Майкл Фланаган: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық бейсболшы (1951-2011)

Майкл Кендалл Фланаган (16 желтоқсан 1951 – 24 тамыз 2011) – американдық кәсіби бейсболдың сол жақтан тастаушы, клубтың басшы қызметкері және түсіндіруші. Ол 18 жыл бойы Үлкен Лига бейсболында (MLB) «Балтимор Ориолс» (1975–1987, 1991–1992) және «Торонто Блю Джейс» (1987–1990) командаларында ойыншы болды. Фланаган 1975 жылдан 1987 жылға дейін «Ориолс» командасының басты тастаушысы болды. 1978 жылы ол бір рет Америка Лигасының (AL) «All-Star» командасына шақырылды. 1979 жылы, ол екі жылдың ішінде алғаш рет AL чемпиондығын жеңіп алған командада ойнады, оның 23 жеңісі лиганы жеңіп, оған AL «Cy Young» сыйлығын әкелді. Ол 1983 жылы «Ориолс» командасының Әлем Чемпионатында ойнады. 1987 жылғы маусымда ол «Торонто Блю Джейс» командасына ауыстырылды, ол командамен 1990 жылға дейін ойнады. Ол 1991 және 1992 жылдары «Балтиморға» оралып, ойыншылық карьерасын резервтік тастаушы ретінде аяқтады. Осы екінші кезеңде ол тағы үш тастаушымен бірігіп, 1991 жылдың 13 шілдесінде «Окленд Атлетикс» командасына қарсы «но-хиттер» тастады. Сондай-ақ ол «Мемориалдық стадионда» ірі лигалық ойында ойнаған соңғы «Ориолс» тастаушысы болды. 18 маусымдық карьерасында Фланаган 167–143 есебімен 1491 соққы жасап, 2770 иннингте 3.90 орташа ұпай жинады. Ол белсенді ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін «Ориолс» командасында үш түрлі лауазымда жұмыс істеді. 1995 және 1998 жылдары тастаушылар жаттықтырушысы, ал 2006 жылдан 2008 жылға дейін бейсбол операцияларының атқарушы вице-президенті болды. Ол қайтыс болған кезде команданың хабар таратушыларының бірі болды, бұл қызметті ол бұрын үш рет атқарған (1994, 1996–1997 және 1999–2002).

Алғашқы жылдар

Нью-Гэмпшир штатының Манчестер қаласында туып өскен Майк Эд пен Лорейн Фланаганның төрт баласының бірі, екі ұлының кішісі болды. Оның әкесі Эд, Бостон Ред Сокс және Детройт Тайгерс жүйелерінде кіші лигада ойнаған, ал әкесінің әкесі, Эд Старший, Бостон Брейвз ұйымында екі қолмен доп лақтыратын питчер болған. Эд 2020 жылдың 13 желтоқсанында қайтыс болды. Олардың баптауымен Фланаган бір кезде алты иннингтік кіші лига ойынында 18 ойыншыны соқтырған. Фланаган Манчестер (NH) Мемориалдық орта мектебін бітірді, онда ол 1970 және 1971 жылдары Нью-Гэмпшир мектепаралық спорт қауымдастығының (NHIAA) L классында жеңіс однына ие болған бейсбол және баскетбол командаларында ойнады. Оның доп тастау мүмкіндігі 1971 жылы сол жақ шынтағының жарақатынан шектелді, бұл жарақатты ол өткен жазда жергілікті Генри Дж. Свини Посты атынан Америкалық Легион бейсболында ойнаған кезде алған. Осы жарақаттың салдарынан ол 1971 жылғы MLB драфтының 15-ші раундында (жалпы 346-шы нөмір) Хьюстон Астрос командасы таңдағаннан кейін келісімшартқа қол қоймады.

