Канадалық гангстер: Фрэнк "Дани" Райанның өмірі мен қылмыстық жолы

Кіріспе

Канадалық бандит (1942–1984)

Фрэнк Питер "Дуньи" Райан-младший (10 маусым 1942 – 13 қараша 1984) – канадалық бандит және Монреаль қаласындағы Вест-Энд Бандасы атты қылмыстық ұйымның жетекшісі.

Қарақшы

Райан Монреальдің кедей ауданында ирланд тегінен туған. Оның әкесі, Фрэнк Райан аға, Райан үш жаста болғанда отбасын тастап кетіп, анасы Мейді жалғыз қалдырып кетті. Райанның анасы оны "кішкентай" деп атады, ол оны "Дуньи" деп қате айтқандықтан, бұл оның өмір бойына лақап аты болды. Райан 16 жасында мектепті тастап, өзінің жасөспірімдер тобын басқарды, олар ұсақ-көлді қылмыстарға қатысты, мысалы, дүкендерді тонау, жүк көліктерінен киім-кешек ұрлау және үйге заңсыз кіру. Райанның жасөспірім кезіндегі шеберлігі – жүк көліктерінен түкiмдердi ұрлап, оларды қара нарықта сату едi. 1962 жылға қарай ол тонау, ұрланған заттарды иелену және жалған жүргізуші куәлігімен жүру үшін ондаған рет сотталған. Райан өзінің жайлы және шулы мінезімен танымал болды, ол жиі "шапшаң өмір сүргім келеді, жақсы жақсы көруге және жас өлуге" дейтін. Райан 1960 жылдары қылмыстық жолын жалғастырып, зорлық-зомбылықпен тонау және үйге заңсыз кіру үшін сотталды. Ол екі жазасын да Сент-Винсент-де-Пол түрмесінде өткерді. 1965 жылы Райан мас күйінде көлік айдап бара жатып, бір адамды өлтірді. Оның үкімі техникалық бұзушылықтарға байланысты жоққа шығарылды. Райан адам өлтіру айыбынан кейін қатты ренжіді және Квебек әділет жүйесіне деген наразылығы күшейді, ол оған қарсы бейкүнә екенін сезінді. 1966 жылдан бастап Райан Шербрук көшесіндегі Country Palace клубына жиі бара бастады, онда оның өмірбаяны Дэниел Берк былай деп жазды: "Елдің түкпір-түкпірінен келген, әсіресе ирландтық католик геттоларынан келген қарақшылар Country Palace-те жиналды. Көбінесе күш қолданушылар мен банк тонаушылар, ирландтық канадалықтар Монреальдің астыртпа әлемінің маңызды бөлігі болды, ал түнгі клуб Райан үшін байланыс орталығы болды. Ол жерде Бостонның астыртпа әлемімен байланыс орнатып, үлкен мүмкіндіктерге және алғашқы қымбат қателіктерге жол ашты". 1966 жылы ол Бостондағы банкті тонау үшін сотталды және 15 жылдық жазасының 6 жылын американдық түрмеде өткізді. Райан мен тағы төрт адам 1966 жылдың 24 тамызында Эссекс округінің банкі мен сенім қорын тонады, бірақ көп ұзамай Бостон полициясы оларды ұстады. 1972 жылдың желтоқсанында мерзімінен бұрын босатылғаннан кейін Райан оған қылмыстық істерін жалғастыруға көмектесу үшін сол кездегі Ирландиялық бандаға қосылды, ол қарыз берумен қатар тонауды да қамтыды. 1973 жылы ол Гаспеден келген Эвелин Лемьеге үйленді. Райанның Трика және Трой есімді екі баласы болды. Райанның мінезі оңай болды, ол көпшілікке ұнады және көп ұзамай Вест-Энд бандасының жетекшісі болды. 1973 жылдан бастап Райан және Вест-Энд бандасы зергерлік дүкендерді және банктерге арналған бронемашиналарды тонауды бастады. Райанның сүйікті орны – Шербрук көшесіндегі Смиттидің бары, онда ол бильярд ойнап, ішіп, ирландтық-канадтық және француз-канадтық серіктестерімен тонау жоспарларын жасады. Вест-Энд бандасының мафия сияқты қатаң иерархиялық құрылымы болған жоқ, ал Райанның мәртебесі дәстүрлі мағынада басшы емес, primus inter pares болды. Зергерлік дүкендерді тонаудан және қарыз беруден басқа, Райан Вест-Энд бандасына 1970 жылдары хашиш, содан кейін героин мен кокаин сатуды тапсырды. Райан Патрик "Хьюи" МакГурнаган, Пол Апрель, Аллан "Күлкі" Росс, Маттикс ағайындылары, Питер Уайт және Кенни МакПолландтан тұратын топты жинады. 1974 жылы Райан өзінің күзетшісі ретінде Джон "Жылан" Маклафлинді жалдады, ол ұры және кем дегенде оннан астам кісі өлтіруге күдікті. Маклафлин 1968 жылы Джордж Грумды, 1969 жылы Джеймс Макдональдты, 1970 жылы Гэри Даунды және 1982 жылы Майкл Френшты өлтірудің басты күдіктісі болды. Райан басшылығымен Вест-Энд бандасы жасаған ең табысты тонау 1976 жылдың 30 наурызында Бринкс бронемашинасынан 5000 долларлық алтын олимпиадалық монеталармен бірге 2,275,884 доллар қолма-қол ақша ұрлау болды. Монреаль газеттері Монреальде жасалған ең ірі тонау болған 1976 жылғы 30 наурыздағы Бринкс тонауын "ғасырдың қылмысы" деп атады. 1976 жылдың 14 мамырында Бринкс тонауына қатысқан Вест-Энд бандасының мүшесі Джон Славвей полициямен атыста қаза тапты, детектив Андре Савард Славвейді өлтірді. Райан Славвейдің өлтірілуіне ашуланды, ол оны полицияның салқынқанды түрде өлтіргені деп есептеді, өйткені Славвей қарусыз болған және Савард оны атып өлтірген кезде берілуге дайын болған. Райан Савардтың өміріне 50 мың долларлық шарт жасады, бұл Монреальдегі бандиттерде бұрын-соңды болмаған жағдай, өйткені ешбір бандит полиция қызметкерінің өміріне шарт жасамаған. Савард кейін біраз уақыт жасырынып өмір сүруге мәжбүр болды. Ақырында, полиция қызметкерін өлтіргеніне полицияның реакциясынан қорқып, ешбір мердігер келісімшартты қабылдауға дайын болмады, ал Савард жасырынғаннан шықты.

