Кіріспе

Америкалық газет редакторы, бизнесмен және азаматтық құқықтар белсендісі Уильям Монро Троттер, кейде жай ғана Монро Троттер (7 сәуір 1872 – 7 сәуір 1934), Массачусетс штатының Бостон қаласындағы газет редакторы және жылжымайтын мүлік кәсіпкері болған. Афроамерикалықтардың азаматтық құқықтары үшін күрескен белсенді, ол Букер Т. Вашингтонның ымыраға келтіретін нәсіл саясатына ерте қарсылас болды және 1901 жылы «Бостон Гардиан» тәуелсіз афроамерикалық газетін құрды, оны осы қарсылықты білдіру үшін пайдаланды. 1900-ші және 1910-шы жылдардағы азаматтық құқықтар үшін наразылық қозғалыстарына белсенді қатысып, афроамерикалық қауымдастықтағы айырмашылықтарды көрсетті. Ол Түсті адамдардың жетістіктерін арттыру жөніндегі Ұлттық қауымдастықтың (NAACP) құрылуына үлес қосты. Троттер жақсы жағдайдағы отбасында дүниеге келіп, Массачусетс штатының Хайд-парк қаласында өсті. Оның әкесі Дж. М. Троттер – актілерді тіркеуші, ал анасы Вирджиния Троттер болды. Ол Гарвард университетінде магистратураны және аспирантураны бітірді және ол жерде Phi Beta Kappa кілтіне ие болған алғашқы афроамерикалық болды. Солтүстіктегі мекемелердегі сегрегацияның күшеюін көрген ол белсенділікке толы өмірге қадам басты және оған барлық қаржысын жұмсады. 1905 жылы W. E. B. Дю Буамен бірлесіп Ниагара қозғалысын құрды, ол NAACP-тің алдағы жолы болды. Троттердің стилі көбінесе бөлініс тудыратын, сондықтан ол осы ұйымды тастап, Ұлттық тең құқықтар лигасына қосылды. Оның наразылық әрекеттері кейде NAACP-тің мақсаттарына қайшы келіп көрінді. 1914 жылы ол президент Вудро Вильсонмен кездесіп, Вильсонның федералдық жұмыс орындарында сегрегацияны енгізуіне қарсылық білдірді. Бостонда Троттер 1910 жылы «Клансман» пьесасының қойылуын тоқтатуға қол жеткізді, бірақ 1915 жылы «Ұлттың туылуы» фильмінің көрсетілімін тоқтатуға қарамастан, Ку-Клукс-Клан да жағымды жарықтандырылған фильм сәтті болмады. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңындағы бейбіт келіссөздерге әсер ете алмады және кейінгі жылдары наразылықтың шеттегі даусы болды. 1921 жылы Рим католиктерімен одақтасып, «Ұлттың туылуы» фильмінің қайта көрсетілуіне тыйым салды. Ол 62 жасқа толған күні Бостондағы үйінен құлап, мүмкін өзіне қол жұмсаған болуы мүмкін.

