Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльс австралиялық регби лигасының футболшысы (1934–2024)
Welsh Australian rugby league footballer (1934–2024)
Уильям Кит Барнс АМ (30 қазан 1934 – 8 сәуір 2024), сондай-ақ "Алтын бут" деген лақап атымен белгілі, Уэльсте туған австралиялық регби лигасының футболшысы. Ол 1950-ші және 1960-шы жылдары ойнады, ал 1960-шы, 1970-ші және 1980-ші жылдары жаттықтырды. Ол Австралия ұлттық құрамасы мен Балмен Тайгерс командалары үшін ойнады. 1959 мен 1966 жылдар аралығында 14 тестілік матчте ойнады, оның ішінде 12 рет ұлттық құраманың капитаны болды. Ол өте жақсы гол соғу қабілеті үшін "Алтын бут" деп аталды. Ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін төреші болды, содан кейін 1970-ші жылдары Рей Уорренмен бірге Network Ten арнасында Amco кубогына түсініктеме берді. Ол 20-шы ғасырдың ең ұлы футболшыларының бірі саналады.
William Keith Barnes AM (30 October 1934 – 8 April 2024), also known by the nickname of "Golden Boots", was a Welsh born Australian rugby league footballer who played in the 1950s and 1960s, and coached in the 1960s, 1970s and 1980s. He was a for the Australian national team and for the Balmain Tigers. He played in 14 tests between 1959 and 1966, as national captain on 12 occasions. He was known as "Golden Boots" due to his exceptional goal kicking ability. After his playing days he became a referee and later co commentated on the Amco Cup on Network Ten with Ray Warren in the 1970s. He is considered one of the nation's finest footballers of the 20th century.
Өмірбаян
Барнс 1934 жылдың 30 қазанында Уэльстің Порт-Талбот қаласында туған.
Barnes was born in Port Talbot, Wales on 30 October 1934.
Алғашқы жылдар
Барнс 1950 жылы отбасымен Австралияға, Вуллонгонг қаласына көшкенде 15 жаста болған. Вуллонгонг орта мектебінде ол осы ойынды үйренді. 19 жасында Вуллонгонг клубында жартылай қорғаушы ретінде тіркелді, ал 1954 жылы ел командасы және Оңтүстік округтер құрамасы сапында гастрольдегі Ұлыбританияның «Арыстандарына» қарсы өнер көрсетті.
Barnes was 15 when his family emigrated to Australia in 1950 to Wollongong where Barnes learnt the game at Wollongong High School. He was graded by the Wollongong club at age 19 as a half back and in 1954 represented for Country and in a Southern Districts side against the touring Great Britain Lions.
Клубтық мансап
1955 жылы ол Норм "Латчем" Робинсонмен Балмен жолбарыстарына қосылды, ауданға көшіп, бірден бірінші лигаға өтті, келесі 14 маусымда бірде-бір төменгі лига ойыны ойнамады. Келесі жылы ол үш үлкен финалда Санкт-Джордж дракондарына қарсы ойнады, олардың ұзақ чемпиондық билігінің басталуымен. 1956, 1964 және 1966 жылдары үш рет Кит Барнс чемпиондық шешуші ойында жеңіліске ұшырады – соңғы екеуі капитан ретінде. Барнс өте дәл гол соғу қабілетімен тез танылды және көбінесе 50 ярд сызығының арғы жағынан пенальти соқты. Бірде ол клуб матчинде он бір гол соқты. 1966 жылы ол Рон Виллидің NSWRFL мансабындағы ең көп ұпай жинаған ойыншының рекордын (1,288) жаңартты; Барнстың жинаған 1,519 ұпайы жеті маусым бойы жаңа рекорд болып тұрды, 1973 жылы Эрик Симмс одан асып түскенше. Барнстың Балмен үшін жинаған 1,519 ұпайы (2017 жылғы мәліметтер бойынша) клубтың барлық уақыттардағы ұпай жинаушылар тізімінде 19-орында тұр. 1967 жылы Балменмен өткізген соңғы ойын маусымында Барнс ойыншы-бапкер болды. 1968 жылы жарақат салдарынан клубтың ойыншы құрамы азайғанда ол қысқа мерзімге қайта ойнады.
