Арчибальд Генри Гримке: Американ заңгері, дипломаты және қоғам қайраткері
Archibald Grimké
Арчибальд Генри Гримке (1849-1930) – афроамерикалық заңгер, дипломат, NAACP вице-президенті. Құқықтар үшін күрескен, Доминикан Республикасында консул болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Арчибальд Генри Гримке (17 тамыз 1849 – 25 ақпан 1930) – американдық заңгер және дипломат (1849–1930).
American lawyer and diplomat (1849–1930)
Арчибальд Генри Гримке 19-шы және 20-шы ғасырлардың басындағы афроамерикалық заңгер, зиялы, журналист, дипломат және қоғамдық қайраткер болды. Ол азат болғандардың мектептерін, Пенсильвания штатындағы Линкольн университетін және Гарвард құқық мектебін бітірді. 1894 жылдан 1898 жылға дейін Доминикан Республикасындағы АҚШ консулы қызметін атқарды. Ол Бостон және Вашингтон қалаларында афроамерикалықтардың құқықтары үшін күрескен белсенді болды. Ол «Түсті адамдардың жетілуі үшін ұлттық қауымдастығының» (NAACP) ұлттық вице-президенті және оның Вашингтон, округтік бөлімшесінің президенті болды.
Archibald Henry Grimké (August 17, 1849 – February 25, 1930) was an African American lawyer, intellectual, journalist, diplomat and community leader in the 19th and early 20th centuries. He graduated from freedmen's schools, Lincoln University in Pennsylvania, and Harvard Law School, and served as American Consul to the Dominican Republic from 1894 to 1898. He was an activist for the rights of Black Americans, working in Boston and Washington, D. C. He was a national vice president of the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP), as well as president of its Washington, D. C. chapter.
Ерте өмір және білім
Гримке 1849 жылы Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласына жақын жердегі әкесінің плантациясында құл ретінде дүниеге келді. Ол оларды "отбасы мүшелері сияқты қарауды" бұйырды, бірақ Монтегю олардың жағдайына жақсы көңіл бөлмеді. Генридің қарындасы Элиза, оның өсиетін орындаушы, отбасын Чарльстонға көшірді, бірақ оларға қаржылық көмек көрсетпеді. Монтегю Нэнси мен оның балаларына біраз уақытқа салыстырмалы түрде еркін өмір сүруге рұхсат берді, ал Нэнси отбасын күтіну үшін кір жуушы болып жұмыс істеді. 1860 жылы Монтегю үйленгеннен кейін ұлдарды үй шаруаларына қосты. Америка Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Гримкелердің үш ұлы азат болғандар мектебіне қатысты, оны аболиционист Паркер Пиллсберидің інісі Гилберт Пиллсбери және оның әйелі ашқан. Пиллсберилер Арчибальд пен Фрэнсистің қабілеттерін танып, оларды Солтүстікке оқуға жіберу үшін көмек жинады. Олар қара нәсілділерге білім беру үшін құрылған Пенсильвания штатындағы Линкольн университетінде оқыды.
Grimké was born into slavery on his father's plantation near Charleston, South Carolina, in 1849. He directed that they "be treated as members of the family," but Montague never provided well for them. Henry's sister Eliza, executrix of his will, brought the family to Charleston, but she did not aid them financially. Montague allowed Nancy and her children to live relatively freely for a time, with Nancy working as a laundress to sustain the family. In 1860, Montague claimed the boys as house servants after marrying. After the American Civil War ended, the three Grimké boys attended a freedmen's school, which Gilbert Pillsbury, the brother of abolitionist Parker Pillsbury, and his wife had opened. The Pillsburys recognized Archibald's and Francis' talents and raised support to send them to the North. They studied at Lincoln University in Pennsylvania, established for the education of blacks.
