Испан сардары және саяхатшысы: Филиппин аймағындағы реформатор

Кіріспе

Карлос Мария де ла Торре и Навасеррада (27 ақпан 1809 жыл - 2 желтоқсан 1879 жыл) – испандық әскери және саяси қайраткер. Ол 1869-1871 жылдары Филиппиннің генерал-губернаторы қызметін атқарды және Филиппинге тағайындалған ең қадірлі испан генерал-губернаторларының бірі саналады.

Өмірбаян

Карлист әскер офицері, оны Испаниядан Франсиско Серрано жіберді. Ла Глориоса төңкерісі нәтижесінде королева Изабель II құлатылғаннан кейін. Ол либералды және демократиялық принциптерді ұстана отырып, либералды заңдарды қабылдауға ұмтылған либералды испандық саналды. 1860 жылы алғаш ашылған Изабель II-нің қола мүсінін балқытып, оны тиімдірек пайдалануды қалаған. Бірақ Манила қалалық кеңесі мүсінді қалалық мүлік деп жариялап, оны сақтап қалды. Ол Филиппинде Граждандық гвардияны құрды және көтерілісшілерге кешірім жасады, олардың ішіндегі ең танымалдары Казимиро Камерино (Эль Тулисан), Кавитедегі қарақшылардың жетекшісі болды. Ол кешірім алған қарақшыларды Граждандық гвардияның қосымша күштеріне біріктірді. Ол қамшылауды жойды, медиа цензурасын жеңілдетті және білім беруді шектеулі түрде секуляризациялауды бастады. Де ла Торре генерал-губернатор болып келгеннен кейін екі апта өткен соң Бургос және Хоакин Пардо де Тавера Санта-Потенсиана алаңында демонстрация ұйымдастырды. Демонстрацияға Хосе Иказа, Якобо Зобель, Игнасио Роча, Мануэль Женато және Максимо Патерно қатысты. Олар "Филиппин үшін Филиппин!" деп ұран салды. 1870 жылдың қараша айында Санто-Томас университетінде студенттік қозғалыс, көтеріліс немесе бүлік деп айыпталған, мектеп және оның оқу бағдарламаларында реформалар талап ету үшін комитет құрды. Кейіннен ол Филиппин автономиясын қолдап, Филиппинді Испанияның провинциясы ретінде мойындады. Комитеттің төрағасы Фелипе Буэнкамино болды. Де ла Торре отбасылық өмірі жоқ еді және оған үлкен ықпалы бар сүйіктісі болды. Оның сүйіктісі Мария дель Росарио Гил де Монтес де Санчиз көптеген себептермен дін қызметкерлерінің қарсылығын тудырды. Оның бірі – ол «Құдай адамы» атты кітаптың авторы болды. Оны әйел жазғаны үшін сынады. Тағы бір себебі – Малакананг сарайындағы мерекеде, негізінен филиппин креолдары қатысты, қазір оларды филиппиндықтар деп атайды. Ол «Viva la Libertad» (Азаттық үшін!) және «Viva el Pueblo Soberano» (Егеменді халық үшін!) деген жазуы бар лентамен келді. 1872 жылдың наурыз айында де ла Торре Мадридке лауазымынан босату туралы шешімін хабарлады. Бірақ оның Испаниядағы демеушісі өткен айда қаза тапты және оның босату туралы бұйрығы оның хаты жазылғаннан тоғыз күн бұрын берілді. Оның орнына генерал-губернатор Рафаэль де Искьердо келді, ол либералды көзқарасынан өзгеше болды.

A Carlist army officer, he was sent from Spain by Francisco Serrano after the ouster of Queen Isabel II as a result of the La Gloriosa revolution. He was considered a liberal Spaniard who practiced the liberal and democratic principles for imposing liberal laws. He wanted to have the bronze statue of Isabel II, first unveiled in 1860, melted so that it would be put to better use. However, the Manila City Council saved it by declaring the statue municipal property. He established the Guardia Civil in the Philippines and gave amnesty to rebels, of which the most prominent was Casimiro Camerino (El tulisán), the leader of bandits in Cavite. He organized the bandits given amnesty into an auxiliary force of the Guardia Civil. He abolished flogging, relaxed media censorship, and began limited secularization of education. Only two weeks after the arrival of de la Torre as governor general, Burgos and Joaquín Pardo de Tavera led a demonstration at the Plaza de Santa Potenciana. Among the demonstrators were José Icaza, Jácobo Zobel, Ignacio Rocha, Manuel Genato, and Máximo Paterno. The cry was "Viva Filipinas para los Filipinos!". In November 1870, a student movement, denounced as a riot or motín, at the University of Santo Tomas formed a committee to demand reforms on the school and its curricula. It later announced support of Philippine autonomy and recognition of the Philippines as a province of Spain. The committee was headed by Felipe Buencamino. De la Torre was single and he had a mistress who had great influence on him. His mistress, Maria del Rosario Gil de Montes de Sanchiz, flared up friar opposition because of many reasons. One of the reasons was she authored a book entitled El Hombre de Dios. It was criticized because a woman wrote it. Another is during a festivity in Malacañang Palace that was mainly attended by Philippine creoles, who are now definitely called Filipinos. She arrived at the place wearing a ribbon which said Viva la Libertad (English: Long live liberty) and Viva el Pueblo Soberano (English: Long live the sovereign nation). In March 1872, de la Torre wrote to Madrid concerning his decision to get relieved from his post. However, his patron in Spain was assassinated the previous month and orders for his relief was given nine days before his letter was written. He was succeeded by Governor General Rafael de Izquierdo, who was described as the opposite of his liberal mindedness.