Ryan was born of Irish descent in a poor neighborhood of Montreal. His father, Frank Ryan Sr. abandoned their family when Ryan was three years old, leaving his mother, May, to raise him by herself. Ryan's mother called him "junior", which he mispronounced as "Dunie", which became his lifelong nickname. Ryan dropped out of school at the age of 16 and led his own teenage gang who participated in "petty" crimes such as smash and grabs, garment thefts from trucks, and breaking and entering. Ryan's specialty as a teenager was in stealing fur coats from delivery trucks and selling them on the black market. By 1962, he already had dozens of convictions for robbery, possession of stolen goods, and possession of a false drivers' license. Ryan was known for his rambunctious and rowdy personality, often saying he wanted to "live fast, love hard and die young". Ryan continued his crime spree throughout the 1960s, being convicted of robbery with violence and of burglary. He served both sentences at the St. Vincent de Paul prison. In 1965, Ryan killed a man while driving drunk. His conviction was overturned on a technicity. Ryan felt a much resentment about being charged for manslaughter, and he came to feel a grudge against the Quebec justice system, which he felt was biased against him. Starting in 1966, Ryan started to frequent the Country Palace on rue Sherbrooke where his biographer, Daniel Burke, wrote: "Hoods from all over the country, but especially the Irish Catholic ghettos, gathered at the Country Palace. Primarily strong arms and bank robbers, the Irish Canadians were an important element of the Montreal underworld, and the nightclub was a mine of contacts for Ryan. There, through the Irish Canadian links with the Boston underworld, he found the bridge to bigger opportunities and his first costly setback". In 1966, he was convicted of a bank robbery in Boston for which he served 6 years of a 15 year sentence in an American prison. Ryan and four other men robbed the Essex County Bank and Trust on 24 August 1966, but were arrested by the Boston police shortly afterwards. After his parole in December 1972, Ryan joined what was then called the Irish Gang to help him continue his criminal enterprises, which now included loansharking as well as robberies. In 1973, he married Evelyn Lemieux from the Gaspé. Ryan had two children by his wife, Trica and Troy. Ryan had an easy going personality, which made him popular, and he soon became the leader of the West End Gang. Starting in 1973, Ryan and the West End Gang went on a rampage of robbing jewelry stores and armoured cars for banks. Ryan's favorite place was Smitty's, a run down bar on rue Sherbrooke, where he played pool, drank and planned robberies with his Irish Canadian and French Canadian associates. The West End Gang did have not the same rigid hierarchical structure of the Mafia, and Ryan's status was more as primus inter pares rather as a boss in the traditional sense of the term. Besides for robbing jewelry stores and loansharking, Ryan had the West End Gang start selling hashish, and then heroin and cocaine in the 1970s. Ryan assembled a crew that consisted of Patrick "Hughie" McGurnaghan, Paul April, Allan "The Weasel" Ross, the Matticks brothers, Peter White, and Kenny McPolland as his principle lieutenants. In 1974, Ryan hired as his bodyguard, John "Jake the Snake" McLaughlin, a thief and a hitman suspected of least a dozen murders. McLaughlin was the prime suspect in the murders of George Groom in 1968, James McDonald in 1969, Gary Down in 1970, and Michael French in 1982. The most successful robbery committed by the West End Gang under Ryan's leadership was the theft of $2,275,884 in cash together with golden Olympic coins worth $5,000 dollars from a Brinks armored car on 30 March 1976. The Montreal newspapers called the Brinks robbery of 30 March 1976 which was the largest robbery ever committed in Montreal the "crime of the century". On 14 May 1976, one of the West End Gang members involved in the Brinks robbery, John Slawvey, was killed in a shoot out with the police with detective André Savard killing Slawvey. Ryan was enraged by Slawvey's killing, which he regarded as a cold blooded execution by the police as he insisted that Slawvey was unarmed and was in the process of surrendering when Savard shot him. Ryan placed a $50,000 contract on Savard's life, which was unprecedented act as never before had a gangster in Montreal placed a contract on the life of a policeman. Savard was forced to living in hiding for some time afterwards. Ultimately no hitman proved willing to take up the contract out of the fear of the police reaction to the killing of a policeman, and Savard came out of hiding.

