Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дамали Айо (ағылш. Damali Ayo; 1972 жылғы 26 ақпанда туған) – американдық концептуалдық суретші, перформанс суретшісі және жазушы. Ол 1997 жылдан 2017 жылға дейін концептуалды өнер шығарды. Оның түбі африкалық-американдық, ағылшын, итальян және жергілікті американдық. Ол өзінің есімін кішкентай әріптермен жазуды қалайды. Оның өнерінде әртүрлі техникалар қолданылды, оның ішінде монтаж, коллаж, инсталляция, аудио, бейне, фотосурет, жаңа жанрлар, жазу, сөйлеу және қойылым.
damali ayo (born February 26, 1972) is an American conceptual artist, performance artist, and author. She created conceptual art from 1997 to 2017. She is of African American, English, Italian, and Native American descent. She prefers her name in lower case. Her art used a range of mediums, including assemblage, collage, installation, audio, video, photography, new genres, writing, speaking, and performance.
Ерте өмір
Дамали Айо 1972 жылдың 26 ақпанында Вашингтон қаласында Дамали Айо Паттерсон ретінде дүниеге келді. Ол балабақшадан бастап жоғары мектепке дейін Сидуэл Френдс мектебінде оқыды. 1995 жылы ол заңды түрде тегін өзгертіп, тастады. Айо 1990 жылы Браун университетін мемлекеттік саясат және американдық мәдениет салаларында қос мамандық бойынша бакалавр дәрежесімен аяқтады. 1997 жылы Айо Орегон штатының Портленд қаласына көшіп барды. Өзін-өзі оқытып суретшілік мансабын қалыптастырғаннан кейін, Портленд мемлекеттік университетіне түсуге шақырылып, 2006 жылы студиялық өнер саласында магистр дәрежесін алды.
damali ayo was born Damali Ayo Patterson, February 26, 1972 in Washington, D. C. where she attended Sidwell Friends School from kindergarten through high school. She legally dropped her last name in 1995. Ayo earned a Bachelor of Arts degree in 1990 from Brown University with a double concentration in Public Policy and American Civilization. Ayo moved to Portland, Oregon, in 1997. After establishing her career as a self taught artist, she was invited to apply to Portland State University and earned a Master of Fine Arts in studio art in 2006.
Бейнелеу және орындау өнері
Айо концептуалды өнер дәстүрінде жұмыс жасады. Оның шығармашылығында Адриан Пайпер, Йоко Оно, Он Кавара және Уильям Поуп сияқты суретшілердің ықпалы байқалды. Ол алуан түрлі медиа қолданды және оның жұмысы көбінесе интерактивті сипатта болды. Оның шығармаларында монтаж, коллаж, фотосурет, инсталляция, аудио, бейне, жаңа жанрлар, жазу, сөйлеу және перформанс өнері жиі пайда болды. Айоның өнері махаббаттан бастап саясатқа дейін, тіпті ән мәтіндеріне дейін әртүрлі тақырыптарды зерттеді. Оның жұмысы жиі әлеуметтік мәселелерді қамтыды, олар расалық қатынастар, гендер, сексуалдық шабуыл, өмірдің мәні, сезімдер, өлім және көрінбеу сияқты мәселелерді қамтыды. 2003 жылғы «Кірі қараны жалдап алу».com веб-перформансы интернет-өнер мен перформанс өнерінің жанрының дамуындағы новаторлық туынды саналады. Ол алғашқы айда күніне 400 000-нан астам қаралымға ие болды және әлемдік БАҚ-тың назарын өзіне тартты. Бұл туынды қара және ақ адамдар арасындағы қарым-қатынастағы расизмді зерттейтін сатиралық веб-сайт болды. Сайт пародия мен сатираны пайдаланып, көрерменді қара нәсілді адамды жеке ойын-сауық үшін немесе әлеуметтік беделін арттыру үшін жалдауға болатын жасанды идеямен таныстырды. Сайт 2012 жылға дейін онлайн режимінде жұмыс істеді. 2000 жылғы «The Little Black Dress Project» көрмесі және онымен бірге өткен «Take it Off» перформансы әйелдер өмірінің шындығын және сәнге бағынудың киім-кешектерімен салыстырды. «Американ/Қыз» – 9/11 оқиғасынан кейінгі патриотизм, бөтендік және қатысу сезімін зерттейтін сахналық қойылым. Ол Портленд, Боулдер, Сиракузда және 2004 жылы Канаданың Оттава қаласындағы Galerie SAW галереясында өткен Халықаралық географиялық фестивальде қойылды. Оның «Flesh Tone #1: Skinned» жобасы, онда ол түрлі бояу дүкендеріне барып, олардан денесінің әртүрлі бөліктеріне сәйкес бояу қоюын сұрады, 2002 жылы Заманауи өнер орталығының екінші жүлдесін жеңіп алды. 2003 жылы Public Radio International’s Studio 360 радиостанциясында оның бояу араластырушылармен болған әңгімелерінің жазбаларына негізделген радио туындысы эфирге шықты. 