Массачусетс университеті

Фланаган Массачусетс университетінде (UMass) оқыды, онда 1972 және 1973 жылдары «Минутмендер» үшін бейсбол ойнады. 1973 жылы ол «Янки конференциясының» бірінші құрамасы мен «Жаңа Англияның» бірінші құрамасына іліккен, ол 9–1 есебімен, 1.72 орташа ұпайымен және 89 соққысымен осы үш санатта да «Янки конференциясының» көшбасшысы атанды. efn|UMass даңқы залы сайтында оның орташа ұпайы сол жылы 1.52 болғаны және 91 соққы жасағаны айтылған. Оның 90,0% жеңіс көрсеткіші 1990 жылы Скотт Мини 6–0 есебімен жеңгенге дейін мектептегі бір маусымдық ең жақсы көрсеткіш болды. Фланаганның мансаптық орташа ұпайы 1.19, ал мансаптық жеңіс көрсеткіші 0.923 (12–1) – бұл екеуі де мектеп тарихындағы ең жақсы көрсеткіштер. UMass үшін питчер ретінде ойнағаннан басқа, Фланаган аутфилдте де ойнады. Шабуылда ол 128 соққыда 6 хоум-ран соғып, 29 ұпай жинады. Бірінші курста Фланаган Рик Питиномен бірге UMass командасында баскетбол ойнады. Фланаган мен Питино сол кезде университет құрамасындағы үшінші курс студенті болған Юлиус Эрвингпен де кездесті. 1975 жылы UMass білім беру колледжін бітірді және 2000 жылы UMass спортшылар даңқы залына енгізілді. 1972 жылдың жазында ол Кейп-Код бейсбол лигасының (CCBL) «Фалмут Комодорес» командасы үшін питчер және аутфилд ойыншысы болды. Ол 7–1 есебімен және 2.18 ERA көрсеткішімен тақтаға шықты, ал соққымен 7 хоум-ран соғып, .286 көрсеткіш жинады. Ол 2000 жылы CCBL даңқы залының алғашқы құрамына енді.

Үлкен лигаға кіру (1975-1976)

Фланаган 1973 жылы МЛБ драфтында қайтадан таңдалды, бұл жолы Балтимор Ориолс клубы оны 7-ші раундта (жалпы 159-шы нөмірмен) таңдады. Ол «Ориолс» клубымен келісімге келгеннен кейін, клуб оның колледж білімін аяқтау үшін қаржыландыруға міндеттенді. Оның МЛБ мансабы 1975 жылғы маусымның соңғы айында «Нью-Йорк Янкиз» клубына қарсы екі ойынмен басталды. Ол 5 қыркүйекте «Мемориал стадионда» өткен екі ойыннан тұратын кешкі ойынның бірінші матчында 5:4 есебімен жеңіске жеткен «Уэйн Гарландтың» орнына 1 2/3 иннинг табалды. Оның алғашқы ойыны және шешімі 23 күннен кейін, 28 қыркүйекте «Ши стадионда» өткен тағы бір екі ойыннан тұратын кешкі ойынның екінші матчында 3:2 есебімен жеңіліске ұшырады, бұл тұрақты маусымның соңғы ойыны болды. Ол тоғызыншы иннингтің соңына дейін жеңіске жақын болды, бірақ ол кездескен алғашқы үш ойыншы базаға жетті, ал «Дияр Миллер» олардың барлығына бір соққы мен қателік арқылы ұпай жинауға мүмкіндік берді. Фланаганның 1976 жылғы маусымы «Рочестер» және «Балтимор» арасында бөлінді. Ол өзінің алғашқы Бас лигадағы жеңісін 1 қыркүйекте «Канзас-Сити Роялс» клубына қарсы үйінде өткен 7:1 есебімен аяқталған ойында ғана жеңді, ал «Канзас-Сити Роялс» Американ лигасының (AL) Батыс дивизионының чемпионы болды. 20 ойында (10 рет бастап) 3:5 есебімен, 4.13 ERA, 56 соққы, 33 басу және 85 иннингте 83 соққы жіберді. 1978 жылы Фланаган «Ориолс» клубының ашылу күніндегі бастапқы ойыншысы болды, бұл 1974 жылдан 1980 жылға дейінгі кезеңде Джим Палмер «Балтимор» клубының ашылу күніндегі бастапқы ойыншысы болмаған жалғыз жыл болды. Фланаган 1978 жылдың 5 мамырынан 22 маусымына дейін 10:1 есебімен, оның ішінде 31 мамырдан 22 маусымға дейін алты ойыннан тұратын жеңіс тізбегін жасады. Ол 1978 жылы 12:6 есебімен және 3.16 ERA көрсеткеннен кейін өзінің жалғыз «All-Star» ойынына шақырылды. Ол үш рет ойында тоғыз иннингтен астам табалды: 13 маусымда «Сиэтл Маринерс» клубына қарсы 3:2 есебімен жеңіске жетті, 17 шілдеде «Техас Рейнджерс» клубына қарсы 2:0 есебімен жеңіліске ұшырады және 22 қыркүйекте «Тигрс» клубына қарсы 7:5 есебімен жеңіліске ұшырады, онда 9 2/3 иннинг табалды. Фланаган 1978 жылы «Ориолс» клубы үшін маңызды ойыншы болды, ол 40 ойынды бастап, Американ лигасының көшбасшысымен тең болды (Деннис Леонардпен бірге), ал 281 1/3 иннинг табалды, бұл Американ лигасында төртінші орынды иеленді (командаласы Палмердің 296, Леонардтың 294 2/3 және Майк Колдуэллдің 293 1/3 иннингінен кейін), бірақ ол Американ лигасында 126 ұпай жіберу бойынша көшбасшы болды. Оның 19 жеңісі Пол Сплитторфпен бірге Американ лигасында жетінші орынды бөлісті, сондай-ақ ол 15 жеңіліспен Американ лигасында бесінші орынды төрт ойыншымен бірге бөлісті. Ол 4.03 ERA көрсетті және 167 соққымен төртінші орынды иеленді (Нолан Райанның 260, Рон Гидридің 248 және Леонардтың 183 соққысынан кейін).

