ешқандай байланысы жоқ. Латын Америкасынан келген еріктілер (көбінесе кубалықтар, аргентиналықтар және мексикалықтар) үшін бұл көрсеткіш 11% мен 13% аралығында, француздықтар үшін (француз тілді бельгиялықтар мен швейцариялықтарды қоса алғанда) 12% мен 18% аралығында; британдықтар үшін 18%-дан 16%-ға дейін; американдықтар үшін 13%-дан 13%-ға дейін; немістер үшін 22%-дан 22%-ға дейін; югославиялықтар үшін 35%-дан 35%-ға дейін; канадалықтар үшін 43%-дан 57%-ға дейін; поляктар үшін (украиндер, еврейлер, белорустарды қоса алғанда) 30%-дан 62%-ға дейін. Кішірек контингенттерде қаза тапқандардың үлесі кубалықтардың 10%, чехословакиялықтардың 17%, австриялықтардың 18%, балтық елдерінен келгендердің (эстондықтар, латыштар, литвалықтар) 21%, швейцариялықтардың 21-25%, финдердің 31%, гректердің 13-33%, шведтердің 23-35%, даниялықтардың 40% және норвегиялықтардың 44% құрайды. Кейбір шағын ұлттық контингенттер үшін, мысалы, австралиялықтар үшін, қаза тапқандардың үлесі шамамен 21-22% құрайды.
Existing primary sources provide conflicting information as to the number of brigadiers killed; a report of the IB Albacete staff from late March 1938 claimed 4,575 KIA, an internal Soviet communication to Moscow by an NKVD major Semyon Gendin from late July 1938 claimed 3,615 KIA, while the prime minister Juan Negrín in his farewell address in Barcelona of October 28, 1938, mentioned 5,000 fallen. Also, in historiography there is no agreement as to fatal casualties. The highest estimate identified is 15,000 KIA. Many scholars prefer 10,000, also in recently published works. One exact figure offered is 9,934; it was calculated in the mid 1970s and is at times repeated until today. The popular Osprey series claims there were at least 7,800 killed. However, other authors provide estimates that point rather to the range from 6,100 to 6,500. In some non scholarly publications the number is given as 4,900. The above figures include brigadiers killed in action, these who died of wounds later or those who were executed as POWs. They do not include brigadiers who were executed by their own side, the figure that some claim might have been 500; they also do not include victims of accidents (self shooting, traffic, drownings etc.) or these who perished due to health problems (illness, frostbiten, poisoning etc.). The total number of casualties is given as 48,909 or 55,162. It includes killed, missing and wounded, though probably contains numerous duplicated/multiplicated cases, as one individual might have suffered wounds a few times. The missing contain the category of POW; their total figure is unknown, yet estimates as to the number of interbrigadistas held prisoner in the key prison camp for foreign combatants, located in San Pedro de Cardeña, exceed 700. The ratio of KIA to all IB combatants as calculated by historians might differ even more as it depends not only on estimates as to the number of killed, but also on estimates as to the total number of volunteers. Some sources suggest the figure of 8.3%, some authors claim 15%, others opt for 16.8%, prefer 24.7% or endorse the ratio of 28.6%; a single author arrived at 33% and one claims "a half". In comparison, in shock units used by the Nationalists, though they were not entirely comparable, the ratio was 11.3% for the Carlist requetés and 14.6% for the Moroccan regulares. The overall percentage of killed in action in armies of both sides is estimated at some 7%. Estimates of KIA ratio for major national contingents differ enormously and often bear no reasonable relation to the overall KIA ratio, calculated for the Brigades. For volunteers from Latin America (mostly Cubans, Argentinians, and Mexicans) the figures range between 11% and 13%, for the French (including French speaking Belgians and Swiss) between 12% and 18%; between 18% for the British between 16% for the Americans between 13% for the Germans (including Austrians and German speaking Swiss) between 22% for the Yugoslavs between 35% for the Canadians between 43% and 57% for the Poles (including Ukrainians, Jews, Belarusians) between 30% and 62%. Among smaller contingents, the KIA ratio calculated appears to be 10% for the Cubans, 17% for the Czechoslovaks, 18% for the Austrians, 21% for the Balts (Estonians, Latvians, Lithuanians), 21 25% for the Swiss, 31% for the Finns, 13% 33% for the Greeks, 23 35% for the Swedes, 40% for the Danes, and 44% for the Norwegians. In case of some minuscule national contingents, e. g. the Australians, the ratio of KIA appears to be some 21 22%.