2007 жылы Айо «Сіз нәсілшілікті түзетуге қабілеттісіз» атты интерактивті нұсқаулық жасады, онда ол электрондық пошта тізіміне жазылғандардан нәсілдік қатынастарды жақсарту үшін ең жақсы он шешімін сұрады. Ол осы шешімдерді бүкіл елдегі қауымдастықтарға тарату үшін лекция-перформанс ұйымдастырды. 2004 жылғы «Living Flag: Panhandling for Reparations» көшедегі перформансы ақ адамдардан ақша жинап, қара адамдарға берді. Ол бұл перформансты Портленд, Чикаго, Бостон және Нью-Йорк қалаларында орындады. 2006 жылы Айо кез келген адам жүктеп алып, өз қауымдастығында орындай алатын онлайн жиынтығын жасады. Бүкіл ел бойынша бірнеше жүз адам осы жобаға қатысты.
Ayo created work in the tradition of conceptual art. Her work displayed influences from artists such as Adrian Piper, Yoko Ono, On Kawara, and William Pope. L. She used a wide range of media and her work was frequently interactive. Her work utilized assemblage, collage, photography, installation, audio, video, new genres, writing, speaking, and performance. Ayo's art explored a variety of topics from love, to politics, to song lyrics. Her work often engaged social issues, ranging from race relations, to gender, to sexual assault, issues of existence, emotion, mortality, and invisibility. Her 2003 web art performance, rent a negro. com is considered a pioneering work in the development of the genre of internet art and performance art. It received over 400,000 hits per day in its first month, and garnered global media attention. The piece was a satirical web site that examines racism in the interactions between black and white people. The site employed parody and satire to engage the viewer in an artificial premise that one could rent a black person for their personal entertainment or to advance their social clout. The site remained online until 2012. Her 2000 show The Little Black Dress Project and accompanying performance Take it Off explored the notion of the reality of women's lives juxtaposed with the wardrobe of fashion conformity. American/Girl was a post 9/11 stage performance exploration of patriotism, alienation, and belonging. Performed in Portland, Boulder, Syracuse, and at the 2004 International Geographic festival at Galerie SAW in Ottawa, Canada. Her collaborative Flesh Tone #1: Skinned project where she visited various paint stores and asked them to mix paint to match various parts of her body won Second Prize Jurors' Award, Center on Contemporary Art in 2002. The accompanying radio piece based on the recordings of her interactions with the paint mixers aired on Public Radio International's Studio 360 in 2003. In 2007 Ayo created an interactive guidebook titled You Can Fix Racism by asking the members of her email list for their top ten solutions to improve race relations. She created a lecture performance to spread the solutions to communities nationwide. Her 2004 10 street performance Living Flag: Panhandling for Reparations collected money from white passersby and paid those funds to black passersby. She performed the piece in Portland, Chicago, Boston, and New York. In 2006 ayo created an online kit that anyone could download and do the performance in their own community. Several hundred people participated across the country.
Театр
Айо 2000 жылы Орегон штатының Портленд қаласында консенсуспен басқарылатын «Defunkt» театрының төрт негізін қалаушысының бірі және көркемдік директорларының бірі болды. Ол тұрақты декоратор ретінде жұмыс істеді және Дэвид Маметтің «The Woods» және Мак Веллманның «The Bad Infinity» пьесаларына жасаған дизайны үшін «Drammy» сыйлығын жеңіп алды. Ол үш пьесаны қоюда режиссердің ассистенты болды, ал Сара Кейннің «Федраның махаббаты» пьесасында Строфа рөлінде ойнады.
