Ұлыбритания Ландшафт Институты: Кәсіби ландшафт архитекторларының ұйымы

Кіріспе

Ұлыбританиядағы кәсіби ұйым

Ландшафт институты (LI) – ландшафт саласындағы Ұлыбританиядағы кәсіби ұйым. Оның құрамына ландшафт архитекторлары, қала жоспарлаушылары, ландшафт жоспарлаушылар, ландшафт ғалымдары және ландшафт менеджерлері кіреді. LI-де академиялық мүшелер үшін де категория бар. 1929-30 жылдары Ландшафт архитекторлары институты (ILA) ретінде құрылған, ал 1997 жылы Корольдік жарғымен марапатталды. Ұйымның ең ұзақ қызмет еткен президенті Джеффри Джелликоның айтуынша, “Қазіргі ғасырда ғана ұжымдық ландшафт әлеуметтік қажеттілік ретінде пайда болды. Біз тарихта бұрын-соңды көрілмеген деңгейде ландшафт өнерін дамытудамыз”.

LI ландшафт архитектурасын дамытуға және ландшафт саласындағы мүшелері міндетті түрде сақтауға тиіс мінез-құлық кодексі арқылы реттеуге ұмтылады. ЛИ өзінің 40 жылдық мерейтойында (1969 ж.) 900-ден астам мүшесі болды, ал 1978 ж. – 1500-ден астам мүшесі болды. 2019 жылы LI-нің жалпы мүше саны 5613 адамды құрады. Ландшафт институтының Корольдік жарғысы 1997 жылы бекітіліп, 2008 және 2016 жылдары жаңартылды. Оның мақсаты мен міндеттері 5-тармақтың (1) бөлімінде былай көрсетілген: “Институттың құрылу себебі және мақсаты – ландшафт архитектурасының өнерін және ғылымын (бұл термин әрі қарай анықталады) және оның түрлі қолданыстарын насихаттау арқылы халықтың мүддесі үшін табиғи және құрылған ортаны қорғау, сақтау және жақсарту, сондай-ақ осы мақсатта ландшафт архитектурасы туралы білімді таратуға, оны зерттеу және білім беруді қолдауға, әсіресе ландшафт архитектурасын кәсіп ретінде таныстыратын адамдардың білім беру, біліктілік, құзыреттілік және мінез-құлық стандарттарын орнату, қолдау және жетілдіру, сондай-ақ білім беру, оқыту және тәжірибе стандарттары мен критерийлерін анықтау”.

Ландшафт институты «Ландшафт» (бұрынғы «Ландшафт дизайны») журналын шығарады және Халықаралық ландшафт архитекторлары федерациясының мүшесі болып табылады.

Ұлыбританиядағы ландшафт мамандығының дамуы

Ландшафт сәулетінің дамуына оның мүшелері жетекшілік етті және 1940 жылдардан бері оның хатшылығы мен мемлекеттік заңнама қолдау көрсетті. Тиісті заңнамаға «Жаңа қалалар туралы» заң (1946) кірді, ол Жаңа қалалардың «ландшафтық жайластырылуына» ерекше назар аударуды қажет етті, осылайша мемлекеттік қызметте ландшафт сәулетшілері үшін алғашқы жалақылы жұмыс орындары пайда болды. Еуропалық экологиялық әсерді бағалау директивасы (85/337/EEC) (1985) экологиялық әсерді бағалауды дайындау саласында жаңа жұмыс орындарының ашылуына әкелді. 1950-1980 жылдар аралығында ландшафт сәулетшілерінің ең ірі жұмыс берушісі мемлекеттік сектор (әсіресе жергілікті әкімдіктер) болды, ал қалған аз бөлігі жеке тәжірибемен айналысты. XXI ғасырда, әсіресе 2009 жылдан кейінгі мемлекеттік шығындар реформасынан соң, ландшафт сәулетшілерінің көп бөлігі жеке секторда жұмыс істейді.