Таратылуы
1938 жылдың қазан айында Эбро шайқасының қайнар тұсында Араласпау комитеті Халықаралық бригадаларды қайтаруды талап етті. Хуан Негриннің республикалық үкіметі бұл шешімді 1938 жылдың 21 қыркүйегінде Ұлттар Лигасында жариялады. Бұл тарату – ұлтшылдардың шетелдік қолдаушыларын әскерлерін кері қайтаруға және Франция пен Ұлыбритания сияқты Батыс демократиялық елдерін Республикаға қару-жарақ ембаргосын тоқтатуға итермелеу үшін жасалған дұрыс емес әрекеттің бір бөлігі болды. Сол кезде Испанияда республикалық жақта әлі шамамен 10 000 шетелдік еріктілер, ал ұлтшылдар үшін 50 000 шетелдік сарбаз болды (тағы 30 000 марокколықтарды есептемегенде). Халықаралық бригадалардың шамамен жартысы нацистік Германиядан, фашистік Италиядан немесе сол кезде авторитарлық оңшыл үкіметтері бар Венгрия сияқты басқа елдерден босқындар немесе жер аударылғандар еді. Бұл адамдар қауіпсіз үйлеріне орала алмады, ал кейбіреулеріне испанның құрметті азаматтығы беріліп, Испан халық армиясының құрамына енгізілді. Қалғандары өз елдеріне қайтарылды. Бельгиялық және голландтық еріктілер шетелдік армияда қызмет еткендіктен азаматтығынан айырылды.
In October 1938, at the height of the Battle of the Ebro, the Non Intervention Committee demanded the withdrawal of the International Brigades. The Republican government of Juan Negrín announced the decision in the League of Nations on 21 September 1938. The disbandment was part of an ill advised effort to get the Nationalists' foreign backers to withdraw their troops and to persuade the Western democracies such as France and Britain to end their arms embargo on the Republic. By this time there were about an estimated 10,000 foreign volunteers still serving in Spain for the Republican side, and about 50,000 foreign conscripts for the Nationalists (excluding another 30,000 Moroccans). Perhaps half of the International Brigadistas were exiles or refugees from Nazi Germany, Fascist Italy or other countries, such as Hungary, which had authoritarian right wing governments at the time. These men could not safely return home, and some were instead given honorary Spanish citizenship and integrated into Spanish units of the Popular Army. The remainder were repatriated to their own countries. The Belgian and Dutch volunteers lost their citizenship because they had served in a foreign army.
Испаниядан тыс батальондар
Абрахам Линкольн батальоны – АҚШ пен Канададан, сондай-ақ британдықтар, кипрліктер және Нью-Йорктегі Чили жұмысшы клубынан чилиліктер. Коннолли колоннасы – Линкольн батальонының бір бөлімі ретінде соғысқан, негізінен ирланд республикашылдарынан құралған топ. Мицкевич батальоны – көбінесе поляктардан тұрған. Андре Марти батальоны – негізінен француз және бельгиялықтар. Британ батальоны – көбінесе британдықтар, бірақ Австралия, Жаңа Зеландия, Оңтүстік Африка, Кипр және басқа да Ұлт Достастығы елдерінен де адамдар болған. Чеко-Балкан батальоны – чехословакиялықтар мен Балқан елдерінен. Париж коммунасы батальоны – негізінен француздықтар. Деба Благоев батальоны – көбінесе болгарлар, кейіннен Джакович батальонына біріктірілді. Димитров батальоны – грек, югослав, болгар, чехословакиялық, венгр және румын (Георги Димитровтың есімімен аталған). Джуро Джакович