Грейс МакКэнс Снайдер – американская мастерица квилтинга, пионерка Небраски. Ее жизнь описана в книгах «No Time on My Hands» и «Pioneer Girl». Квилт, ранчо, мечты!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Грейс Белл Макканс Снайдер (1882 жылдың 23 сәуірі – 1982 жылдың 8 желтоқсаны) – американдық тігінші, бұрынғы пионер және жүз жасқа толған адам. Оның өмірі «Бос уақытым жоқ» (No Time on My Hands) және «Далалық қыз: Далада өсу» (Pioneer Girl: Growing Up on the Prairie) кітаптары арқылы белгілі.
Grace Bell McCance Snyder (April 23, 1882 – December 8, 1982), is an American quilter, former pioneer and centenarian, whose story is known through the books No Time on My Hands and Pioneer Girl: Growing Up on the Prairie.
Балалық шақ
Грейс МакКэнс 1885 жылы ата-анасымен Небраскаға барып, Кастер округіндегі топырақ үйге қоныстанды, оны әкесі Homestead Act арқылы алған. Оның тоғыз бауыры болған. Оның балалық шақта үш арманы болды: ең әдемі жамылғыларды тігу, бұлттан төмен қарау және ковбойға үйлену. Кішкентай кезінде ол отбасының сиырларын бағып тұрып, жамылғының бөліктерін тігетін. Сатып алынған матадан емес, қалдықтардан жамылғы жасауға көп жыл кетті.
Grace McCance went to Nebraska with her parents in 1885 to homestead in a sod house in Custer County, which her father acquired through the Homestead Act. She had nine siblings. She had three childhood dreams: to create the most beautiful quilts, to look down from a cloud, and to marry a cowboy. As a small child, she pieced quilt blocks while tending the family's cows. It would be years before she made a quilt from purchased fabric instead of scraps.
Ересектілік
Макканс Небрасканың Sand Hills аймағында өсті, ол 17 жасында болашақ күйеуі Бертпен танысты. Ол әкесі ауырып қалғанда оның отбасына көмектесуді ұсынды. Ол Бертпен 21 жасында қайта кездесті, 1903 жылы үйленді және оның өлімінен бұрын 53 жыл бірге өмір сүрді. Олар Норт-Платттан солтүстік-батысқа қарай 70 шақырым жердегі ранчода тұрды, онда төрт бала тәрбиеледі: Нелли Снайдер Йост, Майлз, Билли және Берти. Ранчодағы салыстырмалы түрде оқшауланған өмір Макканске тігістер жасауға жеткілікті уақыт берді, тіпті ол ранчоның айналасында жүргенде тігіс құралдарын өзімен бірге алып жүретін. Бірақ 1927 жылы Орегонға көшіп баруы, шаруашылық жұмысынан босатылғаннан кейін оған одан да көп уақыт берді. Ол өзінің шеберлігі мен күрделілігімен біртіндеп бүкіл елге танылды. Өз аймағында кедейлік болған кезде ол мұқтаж адамдарға тігістер мен көмек көрсеткен «Қосалқы қол» клубын құрды. Грейс сондай-ақ тоқыма, кесте және басқа да матадан жасалған жұмыстарда да шебер болды. Макканс 100 жасқа дейін өмір сүрді. Ол Небраска штатының Солтүстік Платте қаласындағы Солтүстік Платте зиратында жерленген.
McCance grew up in Nebraska Sand Hills, where she first met her future husband, Bert, at 17. He offered to help her family when her father fell ill. She met Bert again at 21, where they married in 1903 and spent 53 years together before his passing. They lived on a ranch forty miles (70 km) northwest of North Platte, where they raised four children: Nellie Snyder Yost, Miles, Billie, and Bertie. The relatively isolated ranch life gave McCance ample time for quilting, going to far as to keep a box of quilting supplies with her as she drove around the ranch. But her move to Oregon in 1927 gave her even more time once she was freed from farming responsibilities. She slowly became nationally recognized for the skill and complexity of her quilts. During times of poverty in her area, she created the Helping Hand Club, which gave quilts and assistance to those in need. Grace was also proficient at crochet, embroidery, and other fabric work. McCance lived to be 100 years old. She is buried in North Platte Cemetery in North Platte, Nebraska.
Мансап
Снайдер Небраска штатының жергілікті тігізгіштік (килтинг) жарыстарында көптеген жүлделер мен ленталар жеңіп алды. 1950 жылы "Womens’ International Exhibition" көрмесінде оның төрт тігізгіштік туындысы қойылды. XX ғасырдың ортасында тігізгіштік өнері бүкіл елде азырақ танымал болғанымен, Снайдер ересек өмірінің соңына дейін туындыларын жасауды жалғастырды. 1980 жылы Вирджиния штатының Арлингтон қаласындағы Тігізгіштердің Даңқ залы оны қабылдады, сондай-ақ 1986 жылы Небраска Тігізгіштердің Даңқ залы да оны құрметпен қабылдады. "XX ғасырдың Американың ең үздік тігізгіштік туындылары" жинағына "Petit Point Flower Baskets" – оның 85 000-нан астам мата бөлігінен жасалған тігізгіштік туындысы енді.
Snyder won many awards and ribbons in local Nebraska quilting competitions. The Womens’ International Exhibition displayed four of her quilts in 1950. Although quilt making became less popular nationwide during the mid 20th century, Snyder continued to produce work throughout her adult life. The Congress of Quilters Hall of Fame in Arlington, Virginia, inducted her in 1980, as did the Nebraska Quilters Hall of Fame in 1986. America's Best Quilts of the 20th century includes Petit Point Flower Baskets: her quilt with upwards of 85,000 fabric pieces.