Ерте өмір және білім

Уильям Джеймс Монро Троттер – Джеймс Монро Троттер мен Вирджиния (Исакс) Троттердің үшінші баласы және нәресте шағынан аман қалған тұңғыш баласы болды. Оның әкесі Джеймс Миссисипиде құлдыққа туған; Джеймстің анасы Летиция құл болған, ал әкесі – оның ақ қожайыны Ричард С. Троттер. Летиция, оның ұлы және екі қызы үйленгеннен кейін қожайыны босатып, Огайо штатының Цинциннати қаласына жіберді, онда еркін афроамерикандық қауым гүлденіп өркендеді. Мұғалім болып жұмыс істегеннен кейін Джеймс Троттер Америка Азамат соғысы кезінде АҚШ-тың Түсті әскерлеріне қатысты және Массачусетс штатының ерікті жаяу әскерінің 55-ші полкінде (Түсті) лейтенант рөліне тағайындалған алғашқы афроамерикандық адам болды. Вирджиния Исакс, сондай-ақ аралас нәсілді, 1842 жылы Огайо штатында немесе Вирджинияда еркін туған. Оның анасы Энн Элизабет Фосетт Монтичеллода құлдыққа туған, ол Джозеф Фосетт пен Эдит Эрн Фосетттің қызы және Элизабет Хемингстің шөбересі болды. Вирджинияның әкесі Такер Айзекс – еркін түсті адам болған. Отбасы Огайо штатының Чиликоте қаласына көшіп, Вирджиния өзінің өркендеген афроамерикандық қауымдастығында өсті. Сол жерде ол Джеймс Троттермен танысып, үйленді. Азамат соғысынан кейін Троттерлер Огайодан Массачусетс штатының Бостон қаласына қоныс аударды. Алғашқы екі баласы нәресте шағында қайтыс болғаннан кейін, олар Вирджинияның ата-анасының Айзекс фермасына оралды, онда олардың ұлы Уильям Монро Троттер 1872 жылдың 7 сәуірінде дүниеге келді. Ол жеті айлық болғанда отбасы Бостонға оралып, Бэкон-Хиллдің батыс жағындағы, негізінен афроамерикандықтар тұратын жерден шалқап жатқан Саут-Эндте қоныстанды. Кейін отбасы Хайд-Паркке көшіп, ақ нәсілділер тұратын маңыражайға орналасты. Троттерлердің тағы екі қызы дүниеге келді. Саяси белсенді аға Троттер Жаңа Англиядағы жетекші афроамерикандық демократ болды. Ол президенттікке Гровер Кливлендті қолдады және 1886 жылы Кливленд оны Колумбия округінің құжаттарды тіркеушісі етіп тағайындағанда, сол кезде афроамерикандық ер адамдар атқаратын ең жоғары федералдық лауазымға ие болды. Бұл жұмыс табысты болды және Троттер отбасы өркендеді. Жас Троттер (әдетте ортаңғы атымен "Монро" деп аталатын) осы ортада өсті және Арчибальд Гримкемен танысты, ол да Хайд-Паркте тұратын саяси белсенді афроамерикандық болды. Ол мектепте өте жақсы оқыды, барлық ақ нәсілді Хайд-Парк орта мектебін бітіріп, сыныптың үздігі және президенті атанды. Ол Гарвард университетіне оқуға түсіп, онда да оқу ісінде өзгелерден көрініп тұрды. Әкесі қайтыс болғаннан кейін ол стипендия алды және Гарвардта Phi Beta Kappa кілтімен марапатталған алғашқы афроамерикандық адам болды. Ол 1895 жылы Magna cum laude дәрежесімен бакалавр, ал 1896 жылы магистр дәрежесін алды, оқу ақысын төлеу үшін түрлі жұмыстар істеді. Гарвардта оқыған жылдары өмірінің көп бөлігінде сақтап қалған бірнеше әдеттерді қалыптастырды. Ол "Тоталь абстиненция лигасының" ұйымдастырушысы және жетекшісі болды, бұл тыйым салу ұйымы еді; ол алкоголь ішпеді. Ол баптист шіркеуінің белсенді мүшесі болды және дін қызметкері болуды ойластырған.

Неке және отбасы

Мектеп бітіргеннен кейін Троттер Бостондағы афроамерикалық қоғамның жоғарғы топтарында қатысты, оның көптеген мүшелерінің ата-бабалары Азамат соғысына дейін босатылған еді. Ол Кембриджтегі Мария Болдуиннің үйінде жиналатын эксклюзивті әдеби қоғамға мүше болды. 1899 жылдың 27 маусымында Троттер Джеральдин Луиза ("Дини") Пинделлге (3 қазан 1872 – 8 қазан 1918) үйленді, ол да белсенді отбасынан шыққан. Ол оны бала кезінен білген. Ол 1918 жылғы тұмау пандемиясынан қайтыс болғанға дейін оның мансабында оған көмектесті. Олардың балалары болмады.