батальоны – югославтар, болгарлар, анархистер, бұрынғы Югославия Коммунистік партиясының хатшысы Джуро Джаковичтің есімімен аталған. Дабровский батальоны – көбінесе поляк және венгрлер, сондай-ақ чехословакиялықтар, украиндер, болгарлар және палестиналық еврейлер. Эдгар Андре батальоны – көбінесе немістер, сондай-ақ австриялықтар, югославтар, болгарлар, албандар, румындар, даниялықтар, шведтер, норвегиялықтар және голландтар. Эспаньол батальоны – мексикалықтар, кубалықтар, пуэрторикалықтар, чилиліктер, аргентиналықтар және боливиялықтар. Фиглио батальоны – көбінесе итальяндықтар, кейіннен Гарибальди батальонымен біріктірілді. Гарибальди батальоны – бастапқыда Италоэспаньол батальоны ретінде құрылып, кейін аты өзгертілді. Көбінесе итальяндықтар мен испандықтар, бірақ арасында албандар да болды. Джордж Вашингтон батальоны – АҚШ-тың екінші батальоны. Кейін Линкольн батальонымен бірігіп, Линкольн-Вашингтон батальонын құрады. Ханс Беймлер батальоны – көбінесе немістер, кейіннен Тельман батальонымен біріктірілді. Анри Барбюс батальоны – негізінен француздықтар. Анри Вуиллеман батальоны – негізінен француздықтар. (Маттеоти батальоны) – негізінен итальяндықтар және Испанияға жеткен алғашқы халықаралық топ. Луиза Мишель батальоны – француз тілінде сөйлейтін, кейін Анри Вуиллеман батальонымен біріктірілді. Маккензи-Папино батальоны – «Мак Папс» деп аталды, негізінен канадалықтар. Марсельез батальоны – негізінен француздықтар, Джордж Натан басқарды. Бір бөлек британдық ротасы болды. Палафокс батальоны – югославтар, поляктар, чехословакиялықтар, венгрлер, еврейлер және француздықтар. Нафтали Ботвин ротасы – 1937 жылдың желтоқсан айында Палафокс батальонында құрылған еврей бөлімі. Пьер Браше батальоны – негізінен француздықтар. Ракоши батальоны – негізінен венгрлер, сондай-ақ чехословакиялықтар, украиндер, поляктар, қытайлықтар, моңғолдар және палестиналық еврейлер. Тоғыз ұлт батальоны (сонымен қатар Sans nons және Neuf Nationalités деп те аталады) – француздықтар, бельгиялықтар, итальяндықтар, немістер, австриялықтар, голландтар, даниялықтар, швейцариялықтар және поляктар. Ақпанның алтыншы батальоны – француздықтар, бельгиялықтар, марокколықтар, алжирліктер, ливиялықтар, сириялықтар, ирандықтар, ирактықтар, египеттіктер, қытайлықтар, жапондықтар, үндістер, филиппиндер және палестиналық еврейлер. Тельман батальоны – негізінен немістер, неміс коммунистік көшбасшысы Эрнст Тельманның есімімен аталған. Том Манн центуриясы – шағын, негізінен британдық топ, Тельман батальонының бөлімі ретінде жұмыс істеді. Томас Масарик батальоны – көбінесе чехословакиялықтар. Чапаев батальоны – 21 ұлттың өкілдерінен тұрады (украиндер, поляктар, чехословакиялықтар, болгарлар, югославтар, түріктер, итальяндықтар, немістер, австриялықтар, финдер, шведтер, норвегиялықтар, даниялықтар, бельгиялықтар, француздықтар, гректер, албандар, голландтар, швейцариялықтар, литвалықтар және эстондықтар). Вайян Кутюрье батальоны – француздықтар, бельгиялықтар, чехословакиялықтар, болгарлар, шведтер, норвегиялықтар және даниялықтар. Вейнте батальоны – американдықтар, британдықтар, итальяндықтар, югославтар және болгарлар. Цвёльфте Фебруар батальоны – негізінен австриялықтар. De Zeven Provinciën ротасы – голландтар.