"Кока-коланың патшасы"

Бастапқыда ол есірткі нарығына еніп, оны кеңейтуге болатынын түсінді. Көп ұзамай ол Квебек, Онтарио және Атлантика провинцияларына тараған есірткі желісін құрды. Вест-Энд бандасы, 1970 жылдардың соңында Ирландия бандасы деп қайта аталды, Монреаль портын бақылауға алды, бұл оларға басқа бандалардың жеткізе алмайтын көлемде есірткі әкелуге мүмкіндік берді. Бостонның ирланд мафиясымен байланысы арқылы Райан Колумбиядан кокаин және Ауғанстан, Пәкістан және Иранның "Алтын жарты ай" елдерінен героин импорттай бастады. Райанның Монреаль портындағы сенімді адамы Джеральд Маттикс және оның бауырлары болды. Райан оптом сауда жасауға қанағаттанды, есірткіні мафияға және заңсыз мотоцикл клубтарына сатты, ал олар өз кезегінде көшедегі бандаларға сатты. Ол сондай-ақ Ирландия Республикалық Армиясы (ИРА) үшін қаражат жинау және қару жеткізумен айналыса бастады, Солтүстік Ирландиядан қару жіберіп, алып келді. Ирландиялық тегін мақтан тұтатын Райан үшінші саусағына алтын Кладдаг сақинасын тақты. Райанның байлығы 20 миллион долларға жетеді деген қауесет тарады, бұл, мүмкін, асыра сілтеу болған шығар, бірақ ол әріқарай бай екені анық. Райанның ең қымбатты мүлігі – Сент-Лоуренс өзенінде жүзген 36 футтық яхтасы болды. 1970 жылдардың соңында Райан Монреальдегі басқа да қылмыстық ұйымдармен, соның ішінде "Аспан періштелерімен" және Котрони қылмыстық отбасымен байланыс орнатты. Райан Фрэнк Котронимен келісім жасады, онда Котрони отбасы Вест-Энд бандасынан ғана есірткі сатып алатын болды. Бұл екі қылмыстық ұйым да Райанның тұрақты есірткімен қамтамасыз етілуіне тәуелді болғандықтан, Райан Квебектегі қылмыстық тізбек бойындағы басты тұлға болды. Райан басқа қылмыстық ұйымдарды жек көріп, бірде былай деді: "Мафия, пафия. Егер соғыс болса, бізде ИРА бар". Америкалық туысы Питер Уайт арқылы Райан Бостонның ирланд мафиясымен одақтасты. Райан сондай-ақ "Аспан періштелерінің" ұлттық президенті Ив Бютомен одақ құрды, ол оның ең ірі клиенттерінің бірі болды. Бюто сонымен қатар Райанның негізгі қосалқы мердігері болды, өйткені Райан жиі періштелердің шебер қатысушысы, Ив "Апач" Трюдоның қызметін пайдаланды. 1979 жылдың қараша айында Райанды Ұйымдастырылған қылмысты зерттеу комиссиясына куәлік беруге шақырды, олар Райанның өмірінде бірде-бір заңды жұмыс істемегендіктен, ресми түрде жұмыссыз бола тұра, үйінің ипотекасын қалай төлей алатынын білгісі келді. Райан 1960 жылдары Бостонда болғанда әртүрлі банк тонауларында 100 000 АҚШ долларын ұрлап, оны бір жерге жасырғанын, осы табыс оның кірісінің көзі болғанын айтты. Оның бұл мәлімдемесіне сенбегенімен, комиссия мүшелері оның сөзін жоққа шығара алмады. Жұмыссыз болғанына қарамастан, Райан Монреальдің ең жақсы адвокаттарының бірі және бандиттер үшін ең жақсы қорғаушы ретінде танылған Сидни Лейтманның қызметін алуға мүмкіндік алды. Лейтман Райанды бірнеше рет сәтті қорғады және Райаннан алтын Кладдаг сақинасымен сыйланды. 