Flanagan was selected again in the 1973 MLB draft, this time by the Baltimore Orioles in the 7th round (159th overall). When he signed with the Orioles, the ball club agreed to finance the remainder of his college education. His MLB career began with two appearances against the New York Yankees in the last month of the 1975 campaign. He made his debut pitching 1 2/3 innings in relief of starter Wayne Garland in a 5–4 victory in the opener of a twi night doubleheader at Memorial Stadium on September 5. His first start and decision was a 3–2 loss at Shea Stadium in the nightcap of another twin bill 23 days later on September 28 which was the final game of the regular season. He was on the verge of a shutout until the bottom of the ninth when the first three batters he faced reached base and Dyar Miller allowed all of them to score on a single and an error. Flanagan's 1976 campaign was split between Rochester and Baltimore. He did not get his first Major League win until a 7–1 complete game triumph at home over the eventual American League (AL) West champion Kansas City Royals on September 1. In 20 games (10 starts), he had a 3–5 record, a 4.13 ERA, 56 strikeouts, 33 walks, and 83 hits allowed in 85 innings pitched. In 1978, Flanagan was the Orioles' Opening Day starter, the only year from 1974 through 1980 that Jim Palmer did not make the Opening Day start for Baltimore. Flanagan had a 10–1 record from May 5 through June 22, 1978, including a six game winning streak from May 31 through June 22. He was selected to his only All Star Game in 1978 after posting a 12–6 record and a 3.16 earned run average before the All Star Break. Three times did he pitch over nine innings in a game: 11 on June 13 in a 3–2 victory over the Seattle Mariners, 11 on July 17 in a 2–0 loss to the Texas Rangers, and 9 2/3 on September 22 in a 7–5 loss to the Tigers. Flanagan was a workhorse for the Orioles in 1978, tying with Dennis Leonard for the AL lead with 40 games started and ranking fourth in the AL with 281 1/3 innings pitched (behind teammate Palmer's 296, Leonard's 294 2/3, and Mike Caldwell's 293 1/3), though he also led the AL in earned runs allowed with 126. His 19 wins were tied with Paul Splittorff for seventh in the AL, and he also tied with four others for fifth in the AL with 15 losses. He had a 4.03 earned run average and ranked fourth in the AL with 167 strikeouts (behind Nolan Ryan's 260, Ron Guidry's 248, and Leonard's 183).