Abraham Lincoln Battalion – from the United States and Canada, with some British, Cypriots, and Chileans from the Chilean Worker Club of New York. Connolly Column – a mostly Irish republican group who fought as a section of the Lincoln Battalion. Mickiewicz Battalion – predominantly Polish. André Marty Battalion – predominantly French and Belgian. British Battalion – mainly British but with many from Australia, New Zealand, South Africa, Cyprus and other Commonwealth countries. Checo Balcánico Battalion – Czechoslovakian and Balkan. Commune de Paris Battalion – predominantly French. Deba Blagoiev Battalion – predominantly Bulgarian, later merged into the Đaković Battalion. Dimitrov Battalion – Greek, Yugoslav, Bulgarian, Czechoslovakian, Hungarian and Romanian (named after Georgi Dimitrov). Đuro Đaković Battalion – Yugoslav, Bulgarian, anarchist, named for former Yugoslav Communist Party secretary Djuro Đaković. Dabrowski Battalion – mostly Polish and Hungarian, also Czechoslovak, Ukrainian, Bulgarian and Palestinian Jews. Edgar André Battalion – mostly German, also Austrian, Yugoslav, Bulgarian, Albanian, Romanian, Danish, Swedish, Norwegian and Dutch. Español Battalion – Mexican, Cuban, Puerto Rican, Chilean, Argentine and Bolivian. Figlio Battalion – mostly Italian; later merged with the Garibaldi Battalion. Garibaldi Battalion – raised as the Italoespañol Battalion and renamed. Mostly Italian and Spanish but contained some Albanians. George Washington Battalion – the second U. S. battalion. Later merged with the Lincoln Battalion, to form the Lincoln Washington Battalion. Hans Beimler Battalion – mostly German; later merged with the Thälmann Battalion. Henri Barbusse Battalion – predominantly French. Henri Vuilleman Battalion – predominantly French. (Matteotti Battalion) – predominantly Italian and the first international group to reach Spain. Louise Michel Battalions – French speaking, later merged with the Henri Vuillemin Battalion. Mackenzie–Papineau Battalion – the "Mac Paps", predominantly Canadian. Marseillaise Battalion – predominantly French, commanded by George Nathan. Incorporated one separate British company. Palafox Battalion – Yugoslav, Polish, Czechoslovakian, Hungarian, Jewish and French. Naftali Botwin Company – a Jewish unit formed within the Palafox Battalion in December 1937. Pierre Brachet Battalion – mostly French. Rakosi Battalion – mainly Hungarian, also Czechoslovaks, Ukrainians, Poles, Chinese, Mongolians and Palestinian Jews. Nine Nations Battalion (also known as the Sans nons and Neuf Nationalités) – French, Belgian, Italian, German, Austrian, Dutch, Danish, Swiss and Polish. Sixth of February Battalion – French, Belgian, Moroccan, Algerian, Libyan, Syrian, Iranian, Iraqi, Egyptian, Chinese, Japanese, Indian, Filipino and Palestinian Jewish. Thälmann Battalion – predominantly German, named after German communist leader Ernst Thälmann. Tom Mann Centuria – a small, mostly British, group who operated as a section of the Thälmann Battalion. Thomas Masaryk Battalion: mostly Czechoslovak. Chapaev Battalion – composed of 21 nationalities (Ukrainian, Polish, Czechoslovakian, Bulgarian, Yugoslavian, Turkish, Italian, German, Austrian, Finnish, Swedish, Norwegian, Danish, Belgian, French, Greek, Albanian, Dutch, Swiss, Lithuanian and Estonian). Vaillant Couturier Battalion – French, Belgian, Czechoslovakian, Bulgarian, Swedish, Norwegian and Danish. Veinte Battalion – American, British, Italian, Yugoslav and Bulgarian. Zwölfte Februar Battalion – mostly Austrian. Company De Zeven Provinciën – Dutch.
Канада
Маккензи Папино батальонының аман қалғандары Канада Корольдік шаруа полициясымен жиі тергелді және Канадаға оралғанда жұмысқа орналасудан бас тартылды. Кейбіреулері "саяси сенімсіздік" деген сылтаумен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери қызметке алынбады. 1995 жылы Онтарио провинциялық парламентіне жақын жерде соғыс ардагерлеріне арналған ескерткіш салынды. 2000 жылдың 12 ақпанында Британдық Колумбия заң шығарушы органының аумағында Испания Республикасының түпнұсқа плакатына негізделген, мүсінші Джек Харманның "Республика рухы" атты қола мүсіні орнатылды. 2001 жылы Испания азамат соғысының қалған азаматтары Оттавадағы Грин-Айленд саябағында Халықаралық бригадалардың канадалық мүшелеріне ескерткіш ашты.
Survivors of the Mackenzie Papineau Battalion were often investigated by the Royal Canadian Mounted Police and denied employment when they returned to Canada. Some were prevented from serving in the military during the Second World War due to "political unreliability". In 1995 a monument to veterans of the war was built near Ontario's provincial parliament. On 12 February 2000, a bronze statue "The Spirit of the Republic" by sculptor Jack Harman, based on an original poster from the Spanish Republic, was placed on the grounds of the British Columbia Legislature. In 2001, the few remaining Canadian veterans of the Spanish Civil War dedicated a monument to Canadian members of the International Brigades in Ottawa's Green Island Park.