Ерте мансап

Троттердің мансабы сәтті болмады. Оның беделді банктер мен жылжымайтын мүлік фирмаларында жұмыс іздеу әрекеттері нәтижесіз аяқталды, ол бірқатар төмен жалақылы кеңсе қызметкері болып жұмыс істеуге мәжбүр болды. 1898 жылы ол ақ нәсілділерге тиесілі жылжымайтын мүлік фирмасында жұмысқа орналасты, бірақ келесі жылы өзінің сақтандыру сату және ипотека брокерлік бизнесін ашуға шешім қабылдады. Ол сол жылдары азаматтық құқықтар үшін белсенді түрде күреспеді, бірақ 1899 жылы жариялаған мақаласында афроамерикалықтарды жоғары білім беру мекемелеріне қабылдануға шақырды, оның нәсілдік теңдікке қатысты қатаң пікірлері айқын көрінді. (Ол кезде афроамерикалықтарды жоғары білімнен алшақтатып, кәсіби-техникалық оқу бағдарламаларына бағытту кең таралған практика еді.) Троттердің бизнесі салыстырмалы түрде табысты болды, ол инвестициялық мүліктер сатып ала алды. Троттер 1890-шы жылдардағы жетекші афроамерикалық тұлғалардың бірі және Таскеги институтын құрған Букер Т. Вашингтонның ымыраға келтіруші саясатына наразылық білдірді. Вашингтонның саясаты 1895 жылы Атлантада (Джорджия штаты) сөйлеген сөзінде баяндалған Атланта келісімінде бекітілді. Ол оңтүстік афроамерикалықтары экономикалық мүмкіндіктер мен заң алдындағы теңдік сияқты негізгі құқықтары қамтамасыз етілгенше саяси құқықтар (дауыс беру құқығы және заң алдында теңдік сияқты) үшін күреспеуі керек екенін айтты. Вашингтон афроамерикалықтар қоғамның өнімді мүшелері екенін дәлелдегеннен кейін толыққанды саяси құқықтар берілетінін белсенді түрде насихаттады. Троттер, Гримке, В.Е.Б. Дю Бойс және басқа да солтүстік радикалдары осы идеялармен келіспеді, афроамерикалықтар теңдік пен толық конституциялық құқықтар үшін күресуі қажет екенін, себебі бұл одан да көп пайда әкеледі деп мәлімдеді. Ғасырдың басында оңтүстіктегі афроамерикалықтар сайлау кезеңінде зорлық-зомбылыққа, дауыс беру тізіміне енгізу ережелерінің шектелуіне және соңында оңтүстік штаттарындағы конституциялық түзетулерге немесе жаңа конституцияларға ұшырады, нәтижесінде олардың сайлау құқығынан айырылды. Бостон елдің басқа аймақтарымен салыстырғанда жағымды орта болғанымен, Троттер және басқалар Вашингтонның ұстанымы қалада оңтүстікке тән нәсілшілдік көзқарастардың күшеюіне алып келетінін сезінді. "Менің іскерлік жетістіктерім расизм мен қуғын-сүргін, тек тері түсіне байланысты қоғамдық кемсіту оңтүстіктен таралып, тері түсі бойынша қатаң тап құрылса қауіпке ұшырауы мүмкін деген сенімге келдім", - деп жазды ол.

Қорғаушы

Троттердің нәсілдік белсенділігі 1901 жылы күшейді. Ол Бостон әдеби және тарихи қауымдастығын құруға көмектесті, ол өмірбаяншы Стивен Фокс айтуынша, "радикалды нәсілдік пікірлерді талқылайтын алаң" болды. Ол сондай-ақ саяси теңдік мақсатын ұстанатын Массачусетс нәсілдік қорғау қауымдастығына қосылды. Осы қауымдастықтың қолдауымен 1901 жылдың қазан айында Троттер өзінің алғашқы маңызды наразылық сөйлемін жасады, онда Вашингтонның ыңғайласушы ұстанымын сынады: "Бостонда [Вашингтон] қаралар мүлік, білім және мінез-құлық алғанға дейін сайлау құқығын күту керек деді. Вашингтонның көзқарасы әрқашан бағынышты болды". Джордж В. Форбспен бірге, басқа Қорғау қауымдастығының мүшесі, 1901 жылы Троттер апталық «Guardian» газетін құрды. Басында Форбс, Amherst колледжін бітірген және баспа ісінде тәжірибесі бар, газеттің өндірісінде жетекші күш болды, ал Троттер оны қаржыландырып, бас редакторы болды. Газет нәсілдік теңдікке қол жеткізудің батыл және күшті жолын талқылайтын алаңға айналды, ал оның жарияланымдары мен редакторы (көбінесе Троттер жазған) Вашингтонды үнемі сынады. Газеттің редакторылық позициясы негізгі ағымдағы афроамерикандық басылымдардан көптеген сынға ұшырады: «New York Age» оны «іріңдеген» деп атап, «Редактор Троттер өзін сезіндірмесе, иіскетеді» деп жазды; тағы біреуі «Guardian» істі тым жылдам және тым алысқа алып барады, ал Троттер «ақыл-естің ауруынан» зардап шегеді деп мәлімдеді. «Guardian» газетінің таралымы шектеулі болғанымен, елдегі 200 афроамерикандық басылымның бірі ретінде үлкен ықпалға ие болды. Троттердің нашар есептеуі мен тығыз кестесіне байланысты назарсыздануы салдарынан газет қаржылық қиындыққа тап болды. Форбс, негізінен қалалық кітапханада кітапханашы болып жұмыс істеген, 1904 жылы Букер Т. Вашингтонның газетке қарсы заңдық шабуылдары мен оның қолдаушыларының жұмыс берушілеріне жасаған қысымынан кейін бизнестен шықты. Троттердің әйелі, кейіннен оның қарындасы газеттің жариялануына көмектесті. Троттер 1907 жылы «Guardian» кеңсесін Уильям Ллойд Гаррисонның «Азат етуші» газеті орналасқан ғимаратқа көшірді. Ол Гаррисонның ұлдары Уильям кіші және Фрэнсис Гаррисонмен үнемі хат алмасып тұрды. «Guardian» газеті әрқашан зиянды болды, бұл Троттердің алкоголь мен темекіге жарнама беруден бас тартуымен күшейді. Ол 1910 жылға дейін газетті қаржыландыру үшін Бостон аймағындағы барлық мүлігін сатты және абоненттерінен төлемдерді жинауда жайсыздық танытты. Соңғы жылдары басылымның сапасы айтарлықтай төмендеді, ал оның жұмысын жергілікті қоғамдық ұйымның қаржы жинау іс-шараларымен қамтамасыз етті.