Cy Young сыйлығының иегері (1979)

1979 жылы All-Star үзілісіне дейін 12–6 есебімен және 4.05 ұпай жинағаннан кейін, Фланаган маусымның соңғы бөлігінде 12–3 есебімен және 2.15 ұпай жинады. 9 шілдеден 13 қыркүйекке дейін «Ориолс» оның табанындағы бір ойынды ғана жоғалтты – «Янкилерге» қарсы өткен ойын, онда Фланаган толық ойында үш ұпайға жол берді, ал Томми Джон Нью-Йорк үшін екі ғана ұпайға жол берді. Фланаган 15 ойын ішінде 12–1 есебімен рекорд орнатты. 1 қыркүйекте «Торонто Блю Джейс» командасына қарсы қос ойынның екінші ойынында Фланаган бір ұпайға және жеті соққыға жол берді, 5–1 есебімен жеңіске жетті және 1979 жылы 20 ойын жеңген бас лигадағы алғашқы табаныш болды. Ол «Cy Young» сыйлығы мен «Sporting News AL Pitcher of the Year» сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ «AL Most Valuable Player» (MVP) дауыс беруінде алтыншы орынға ие болды, себебі «Ориолс» «AL East» жеңіп алды. 2-ойынның бастауыш қақпашысы Фланаган «Энджелс» командасын жеті рейдте үш ұпаймен ұтып алды, бірақ сегізінші рейдте алғашқы үш жүгіруші жеткеннен кейін (Род Кару қателік жасады) алмастырылды. Ол жеті рейдте алты ұпай (төрт ұпай жинады) жинады, бірақ Балтимор 9–8 есебімен жеңіске жетті; Балтимор төрт ойында «Энджелс» командасын жеңді. Фланаган Әлем чемпионаттарының 1-ойынды бастады, Питтсбург «Пираттарына» төрт ұпай берді, бірақ Балтимордың 5–4 жеңісіне бүкіл ойынды өткізді. Фланаган сондай-ақ «Ориолс» командасы 7-ойынның тоғызыншы иннингінде қолданған бес табаныштан бірі болды. Ол жалғыз қарсыласына, Омар Мореноға, бір ұпай соқты, ол кейіннен гол соқты, Питтсбург ойынды 4–1 және серияны 4–3 есебімен жеңді. Фланаганның маусымы аяқталғаннан кейін, 10 қарашада оның туған қаласы Манчестер оны «Майк Фланаган күні» деп атап өтті, оны 1000-нан астам көрерменнің қошеметімен автоколоннамен қала арқылы алып өтті. 1980 жылы командада бір ұпайдан артық ұпай жинаса да, ол тағы да жеңіске жетті. 1981 жылы Бас лиганың ереуілі маусым мен шілдеде ойындардың тоқтатылуына себеп болды. Фланаганның маусымы қыркүйек айында тендониттен аяқталып, оның 157 жоспарланған старты тоқтатылды. «Бұл тек май алмастыру және 30 000 рейдтік тексеру», – деді ол журналистерге. Оның маусымы бұл жолы үзілмегендіктен, ол тағы да 200-ден астам рейд өткізе алды, 236 рейд лақтырылды. Алайда, ол 17 мамыр күні «Чикаго Уайт Сокс» командасына қарсы жекпе-жектің алғашқы кезеңінде ауыр жарақат алып, сол жақ тізесін бұрды. Ол 7 тамызға дейін жарыстан тыс қалды және 24 мамырға дейін тізесін тірекпен ұстады. Дегенмен, Фланаган 28 тамыздан 17 қыркүйекке дейін бес ойынды қатарынан жеңіп, Балтимор «AL East» титулын жеңіп алды. «ALCS»-тің 3-ойнында Фланаган команданы бір ұпайға қалдырды, ал 6-шы айналымда оның командасы 6–1 есебімен Сами Стюартпен ауыстырылды. Ол 11–1 есебімен жеңіске жетті, ал Балтимор Чикагоны төрт ойында жеңді. Ол Филадельфия «Филлизге» қарсы Әлем чемпионаттарының 3-ойнында бастады, ол бесінші иннингте Кен Синглтонның шұғыл соққысын алудан бұрын Гари Мэтьюс пен Джо Морганға соло хоум-рндерді берді, себебі Балтиморда екінші адам екі аутпен және Стив Карлтонға қарсы алғашқы ұпай жинауға мүмкіндік алды. Синглтон соққыға ұшырады, бірақ «Ориолс» серияны бес ойында жеңіп алу үшін 3–2 есебімен жеңіске жетті. 1979 жыл оның ең жақсы маусымы болғанымен, Фланаган 1983 жылғы Әлем чемпионатын бейсболдағы ең жақсы жыл деп санады. 34 ойында (барлығы стартпен) ол 3.53 ERA, 115 страйкаут, 81 жүріп, 226 2/3 рейдте 213 соққыға жол берді. Бұл оның 100 рет соққыға ұшыраған соңғы маусымы болды. 15 стартта 4–5 есебі, 5.13 ERA, 42 страйкаут, 28 жүріп, 86 рейдте 101 соққыға жол берді. 