"Лейспэкшэк архитектурасы" терминінің тарихы

«Ландшафт сәулеті» – ежелгі өнердің қазіргі заманғы атауы. Ежелгі өнердің дамуын Джеффри Джеллико «Адамның ландшафты» және Норман Т. Ньютон «Жер бетіндегі дизайн» еңбектерінде талдаған. Джеллико Ласко үңгіріндегі суреттерді шамамен 30 000 ж.б.д. жасалған «Адамның саналы түрде ойлап тапқан алғашқы пейзаждары» деп сипаттаған. Ньютон «ландшафт сәулеті» терминін жерді, оның үстіндегі кеңістіктер мен нысандарды қауіпсіз, тиімді, денсаулыққа пайдалы, жағымды адамдардың пайдалануы үшін дұрыс орналастыру өнері деп анықтайды және «Ежелгі өнер 1863 жылы Нью-Йорктегі Орталық парк комиссарлары кеңесінің тағайындаған қызметкері алғаш рет «Ландшафт сәулетшісі» атағын ресми түрде қолданғанда жаңа мамандыққа айналды. Бұл атауды 1858 жылдан бастап Фредерик Лоу Олмстед пен Калверт Вокс бұрыннан-ақ бейресми түрде қолданып келген». Оның кәсіби атақ ретінде қолданылуы американдық болғанымен, «ландшафт сәулетшісі» терминінің түбі еуропалық. Шарль Вальдхайм XIX ғасырда Францияда және Ұлыбританияда осы терминнің пайда болуының екі мүмкін көзін анықтады. Франциядағы мүмкін шығу тегі Жан Мари Морельге қатысты. Ол «архитектор, инженер және бақша дизайнері» болған және ол «архитектор-пейзажист» терминін жасағанмен есептеледі. Бұл мүмкіндік XIX ғасырдың соңында Диспонцио зерттеген. Ұлыбританиядағы ықтимал шығу тегі 1982 жылы анықталды және 2012 жылы Нина Антонетти зерттеді. Ол «ландшафт архитектурасы» терминін Мейсонмен, ал оны кәсіби атақ ретінде Уильям Эндрюс Несфилдпен байланыстырды. Мейсонның кітабы 1828 жылы жарық көрді және ғимараттар мен олардың айналасындағы ортаның арақатынасын қарастырады. Джон Клаудиус Лудон «ландшафт архитекторы» деген жаңа терминді құптады және оны өзі басқаратын «Гарденерс» журналында, сондай-ақ екі энциклопедиясында: «Бау-бақша энциклопедиясы» (1835 жылғы басылымнан бастап) және «Коттедж, ферма, вилла архитектурасы энциклопедиясы» (1838) жариялады. Лудон оны 1840 жылы жарық көрген кітабының атауында да қолданды: The landscape gardening and landscape architecture of the late Humphry Repton, esq. Лудонның «ландшафт архитектурасы» терминіне берген жариялылығының арқасында он тоғызыншы ғасырдың ортасынан бастап кейбір британдық бақша дизайнерлері «ландшафт архитекторы» терминін қолдана бастады. Ең танымал мысалы – 1849 жылы Уильям Эндрюс Несфилдтің осы терминді қолдануы. Несфилд өзін ландшафт архитекторы деп атады және Ұлыбританияның ең танымал резиденциясы – Бэкингем сарайының бақшасының жоспарына қол қойды. Ұлыбританияда «ландшафт архитекторы» (бақша дизайнері) терминінің қолданылуы он тоғызыншы ғасырдың соңына қарай азайды. Олмстедтің ұзақ және табысты мансабы оның атақты болуына және қоғамдық жобалармен байланысты болуына әкелді: парктер, жасыл жолдар, ашық кеңістіктер жүйесі және қалалық дизайн. Оның ең танымал жобалары – Нью-Йорктегі Орталық парк және Бостондағы көгалдандырылған аймақтың «Зумрут» мойынтірегі. Осы мағынада «ландшафт архитектурасы» Ұлыбританияға қайта оралды және төменде сипатталғандай, Ландшафт институты тарапынан қабылданды.