1980 жылға қарай Райанның операциялық базасы Сент-Жак көшесіндегі Кавалье мотелінің бары болды, онда қылмыскерлер тобы онымен "айуандар бағы" деп аталатын жерде кездесуге келетін. Патрик "Хьюи" МакГурнаган деген тағы бір қылмыскер Райанды есірткі сатуда алдап, 100 000 доллар қарызға батқан кезде, Райан көмек сұрап "Аспан періштелерінің" Солтүстік бөлімшесіне хабарласты. "Аспан періштелерінің" мүшесі Трюдо МакГурнаганды өлтіру үшін жіберілді. 1981 жылдың 27 қазанында Трюдо МакГурнаганның Мерседес Бенц машинасына бомба орнатып, оны өлтіріп, ер адамды ауыр жарақаттады. Полиция құжаттарына сәйкес, Райанның байлығы 50 миллион долларға жетеді деп есептелді. Райанның қасында 500 000 доллар бар екені айтылды. Райан зейнеткерлікке шығу туралы кеңеске қарсылық білдіріп: "Егер краннан 100 доллар ақша ағып жатса, оны жабасың ба? Мен үшін үш жүз адам жұмыс істейді. Олар не істемек?" деді. 1982 жылға қарай Райан Монреальдің қарақшы әлемінде "Кокаин патшасы" ретінде танылды. Райан өзінің адамдарына жомарттығымен танымал болды, оның ізбасарларының бірі Джон Филипс оны "қадірлі ұры" деп атады. Филипс Райанның "қамақтан шыққан кез келген адамға кез келген уақытта көмектесетінін" еске алды. Ол: "Мен сізге көмектесуге тырысамын. Міне, бес жүз доллар, барып, киімдеріңді алып, не керек болса соны алып келіңдер. Дэнни де солай еді. Ол өте жомарт еді". Вест-Энд бандасының ұрысы Билли Морган оны "өте жомарт адам" деп атады, ол "өте сөзге шешен" және "ол ешқашан ашуланбады. Ол мінсіз әдепкер адам еді". 1982 жылдың қаңтарында Райан "Аспан періштелерінің" екі мүшесі, Денис "Пастор" Кеннеди және Шарль Аше, оның балаларын ұрлап, оның есірткі қарызын кешіруге мәжбүрлемек екенін білді. Райан Бютоға егер осы екі ұрлық жасаса, оларды өлтіруге немесе мотоцикл клубына есірткі сатуын тоқтатуға мәжбүр боларын айтты. Бюто Трюдоны екеуіне соңғы ескерту жасау үшін жіберді, ол оларды барда ішімдік ішкеннен кейін өлтірді. 1983 жылы Райан жетіп-жеткендіктен, байлыққа ие болып, Монтроз драйві, 541 үйді, Бейконсфилдтің бай ауданында сатып алды, онда ол әйелі және екі баласымен бірге тұрды. 1983 жылы Райан МэкЛафлинды, ол өте қатыгез болғандықтан, адам өлтіруден ләззат алғандықтан, Ноэль Винтерске тиесілі Жаңа Брансуик штатындағы фермаға жіберді, ол Монреальдегі кісі өлтірулерінен туған медиалық шуыл басылғанша онда тұруға бұйрық берді. МэкЛафлинмен бірге оның қарындасы Мария Краус Хиллебранд барды. 1984 жылдың 23 сәуірінде МэкЛафлин мен Краус Хиллебрандтың шіріген денелері Сент-Джон қаласының сыртындағы ауылдық жердегі беткейге көмілген күйі табылды. Денелердің шіру деңгейіне сүйене отырып, полиция МэкЛафлин мен Краус Хиллебранд 1983 жылдың соңында өлтірілгенін болжады және Винтерсті олардың өліміне кінәлі деп айыптады. Винтерс Райанның төленбеген есірткі қарызы үшін оны өлтіруге жібергенін ойлап, алдымен өзі шабуыл жасады. Винтерс келесі күні түрмеде өзін-өзі дарға асты, өйткені Райан түрмеде де оны өлтіруге тапсырыс береді деп сенді.