Мансап
Арчибальд Гримке өзінің мансабының көп бөлігінде Бостон аймағының Хайд Парк ауданында өмір сүрді және жұмыс істеді. 1880 жылдардың басынан бастап ол саясатқа белсенді түрде араласа бастады және Оңтүстікте Қайта құру аяқталғаннан кейін ақ үстемдіктің күшеюіне қарсы айқын пікір білдірді. 1883 жылдан 1885 жылға дейін ол қара оқырмандарға арналған «Hub» республикалық газетінің редакторы болды. Арчибальд газеттерде және 19 ғасырда танымал болған қоғамдық лекцияларда қара нәсілділердің тең құқықтарын қолдады. Ол саясатта белсенділік танытып, 1884 жылы Республика партиясының штаттық конвенциясына сайланды. Сол жылы ол Вестбороу психиатриялық ауруханасының басқармасына тағайындалды, ол мемлекеттік аурухана болды. Арчибальд әпкелері қолдаған әйелдер құқығы қозғалысына қатысты және «Hub» газетінде осы мәселелерді көтерді. Ол Массачусетс әйелдерінің сайлау құқығын қолдайтын қауымдастығының президенті болып сайланды. Республикашылдардың жеткілікті шаралар қабылдамайтынына сенген Арчибальд 1886 жылы партиядан шықты. Оңтүстікте қара нәсілділердің жағдайы нашарлап, Арчибальд нәсілшілдікке қарсы күресті жалғастырды, кейде сол кездегі басқа да көрнекті көшбасшылармен бірікті. Ол Фредерик Дугластың «Түсті адамдар кеңесіне» де қатысты, ол NAACP-ның алға құрылған ұйымы болды және Оңтүстікте қара нәсілділердің білім алу мәселелерімен айналысты. Арчибальд Букер Т. Вашингтонның бостандық алғандарға арналған өнеркәсіптік және ауыл шаруашылығы білімін баса назар аударғанымен келіспеді (Оңтүстік экономикасының басым бөлігі әлі де ауыл шаруашылығына негіделген). Ол өзінің сияқты жоғары білім алу мүмкіндігінің болуын қалады. 1901 жылы ол бірнеше басқа адаммен бірге «The Guardian» газетін құрды, онда олар өз ойларын еркін білдіре алды. Ол АҚШ-тағы капитализмнің ауыл шаруашылығынан кетіп, тәуелсіздік пен нағыз бостандыққа қол жеткізген бостандық алғандарға көмектесе алады деп сенді. 1907 жылы ол Ниагара қозғалысына, кейіннен Дю Бойс құрған NAACP-ға қатысты. Адамдар нәсілшілдікпен күресудің ең жақсы жолын табуға тырысты және Оңтүстікте қара нәсілді ерлерді линчтеу жалғасып жатқан кезде тең құқықты алға жылжытуға күш салды. Қызы колледжді бітіргеннен кейін Арчибальд 1909 жылы құрылған NAACP-де көшбасшы ретінде белсенділік таныта бастады. Біріншіден, ол Бостонда белсенді болып, түрлі нәсілдер арасындағы некеге тыйым салатын ұсынылып жатқан федералды заңға қарсы хаттар жазды. (Заң қабылданбады.) 1913 жылы ол ұлттық көшбасшылармен Вашингтон, округ Колумбия филиалының президенті болуға шақырылды және қызы Анжелинамен бірге астанаға көшіп барды. Оның інісі Фрэнсис пен әйелі Шарлотта сол жерде тұрды. Гримке президент Вудро Вильсонның басшылығымен Вашингтон, округ Колумбия қаласында федералды кеңселерді бөліп-жаруға қарсы қоғамдық наразылық акциясын басқарды, ол өзінің кабинетіндегі оңтүстік штатынан келгендердің тілегін орындады. Гримке 1914 жылы Конгресс алдында оған қарсы куәлік берді, бірақ өзгерістерге қол жеткізе алмады. Ол Сарамен бірге ұлдар мен олардың анасы Нэнси Вестонды отбасы ретінде қабылдады және оларға жақсы мүмкіндіктер беруге тырысты. Олар немерелерінің білім алуын қаржылады: Арчибальд пен Фрэнсис заңгерлік мамандықтар бойынша Гарвард және Говард университеттеріне оқуға түсті. Фрэнсис Принстон теологиялық семинариясына ауысып, дін қызметкері болды. Гримкелер жас жігіттерді өздерінің аболиционистік орталарымен таныстырды.