Ayo was one of four co founders and Co artistic Directors of the consensus run defunkt theatre in Portland, OR in 2000. She served as the resident set designer winning Drammy Awards for her designs for David Mamet's The Woods and Mac Wellman's The Bad Infinity. She served as assistant director on three plays, and acted in one play in the role of Strophe in Phaedra's Love by Sarah Kane.
Радио
Айоның қоғамдық радиодағы әңгімелері өнер тудыру процесін, әлеуметтік мәселелерді, экологиялық сананы, жеке басының өзгеруін және классикалық музыканы қарастырды. Бұл әңгімелер Public Radio International-дың Studio 360, NPR-дің Tell Me More және NPR-дің State of the Re:Union бағдарламаларында эфирге шықты. Ол 2008 жылы тарихи "Мен осыған сенемін" сериясының жаңадан басталуына радио эссесін қосты. Оның "Жанды ту" әңгімесі 2005 жылы Ұлттық қоғамдық хабар таратушылар федерациясынан "Күміс катушка" сыйлығына ие болды.
Ayo's stories for public radio explored the process of art making, social issues, environmental consciousness, her own identity transformations, and classical music. The stories aired on Public Radio International's Studio 360, NPR's Tell Me More, and NPR's State of the Re:Union. She contributed a radio essay to the 2008 reboot of the historic This I Believe Series. Her story “Living Flag” received a 2005 Silver Reel Award from the National Federation of Community Broadcasters.
Эко-мода
2008 жылдың шілдесінде Redbook журналында жарияланғандай, бірқатар сәтсіз онлайн кездесулерден кейін Аё өзінің күшін үйін "эко-жабдықтауға" жұмсады. Осы кезеңде ол CROW Clothing компаниясын құрды, ол экологиялық таза киім шығарып қана қоймай, денсаулық және әлеуметтік әділеттілік туралы ақпараттар да ұсынды. CROW компаниясы киім бағасын клиенттің мүмкіндігіне қарай өзгерту арқылы жаңа тәсіл енгізді, яғни әр киімге төленетін бағаны клиенттер өздері таңдай алатын болды. Компания 2008 жылдың қарашасында экономикалық төмендеу кезінде жабылды.
The July 2008 issue of Redbook magazine reported that after a string of terrible on line dates, ayo redirected her energies to "eco fitting" her house. During this time, she started CROW Clothing, an eco friendly clothing company that also provided resources on health and social justice. CROW broke new ground by pricing their clothing on a sliding scale, allowing customers to choose the price they would pay for each garment. The company closed in November 2008 during the economic downturn.
Сөз сөйлеу
Өзінің шығармашылығының бір бөлігі ретінде Аё көркемдік процестер және оның өнері арқылы зерттеген әлеуметтік мәселелер туралы лекциялар мен семинарлар өткізді. "Расалық қыз / Көркемдік шектеулер: бір суретшінің нәсілді қалай зерттегені және нәсіл оны қалай әсер еткені" атты презентациясында ол өзінің өнері, нәсіл және нәсілшілдік туралы кітаптары, сондай-ақ бұл тақырыпты зерттеудің өмірі мен мансабына тигізген әсері туралы ойларын бөлісті. "Адамдармен ойнау керек, бірақ олардың сенімен ойнауына жол берме" лекциясында ол концептуалды суретші болу және әлеуметтік мәселелерді қозғау процесін талқылады. Ол кез келген жастағы адамдарға концептуалды өнер жасау бойынша семинарлар өткізді. 2016 жылы Аё сөз сөйлеу жұмысын аяқтады және осыған байланысты веб-сайтын жойды.
As part of her body of art, ayo gave lectures and workshops on the artistic process as well as the social issues she has explored through her art. She reflected on her art and books about race and racism and the impact exploring that topic had on her life and career in a presentation titled Race Girl/Artistically Pigeon holed: How one artist tackled race and how it tackled her. She discussed the process of being a conceptual artist and engaging social issues through her lecture, You Have to Mess with People But Don't Let them Mess with You. She taught workshops on how to make conceptual art to people of all ages. In 2016, ayo completed her speaking work and subsequently removed the related website.