Польша
1920 жылғы заңнамаға сәйкес, IB-ге ерікті түрде қатысқан поляк азаматтары, ресми бекітусіз шетелдік қарулы күштерде қызмет еткендіктен, азаматтығынан автоматты түрде айырылды. Республика жеңілгеннен кейін Франция мен Бельгияда тартуылған жауынгерлер сол жерге қайтып оралды. Басқаларының арасында, кейбіреулері Германия басып алған Польшадағы коммунистік партизандық отрядтарында, ал енді біреулері КСРО-ға барып, онда құрылған коммунистік поляк армиясында қызмет етті. Коммунистік Польшада IB жауынгерлеріне – «Dąbrowszczacy» деп аталған – ветерандық құқықтар берілді, бірақ олардың тағдыры саяси жағдайларға қарай өзгерді. 1945-1949 жылдардағы алғашқы мақтаудан кейін, олар кейінірек сақтықпен қарастырылды. Әкімшілік және әсіресе қауіпсіздік салаларында жоғары лауазымдарға тағайындалғандар болды, бірақ саяси құйрық сұрап жасалған айыптаулармен тұтқындалып, түрмеге қамауға да түсті; олар 1950 жылдардың ортасында босатылды. IB-де поляктардың қатысуы «фашизмге қарсы қаруға көтерілген жұмысшы табының ісі» деп жарияланғанмен, ең жоғары дәрежеде құдайландыру 1950 жылдардың ортасы мен 1960 жылдардың ортасында өтті, нәтижесінде көптеген басылымдар, мектептер мен көшелер «Dąbrowszczacy» атына берілді. Алайда, 1960 жылдардың соңындағы антисемиттік үрдіс IB еріктілеріне деген қызығушылықты қайтадан төмендетті, олардың көпшілігі Польшадан кетіп қалды. Коммунистік үкіметтің соңына дейін IB эпизоды ресми түрде мойындалды, бірақ оған қатысты насихат, соғыс кезіндегі коммунистік партизандарға немесе КСРО құрамындағы поляк армиясына көрсетілген құрметтен мүлдем өзгеше болды. IB жауынгерлерінің күш-жігеріне қарамастан, ескерткіш орнатылмады. 1989 жылдан кейін «Dąbrowszczacy» ардагерлік жеңілдіктерге құқылы ма, жоқ па деген мәселе нақты болмады; бұл мәселе саяси пікірталас тудырды, бірақ IB жауынгерлерінің көбі қайтыс болғандықтан, ол мәселе мәнсіз болды. Тағы бір сұрақ – қоғамдық кеңістікте сақталған құрмет көрсету нышандары туралы болды. Мемлекеттік IPN институты поляк IB жауынгерлерін Сталиндік режимге қызмет етумен байланыстырып, декоммунизация заңнамасына бағынғылыққа ұсынды. Алайда, қоғамдық кеңістікті тазартудың тиімділігі жергілікті саяси жағдайларға байланысты әртүрлі болды және кейде қызу пікірталастарға әкелді. Бүгінгі күнге дейін поляк IB жауынгерлерінің рөлі күрделі мәселе болып қала береді; кейбіреулері оларды сатқын деп есептейді, ал енді біреулері – батырлар деп санайды.