In 1955 he was signed by Norm "Latchem" Robinson to join the Balmain Tigers and moved to the district and straight into first grade, never playing a single lower grade game in the following 14 seasons. The following year he played in the first of three Grand Finals against the St George Dragons at the beginning of their long premiership reign. On three occasions 1956, 1964 and 1966 Keith Barnes would experience defeat in a premiership decider – the last two as captain. Barnes quickly became known for his deadly accurate goal kicking and would often kick penalties from the further side of the 50 yard line. He once kicked eleven goals in a club match. In 1966 he overtook Ron Willey's record for the most points scored in an NSWRFL career (1,288); Barnes' eventual total of 1,519 stood as the new career record for seven seasons until it was bettered by Eric Simms in 1973. Barnes' tally of 1,519 points for Balmain placed him (as of 2017) 19th on the all time list of club pointscorers. In his final playing year with Balmain in 1967, Barnes was captain coach. He returned briefly for some match appearances in 1968 when the club's playing roster was depleted by injury.
Өкілдік мансап
Барнс 1956 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс құрамасы сапында дебют жасады. Оның халықаралық дебюті 1957 жылғы әлем чемпионатында өтті. Ол серияның ашылу матчында жақ сүйегін сындырып алды, бірақ алаңда қалып, бес гол соқты. Барнс 1959 жылғы транс-Тасман сериясының екінші тестісінде Брисбенде Жаңа Зеландияға қарсы өткен алғашқы тестілік ойынында өз елінің капитаны болудың сирек мүмкіндігіне ие болды. Ол сол ойында жеті гол соқты және үшінші тестіде фулбэк, гол соққышы және капитан ретінде ойнады. 1959 жылы ол «Кенгуру» турына капитан ретінде тағайындалды және барлық алты тестілік матчта, сондай-ақ он алты қосымша матчта капитандыққа ие болды, бұл турда 101 гол соқты. Сапардың соңында ол Италияға қарсы екі таныстыру ойынында қатысты. 1960 жылы Барнс Францияға қарсы өткен отандық серияның барлық үш тестісінде Австралия құрамасын жетектеді. Ол Францияға қарсы алты тестілік кездесуде капитан ретінде ойнады, нәтижесінде төрт жеңіс, бір тең түсу және бір жеңіліс тіркелді. Брисбендегі екінші тестіде 55:6 есебімен жеңіске жеткен Барнс 10 гол соқты, бұл тестілік матчтар бойынша рекордты көрсеткіш. Содан кейін ол 1960 жылғы әлем чемпионатының бас жаттықтырушысы болып тағайындалды, ол Англияда өтті. Ол турнирде Австралияның екінші және үшінші матчтарында өнер көрсетті, ал гол соғуды оның қарсыласы Брайан Карлсон жүзеге асырды. Барнс 1962 жылы Ұлыбританияға қарсы өткен отандық серияның екінші тестісінде ұлттық құрамаға қайта оралды, бұл капитан ретіндегі соңғы тестісі болды. Осыдан кейін Австралиялық іріктеу комиссиясы талантты жас фулбектердің көптігіне ие болды, Кен Торнетт және Лес Джонс тұрақты түрде таңдалып, кейін Грейм Лэнглендс осы позицияны иеленді. Алайда, 1966 жылы Барнс отандық «Пепел» сериясының бірінші және екінші тестілерінде екі соңғы ресми ойынға қатысты. Ол екінші тестідегі жеңіске Австралияның барлық ұпайларын енгізді. Жарақат салдарынан Лес Джонс үшінші матчта Барнстың орнын басты, бірақ ол оны қайта иелене алмады.
Barnes made his debut for New South Wales in 1956. His international debut was in the 1957 World Cup. He broke his cheekbone in the opening match of the series but stayed on field to kick five goals. Barnes made his test debut against New Zealand in Brisbane in the second test of the 1959 trans Tasman series enjoying the rare distinction of captaining his country in his first Test appearance. He kicked seven goals in that outing and stayed on as fullback, goal kicker and captain for the third test. He was then selected as captain for the 1959 Kangaroo tour and played as captain in all six Test matches and sixteen minor tour matches, kicking 101 goals on the tour. At the tail end of the trip he appeared in two promotional games against Italy. In 1960, Barnes led Australia in all three tests of a domestic series against France. He enjoys the record of six career test appearances against France, all as captain, for four wins, 1 draw and a loss. In the Brisbane second test 55–6 victory Barnes kicked a test record of 10 goals. He was then selected as captain coach of the 1960 World Cup squad played in England. He appeared in Australia's second and third matches of the tournament with his representative rival Brian Carlson doing the goal kicking. Barnes returned to national honours in the second test of the 1962 domestic series against Great Britain, his final test as captain. Thereafter Australian selectors enjoyed a surfeit of talented young fullbacks to choose from and Ken Thornett and Les Johns were regularly selected until Graeme Langlands later became the incumbent. In 1966 however Barnes made two final representative appearances in the first and second tests of the domestic Ashes series. He scored all of Australia's points in the second test victory. Injury saw Les Johns take Barnes' spot for the third and he would not regain it.