1986 жылы 29 ойында (28 стартта) 7–11 есебі, 4.24 ERA, 96 страйкаут, 66 жүріп, 172 рейдте 179 соққыға жол берді. Фланаган «Блю Джейс» командасына қосылғанда, команда оны тізімінде орын алу үшін Фил Никроны босатты. Оның ең есте қаларлық өнер көрсетуі 1987 жылы 3 қазанда «Тайгер стадионында» болды, бұл тұрақты маусымның соңғы ойыны болды. Торонто Детройтпен бірінші орынға теңелгені және соңғы бес жарыста жеңілгені үшін Фланаган Джек Морристен 11 рейд өткізіп, 2–2 есебімен аяқтады. «Блю Джейс» ойынды 3–2 есебімен бір рейдтен кейін және келесі түстен кейін «AL East» чемпионаттарында жеңіліске ұшырады. Моррис ойыннан кейін: «Фланаган өте жақсы, өте бәсекеге қабілетті болды, мен өз жұмысымды тірі қалу деп санайтынмын. Біз оны жеңіп плей-оффқа шыға алмадық, одан тек аман өтіп қана жеттік». Ол бүкіл маусым бойы сау-сау жүріп, 211 рейд өткізіп, 1984 жылдан бері алғаш рет және мансабында соңғы рет 200 рейдтен асты. 30 ойында (барлығы стартпен) 8–10 есебі, 3.93 ERA, 47 страйкаут, 47 жүріп, 171 2/3 рейдте 186 соққыға жол берді. Ол ойынды жеңіліске ұшырады, ал «Атлетика» командасы серияны бес ойында жеңді. Фланаганның Торонтодағы соңғы ойыны 4 мамыр күні «Тайгерс» командасына қарсы өткен 3–1 есебімен жеңіліске ұшырады, ол 4 1/3 рейдте барлық 3 ұпайға жол берді. Ол 8 мамырда босатылды. Бес стартта 2–2 есебі, 5.31 ERA, бес страйкаут, сегіз жүріп, 20 1/3 рейдте 28 соққыға жол берді. 27 қыркүйекте менеджер Джонни Оутс оны «Мемориал стадионында» өткен соңғы бейсбол ойынында «Тайгерс» командасына қарсы 7–1 есебімен жеңіліске ұшыраған «Ориолс» табанышының соңғы екі соққысын жасау үшін шақырды. 64 ойында (бір ғана стартпен) 2–7 есебі, 2.38 ERA, 55 страйкаут, 25 жүріп, 98 1/3 рейдте 84 соққыға жол берді. Ол сондай-ақ үш сейв жасады, осылайша оның мансабындағы жалпы саны төртке жетті, себебі ол бұрын 1977 жылы бір сейв жасаған. 42 ойында, барлығы резервте, ешқандай есеп болмады, 8.05 ERA, 17 страйкаут, 23 жүріп, 34 2/3 рейдте 50 соққыға жол берді. Франшизаның бір маусымдық рекордтарының арасында, оның 1979 жылы 23 жеңісі Майк Куэлардың 1969 жылғы және Палмердің 1975 жылғы көрсеткіштерімен бірдей, ал 1978 жылы 40 старт бірнеше басқаларымен бірдей бірінші орында тұр. «Ориолс» Фланаганды 1994 жылы өздерінің Даңқ залына енгізді. «Блю Джейс» командасы Тони Солайтаға 1979 жылғы науқаннан кейін «Ниппон Хам Файтерс» командасымен келісімге келгенде, оны «Тони Обсолайта» деп атады. Фланаган табаныштардың жарақаттанған жағдайда «Cy bex» болғанын, ал тиімді болмаған жағдайда «Cy onara» болғанын қосты. Екі атау «Full Pack» және «Stan the Man Unusual» болды, екеуі де Дон Стенхаус үшін ойлап табылды; алғашқы лақап атауы резервтегі табаныштың менеджер Эрл Уиверге бір қапты тамбақ шегуге себеп болғанын білдірді, ал екінші лақап атауы «Stan the Man» Мусиалдың лақап атына ойнап тұрды. Ол 1997 жылы Майкл Регимен де жұмыс істеді. 1998 жылы ол Миллердің басшылығымен «Ориолс» командасының табаныш жаттықтырушысы ретінде Рик Серонеге қарсы шықты. Фланаган 1999 жылы Регимен қайтадан хабар тарату кабинасында қосылды. Ол 2002 жылғы маусымға дейін комментатор болып жұмыс істеді, осы жылдары HTS «Comcast SportsNet Mid Atlantic» компаниясына айналды. 2002 жылғы маусымнан кейін Бак Мартинез хабар таратушы ретінде жұмысқа алынды, ал Фланаган мен Джим Битти желтоқсан айында «Ориолс» командасының бейсбол операцияларының орынбасар президенттері болып тағайындалды. Битти 2005 жылғы маусымнан кейін қызметтен босатылғаннан кейін Фланаган «Ориолс» командасының бейсбол операцияларының атқарушы вице-президенті болды, бұл қызмет бас менеджерге тең болды. Ол 2007 жылға дейін осы қызметте болды, осы жылы Энди МакФайл команданың бас атқарушысы ретінде оны алмастырды. Фланаган 2008 жылғы маусымнан кейін келісімі аяқталғанша командада төменгі қызметте қалды.