Африка-америкалықтарға шабуыл жасау

1900 жылдардың басында Троттер Бостонда нәсілдік сегрегацияның күшейіп бара жатқанын байқады: афроамерикандықтарға қызмет көрсетуден қонақүйлердің, мейрамханалардың және басқа да қоғамдық орындардың саны артып келеді. Ол нағыз өзгеріс жасау үшін радикалдық идеяны Бостоннан шығару қажеттігіне көз жеткізді және 1903 жылы Жаңа Англияда наразылық митингтерін ұйымдастыра бастады. Троттердің ұсынысымен Уильям Феррис 1903 жылдың қаңтар айында Вашингтонға барды. Феррис 6 қаңтарда Бетел әдеби және тарихи қоғамының алдында Букер Т. Вашингтонды сынап, маңызды баяндама жасады. Ричард В. Томпсон 25 қаңтарда Екінші баптист лицейінде Вашингтонды қолдап сөйледі, ал Джесси Лоусон 3 ақпанда осылай істеді. 1999 жылы Жаклин М. Мур Томпсонның Ферриске қарсы тұра алмағанын айтты. Оның басты мақсаты – сол кезде афроамерикандықтардың жалғыз ұлттық деңгейдегі ұйымы болған Ұлттық афроамерикандық кеңесінде саясатты өзгерту еді. Топтың Луисвиллде өткен жылдық мәжілісінде Троттер және басқалар белсенділікті күшейтуге шақыратын қаулылар ұсынды, бірақ кеңесті бақылайтын Букер Т. Вашингтонның жақтастары («букериттер» деп те аталды) олардың қабылдануына кедергі келтірді. Бір сыншы «Бостондық ақымақтарға» «керемет» қатыстырылғанын жазды. «Гардиан» газеті конгресті «бір адамның толық үстемдігімен» сипаттады. Радикалдардың конгрестегі әрекеттері оларға ұлттық баспасөз назарын аударды. Осы кезеңде, афроамерикандықтардың Оңтүстіктен Солтүстікке Ұлы көші-қоны басталып келе жатқанда, екі аймақтағы қара халықтың жағдайы әртүрлі болды. Миллиондаған афроамерикандықтардың басым көпшілігі әлі де Оңтүстікте, көбінесе ауылдық жерлерде, онда олар халықтың көп бөлігін құрады. Бірақ жаңа сайлау ережелері мен штаттық конституциялардың салдарынан олар сайлау құқығынан айырылып, саяси процестен толыққанды шеттетілді. Бұл жағдай 1960 жылдарға дейін, кейбір уақытша табысты сот шағымдарына қарамастан, жалғасты. Вашингтон бұл халыққа олардың жағдайының шектеулерінде көмектесу керек деп сенді. Сонымен қатар, ол сайлаушыларды тіркеу және сайлау шектеулеріне қарсы заңдық шараларды жасырын түрде қаржылады. Троттер және басқа радикалдар Солтүстікке бет бұрды, онда афроамерикандықтар күнделікті өмірде, соның ішінде сайлау құқығында көбірек құқықтарға ие болды, көбінесе қалалық жерлерде тұрды және жұмыс істеу және білім беру саласында үлкен жетістіктерге қол жеткізді, бірақ әлі де кемсітуге ұшырады. Луисвиллде радикалдық бағдарламаны іске асыра алмағаннан кейін Троттер және басқа радикалдар Букер Т. Вашингтонды сынау үшін ыңғайлырақ платформа іздеді. 1903 жылдың шілдесінде Вашингтон Бостонда сөз сөйлеуге дайындалғанда, оларға мүмкіндік туды. Троттер кейін митингті бұзуға жоспар жоқ екенін мәлімдеді. Букериттер Троттерге митингке кедергі келтіргені үшін айып тақты; Арчибальд Гримке қорғады, Троттер кінәлі деп танылып, Чарльз көшесіндегі түрмеде отыз күн өткізді. Букериттер сот арқылы радикалдарды беделсіз етуді көздесе де, олар оларға кеңірек жариялануға мүмкіндік берді. Соттан кейін Троттер Бостондық сайлау құқығы лигасының (1903) құрылтайшысы болды, ал 1904 жылы Жаңа Англиялық сайлау құқығы лигасы құрылғанда, Троттер президент болып сайланды. Вашингтон Троттердің шабуылдарына түрлі тактикалық шаралармен жауап берді. Ол Троттерге қарсы бірнеше заңдық шаралар қолданды, соның ішінде кем дегенде бір қаралау ісі және қылмыстық айыптау. Одан әрі, ол өзінің байланыстарын Троттердің жақтастарына олардың жұмыс орындарында (кейбір жағдайларда мемлекеттік және академиялық лауазымдарда) қысым көрсету үшін пайдаланды. Сонымен қатар, ол Троттер және басқалар ұйымдастырған белсенді жиналыстар туралы хабарлау үшін басқа қолдаушыларын құпия түрде жіберді. Вашингтон сондай-ақ Троттердің радикалдық дауысына қарсы тұру үшін Бостонда басқа басылымдарды іске қосуға қаржылық қолдау мен тәжірибе берді. Осы әрекеттердің нәтижесінде Троттердің баспаханасы белсендіні және оның газетін клиент ретінде қабылдаудан бас тартты. Бірақ Троттер басқа баспахана тауып, Guardian-ды шығаруды жалғастырды.