‘Landscape architecture’ is a modern name for an ancient art. The development of the ancient art is analysed by Geoffrey Jellicoe, in The Landscape of Man, and by Norman T. Newton in Design on the land. Jellicoe describes the cave paintings of Lascaux c30,000 BC as the ‘First Landscapes consciously conceived by man’. Newton, defines ‘landscape architecture’ as the art ‘of arranging land, together with the spaces and objects upon it, for safe, efficient, healthful, pleasant human use’ and writes that ‘the ancient art became a new profession officially, when in 1863 the title Landscape Architect was first used by the state appointed Board of Central Park Commissioners in New York City. It had been employed unofficially by Frederick Law Olmsted and Calvert Vaux beginning in 1858’. Though its use as a professional title is American, the origin of the term ‘landscape architect’ is European. Charles Waldheim identifies two possible nineteenth century origins: in France and in the UK. The possible French origin comes from Jean Marie Morel. He was an ‘architect, engineer, and garden designer’ and he ‘is credited with the formulation ‘’architecte paysagiste’’’. This possibility was identified in the late nineteenth century and researched by Disponzio. The possible UK origin was identified in 1982 and researched by Nina Antonetti in 2012. She traces the term ‘landscape architecture’ to Meason and its use as professional title to William Andrews Nesfield. Meason's book was published in 1828 and deals with the relationship between buildings and their settings. John Claudius Loudon welcomed the new term 'landscape architect' and used it in the Gardeners Magazine, which he edited, and in two of the encyclopedias he published: the Encyclopedia of Gardening (from the 1835 edition onwards) and the Encyclopedia of Cottage, Farm, Villa Architecture (1838). Loudon also used it in the title of his 1840 book: The landscape gardening and landscape architecture of the late Humphry Repton, esq. The publicity given to the term ‘landscape architecture’ by Loudon led to the term ‘landscape architect’ used by some British garden designers from the mid nineteenth century onwards. The most notable example is its use in 1849 by William Andrews Nesfield. Nesfield described himself as a landscape architect on his submitted plan for the garden of Britain's most famous residence, Buckingham Palace. UK use of the term ‘landscape architect’ (‘garden designer’) tailed off towards the end of the nineteenth century. It was Olmsted's long and brilliant career that led to it becoming famous and being associated with public projects: for parks, greenways, open space systems and urban design. His most famous projects were Central Park in New York and the Emerald Necklace of green space in Boston. This was the sense in which ‘landscape architecture’ returned to the UK and was adopted by the Landscape Institute, as described below.