Archibald Grimké lived and worked in the Hyde Park neighborhood of the Boston area for most of his career. Beginning in the 1880s, he began to get active in politics and speaking out about the rise of white supremacy following the end of Reconstruction in the South. From 1883 to 1885, he was editor of the Hub, a Republican newspaper for black readers. Archibald supported equal rights for blacks in the papers and public lectures, which were popular in the nineteenth century. He became increasingly active in politics and was chosen for the Republican Party's state convention in 1884. That year he was also appointed to the board of Westborough Insane Hospital, a state hospital. Archibald became involved in the women's rights movement, which his aunts had supported, and addressed it in the Hub. He was elected president of the Massachusetts Woman Suffrage Association. Believing that the Republicans were not doing enough, he left the party in 1886. In the South, the situation for Blacks was deteriorating, and Archibald continued the struggle against racism, allying at times with other prominent leaders of the day. He had also become involved in Frederick Douglass' National Council of Colored People, a predecessor to the NAACP, which grappled with issues of education for blacks, especially in the South. Archibald disagreed with Booker T. Washington about emphasizing industrial and agricultural education for freedmen (the South still had a primarily agricultural economy). He believed there needed to be academic and higher education opportunities like he had. In 1901, with several other men, he started The Guardian, a newspaper where they could express their views. He believed that capitalism, as practiced in the United States, could help freedmen who left agriculture to achieve independence and true freedom. In 1907, he became involved with the Niagara Movement and later with the NAACP, both of which were founded by Du Bois. Men continued to struggle to find the best way to deal with racism and advance equal rights at a time when the lynching of black men in the South continued. After his daughter graduated from college, Archibald became increasingly active as a leader in the NAACP, founded in 1909. First, he was active in Boston, writing letters protesting proposed federal legislation prohibiting interracial marriages. (The legislation was not passed.) In 1913, he was recruited by national leaders to become the president of the Washington, DC branch and moved to the capital with his daughter Angelina. His brother Francis and his wife Charlotte still lived there. Grimké led the public protest in Washington, D. C., against the segregation of federal offices under President Woodrow Wilson, who acceded to the wishes of other Southerners in his cabinet. Grimké testified before Congress against it in 1914 but failed to gain changes. She and Sarah acknowledged the boys and their mother, Nancy Weston, as family and tried to provide them with better opportunities. They paid for their nephews' education: Archibald and Francis attended Harvard University and Howard University, respectively, for law. Francis shifted to Princeton Theological Seminary and became a minister. The Grimkés introduced the young men to their abolitionist circles.
Неке және балалар
Бостон қаласында заңгерлік тәжірибесін құрғаннан кейін, Гримке Орта Батыстан келген ақ әйел Сара Стэнлимен танысып, үйленді. 1880 жылы олардың Арчибальдтың әпкесінің құрметіне аталған Анжелина Велд Гримке деген қызы дүниеге келді. 1894 жылы Гримке Доминикан Республикасына консул болып тағайындалды. Ол осы қызметте тұрғанда, оның қызы Анжелина бірнеше жыл бойы ағасы Франциск пен оның әйелі Шарлоттамен Вашингтон қаласында тұрды, онда Франциск 15-ші көшедегі Пресвитериан шіркеуінің пасторы болды. Мектепті бітірген соң Анжелина мұғалім және жазушы болды. Оның эсселері мен өлеңдері NAACP-тің "Дағдарыс" журналында жарияланды. 1916 жылы ол "Ұлттың тууы" фильміне қарсылық білдіру үшін NAACP шақыруына жауап ретінде линчтеу туралы "Рейчел" пьесасын жазды. Бұл Харлем Ренессансының бір бөлігі саналатын афроамерикалық автордың алғашқы пьесаларының бірі. Сонымен қатар, ол өлеңдер де жазды, олардың кейбіреулері қазір афроамерикалықтың алғашқы лесбияндық туындысы деп есептеледі.
After getting established with his law practice in Boston, Massachusetts, Grimké met and married Sarah Stanley, a white woman from the Midwest. In 1880, they had a daughter, Angelina Weld Grimké, named after Archibald's aunt. In 1894, Grimké was appointed consul to the Dominican Republic. While he held this position, his daughter Angelina lived for years with his brother Francis and his wife Charlotte in Washington, D. C., where Francis was minister of the 15th Street Presbyterian Church. After graduating from school, Angelina became a teacher and writer. Her essays and poetry were published by The Crisis of the NAACP. In 1916, she wrote the play Rachel, which addressed lynching, in response to a call by the NAACP for works to protest the controversial film The Birth of a Nation. It is one of the first plays by an African American considered part of the Harlem Renaissance. In addition, she wrote poetry, some of which is now considered the first lesbian work by an African American.
Қосымша оқу (алғашқы соңғы)
Брюс, Диксон Д., Дж. Арчибальд Гримке: Қара тәуелсіз азаматының суреті, Батон-Руж, Ла: Луизиана штаты университетінің баспасы, 1993. Старр, Уильям У. "Қара белсендінің өмірбаяны оның абыройын қайта жаңғыртады", The State (22 тамыз 1993), 4F.
Bruce, Dickson D., Jr. Archibald Grimke: Portrait of a Black Independent, Baton Rouge, La: Louisiana State University Press, 1993. Starr, William W. "Bio of black activist restores his prestige," The State (Aug. 22, 1993), 4F.