In line with the 1920 legislation, Polish citizens who volunteered to the IB were automatically stripped of citizenship as individuals who without formal approval served in foreign armed forces. Following republican defeat the combatants recruited in France and Belgium returned there. Among the others some served in pro Communist partisan units in the German occupied Poland and some made it to the USSR and served in the pro Communist Polish army raised there. In the Communist Poland the IB combatants – referred to as "Dąbrowszczacy" – were granted veteran rights, but their fate differed depending upon political circumstances. Following some early exaltation in 1945–1949 they were later approached somewhat cautiously. There were cases of assuming high positions in administration and especially in security, but there were also cases of deposition, arrest and prison on trumped up charges of political conspiracy; these were released in the mid 1950s. Though from the onset Polish engagement in IB was hailed as "working class taking to arms against Fascism", the most intense idolization took place between the mid 1950s and the mid 1960s, with a spate of publications, schools and streets named after "Dąbrowszczacy". However, an antisemitic turn in the late 1960s again produced de emphasizing of IB volunteers, many of whom left Poland. Until the end of Communist rule the IB episode was duly acknowledged, but propaganda related was a far cry from veneration reserved for wartime Communist partisans or the USSR raised Polish army. Despite some efforts on part of IB combatants, no monument has been erected. After 1989 it was unclear whether Dąbrowszczacy were furtherly entitled to veteran privileges; the issue generated political debates until they became pointless, as almost all IB combatants had passed away. Another question was about homage references, existent in public space. A state run institution IPN declared Polish IB combatants in service of the Stalinist regime and related homage references subject to de communisation legislation. However, efficiency of purges of public space differs depending upon local political configuration and occasionally there is heated public debate ensuing. Until today the role of Polish IB combatants remains a highly divisive topic; for some they are traitors and for some they are heroes.
Швейцария
Швейцарияда республикалықтардың мүддесіне деген халықтың қолдауы жоғары болды, бірақ федералдық үкімет соғыс басталғалы бір ай өткен соң елдің ұзақ жылдар бойы сақтап келген бейтараптық саясатының аясында барлық қаржы жинау және сапына қосылу іс-шараларын тыйым салды. 800-ге жуық швейцариялық ерікті Халықаралық бригадаларға қосылды, олардың ішінде әйелдер де болды. Соттар 420-ге жуық үкім шығарды, олардың мерзімі 2 аптадан 4 жылға дейін түрме жазасын көздейтін, сонымен қатар сотталғандар 5 жылға дейін саяси құқықтарынан айырылды. Швейцария қоғамында, дәстүрлі түрде азаматтық қасиеттерді жоғары бағалайтынына байланысты, бұл жаза мерзімі біткеннен кейін де ұзақ уақыт бойы жамандауға алып келді. Швейцария тарихшысы Мауро Серуттидің пікірінше, еріктілер Швейцарияда басқа демократиялық елдерге қарағанда ауыррақ жазаланды. 2009 жылдың наурызында Парламент үшінші кешірім заңын қабылдады, ол швейцариялық бригадаларды кері күшімен толыққанды құқықтық жағдайға келтірді, олардың тек аз ғанасы тірі қалған еді. 2000 жылы Женевада швейцариялық Халықаралық бригада саяқтарын құрметтейтін ескерткіш ашылды; басқа да жерлерде, мысалы, Цюрихтегі Фольксхаус тақталары орнатылған.
In Switzerland, public sympathy was high for the Republican cause, but the federal government banned all fundraising and recruiting activities a month after the start of the war as part of the country's long standing policy of neutrality. Around 800 Swiss volunteers joined the International Brigades, among them a small number of women. The courts pronounced 420 sentences which ranged from around 2 weeks to 4 years in prison, and often also stripped the convicts of their political rights for the period of up to 5 years. In the Swiss society, traditionally highly appreciative of civic virtues, this translated to longtime stigmatization also after the penalty period expired. In the judgment of Swiss historian Mauro Cerutti, volunteers were punished more harshly in Switzerland than in any other democratic country. In March 2009, Parliament adopted the third bill of pardon, retroactively rehabilitating Swiss brigades, only a handful of whom were still alive. In 2000 there was a monument honoring Swiss IB combatants unveiled in Geneva; there are also numerous plaques mounted elsewhere, e. g., at the Volkshaus in Zürich.
Ұлыбритания
Бұзылғаннан кейін 305 британдық ерікті Испаниядан өз үйлеріне қайтты. Олар 7 желтоқсанда Лондонның орталық аймағындағы Виктория станциясына келді және Клемент Атли, Стаффорд Крипс, Уилли Галлачер, Эллен Уилкинсон және Уилл Лаутер сияқты қолдаушылардың көпшілігі оларды қайтып келген батырлар ретінде жылы қарсы алды. Халықаралық бригадалардың соңғы британдық мүшесі Джеффри Серванте 2019 жылдың сәуірінде 99 жасында дүние салды.
On disbandment, 305 British volunteers left Spain to return home. They arrived at Victoria Station in central London on 7 December and were met warmly as returning heroes by a crowd of supporters including Clement Attlee, Stafford Cripps, Willie Gallacher, Ellen Wilkinson and Will Lawther. The last surviving British member of the International Brigades, Geoffrey Servante, died in April 2019 aged 99.