Ниагара қозғалысы және NAACP

1905 жылдың басында Букер Т. Вашингтон сол кездегі барлық маңызды афроамерикандық көшбасшыларды біріктіретін бас ұйым құруға тырысты. Дю Буа мен Гримке оның алғашқы ұйымдастыру жиналыстарына шақырылған ең радикалды көшбасшылардың екеуі болды, бірақ екеуі де Вашингтонмен одақтасудан кейін бас тартты, олар оның топқа үстемдік ететініне сенді. Дю Буа, Троттер және тағы екеуі елдің түкпір-түкпірінен келген радикалдардың жиналысын Нью-Йорк штатының батысында ұйымдастырды. Олар шілде айында Канада-АҚШ шекарасының ар жағында, Онтарио штатының Форт-Эри қаласында жиналып, Ниагара қозғалысын құрды. Ешбір адамның билікке ие болмауы үшін құрылған бұл ұйым Троттер мен Дю Буа еңбегімен жазылған принциптердің радикалды декларациясын қабылдады, онда афроамерикандықтарға тең экономикалық мүмкіндіктер мен толық азаматтық құқықтарды қамтамасыз ету үшін күресуге шақырды. Ұйымның ішіндегі саяси және жеке пікір келіспеушіліктері көп ұзамай оны бөліп жіберді, ал Вашингтон сырттан оның өсуіне қарсы жұмыс істеді. 1906 жылдың басында Дю Буа мен Троттер арасында әйелдерді ұйымға қабылдау мәселесі бойынша шиеленіс пайда болды. Дю Буа бұл идеяны қолдады, ал Троттер қарсы болды, бірақ ақырында ол мойынсұнды. Бұл мәселе 1906 жылғы жиналыста шешілді. Олардың арадағы дау Массачусетс штатының саясаты және жергілікті бөлімді бақылау мәселесі бойынша Троттердің ұзақ жылдар бойы қолдау көрсеткен және қозғалыстың мүшесі Клемент Морганмен ажырасып қалғанда одан да маңыздырақ болды. Дю Буа Морганның жағына шығып, 1907 жылы Бостонда өткен жиналыста Морганды ұйымдағы жетекші лауазымға қайта тағайындады. Оларды жақындастыруға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды, және Троттер қозғалыстан кетіп қалды. Осы қиындықтардың салдарынан 1908 жылға қарай ұйым іс жүзінде тарап кетті. Троттер мен Дю Буа арасындағы ажырасым мәңгілік болды, және олар ешқашан тікелей бірге жұмыс істемеді. 1909 жылы Дю Буа «Мырза Троттермен жұмыс істеу мүлдем мүмкін емес» деп жазды. Ниагара қозғалысының сәтсіздігіне қарамастан, оның мақсаттары нәсілдік теңдікті қолдаған ақ нәсілді жақтаушыларға ұнады. Олар Ұлттық түсті адамдардың ілгерілеуі үшін қауымдастықты (NAACP) құруға қатысты, ол түрлі нәсілдік коалицияның қолдауын тартты. Троттер NAACP-де маңызды рөл атқармады және оның алғашқы жылдарында оған белсенді түрде қарсылас болды. 1911 жылы Троттердің тобы мен NAACP Бостонда аболиционист Чарльз Самнердің туғанына 100 жыл толуын атап өту үшін митингтер өткізді. Троттер бірнеше жыл бойы NAACP-мен байланыста болды, бірақ ол түрлі нәсілдік топқа ақ нәсілділердің қатысуын мақұлдамады. Оның Дю Буамен арадағы араздығы терең болғандықтан, ол ұйымға ұлттық деңгейде сирек үлес қосты. Ол сондай-ақ Бостон бөлімінде айтылған пікірлерге алаңдады, ол NAACP басшысы Джоэл Спингарнға көбірек «радикалды, батыл әрекеттер» қажет деді. Ақырында ол NAACP-ден алыстап кетті.