After his initial forays in the drug market, Ryan realized that this was a market that could be expanded. He soon built a drug network that spread throughout Quebec, Ontario and the Atlantic provinces. The West End Gang, as the Irish Gang had been renamed sometime in the late 1970s, took control of the Port of Montreal, which allowed them to smuggle in drugs on a scale that other gangs could not. Through his connections with the Irish Mob of Boston, Ryan started to import cocaine from Colombia and heroin from the "Golden Crescent" nations of Afghanistan, Pakistan and Iran. Ryan's point man for the Port of Montreal was Gerald Matticks and his brothers. Ryan was content to be a wholesaler, who sold drugs to the Mafia and the outlaw biker clubs who in turn sold drugs to the street gangs. He also began to engage in fund raising and gun running for the Irish Republican Army (IRA), both sending and receiving guns from Northern Ireland. Proud of his Irish heritage, Ryan wore a golden Claddagh ring on his third finger. Ryan was rumored to be worth $20 million, which was possibly an exaggeration, through he was clearly wealthy. Ryan's prize possession was his 36 foot yacht that he sailed on the St. Lawrence River. By the late 1970s, Ryan developed relationships with other criminal organizations in Montreal, including the Hells Angels and Cotroni crime family. Ryan made a deal with Frank Cotroni that the Controni family would buy drugs exclusively from the West End Gang. As both of these criminal organizations depended on Ryan's steady supply of drugs, Ryan was on the top of the criminal foodchain in Quebec. Ryan was known for his contempt for the other criminal organizations, once saying: "Mafia, pafia. If there's a war, we've got the IRA". Through his American cousin, Peter White, Ryan made an alliance with the Irish Mob of Boston. Ryan also formed an alliance with Yves Buteau, the national president of the Hells Angels, whom became one of his largest customers. Buteau also become Ryan's main subcontractor as Ryan often made use of the services of the Angels' ace assassin, the hitman Yves "Apache" Trudeau. In November 1979, Ryan was subpoenaed to testify at la Commission d'Enuête sur le Crime Organisé who wanted to know why Ryan who was officially unemployed as he never had a legitimate job once in his life could afford the mortgage on his house. Ryan testified that during his time in Boston in the 1960s that he had stolen some $100, 000 U. S. dollars in various bank robberies, which he had hidden somewhere, which was the source of his income. Through his claim was not believed, it was not possible for the commissioners to disprove his claim. Despite not having a job, Ryan was able to afford the services of Sidney Leithman who was regarded as one of Montreal's best lawyers and was the preferred defense counsel for gangsters. Leithman successfully defended Ryan several times, and was rewarded with a golden Claddagh ring by Ryan. By 1980, Ryan's base of operations was the bar of the Cavalier Motel on rue St. Jacques, where a collection of criminals would go to meet him at what was known as "the zoo". When another crime figure, Patrick "Hughie" McGurnaghan, cheated Ryan in a drug deal and carried a $100,000 debt, Ryan contacted the Hells Angels' North chapter for assistance. Hells Angels member Trudeau was dispatched to kill McGurnaghan. On 27 October 1981, Trudeau planted a car bomb on McGurnaghan's Mercedes Benz, killing him and seriously injuring a male passenger. According to police documents, it was believed that Ryan was worth up to $50 million. Ryan was said to have a briefcase full of $500,000 that he kept on his person. Ryan refused advice to retire as he stated: "If your tap was flowing $100 bills, would you turn it off? I've got three hundred guys working for me. What are they gonna do?" By 1982, Ryan was known within the Montreal underworld as the "King of Coke". Ryan was a popular gang boss, who was well liked for his generosity towards his men with one of his followers, John Philips calling him a "honorable thief". Philips recalled that Ryan would "help anybody that came out of the can [prison] anytime! He'd say, 'Well, I'd see what I can for you. Here's five hundred bucks; go get yourselves some clothes and whatever the fuck you need'. Dunnie was like that. He was generous to a fault". Another West End Gang thief, Billy Morgan, called him "a very generous man" who was "very articulate" and "he never got mad. He was a perfect gentleman". In January 1982, Ryan learned that two Hells Angels, Denis "Le Curé" Kennedy and Charles Hachey, were planning to kidnap Ryan's children to force him to forgive their drug debts. Ryan gave an ultimatum to Buteau that either the two would be kidnappers be killed or else he would cease selling drugs to the biker club. Buteau dispatched Trudeau after the two, whom Trudeau executed after taking them out for drinks in a bar. In 1983, Ryan had become wealthy enough to purchase to a large house at 541 Montrose Drive in the wealthy neighborhood of Beaconsfield, where he lived with his wife and two children. In 1983, Ryan sent McLaughlin, who proved to be very bloodthirsty as he enjoyed killing people to a farm in New Brunswick owned by Noel Winters with orders to stay there until the media furor caused by his killings in Montreal ceased. Going with McLaughlin to New Brunswick was his girlfriend, Maria Kraus Hillebrand. On 23 April 1984, the decomposing bodies of McLaughlin and Kraus Hillebrand were found buried in a shallow grave in a rural area outside of Saint John. Based upon the state of decomposition, the police estimated that McLaughlin and Kraus Hillebrand had been killed in late 1983, and charged Winters with the murders. Winters believed that Ryan had sent McLaughlin to kill him over an unpaid drug debt, leading to him to strike first. Winters hanged himself in his cell the next day as he believed that Ryan would have him murdered in prison.

