Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирвин Стоун (1907–1984) – американдық биохимик, химиялық инженер және жазушы. Ол тамақ өнеркәсібінде аскорбин қышқылын консервант ретінде алғаш рет қолданды және адам организмінің қалыпты жұмыс істеуі үшін скорбутты болдырмауға қажетті мөлшерден гөрі әлдеқайда көп С витамині қажет деген болжамды ұсынды және жариялады.
Irwin Stone (1907–1984) was an American biochemist, chemical engineer, and writer. He was the first to use ascorbic acid in the food processing industry as a preservative, and originated and published the hypothesis that humans require much larger amounts of Vitamin C for optimal health than is necessary to prevent scurvy.
Тамақтарды консервілеу жұмыстары
1934 жылы Стоун, Уоллерштейн компаниясының ферменттер және ферментация зертханасының директоры ретінде, Альберт Сент-Дьёрги екі жыл бұрын ғана сипаттаған аскорбаттың (С витамині деп те аталады) антиоксиданттық қасиеттерін зерттеді. Ол өнеркәсіптік химия саласында 26 патент алды, олардың көпшілігі ферментация ғылымы, фармацевтикалық техникалар және қоректік заттарды өсірумен байланысты. Стоун аскорбатты қолдану арқылы азық-түліктерді ұзақ сақтауға болатынын, осылай ауаның және тотығудың зиянды әсерін азайтатынын анықтады. Ол 1935 жылы тіркелген және 1939 және 1940 жылдары мақұлданған үш патенттік өтініш арқылы аскорбин қышқылының өнеркәсіптік қолданылуына алғашқы патенттерді алды.
In 1934, Stone, while director of the enzyme and fermentation research laboratory for the Wallerstein Company, worked on the antioxidant properties of ascorbate (also known as Vitamin C), which had then recently been described by Albert Szent Györgyi only two years earlier. He was awarded 26 patents in industrial chemistry, mainly related to fermentation science, pharmaceutical techniques, and nutrient cultivation. He discovered he could use ascorbate to keep foodstuffs fresh for longer, limiting the effects of exposure to air and oxidation. Stone obtained the first patents on an industrial application of ascorbic acid with three patent applications filed in 1935 and granted in 1939 and 1940.
Гипоаскорбемиялық гипотеза
Стоунның аскорбин қышқылы бойынша зерттеулері жалғасты және оның қызығушылығын цинга ауруына аударды. 1950 жылдардың соңына қарай Стоун цинганың тамақтанудың бұзылуы емес, мүмкін, адам генетикасындағы кемшілік екенін, ол сүтқоректілердің биохимиясының маңызды бөлігін басып тастаған және диетологтар тарапынан дұрыс түсінілмегенін болжай бастады. Ол осы генетикалық ақаудың салдарына гипоаскорбемия деген ат берді. Ол аскорбаттың тек іздеу мөлшерінде ғана қажетті витамин емес, адамдарға күнделікті салыстырмалы түрде үлкен мөлшерде қажет ететінін ұсынды. 1965-1967 жылдар аралығында ол аскорбатқа адамның нақты қажеттілігін сипаттайтын төрт мақала жариялады. Стоун өз идеяларын жариялауда үлкен қиындықтарға тап болды. Дегенмен, 1971 жылы Уоллерштейн компаниясының химигі лауазымынан зейнетке шыққаннан кейін, ол аскорбатты зерттеумен толық уақыт айналысты. 1972 жылы ол "Шипалық фактор" атты кітабын шығарды. Ирвин Стоун Линус Полингті С витаминімен таныстырды және ортомолекулярлық медицинада оның негізін қалаушыларының бірі ретінде танылады. Линус Паулинг және Альберт Сент-Дьёрги екеуі де "Шипалық фактор" кітабына алғы сөз жазып, оның идеяларын қолдады.
Stone's research in ascorbic acid continued and led to his interest in the disease, scurvy. By the late 1950s, Stone had formulated his hypothesis that scurvy was not a dietary disturbance, but potentially a flaw in human genetics that had suppressed an essential part of the mammalian biochemistry and had been misunderstood by nutritionists. He proposed the name hypoascorbemia for the effects of this genetic defect. He proposed that ascorbate was not a vitamin required only in trace amounts, but was required by humans in relatively large daily quantities. He produced four papers, between 1965 and 1967, describing what he considered the true human requirement for ascorbate. Stone experienced great difficulty in getting his ideas published. However, following his retirement from his position as chemist from the Wallerstein company in 1971, he worked full time on studying ascorbate. In 1972 he published the book, The Healing Factor. Irwin Stone introduced Linus Pauling to Vitamin C and is recognised within orthomolecular medicine as one of its founders. Both Linus Pauling and Albert Szent Györgyi wrote forewords to The Healing Factor endorsing his ideas.