Ұлттық тәуелсіз саяси лига

Троттер Ниагара қозғалысынан бөлінгеннен кейін, 1908 жылдың сәуір айында Филадельфияда бірдей ойлы белсенділердің конференциясын ұйымдастыруға көмектесті және конференция төрағасы болды. Осы қызметінде ол өзінің нәсілдік идеологиясына қарсы болғандарды, сондай-ақ алдағы президенттік сайлауда республикашыл Уильям Говард Тафты қолдағандарды қатыстырудан бас тартты. (Троттер Тафтқа қарсы болды, себебі ол Республикалық партияның нәсілдік мәселелерге немқұрайлы қанағаттанған саясатына көңілі тоймады.) Бұл конференция нәтижесінде Негр америкалық саяси лигасы құрылды, ол кейін Ұлттық тәуелсіз саяси лига (NIPL) және Ұлттық тең құқықтар лигасы (NERL) деп аталды. Троттер бұл ұйымды "қара нәсілділердің өздерінен, қара нәсілділер үшін және қара нәсілділер басқаратын" деп сипаттады. Биограф Фокс Троттердің "жеке билігіндегі феод" деп сипаттаған NIPL, NAACP сияқты белгілі мүшелерді тарта алмады. Троттер ақ нәсілді мүшелерді қаламай, басқа афроамерикалық көшбасшылармен тиімді жұмыс істей алмады. NAACP көбірек қаржы мен таланттарды тартқанда және Букерге қарсы азаматтық құқықтар қозғалысының орталығына айналғанда, Троттер мен NIPL сол жақтағы саяси аренада маңызсыз қалды. Троттер енді азаматтық құқықтар талқылауында бұрынғыдай көзге түспеді. 1921 жылға қарай лига Троттердің бірнеше жақтасына дейін азайды.