Өлтіру

Райан 1984 жылғы 13 қарашада өлтірілді. Өлген күні кешке Райан Монреальдегі Сент-Жакс-стрит-Уэсттегі "Ниттолоның Жардн" мотельінде болғанда, француз-канадтық әріптесі Пол Април оған көрші бөлмеде онымен сексуалдық қатынасқа түсуге асыққан әдемі жас әйелдің күтіп отырғанын айтты. Април мен оның әріптесі Роберт Лелиевр, мылтықпен қаруланған, Райанды орындыққа байлап, ақшасын қандай жерге жасырғанын мәжбүрлеп айтуды жоспарлап, содан кейін өлтіруге ниеттенді. Райан қарсылық көрсетіп, Лелиеврге орындық лақтырды, ол дереу мылтығынан атып, оқ жіберді. Райан еденде жатып, өліп бара жатқанда, біреу оны .45 калибрлі тапаншамен басқа атып өлтірді. Райанды кімнің атып өлтіргені әлі анық емес. Райанды өлтіргендердің бірі, Эдди Филипс, өзінің інісі Джон Филипсқа: "Мен өлікті аттым!" – деді, Април мен Лелиеврдің бұйрығымен Райанның өлімінен кейін оқ атқанын мәлімдеді. Райанды өлтіргендер соншалықты асығысқандықтан, оның денесіндегі құнды заттарды ала алмады. Полиция Райанның әмиянынан 6350 доллар, мойнында алтын тізбек және білегінде Ролекс сағаты тапты. Төрт күннен кейін Райанның жаназасы Монреальдегі Кентербери шіркеуінің Сент-Августин шіркеуінде өтті, оған анасы Мэй, әйелі Эвелин, екі баласы және тағы 200 көшіруші қатысты. Април мен Лелиевр екі аптадан кейін пәтерде болған жарылыста қаза тапты.