After posting a 12–6 record and a 4.05 earned run average before the All Star break in 1979, Flanagan posted a 12–3 record and a 2.15 earned run average in the latter part of the season. From July 9 through September 13, the Orioles only lost one game he pitched, an outing against the Yankees where Flanagan allowed three runs in a complete game but Tommy John allowed only two for New York. Flanagan posted a 12–1 record over 15 games during the stretch. In the second game of a doubleheader against the Toronto Blue Jays on September 1, Flanagan allowed one run and seven hits in a complete game, 5–1 victory, becoming the first pitcher in the major leagues to win 20 games in 1979. He won the Cy Young Award and the Sporting News AL Pitcher of the Year Award, also finishing sixth in AL Most Valuable Player (MVP) voting as the Orioles won the AL East. The starter for Game 2, Flanagan held the Angels to three runs through seven innings before getting pulled in the top of the eighth after the first three runners reached (though Rod Carew did so on an error). He was charged with six runs (four earned) in seven innings but picked up the win in Baltimore's 9–8 victory; Baltimore defeated the Angels in four games. Flanagan started Game 1 of the World Series, allowing four runs to the Pittsburgh Pirates but pitching the whole game in Baltimore's 5–4 triumph. Flanagan also was one of five pitchers the Orioles used in the ninth inning of Game 7. He gave up a single to the only batter he faced, Omar Moreno, who later scored as Pittsburgh went on to win the game 4–1 and the series 4–3. After Flanagan's season ended, on November 10, his hometown of Manchester honored him with "Mike Flanagan Day", in which he was escorted through town in a motorcade to the applause of over 1,000 spectators. Although his earned run average was more than one run higher for the team in 1980, he had a winning record once again. The 1981 Major League Baseball strike resulted in the cancellation of games in June and July. Flanagan's season was further interrupted in September, when tendonitis ended his streak of 157 scheduled starts made. "It's just an oil change and a 30,000 inning checkup," he told reporters. With no interruptions to his season this time, he was again able to pitch over 200 innings, with 236 thrown. However, he suffered a major injury in the first inning of the opener of a doubleheader against the Chicago White Sox on May 17, twisting his left knee. The injury kept him out of action until August 7 and kept his knee in a brace until May 24, 1984. Still, Flanagan won five games in a row from August 28 through September 17 as Baltimore won the AL East title. In Game 3 of the ALCS against the White Sox, Flanagan held the team to one run before getting replaced by Sammy Stewart in the sixth inning with his team up 6–1. He was awarded the victory in the 11–1 triumph, and Baltimore went on to defeat Chicago in four games. He started Game 3 of the World Series against the Philadelphia Phillies, giving up solo home runs to Gary Matthews and Joe Morgan before getting pinch hit for by Ken Singleton in the fifth inning, as Baltimore had a man on second with two outs and a chance to score its first run against Steve Carlton. Singleton struck out, but the Orioles went on to win 3–2 before eventually winning the series in five games. Though 1979 was his best season statistically, Flanagan considered the World Championship campaign of 1983 as his best year in baseball. In 34 games (all starts), he had a 3.53 ERA, 115 strikeouts, 81 walks, and 213 hits allowed in 226 2/3 innings. It was the last season in which he would record at least 100 strikeouts. In 15 starts, he had a 4–5 record, a 5.13 ERA, 42 strikeouts, 28 walks, and 101 hits allowed in 86 innings pitched. In 29 games (28 starts) in 1986, he had a 7–11 record, a 4.24 ERA, 96 