ВЯ-23: Советская 23-мм авиационная пушка времен Второй мировой войны
Volkov-Yartsev VYa-23
ВЯ-23: Советская авиационная пушка времён ВОВ. Разработана Волков и Ярцевым для Ил-2, способна пробивать броню танков. История и характеристики орудия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Волков Ярцев ВЯ 23 (Волков Ярцев ВЯ 23) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде советтік ұшақтарда қолданылған автоматты зеңбірек.
The Volkov Yartsev VYa 23 (Волков Ярцев ВЯ 23) is a autocannon, used on Soviet aircraft during World War II.
Даму
1940 жылы А.А. Волков пен С.А. Ярцев жаңа 23 мм оқ-дәріге арналған ТКБ-201 деп аталатын автокөліктік зеңбірек құрады. Ол Ілюшин Ил-2 шабуылдық ұшағының негізгі қаруы болуы тиіс болған. Бастапқы мақсат – неміс танктерінің бронясын тесіп өте алатын қару жасау еді. Іл-2 ұшағы қолжетімсіз болғандықтан, әуедегі алғашқы сынақ 1940 жылы Германиядан сатылып алынған Мессершмитт Bf 110 ауыр истребителі арқылы жүргізілді. 1941 жылы Іл-2 ұшағында сынақтан өткеннен кейін ТКБ-201 ВЯ-23 ретінде қабылданып, пайдалануға берілді. Барлығы 64 655 ВЯ-23 зеңбірегі жасалды.
In 1940, A. A. Volkov and S. A. Yartsev created an autocannon, called TKB 201 for the new 23 mm round. It was intended to be the primary weapon of the Ilyushin Il 2 ground attack aircraft. The original intention was to create a gun capable of penetrating German tank armour. Due to unavailability of Il 2, the first airborne testing was performed using a Messerschmitt Bf 110 heavy fighter sold by Germany in 1940. After testing on Il 2 in 1941, TKB 201 was accepted into service as VYa 23. A total of 64,655 VYa 23 were built.
Сипаттама
VYa 23 – газбен жұмыс істейтін, лентамен тамақталатын автокөліктік зеңбірек, атыс жылдамдығы минутына 600 оқ, сол кездегі калибр үшін бұл өте жоғары көрсеткіш. Зеңбірек 2,140 метрлік, салмағы 68 кг. Оның басты кемшіліктері – күшті кері соққы және ату мен оқ тиеу механизмдерінің өте күрт жұмыс істеуі, бұл оның қызмет ету мерзімін қысқартып, көбінесе аудада түзетуге келмейтін істен шығуларға себеп болды. АҚШ барлау қызметінің мәліметтеріне сәйкес, VYa 23 Berezin UB механизмінің үлкейтілген нұсқасын пайдаланған.
The VYa 23 is a gas operated belt fed autocannon with a rate of fire of 600 rounds per minute a high rate of fire for the caliber at the time. The gun was 2.140 metres long, and weighed 68 kg. Its main disadvantages are powerful recoil and very abrupt functioning of the firing and reloading mechanisms which decreased service life and often caused jamming that could not be fixed in mid air. According to a US intelligence report, the VYa 23 used an upscaled version of the Berezin UB mechanism.
Қару-жарақ
VYa үшін арнайы 23×152 мм-лік жаңа қуатты патрон жасалды. Кейіннен сол калибр соғыстан кейінгі сүйретілетін ZU 23 және өздігінен жүретін ZSU 23-4 23 мм зениттік артиллериясында да қолданылды. Дегенмен, осы кейінгі зениттік артиллерияға арналған оқ-дәрілердің ұнтақ заряды мен капсюлі басқа, сондықтан олар бір-бірімен алмастырылмайды. Оқ-дәрілерді сыртқы түрінен оңай ажыратуға болады: VYa оқ-дәрілерінің қола гильзалары бар, ал соғыстан кейінгі зениттік артиллерия оқ-дәрілерінің болат гильзалары бар. Төмендегі кестеде сипаттамалары келтірілген:
A powerful new 23×152mm cartridge was specifically developed for the VYa. The same caliber was later used also in the post war towed ZU 23 and self propelled ZSU 23 4 23mm AA guns. However, the ammunition for this later AA gun has a different powder charge and primer, and is thus not interchangeable. The ammunition is externally easily recognizable: VYa ammunition has brass cases, while post war AA ammunition has steel cases. are listed in the table below:
Белгілеу Типі Оқжарақтың салмағы [г] Жарылатын заряд [г] Оқжарақтың бастапқы жылдамдығы [м/с] Сипаттамасы
BZ API 196 198 - 905 68 г қатты болаттан жасалған оқтұмсық және жел қалқанындағы тұтандырғыш. Екі түрлі қалпақ (алюминий және престелген болат) кездеседі. 400 м қашықтықта және тік бұрышта 25 мм броняны тесіп өтеді.
OZ HEI 198 15 (RDX/Al/wax) 905 Жарылғыш-тұтандырғыш оқ, K 20 немесе DV бас қысқышымен жабдықталған.
OZT HEI T 190 12 (RDX/Al/wax) 905 Жарылғыш-тұтандырғыш оқ, K 20 немесе DV бас қысқышымен және трассердің алатын орнына байланысты азайтылған жарылғыш зарядымен.
PUT TP T 198 - 905 OZT негізінде жасалған, бірақ инертті толтырғышпен және қалталы бас қысқышпен жаттығу оғы.
Designation Type Projectile Weight [g] Bursting charge [g] Muzzle Velocity [m/s] Description BZ API 196 198 none 905 68g hard steel core and incendiary in the windshield cap. Two types with different caps (aluminium and swaged steel) are found. Penetration 25 mm RHA at 400 m and perpendicular impact. OZ HEI 198 15 (RDX/Al/wax) 905 HE incendiary round with a K 20 or DV nose fuze. OZT HEI T 190 12 (RDX/Al/wax) 905 HE incendiary round with a K 20 or DV nose fuze and a reduced HE charge due to the space taken by the tracer. PUT TP T 198 none 905 Practice round with tracer, based on the OZT but with a dummy fuze and inert filling in HE cavity.
Өндіріс
Жалпы алғанда 64 655 ВЯ-23 өндірілді. Кеңес архивтері жыл сайынғы төмендегідей белгілі өндіріс санын көрсетеді: Үлкен калибрлі снарядтарға қарамастан, ВЯ-23 өз танкке қарсы міндетін орындауда көңіл көншітпеді. Жеңіл неміс танктері тек қана бүйірінен немесе артқы жағынан ғана жеңіле алатын, ал барлық танктердің алдыңғы бронясы бұзуға келмейтін. Орташа танктерді 400 метрден (1300 фут) кем қашықтықта, 40 градустан аса тік бұрышпен, мұнараның үстіне немесе қозғалтқыш бөліміне тигізсе жеңуге болар еді. Бірақ Il-2 ұшағында тіпті ең қолайлы жағдайларда да мұндай маневр жасау өте қиын, соған қоса кішкентай нысананы дәл нысанаға алу да қиындық тудыратын.
A total of 64,655 VYa 23 were produced. Soviet archives give the following known production numbers by year:
In spite of the large round, the VYa 23 proved to be a disappointment in its intended anti tank role. Light German tanks could be defeated from the side or rear only, with front armor of all tanks impervious. Medium tanks could be defeated if hit into the top of the turret or the engine compartment from under 400 m (1,300 ft) in a greater than 40 degree dive—a very difficult maneuver in Il 2 even under the most ideal conditions compounded by the difficulty of aiming at a small target.