Ойынды тоқтату
Барнс 1968 жылы кәсіби регби лигасынан зейнеткерлікке шықты, ол өзі қабылдаған елі үшін он жеті матч өткізіп, «Тайгерс» үшін 234 матчте ойнады, онда ол әр ойынға шамамен төрт голдан соқты. Ойыншылық карьерасы барысында үш рет финалда жеңіліске ұшыраса да, «Тайгерс» командасы Барнстың зейнеткерлікке шыққаннан кейінгі алғашқы жылы – 1969 жылы, жиырма бір жылдан кейін алғаш рет премьер-лига жеңімпазы атанды. Барнс регби лигасының өмірінде белсенді қатысып, 1976 жылы «Балмен» лигасы клубының хатшы-менеджері, ал 1984 жылы футбол клубының бас директоры болды. Барнс 1990 жылғы «Кангуру» туры кезінде Австралия құрамасын басқарған алғашқы бұрынғы «Кангуру» капитаны болды. Ғасыр тоғысында Барнс «Балменнің ғасыр командасы» мен «Уэстс Тайгерс» командасының «ғасыр командасы» құрамына енді. «Уэстс Тайгерс» клубының үздік қорғаушысы үшін жыл сайын берілетін сыйлық оның құрметіне «Кит Барнс медалі» деп аталды. 2007 жылы Австралия регби лигасының Даңқ залына енгізілді. 2008 жылдың ақпан айында Барнс Австралиядағы кодтың 100 жылдығын мерекелеу үшін NRL және ARL тапсырысымен жасалған Австралияның 100 ең үздік ойыншысы (1908–2007) тізіміне енді. 1996 жылғы Австралия күнінің құрметіне оған «ойыншы және әкімші ретінде регби лигасына қызмет еткені үшін» Австралия орденінің мүшесі (AM) атағы берілді. 2000 жылдың 24 қазанында ол регби лигасы саласындағы жетістіктері үшін Австралия спорт медалімен марапатталды. 2009 жылы Барнстың құрметіне «Балмен Тайгерс» клубының үй алаңы – Лейхардт Овалында Кит Барнс атындағы трибуна ашылды. Ол 2024 жылдың 8 сәуірінде 89 жасында дүние салды.
Barnes retired from competitive rugby league in 1968 having made seventeen appearances for his adopted country and 234 appearances for the Tigers in which he averaged four goals per game. After three unsuccessful Grand Final outings during his time, the Tigers ironically won their first premiership in twenty one years in Barnes' first year after retirement – 1969. Barnes continued an active role in rugby league and in 1976 became Secretary Manager of the Balmain Leagues Club and in 1984 took up the role of Chief Executive of the football club. Barnes was the first ex Kangaroo captain to manage the Australian side on the 1990 Kangaroo tour. At the turn of the century Barnes was honoured with selection in the Balmain's 'Team of the Century' and in the Wests Tigers' 'Team of the Century'. The yearly award for the best back at the Wests Tigers club is named the Keith Barnes Medal in his honour. In 2007 he was inducted into the Australian Rugby League Hall of Fame. In February 2008, Barnes was named in the list of Australia's 100 Greatest Players (1908–2007) which was commissioned by the NRL and ARL to celebrate the code's centenary year in Australia. In the 1996 Australia Day Honours, he was appointed a Member of the Order of Australia (AM) in "recognition of service to rugby league as a player and administrator". On 24 October 2000, he was awarded the Australian Sports Medal for his rugby league achievements. In 2009 Barnes was honoured with the naming of the Keith Barnes Stand at Leichhardt Oval, the Balmain Tigers' home ground. He died on 8 April 2024, at the age of 89.