strikeouts, 66 walks, and 179 hits allowed in 172 innings pitched. When Flanagan joined the Blue Jays, the team released Phil Niekro to make room for him on their roster. His most memorable performance with the Blue Jays took place at Tiger Stadium on October 3, 1987, the penultimate game of the regular season. With Toronto in a first place tie with Detroit and having lost its last five contests, Flanagan outlasted Jack Morris by pitching 11 innings before departing with the match deadlocked at 2–2. The Blue Jays ended up losing the game 3–2 one inning later and the AL East championship the following afternoon. Morris said after the game, "Flanagan was so great, so competitive, that I considered my job to be survival – somehow keep us tied until he left the game. We weren't going to get to the playoffs beating him, we could only get there surviving him." Healthy all season, he pitched 211 innings, topping the 200 inning mark for the first time since 1984 and last time in his career. In 30 games (all starts), he had an 8–10 record, a 3.93 ERA, 47 strikeouts, 47 walks, and 186 hits allowed in 171 2/3 innings. He took the loss in the game, and the Athletics went on to win the series in five games. Flanagan's final appearance with Toronto was a start that resulted in a 3–1 loss at home to the Tigers on May 4, 1990, as he surrendered all 3 runs in 4 1/3 innings. He was released on May 8. In five starts, he had posted a 2–2 record, a 5.31 ERA, five strikeouts, eight walks, and 28 hits allowed in 20 1/3 innings pitched. On September 27, manager Johnny Oates brought him in to record the last two outs by an Oriole pitcher in the final baseball game played at Memorial Stadium, a 7–1 loss to the Tigers. In 64 games (just one of which was a start), he had a 2–7 record, a 2.38 ERA, 55 strikeouts, 25 walks, and 84 hits allowed in 98 1/3 innings. He also recorded three saves, giving him a total of four in his career, as he had previously recorded one in 1977. In 42 games, all in relief, he had no record, an 8.05 ERA, 17 strikeouts, 23 walks, and 50 hits allowed in 34 2/3 innings. Among the franchise's single season record holders, his 23 wins in 1979 are tied with Mike Cuellar's 1969 total and Palmer's 1975 total for sixth best and his 40 starts in 1978 are tied with several others for first. The Orioles inducted Flanagan into their Hall of Fame in 1994. When the Blue Jays allowed Tony Solaita to sign with the Nippon Ham Fighters after the 1979 campaign, he was dubbed "Tony Obsolaita". Flanagan added that pitchers became "Cy bex" if they were injured and "Cy onara" when they were no longer effective. Two monikers that stuck were "Full Pack" and "Stan the Man Unusual", both of which were coined for Don Stanhouse; the former nickname referred to the relief pitcher's causing manager Earl Weaver to smoke a full pack of cigarettes while Stanhouse was pitching, and the latter nickname was a play on "Stan the Man" Musial's nickname. He also teamed with Michael Reghi in 1997. In 1998, he was succeeded by Rick Cerone as he again became the pitching coach for the Orioles, this time under Miller. Flanagan rejoined Reghi in the broadcast booth in 1999. He continued as a commentator through the 2002 season, during which HTS evolved into Comcast SportsNet Mid Atlantic. After the 2002 season, Buck Martinez was hired as a broadcaster, as Flanagan and Jim Beattie were named co vice presidents of baseball operations for the Orioles in December 2002. When Beattie was dismissed following the 2005 season, Flanagan became the Orioles' executive vice president of baseball operations, a position equal to the status of general manager. He served in this role until 2007, when Andy MacPhail replaced him as the team's top executive. Flanagan remained with the team in a lesser capacity until his contract expired after the 2008 season.