ILA және LI тарихы

Ұлыбританияда ландшафт сәулетінің кәсіби ұйымының болу қажеттілігі туралы талқылау 1911 жылы «Англиядағы ландшафт сәулетінің орны мен болашағы» атты мақаладан басталды. Оны Томас Моусон жазды және Ландшафт сәулетшілері қоғамын құруды ұсынды. Питтенкрифф паркі үшін Данфермлин байқауында жұмыс істеген кезде Томас Моусон мен Патрик Геддес Фредерик Лоу Олмстед кеңсесінде қалыптасқан мағынада «ландшафт сәулетшісі» терминін қолданған алғашқы екі адам болды. Моусонның мақаласы жаңа ұйым құруға ықпал етті, бірақ оның қалай аталуы керек екені туралы келіспеушілік туды. Ол Қала құрылысы институты (TPI) деп аталды, қазір ол Корольдік қала құрылысы институты (RTPI) болып табылады. 1923 жылы Моусон оның президенті болды. Стенли В. Харт 1928 жылдың қазан айында өткен Халықаралық бағбандық дизайн көрмесінің британдық бөліміндегі бірлік жоқтығына алаңдады және 1929 жылы Челси гүл шоуындағы жиналысқа қызығушылық танытқандарды шақыру үшін «The Gardeners' Chronicle» газетінде жарнама берді. Бренда Колвиннің (қатысқан) айтуынша, бастапқы ниет «Британ бағбандық архитекторлар қауымдастығы» деп атау болған. Ол ЛИ тарихы туралы кітап жазуға тапсырыс берген Тони Алдусқа: «Институтты құрған адамдардың көпшілігі жеке бақшалармен ғана айналысты, есте сақтаңыз» деді. «Егер біз оны «Ландшафт бағбандары» деп атағанда, кәсіптің бүгінгі көлеміне жетуімізге көбірек уақыт кеткен болар еді, тіпті жетсек те». Ол Алдусқа сондай-ақ Томас Адамстың негіздейтін мүшелерді американдық үлгіні ұстануға көндіргенін және «Ландшафт сәулетшілері» атауын қолдануды ұсынғанын айтты. 1930 жылы оның атауын Ландшафт сәулетшілері институты (ILA) деп өзгерту туралы шешім қабылданды және жаңа институт іске қосылды. ILA-ның мақсаттары оның алғашқы Конституциясының 2-тармағында (Гилберт Генри Дженкинс жасаған) анықталды: «Институт ландшафт сәулет өнерінің барлық салаларын зерттеуді және дамытуды ілгерілету үшін құрылады, сондай-ақ мүшелер мен осы өнерге қызығушылық танытқандар арасындағы достық қарым-қатынас құралы ретінде қызмет етеді». 3-тармақта жетістікке жетудің он әдісі көрсетілген: лайықты штаб-пәтер құру; лекцияларды ұйымдастыру; фонар слайдтары жиынтығын дайындау; журнал жариялауды ілгерілету; мерзімді көрмелер ұйымдастыру; кітапхана құру; халықты ландшафт сәулет өнеріне оқыту; бір немесе бірнеше оқу орталықтарын құруды қамтамасыз ету; ландшафт сәулетінің жақсы үлгілеріне сапарлар ұйымдастыру; ландшафт сәулет өнерін ілгерілетуге көмектесетін басқа қоғамдармен конференциялар өткізу. Жаңа институттың журналы «Ландшафт және бақ» деп аталды және оны белгілі бақ дизайнері және жазушы Ричард Суделл редакциялады. ILA-ның алғашқы мүшелері көбінесе бақ дизайнерлері мен сәулетшілер болды. Бақ дизайнерлерінің кейбіреуі (Стэнли Харт сияқты) жаңа институттың мүшелері саудадан ақша табуға тыйым салынғанына байланысты шектеулер салдарынан кетіп қалды. Британдық сәулетшілердің Корольдік институтының практикасынан шабыттанған мүшелер «Мен бағбандықпен байланысты ештеңені сатумен айналыспаймын, сондай-ақ коммерциялық бағбандық кәсіпорнында қаржылық мүддеге ие емеспін» деп мәлімдеуі керек болды. 1937 жылы Томас Адамс президент болған кезде ILA-ның назары бағбандықтан тыс салаға қарай кеңейе бастады. Ол 1914 жылы Қала құрылысы институтының тұңғыш президенті болды және АҚШ пен Канададағы жоспарлау және ландшафт сәулеті саласында мол тәжірибе жинады. Джеффри Джеллико 1939 жылы ILA президенті болған кезде жұмыс жүктемесінің кеңеюі үдеді. 1942 жылы АҚШ-қа сапар шеккен ол Адамс сияқты Америка Ландшафт сәулетшілері қоғамының (ASLA) мүшелері атқаратын жұмыстардың ауқымына таң қалды. Ричард Суделл жұмыс жүктемесін кеңейтуді қолдады. 1948 жылы Джеллико Халықаралық ландшафт сәулетшілері федерациясының (IFLA) құрылтайшы президенті болды. Менің ойымша, қоғамдық жобаларды қосу дұрыс болды, бірақ бақ дизайнынан бас тарту дұрыс емес еді. Бұл ағылшын әдебиеті курсынан поэзияны алып тастағандай болды. Бірақ кеңею сәтті болды және ILA-ның ландшафт сәулетін ілгерілетудің нәтижелері Тони Алдустың 3-тарауында: мемлекеттік тапсырыс берушілер; 4-тарау: жаңа қалалар; 5-тарау: университет кампустары; 6-тарау: Уайтхолл; 7-тарау: жолдар; 8-тарау: энергетика, болат, теміржол, каналдар және әуежайлар; 9-тарау: орман және су қоймалары; 10-тарау: жергілікті билік органдары; 11-тарау: минералдық өндіріс; 12-тарау: корпоративтік тапсырыс берушілерде егжей-тегжейлі сипатталған. 1977 жылы Ландшафт сәулетшілері институты өз атауын Ландшафт институты деп өзгертті және ландшафт менеджерлерін және ландшафт ғалымдарын, сондай-ақ ең ірі мамандық болып табылатын ландшафт сәулетшілерін қоса өкілдік етті. Әртүрлі мамандардың бірлескен атауы «ландшафт мамандары» болып табылады.

