Кіріспе
Орион шоқжұлдызындағы эмиссиялық тұмандық Ш2 279 үш NGC тұмандығынан – NGC 1973, NGC 1975 және NGC 1977 – тұрады, олар қараңғы тұманды аймақтармен бөлінеді. Оған ашық жұлдыздар шоғыры NGC 1981 де кіреді. Ең жарық тұмандықты, кейін NGC 1977 деп аталды, 1786 жылы Уильям Гершель ашқан. Ол оны "H V 30" деп тіркеп, "!! 42 Орион және тұмандық" деп сипаттаған. Екі кіші шағылыстыратын тұмандықты алғаш рет неміс астрономы Генрих Луи д'Арест байқаған – NGC 1973 1862 жылы, ал NGC 1975 1864 жылы. Үшеуі де 1888 жылы Жаңа жалпы каталогқа енгізілген. NGC 1977 белгісі әртүрлі дереккөздерде 42 Орион айналасындағы шағылыс аймағына (шағылыс тұмандығының оңтүстік-шығыс бөлігіне), бүкіл шағылыс тұмандығына (NGC 1973 және NGC 1975-ті қоса) немесе тұмандық кешеніне қолданылады. Шарплесс каталогындағы әрбір шағылыстыратын тұмандық алдымен Паломар аспан шолуының көк түсті пластиналарында анықталды, содан кейін пластиналардағы мүмкін қателерді жою үшін қызыл пластиналармен тексерілді. Ван ден Берг Орион тұмандығының маңында жаңа T Тавр жұлдыздарының жоғары концентрацияланғандығын тапты, олар Sh2 279-ға қарай біртіндеп азаяды. NGC 1977-де бұл жұлдыз 4,6 жұлдыздық шамамен, Sh2 279 ортасынан шамамен 3,8 қашықтықта көрінеді. (Суреттік қосымшаны қараңыз.) Басқа да массивті жұлдыздарға 45 Орион сары алып жұлдызы және KX Орион айнымалы жұлдызы жатады.
Sh2 279 comprises three NGC nebulae, NGC 1973, NGC 1975, and NGC 1977 that are divided by darker nebulous regions. It also includes the open cluster NGC 1981. The brightest nebulosity, later listed as NGC 1977, was discovered by William Herschel in 1786. He catalogued it as "H V 30" and described "!! 42 Orionis and neb[ula]". The two smaller reflection nebulae were first noted by German astronomer Heinrich Louis d'Arrest, NGC 1973 in 1862 and NGC 1975 in 1864. All three were included in the New General Catalogue in 1888. The designation NGC 1977 is used in various sources for the reflection area around 42 Orionis (the south east portion of the reflection nebula), for the entire reflection nebula (including NGC 1973 and NGC 1975), or for the whole nebula complex. Every reflection nebula appearing within the Sharpless catalogue was first identified on blue plates of the Palomar Sky Survey, and then double checked against the red plates to eliminate possible plate faults. Van den Berg found that there was a strong concentration of new T Tauri stars around the Orion Nebula, tapering off into a tail approaching Sh2 279. in NGC 1977, which appears as a 4.6 magnitude star some 3.8 from the centre of Sh2 279. (See image box.) Other massive stars include the yellow giant 45 Orionis and the variable KX Orionis.
NGC 1977 ғаламшарында орналасқан проплидтер
Бір кандидат проплид 2012 жылы Хаббл ғарыш телескопы арқылы NGC 1977 аймағында табылды. Объект иілген протожұлдыздық ағынын және 42 Орионға қарайтын мүмкін иондану фронтын көрсетті, бұл оның проплид екенін ұсынып тұр. 2016 жылы астрономдар тобы Хаббл ғарыш телескопымен алты проплидті және Спитцер ғарыш телескопымен бір проплидті ашты. Проплидтер ультракүлгін сәулеленудің негізгі көзі болып табылатын 42 Орион В жұлдызына бағытталған. Бұл ультракүлгін сәуле планеталық дискілердің фотобулануына себеп болады, ал 42 Орион жұлдызының жұлдыздық желi газды кометаның құйрығына айналдырады. Проплидтер алғаш рет Орион тұмандығында көптеп табылды, бірақ онда фотобулануға жауапты ультракүлгін сәуле көзі – О типіндегі Theta1 Orionis C жұлдызы. 42 Орион – фотобулануға жауапты B типіндегі жұлдыздың алғашқы мысалы.