Жарыс стилі

Фланаганның таңдаған доптарының ішінде баяу қисық, ауыр батып түсетін доп, жылдам доп және 1979 жылы Макгрегор оған үйреткен өзгерту добы болды. Рик Демпсидің айтуынша, ол Фланаганды «Ориолс» командасымен ұстағанда, «Оның доптары жақсы күйінде болмаған күндері ол сізге тікелей шабуылдайтын. Ол ырғағын, жылдамдығын өзгертіп, төмендеп, жанынан лақтыратын қисық допты пайдаланып – сізді жеңу үшін барлық қаруын қолданар еді. Ал доптары жақсы күйінде болған күндері сіздің оған қарсы тұру мүмкіндігіңіз болмады». Оның жылдам добы бейсболдағы ең жылдам доптардың бірі емес еді, бірақ ол осы кемшілікті қалған үш допқа сүйене отырып толықтыратын.

Жеке өмір

Фланаган 1977 жылдың қаңтарында алғашқы әйелі Кэти Уолшқа үйленді. Майк пен Кэтидің екінші қызы Кэтрин "Кэти" Кендалл дүниеге келді. Кейін олар ажырасып, Майк Алекс Линн Бриензаға үйленді, одан үшінші қызы Кендалл туды. Кейін дене Фланаган екені анықталды, өлімнің себебі – өзіне-өзі салған оқ жарақаты екені белгілі болды. Полиция Фланаганның қаржылық қиындықтарға байланысты мазасыз болғанын мәлімдеді. WBAL телеарнасы Фланаганның "Ориольс" командасының бас кеңсесіндегі қызмет кезеңіндегі сәтсіздіктеріне байланысты әлі де көңілі толмағанын хабарлады. Күйеуінің қазасынан бір жыл өткен соң Алекс Фланаган Балтимор Сан газетінің журналисі Дэн Родрикске күйеуінің 20 жылдан астам уақыт бойы депрессиямен күрескені және психологқа барғанын айтты. Ол сондай-ақ, күйеуінің алкогольге тәуелділігі болғанын жеткізді.