IBMT
Халықаралық бригада мемориалдық қоры – Ұлыбритания мен Ирландиядан келген еріктілердің естелігіне арналған шаралармен айналысатын тіркелген қайырымдылық ұйымы. Ұйым Испания Азамат соғысындағы еріктілерге арналған ескерткіштердің картасын жаңартып, соғысты еске алу мақсатында жыл сайын іс-шаралар ұйымдастырады.
The International Brigade Memorial Trust is a registered charity that handles activities around the memory of volunteers from Britain and Ireland. The group maintains a map of memorials to volunteers in the Spanish Civil War and organises yearly events to commemorate the war.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ-та қайтып келген еріктілерді ФБР "кездейсоқ антифашистер" деп атады, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ әскерінде қызмет еткен кезде олардың қызмет бағасы көтерілмеді, ал 1947–1957 жылдардағы «Қызыл үрей» кезінде Конгресс комитеттері оларды қуғынға түсті. Бірақ азаматтығын жою туралы қауіп орындалмады.
In the United States, the returned volunteers were labeled "premature anti fascists" by the FBI, denied promotion during service in the U. S. military during World War II, and pursued by Congressional committees during the Red Scare of 1947–1957. However, threats of loss of citizenship were not carried out.
Тану
Халықаралық бригадалардың соңғы тірі қалушы ардагері саналатын Жозеп Альмудевер 2021 жылдың 23 мамырында 101 жасында дүние салды. Испан отбасында дүниеге келген және қақтығыс басталғанда Испанияда тұрғанмен, ол француз азаматтығына да ие болды және Испания Республикалық армиясындағы жас шектеулерінен жалтарғандықтан Халықаралық бригадаларға жазылды. Ол CXXIX халықаралық бригадасында қызмет етті, кейін испан макистері қатарында шайқасты, ал соғыстан кейін Францияда эмиграцияда өмір сүрді.
Josep Almudéver, believed to be the last surviving veteran of the International Brigades, died on 23 May 2021 at the age of 101. Although born into a Spanish family and living in Spain at the outbreak of the conflict, he also held French citizenship and enlisted in the International Brigades to avoid age restrictions in the Spanish Republican army. He served in the CXXIX International Brigade and later fought in the Spanish Maquis, and after the war lived in exile in France.
Испания
1996 жылғы 26 қаңтарда испан үкіметі 1938 жылы премьер-министр Хуан Негрин берген уәдесін орындай отырып, қалған шамамен 600 бригадашыға испан азаматтығын берді.
On 26 January 1996, the Spanish government gave Spanish citizenship to the 600 or so remaining Brigadistas, fulfilling a promise made by Prime Minister Juan Negrín in 1938.
Франция
1996 жылы Франция президенті Жак Ширак Халықаралық бригадалардың бұрынғы француз мүшелеріне екі француз коммунистік парламент депутаты Лефорт пен Асенсидің, екеуі де еріктілердің балалары, талабы бойынша "бұрынғы жауынгерлер" құқықтық мәртебесін берді. 1996 жылға дейін осы талап бірнеше рет қабылданбады, соның ішінде бұрынғы социалистік президент Франсуа Миттеран да оны қабылдамаған болатын.
In 1996, Jacques Chirac, then French President, granted the former French members of the International Brigades the legal status of former service personnel ("ancient combatants") following the request of two French communist Members of Parliament, Lefort and Asensi, both children of volunteers. Before 1996, the same request was turned down several times including by François Mitterrand, the former Socialist President.
Символика және геральдика
Халықаралық бригадалар социалистік эстетиканы мұра етті. Туларында Испания Республикасының түстері: қызыл, сары және күлгін, жиі социалистік символдармен (қызыл ту, балға мен орақ, жұдырық) бірге бейнеленген. Бригадалардың өзінің таңбасы үш қырлы қызыл жұлдыз болды, ол көбінесе кездеседі.
The International Brigades were inheritors of a socialist aesthetic. The flags featured the colors of the Spanish Republic: red, yellow and purple, often along with socialist symbols (red flags, hammer and sickle, fist). The emblem of the brigades themselves was the three pointed red star, which is often featured.