Троттер мен Вудро Вильсон

Троттер Букер Т. Вашингтонға қарсы шығуы оны Теодор Рузвельт пен Уильям Говард Тафтпен, кеңесші ретінде Вашингтонға сүйенген және афроамерикалықтардың кең қолдауын алған республикашыл президенттермен қарым-қатынастың ушығуына әкелді. Троттер 1912 жылғы сайлауда оңтүстік демократы Вудро Вильсонды қолдады. Вильсон Троттермен және басқа NERL мүшелерімен өткен қысқа кездесуде афроамерикалықтарға әділ қарау туралы белгісіз мәлімдемелер жасады. Бірақ ол кабинетіндегі оңтүстік өкілдерінің қысымына ыңғайлы болып, федералды кеңселерді бөлуге келісті. NAACP және NERL (сол кезде Ұлттық тәуелсіз саяси лига, немесе NIPL деп аталған) наразылық білдірді, ал Троттер 1913 жылғы қарашада Ақ үйде Вильсонмен кездесуге мүмкіндік алды. Вильсон өзінің саясаты сегрегациялық емес екенін айтты, бірақ Троттер Вильсонның жоққа шығаруын «ақылға сыймас» деп сипаттады. Троттер наразылықтарын жалғастырып, 1914 жылғы қарашада Ақ үйге екінші шақыру алды. Бұл кездесу екі адам арасында қызу пікір алмасумен аяқталды. Вильсон саясаттан шеттету керек «адам мәселесімен» айналысатынын мәлімдеді және Троттердің тобына келесі сайлауда басқа біреуге дауыс беруді ұсынды. Троттер сегрегациялық саясаттың афроамерикалықтарды қорлап, әрекет етуге мәжбүр ететінін айтты. Вильсон: «Егер сіз оны қорлау ретінде қабылдасаңыз, ол мақсат емес, және осы әсердің тұқымын бүкіл елге себіңіз, онда салдары өте ауыр болады». Солтүстік газеттері де оны президентке «әдепсіздік» танытқаны үшін сынады. The Boston Evening Transcript журналы Вильсонның саясаты сегрегациялық және жік салатын екенін атап өтіп, Троттер негізінен дұрыс болғанымен, ол «өзінің түстерінің көпшілігін өзінің әдепсіз соғыстық мінезімен ренжітеді» деп жазды. Троттер бұл жарнаманы пайдаланып, бірқатар сөз сөйлеулерге қатысты, онда ол «тіл, мінез, тон, кез келген жағынан немесе ең аз дәрежеде мен президентті қорлағанмын, қорлағанмын немесе қорлағанмын» деп мойындамады. Троттер Вильсон әкімшілігінің сегрегациялық саясатына наразылық білдіруін жалғастырды. Бірінші дүниежүзілік соғыста елде әскери қызметке жаппай жұмылдыру басталғанда, Троттер офицерлерді оқытудың бөлінген орталықтарын құруға қарсы болды. Оның ықпалымен Бостон аймағындағы қара нәсілділердің әскери қызметке қабылдануы күтілгеннен төмен болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскерилер офицерлер корпусын біріктірді, ал кейіннен президент Гарри Трумэн қарулы күштерді толық біріктірді. Ұлы соғыс аяқталғаннан кейін Троттер 1919 жылғы Париж бейбітшілік конференциясын АҚШ-тың афроамерикалықтарға қатысты саясатын халықаралық деңгейде жария ету құралы ретінде пайдалануға тырысты. Ол сегрегацияның шындығы Вильсонның «дүниеге демократияны қауіпсіз ету» соғыс көрінісімен үйлеспейтінін сезді. Троттер Вашингтонда бейбітшілік конференциясымен байланысты кездесу ұйымдастырды; ол және басқа он афроамерикалық делегаттар бейбітшілік конференциясына қатысуға таңдалды. Мемлекеттік департамент осы делегаттарға немесе Ду Бойс Париждегі бейбітшілік конференциясымен бір мезгілде өткізілетін Панафрикалық конгресске қатысуды жоспарлаған афроамерикандықтарға паспорт беруден бас тартты. Дю Бойс және басқа да афроамерикандықтар африкалық колониялардың тәуелсіздікке ұмтылысын қолдады. Еуропаға бару үшін Троттер Нью-Йоркте жұмыс іздейтін теңізші болып шықты және Францияға өту үшін SS Yarmouth кемесінде аспазшы болып жұмысқа орналасты. Ол Парижге жалғыз келді, тек аспаздық киімдерімен, тек негізгі бейбітшілік келіссөздері аяқталғанын білді. Бұл құжаттарға нәсілдік теңдік туралы ешқандай мәлімдеме енгізілмеген. Троттер АҚШ-тағы нәсілдік қатыгездік туралы баяндамаларымен француз баспасөзінің назарын аударды, бірақ ол бейбітшілік конференциясының ешбір ресми делегациясына кіре алмады. Ол сондай-ақ 1919 жылғы ақпанда өткен Ду Боистің Панафрикалық конгресін де өткізіп алды, ол әлі де жол іздеп жүрген кезде. 1919 жылғы шілдеде Троттер АҚШ-қа оралды және елдегі ірі қалаларда болып жатқан нәсілдік тәртіпсіздіктер туралы білді. Соғыстан кейінгі экономикалық және әлеуметтік шиеленістер күшейді, ал қара нәсілділер Чикаго және Омаха сияқты қалаларда ақтардың зорлық-зомбылығына қарсы күресті. Троттер ақтардың қараларға қарсы зорлық-зомбылығына белсенді қарсы тұруды қолдады, «Егер ақ америкалық дұрыс мінез танытпаса, ол біздің жігіттерін өзі үшін күресуге үйреткенін біліп, тоқтата алмайтын нәрсені бастағанын білетін болады» деп жазды. Оның жазбалары Конгресте негр баспасөзін цензуралау туралы ұсыныстарға әкелді: Оңтүстік Каролинаның конгрессмені Джеймс Ф. Бернс Троттерді «қырғын мен қан төгілуге барынша тырысумен» айыптады.