Discussion of the need for landscape architecture to have a professional body in the UK began with a 1911 article on ‘’The Position and Prospects for Landscape Architecture in England’’. It was written by Thomas Mawson and argued for the creation of a Society of Landscape Architects. When working on the Dunfermline Competition for Pittencrieff Park, Thomas Mawson and Patrick Geddes had been the first two men to use the term ‘landscape architect’ in the sense established by Frederick Law Olmsted's office. Mawson's article contributed to the formation of a new body but there was a disagreement about what name it should have. It came to be called the Town Planning Institute (TPI) and is now the Royal Town Planning Institute (RTPI). Mawson became its president in 1923. Stanley V Hart was concerned at the lack of unity in the British section of the International Exhibition of Garden Design (held in October 1928) and used an advertisement in The Gardeners' Chronicle to invite interested parties to attend a meeting at the Chelsea Flower Show in 1929. According to Brenda Colvin (who was present) the original intention was to call it the ‘British Association of Garden Architects’. She told Tony Aldous, who was commissioned by the LI to write a book on its history, that ‘Most of the people who started the institute were only doing private gardens, you must remember’. So ‘If we had called it Landscape Gardeners, it would have taken us much longer to arrive at the full scope the profession has today if we had arrived at all’. She also told Aldous that ‘Thomas Adams persuaded the founding members to follow the American lead and for ‘Landscape Architects’
The decision to change its name to the Institute of Landscape Architects (ILA) was taken in 1930 and the new institute was launched. The Objects of the ILA were defined in Clause 2 of its first Constitution (drafted by Gilbert Henry Jenkins): ‘The Institute shall be formed to promote the study and general advancement of the Art of Landscape Architecture in all its branches, and to serve as a medium of friendly intercourse between the members and others practising or interested in the Art’. In Clause 3, ten Methods of Achievement were set out: Establish suitable headquarters; Arrange lectures; Prepare sets of lantern slides; Promote the publication of a Journal; Arrange periodical exhibitions; Found a Library; Educate the public in the Art of Landscape Architecture; Secure the establishment of one or more Training Centres; Organise visits to good examples of Landscape Architecture; Hold Conferences with other Societies who can assist in promoting the Art of Landscape Architecture. The journal of the new institute had the title Landscape and garden and was edited by a well known garden designer and author: Richard Sudell. The early membership of the ILA was mostly garden designers and architects. Some of the garden designers (including Stanley Hart) left because of the restriction that members of the new institute must not earn money from trade. Inspired by the practice of the Royal Institute of British Architects members had to declare that ‘I am not engaged in the sale of anything connected with gardening, nor am I financially interested in any commercial gardening undertaking’
The focus of the ILA began to expand beyond gardening when Thomas Adams became its president in 1937. He had been the first president of the Town Planning Institute (in 1914) and had extensive experience of planning and landscape architecture in the US and Canada. The broadening of the workload accelerated when Geoffrey Jellicoe became president of the ILA in 1939. He visited the US in 1942 and, like Adams, was impressed by the range of work undertaken by members of the American Society of Landscape Architects (ASLA). Richard Sudell supported the broadening of the workload. In 1948 Jellicoe became the founding president of the International Federation of Landscape Architects (IFLA). To my mind, the expansion to include public projects was obviously right but turning away from garden design was obviously wrong. It was like excluding poetry from a course on English literature. But the expansion was a success and the fruits of the ILA's promotion of landscape architecture are detailed in the chapters of Tony Aldous’ Chapter 3: public clients; Chapter 4 new towns; Chapter 5 university campuses; Chapter 6; Whitehall; Chapter 7: roads; Chapter 8: power, steel, rail, canals and airports; Chapter 9: forestry and reservoirs; Chapter 10: local authorities; Chapter 11: mineral extraction; Chapter 12: corporate clients. In 1977, the Institute of Landscape Architects changed its name to the Landscape Institute and expanded its membership to include landscape managers and landscape scientists, as well as the landscape architects who remain the largest specialism. The collective name for the various specialists is ‘landscape professionals’.

Мүшелік

LI мүшелеріне ландшафт дизайнерлері, ландшафтты басқарушылар, ландшафт жоспарлаушылар, ландшафт ғалымдары және қалалық дизайнерлер кіреді. «Аффилиат» мүшелік санаты – ең төменгі талаптарға сай ашық санат. Дегенмен, кәсіби мүше болу үшін үміткерлер алдымен LI аккредиттеген университет курсын аяқтауы керек немесе ерекше жағдай ретінде Ассоциация мүшесі ретінде қабылдануы тиіс. Содан кейін олар «Чартерлік жолға» (P2C) қатысады, бұл тәлімгерлік және бақылаумен жүзеге асырылатын оқу бағдарламасы, ол екі тәжірибелі маманның қатысуымен өтетін емтиханмен аяқталады. Үміткер келісілген деңгейдегі біліктілікке жеткеннен кейін бұл емтихан өтеді. Бұл процесс бұрын Ландшафт институтының өз жобалау емтиханының «IV бөлімі» деп белгіленген. I-III бөлімдер 1980-жылдардың ортасында аккредиттелген білім беру курстары жүйесімен алмастырылды. «Ландшафт архитектор» атағы Ұлыбританияда қорғалмаған атақ болып табылады («архитектор» атағынан өзгеше, мемлекеттік тіркелме жоқ). Алайда, бұл реттелген кәсіп және Ұлыбритания үкіметі Ландшафт институтын реттеуші орган ретінде мойындайды. Сондықтан, егер сіз жарғылық мүше болмасаңыз, «Ландшафт институтының жарғылық мүшесі» атағын және «CMLI» белгілемесін пайдалану – алаяқтық болып есептеледі.

Іс-шаралар

LI қызметіне мүшелік дерекқорын ұстау, мүшелермен байланыс, жаңалықтар хаттары, журнал, КМД, кәсіби емтихандарды өткізу, Әдеп кодексін сақтау, саясат пен техникалық өнімдерді жүзеге асыру және қорғау шаралары кіреді. LI жарияланымдары: Ландшафт және Визуалды Әсерді Бағалау бойынша нұсқаулық, 3-ші басылым (IEMA-мен бірлесіп), Дамуды Визуализациялау және Ландшафт үшін BIM. 2008 жылы LI, CABE қолдауымен, Ұлыбританияда Ландшафт сәулетшілерінің санын арттыру мақсатында науқан бастады. «Мен Ландшафт сәулетшісі болғым келеді» деген атпен жүргізілген жоба, LI аккредиттеген курстарға түсетін аспиранттар мен студенттер санын арттыруға бағытталған. 2018 жылдың шілдесінде «Мен Ландшафт сәулетшісі болғым келеді» бастамасы #ChooseLandscape атты жаңа мансаптық науқанмен ауыстырылды, оның мақсаты – ландшафт мамандығы туралы хабардарлықты арттыру, ландшафт біліміне қол жеткізуді жақсарту және кеңейту, сондай-ақ жастарды ландшафтты мансап ретінде таңдауға шақыру. Бұл науқанға ландшафтпен байланысты басқа да мамандықтар, мысалы, ландшафтты басқару, ландшафтты жоспарлау, ландшафт ғылымы және қала құрылысы да кірді. LI, "Neighbourhoods Green" серіктестігінің басқару тобының мүшесі болды, бұл серіктестік әлеуметтік тұрғын үй иелерімен және тұрғын үй қауымдастықтарымен бірлесіп, әлеуметтік тұрғын үйлердегі ашық және жасыл кеңістіктердің маңыздылығын арттыру және олардың жобалау мен басқару сапасын жақсарту жөнінде жұмыс істеді. Сондай-ақ, ол The Parks Alliance және Building with Nature кеңесінің құрамында, Institute of Place Management (IPM) және Landscapes for Life (Ұлттық ерекше табиғи сұлулық аймақтары қауымдастығы NAAOB) институттарымен өзара түсіністік туралы меморандумға қол қойды.

Кітапхана және мұрағат

Ландшафт сәулетшілері институты (Ландшафт институтының бұрынғы атауы) ұлттық ландшафт жинағын құру мақсатында жобалау және басқару саласына қатысты кітапханалық кітаптар мен мұрағаттардан жинақ құрды. Кітапхана 1967 жылы ресми түрде ашылды. Мұрағат жинақтары 1990 жылдары ландшафт сәулетшілерінің қайтыс болуымен басталды, олардың жинақтары мұра ретінде қалдырылды, сыйға берілді немесе институт тарапынан белсенді түрде жинақталды. 2013 жылы Ландшафт институтының мұрағаты мен кітапханасы Рединг университетінің ағылшын ауылдық өмірі мұражайына (MERL) тапсырылды және Институт мүшелеріне, зерттеушілерге және жалпы жұртшылыққа қолжетімді. Ол Ландшафт институтынан қаржылық қолдау алады.