Басқа наразылықтар мен кейінгі жылдар

Троттер Томас Диксонның «Клансман» пьесасына қарсы науқан ұйымдастырды, ол 1910 жылы Бостонда қойылғанда; пьеса Ку Клукс Кланды Қайта құру кезеңінде батырларша бейнеледі. Оның наразылығы пьесаның көрсетілуін тоқтатуға жеткізді. 1915 жылдың басында саяхаттап жүргенде ол Бостонда Д.У. Гриффиттің «Ұлттың тууы» фильмі, «Клансман» пьесасы негізінде түсірілген, көрсетіле бастағанын естіді. Ол дереу фильмге қарсы наразылық акциясын ұйымдастыруға кірісті. Сәуір айында Тремонт театры Троттерге және афроамерикандықтардың бір тобына билет сатудан бас тартты. Олар вестибюльден кетуден бас тартқанда, қара киім киген полицейлер араласып, қақтығыс туды. Троттер мен тағы он адам қамауға алынды; театрдың ішінде де, сыртында да тағы да наразылықтар өтті. Троттер афроамерикандық қауымның басқа топтарымен бірігіп, фильмді Бостонда тыйым салуға тырысты, бірақ бұл әрекеттері сәтті болмады. Осы біріккен күш, сондай-ақ 1915 жылы Букер Т. Вашингтонның қайтыс болуы Бостонның афроамерикандық қауымындағы ішкі шиеленістерді уақытша басып тастады. ККК 1915 жылдан кейін он жыл бойы жанданды, әсіресе өнеркәсіптік қалаларда және Орта Батыста. 1921 жылы Троттер Бостонда «Ұлттың тууы» фильмінің жаңа көрсетілімдерін тоқтатуға қол жеткізді; ол 20 ғасырда ККК-ның католиктерге қарсы позициясына қарсы болған және қаладағы кең ауқымды ирланд және итальян иммиграциясының нәтижесінде күшті болған Рим католик ұйымдарымен одақтасты. Троттердің әйелі 1918 жылғы тұмау пандемиясында қайтыс болды. Ол оның барлық ісінде серігі болған және оны қатты сағынды. Ол Конгресте линче қарсы заңдарды қабылдау үшін күш салды, бірақ үлкен жетістікке жете алмады. Тіпті 1922 жылы Өкілдер палатасы мұндай заң жобасын көп дауыспен қабылдағанда да, Сенаттағы оңтүстік штаттарының блогы үш жыл қатарынан заң жобасын қабылдауға кедергі келтіріп, оны тиімсіз етті. (Ақ демократтар Оңтүстіктің жалпы халқына бөлінген Конгресс мандаттарының барлығын бақылады, бұрын қара нәсілділерді сайлау құқығынан айырғаннан кейін. Оның белсенділігін насихаттау әрекеттері, алайда, Нью-Йорктегі ямайкалық иммигрант және UNIA жетекшісі Маркус Гарви сияқты жас көшбасшылардың қызметімен көлеңкеге түсті. Осы жылдар ішінде Троттер «Guardian» газетінде нәсілдік теңсіздікке қатысты оқиғалар туралы, соның ішінде 1931 жылғы Скоттсборолық жігіттердің сот процесі туралы үнемі жазды. Олар Алабама штатында екі ақ әйелді зорлады деген айыппен айыпталып, сотталды. Тарихшылар олардың кінәсіз екенін анықтады. 1934 жылдың 7 сәуірінде, 62 жасқа толған күні Уильям Монро Троттер Бостондағы үйінің төбесінен құлап қайтыс болды. Қайтыс болу себебі белгісіз, бірақ ол уақытта депрессияға ұшырап, мазасыз болғаны белгілі. Ол өзіне қол жұмсаған болуы мүмкін. Ол Бостонның Фэрвью зиратында жерленді.

Мұра мен құрмет

Бірнеше мектептер мен академиялық мекемелер оның есімімен аталыпты: Дорчестердегі Уильям Монро Троттер бастауыш мектебі, Массачусетс университеті Бостондағы Уильям Монро Троттер институты (қара тарихы мен мәдениетін зерттеуге арналған ғылыми-зерттеу институты) және Мичиган университетіндегі Уильям Монро Троттер көпмәдениетті орталығы (әлде Троттер үйі). Троттердің Дорчестердегі тұңғыш үйі, Уильям Монро Троттер үйі, азаматтық құқықтар жолындағы оның еңбегін бағалап, Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 2002 жылы ғалым Молефи Кете Асанте Уильям Монро Троттерді 100 ең көрнекті афроамерикалықтар тізіміне қосты.